פרק ח׳ פון הלכות יסודי התורה באהאנדלט דעם יסוד פון אמונה אין נבואת משה רבינו און דעם חילוק צווישן איר און אמונה אין אנדערע נביאים. דער עיקר נקודה איז אז אידן האבן נישט געגלייבט אין משה רבינו וועגן אותות ומופתים — וואס זענען נאר געטון געווארן לפי הצורך (קריעת ים סוף, מן, מי באר, קרח) — נאר וועגן מעמד הר סיני, וואו אלע אידן האבן אליינס געזען און געהערט ווי דער אייבערשטער רעדט צו משה. אמונה באזירט אויף אותות בלייבט תמיד מיט א "דופי" אין הארצן — אפשר איז עס כישוף אדער א טריק — אבער מעמד הר סיני איז א דירעקטע ערפארונג, „עינינו ראו ולא זר, ואזנינו שמעו ולא אחר", וואס שטעלט אמונת משה אויף אן אנדער לעוועל אינגאנצן.