אודות
תרומה / חברות
די סוד פון גלות השכינה — ווי אזוי די שכינה איז אין א מצב פון עלנטקייט זייט די שבירת הכלים, און ווי אזוי פונקט אין די טיפסטע מצבים פון ירידה ושפלות קען א מענטש טרעפן דעם אמת'דיגן קשר צו דער שכינה — אזוי ווי א מלך וואס איז פארלוירן אין וואלד, וואס האט מער חביבות פאר א פשוטן מענטש וואס העלפט אים דארט, ווי פאר אלע מיניסטערס אין זיין פאלאץ. אויך: דער פראקטישן לימוד פון דעם אריז"ל וועגן די כוונות פון ימי בין המצרים — ווען דער שם הוי"ה איז שווער אין זינען צו האבן, זאל מען מכוון זיין די תמורות פון די שם, ווייל אין גלות גייט די שכינה אין אנדערע קליידער, נאר איין אות ווייטער פון זיך אויפצודעקן.
אין דעם שיעור ווערן באהאנדלט די גרונט-פראבלעם פון חורבן בית המקדש ווי א ירידת השכינה פון דער וועלט, פון חטא אדם הראשון ביז היינט, און וויאזוי די וועלט ווערט מיט יעדן דור ליידיגער פון קדושה. עס ווערט אויסגעקלערט די חילוק צווישן פיר שיטות אין הכרת המציאות — אטעיזם, עבודה זרה, חסידות, און קבלה — און פארוואס שיטת הקבלה איז די שלימה. דער שיעור ענדיגט מיט א הסבר פארוואס די מקובלים האבן אזא שטארקן דגש אויף ריטואל מצוות פון קדושה: ווייל דאס איז דער אייניגסטער וועג אין גלות צו בויען א מיני-מקדש, צוריקצוברענגען א שטיקל השראת השכינה אויף די וועלט, און דורכדעם ממשיך זיין די אלע אנדערע ערכים פון תורה, עבודה, גמילות חסדים.
אין דעם שיעור ווערן באהאנדלט די נושאים פון בין המצרים, אבילות החורבן, גלות השכינה, און תיקון חצות — אויף דעם יסוד פון דעם בית מדרש פון די מקובלים אין צפת (רמ"ק, אריז"ל, ר' שלמה אלקבץ). דער זוהר ווערט אויסגעקלארט ווי א לעבעדיגע ספר וואס איז נישט בלויז א טעאריע נאר א רעקארד פון ווי אידן לעבן מיט תורה — פונקט ווי קבלת שבת און לכה דודי האבן אנגעצינדן די נושא פון השראת השכינה אויף א פרעקטישע אופן. אן עיקר חידוש פון די מקובלים האחרונים — צו וויינען אויף חורבן בית המקדש כדי צוריקצוברענגען די שכינה פאר א רעאליטעט — ווערט דערקלערט ווי דאס פאזיטיווע קאנעקשאן צו שכינה אנהייבט דוקא פון פארשטיין וואס ס'פעלט.
אין דעם שיעור ווערט עיסוק פון דעם יסוד'דיגן חילוק צווישן טהרה און קדושה: טהרה איז א שלילי'ע מדה — זיך אויסשיידן פון תענוגי הגוף — בעוד קדושה איז א פאזיטיווע המשכת אור פון למעלה, וואס אינגאנצן באלאנגט צום בורא אליין. דורך דעם ווערט מסביר דער מחלוקת פון בלעם הרשע וואס האט גע'טענה'ט אז דער אייבערשטער — וואס איז טהור וקדוש — קוקט נישט אויף "רביעות ישראל", ווייל ער האט נישט פארשטאנען אז ס'קען בכלל זיין א קדושה אין תענוגי הגוף. די אמת'דיגע שיטה איז אז א איד, דורך לערנען זוהר הקדוש, שיר השירים און קבלה, בויט אויף א "צלם" — אן אימעדזשינעישאן — וואס קאנעקט זיינע גשמיות'דיגע תאוות מיט הייליגע דמיונות, ממילא ווערט אכילה, זיווג און פרו ורבו א ממשיכה מדרגה פון יחוד קודשא בריך הוא ושכינתיה.