דער שיעור לערנט ראשית חכמה שער הקדושה און ברענגט ארויס אז קדושה איז נישט נאר א מידה פון פרישות, נאר א לעבעדיגע עבודה פון שטיין ביים פתח פון די קדושה און אפווארן די קליפות. דורך די פרשה פון ציצית און דעם זוהר דערויף ווערט מבואר אז “ולא תתורו אחרי לבבכם ואחרי עיניכם” מיינט נישט בלויז שמירת עינים, נאר אויפבויען אן אהבה צו קדושה דורך זען די שכינה און די מידת היראה. דער חילוק צווישן די דרך הפשט און די דרך הזוהר איז אז קדושה איז נישט ווערן א געוויסע סארט מענטש, נאר שטיין אלס א שומר ביים בית המקדש און דחה זיין די דברים החיצוניים.