מידת הפרישות
YI אידיש ›
HE עברית ›
EN English ›
דער שיעור אנאליזירט די פילאזאפישע פראבלעם פון תאוה דורך א מעשה פונעם חוזה פון לובלין, וואו א איד טענה'ט אז זיין א רבי איז אויך א תאוה. דורך א טיפע אונטערזוכונג פון די פינף חושים און די חילוק צווישן תענוגי הגוף און תענוגי הנפש, ווערט געקלערט אז די מידה פון פרישות רעדט זיך ספעציפיש וועגן חוש המישוש און חוש הטעם - די תענוגים וואס זענען שייך צו די בהמה'דיגע חלק פון מענטש. דער רמב"ם'ס שיטה ווערט מבואר אז די פראבלעם איז נישט די תענוג אליין, נאר ווען מען מאכט די תענוג פאר די תכלית פון לעבן אנשטאט צו נוצן עס כדי צו דערגרייכן די אמת'ע מענטשליכע תכלית פון שכל און חכמה.
YI אידיש ›
HE עברית ›
EN English ›
דער שיעור באַהאַנדלט די מידה פון זהירות/פרישות (temperance) און פרעגט פאַרוואָס עס פעלט פּראַקטישע ערפאַרונג און ווירקזאַמע דרשות אויף דעם געבעט. עס ווערט געמאַכט אַ חילוק צווישן צוויי סאָרטן תאוות: נאַטירליכע תאוות (וואָס אַלע מענטשן האָבן) און אַנדערע תאוות, און עס ווערט געקלערט אַז רוב מוסר-דרשות זענען נישט דעטאַליִרט גענוג כּדי צו העלפן למעשה. די דיסקוסיע ברענגט אַרויס אַז מענטשן ווערן באַאיינפלוסט דורך וואָס זיי לערנען און זען, און אַז עפעקטיווע מוסר-לימוד דאַרף אָנגעבן ספּעציפישע, רעאַליסטישע שריט אַנשטאָט נאָר אַלגעמיינע קרעכצן וועגן מדריגות.
YI אידיש ›
HE עברית ›
EN English ›
דער שיעור אונטערזוכט די גרונט-טעות אין פארשטיין תאוות און תענוגים: צי זענען אלע פיזישע תאוות בעצם די זעלבע זאך (נאר אין אנדערע כמות), אדער צי איז יעדע תאוה א באזונדערע איכות. דער רמב"ן ווערט קריטיזירט פאר זיין שיטה אז "קדושים תהיו" מיינט נאר פרישות אין כמות, און אז די תורה האט געלאזט א "לאך" ווייל מ'קען זיין א "נבל ברשות התורה". דער שיעור ברענגט ראיות פון די תורה'ס אייגענע חילוקים צווישן פארשידענע מאכלים און עריות, און פון די פראקטישע מציאות אז מענטשן האבן טאקע פארשידענע תאוות פאר פארשידענע זאכן. די הויפט-טענה איז אז דער מאטעריאליסטישער מאדעל וואס רעדוצירט אלעס צו איין "באטן וואס מ'דרוקט" פארשטערט דעם גאנצן תיקון פון חתונה און מאכט אומעגלעך צו ארבעטן אויף מידות, ווייל מ'קען נישט מתקן זיין עפעס וואס מ'פארשטייט נישט ריכטיג.
YI אידיש ›
HE עברית ›
EN English ›
אין דעם שיעור ווערט אויסגעקלארט די אמתע משמעות פון אריסטו'ס זאץ "חוש המישוש חרפה" און וויאזוי דער רמב"ם האט עס פארשטאנען. די הויפט נקודה איז אז דאס רעדט זיך נישט וועגן תענוגי הגוף אליין, נאר וועגן די בושה פון איינעם וואס קען זיך נישט איינהאלטן אין די נושא, ווייל דאס ווייזט אז ער איז מער א בהמה ווי א מענטש. עס ווערט אויך באהאנדלט די פאלשע קריטיק פון אגרת הקודש אויפן רמב"ם, און אויסגעקלארט אז קיין איד האט קיינמאל געהאלטן אז דער גוף אליין איז עפעס שלעכטס וואס דער אייבערשטער האט געמאכט.
