דער שיעור באהאנדלט דעם חילוק צווישן פנימיות און חיצוניות אין עבודת השם, ספעציפיש ביי ליל הסדר. די הויפט נקודה איז אז וואס מענטשן רופן "רעאליטעט" איז אפט נישט די אמת'ע רעאליטעט - די טבע פון מענטשן איז אז זיי קענען גרינגער גלייבן אין נסים און וואונדערן ווי אין די אמת'ע נאטירליכע וועג ווי אזוי זאכן געשעען. דעריבער דערציילט די תורה און מדרש די מעשיות פון יציאת מצרים און משיח בדרך נס, ווייל דאס איז וואס מענטשן קענען פארשטיין, כאטש די ריכטיגע רעאליטעט איז נאך מער קאמפליצירט.
דער שיעור באהאנדלט די צוויי דרכים אין יציאת מצרים: שבירת עבודה זרה און ידיעת שם ה'. ס'ווערט מבואר ווי אזוי ביעור חמץ איז פארבונדן מיט ביטול עבודה זרה, און פארוואס מ'דארף קודם צוברעכן די גאווה און ישות כדי צו קענען זאגן שם השם. די הויפט נקודה איז אז אמת'דיגע עבודת השם קומט נאר דורך תמימות און הכרה אז דער אייבערשטער האט עס געמאכט ("אשר יבחר ה'"), נישט מיר מיט אונזער השגות.
א שיעור וואס באלייכט די רמב"ם'ס שיטה אז יציאת מצרים און קרבנות זענען געקומען להפיק עבודה זרה פון דער וועלט, און ווי דאס פאסט צוזאמען מיט אברהם אבינו'ס חידוש פון ידיעת השם האמיתי. דער זוהר ברענגט ארויס אז דורך שחיטת הטלה האבן די אידן נישט נאר צעבראכן עבודה זרה למטה, נאר אויך צעבראכן די כח פון די כוכבים ומזלות למעלה - ווייל ווען מענטשן דינען א מדרגה, ווערט די מדרגה אליין א קליפה. דער עיקר נקודה איז אז עבודה מעשית איז נויטיג ווייל מענטשן לעבן אין עולם הזה, און דורך מעשים למטה פועל'ט מען אויף די עולמות עליונים.
בהרשמה אתם מאשרים קבלת הודעות תזכורת/עדכון. ניתן להסיר הרשמה בכל עת
ע״י תשובת STOP (SMS) או לחיצה על הקישור באימייל. תישלח הודעת אישור לפני הפעלת המנוי.