דער שיעור באהאנדלט די פיר דימענסיעס פון "כל המרבה לספר ביציאת מצרים" לויטן רמב"ם אין ספר המצוות: גדולת מה שעשה לנו השם, מה שעשה למצרים מעוול וחמס, איך לקח השם נקמותינו, און הודאה. דער רמב"ם אין הלכות חמץ ומצה אונטערשיידט צווישן צוויי לעוועלס פון פארשטיין יציאת מצרים - די פשוטע לעוועל פון "עבדים היינו" (פאר קטנים און טיפשים) און די העכערע לעוועל פון "מתחילה עובדי עבודה זרה היו אבותינו" (פאר גדולים וחכמים), וואס לערנט אז דער עיקר מעסעדזש פון יציאת מצרים איז די דעת האמת וואס אברהם אבינו האט מחדש געווען - אז ס'איז דא איין גאט און אים אליין דארף מען דינען, און משה רבינו האט געראטעוועט די ירושה דורך ארויסנעמען די אידן פון עבודה זרה.

די שיעור אנאליזירט די מחלוקת צווישן דעם רמב"ם און רמב"ן וועגן די טעאלאגישע באדייט פון יציאת מצרים און שבת. דער רמב"ם פארשטייט יציאת מצרים אלס א היסטארישע געשעעניש וואס האט געברענגט ידיעת השם דורך משה רבינו, בשעת דער רמב"ן לערנט אז ביי יציאת מצרים איז טאקע געשען א מעטאפיזישע ענדערונג אין דער בריאה - די אידן זענען ארויסגענומען געווארן פון די רשות פון די זיבעציג שרים (מלאכים וואס פירן די אומות) און געווארן א "חלק ה' עמו", געפירט דירעקט דורך השם. דער רמב"ן'ס שיטה באזירט זיך אויף די פסוקים "אשר חלק ה' אלקיך אותם לכל העמים" און "כי חלק ה' עמו יעקב חבל נחלתו", און דאס ערקלערט פארוואס יציאת מצרים איז דער יסוד פון אלע מצוות און פארוואס עס איז אזוי אפט דערמאנט אין דער תורה.