YI אידיש ›
HE עברית ›
EN English ›
YI אידיש ›
HE עברית ›
EN English ›
YI אידיש ›
HE עברית ›
EN English ›
אין דעם שיעור ווערט אויפגעוויזן ווי די מציאות פון היינטיגע שפע און טעכנאלאגיע האט געטוישט דעם אינהאלט פון עבודת המידות, ספעציפיש לגבי תאוות אכילה. די הויפט טענה איז אז מען קען נישט רעדן וועגן פרישות און מושל בנפשו אין 2026 אין בארא פארק מיט די זעלבע שפראך און דוגמאות ווי אין גאליציע אין 1822, ווייל די פראבלעמען און די סאלושענס זענען אנדערש. אנשטאט צו פראטעסטירן קעגן די טעכנאלאגיע און שפע, דארף מען זיי אנערקענען אלס טובתו של מקום און זיין בשמחה, ווייל עצבות איז דער אמת'דיגער שורש פון אלע עבירות.
▶ לצפייה ללא יוטיוב / Watch without YouTube ✕ חזרה ליוטיוב / Back to YouTube
YI אידיש ›
HE עברית ›
EN English ›
# YouTube באשרייבונג
דער שיעור אונטערזוכט די מחלוקת צווישן צוויי פילאסאפישע שיטות וועגן גשמיות און מענטשלעכקייט. איין שיטה (אריסטו און דער רמב"ם) האלט אז עבירות פון חוש המשוש זענען נידריגער ווייל זיי זענען בהמיש, און צולייגן מענטשלעכע אלעמענטן (ווי מחשבות און סטאריס) מאכט עס נאך ערגער. די אנדערע שיטה האלט אז גראדע דאס אויסארבעטן פון גשמיות אין א מענטשלעכע וועג איז בעסער ווי בלויז בהמישע פרעסערייַ. דער שיעור ברענגט ראיות פון תורה, גמרא, און חסידישע מקורות, און ווייזט ווי די מחלוקת שפיגלט זיך אפ אין פראקטישע שאלות פון עונג שבת, סעודות מצוה, און די נאטור פון תאוות.
YI אידיש ›
HE עברית ›
EN English ›
This shiur examines the virtue of zehirus (temperance/self-control) as presented in Rambam's Shemonah Perakim, tracing how abstract virtue-language developed from Biblical Hebrew's verb-based expressions to the Sages' philosophical terminology. The discussion analyzes three rabbinic terms—zehirus, yirat chet (fear of sin), and nefesh shefalah (lowly soul)—showing how they correspond to the Greek concept of sophrosyne, which Aristotle restricted from Plato's general self-control to specifically mean proper desire for physical pleasures. The Rambam follows Aristotle's narrow definition, understanding these virtues not as external control over appetite but as trained aversion to inappropriate physical pleasures, particularly in food and sexuality.
▶ לצפייה ללא יוטיוב / Watch without YouTube ✕ חזרה ליוטיוב / Back to YouTube
HE עברית ›
EN English ›
▶ לצפייה ללא יוטיוב / Watch without YouTube ✕ חזרה ליוטיוב / Back to YouTube
HE עברית ›
EN English ›
This lecture examines Aristotle's hierarchy of human goods and the virtue of temperance, distinguishing between natural bodily desires (shared by all humans) and cultivated, qualitative preferences (specific to individuals and cultures). The instructor argues that modern obesity is primarily a physiological regulation problem rather than a failure of temperance—true temperance concerns *what* and *how* we consume (choosing refined over base pleasures), not merely *how much*. Jewish dietary laws like kashrut exemplify genuine temperance by imposing qualitative order on eating, though modern food abundance presents challenges even these traditional structures struggle to address.
▶ לצפייה ללא יוטיוב / Watch without YouTube ✕ חזרה ליוטיוב / Back to YouTube
HE עברית ›
EN English ›
This lecture examines Aristotle's distinction between natural/common pleasures and chosen/specific pleasures in Jewish ethics, focusing on food and sex as the two bodily pleasures subject to temperance. The instructor argues against materialist reductions of desire, showing how sexual and gustatory desires are mediated by narrative and cultural scripts rather than being purely physical phenomena. The mitzvah of kiddushin (marriage sanctification) transforms base physical desire into interpersonal, story-laden desire directed toward one's spouse, making proper measure a question of direction and context rather than mere quantity or self-control.
▶ לצפייה ללא יוטיוב / Watch without YouTube ✕ חזרה ליוטיוב / Back to YouTube
HE עברית ›
EN English ›
This lecture examines the philosophy of fasting through multiple frameworks: as a time-management strategy that creates space for spiritual focus by removing daily obligations, as a protest against modern consumerism and the tyranny of constant productivity, and as a communal gathering that redirects resources toward charity and collective introspection. The discussion then shifts to the deeper problem of Jewish cultural survival in exile, arguing that Judaism requires a complete lived culture—not just abstract principles—and exploring the Kabbalistic metaphor of the Torah as a sword that allows Jews to carve out autonomous cultural space within dominant host civilizations, much as the soul must create meaning within the prison of the body.