פרשת פינחס דיסקוטירט דעם צווייטן מפקד (ציילונג) פון בני ישראל פאר'ן אריינגיין אין ארץ ישראל, מיט דריי הויפט טעמים: נאך דער מגפה, צו וויסן די יוצאי צבא פאר די כיבוש, און צו באשטימען די חלוקת הארץ לויט די משפחות. די פרשה האלט אין זיך אן אינטערעסאנטע סתירה: ווי קען זיין אז די נחלה ווערט צוגעטיילט "בגורל" (דורך לויז) און גלייכצייטיג "לרב תרבה נחלתו" (לויט די צאל פון די פקודים), וואס זענען לכאורה צוויי אנטקעגנגעזעצטע שיטות פון חלוקה.