דער שיעור באהאנדלט די שאלה צי מדת הדין/רחמים און מדת האהבה/יראה זענען טאקע דאזעלבע נושא, און ווייזט אז די קאנעקשאן איז נישט אזוי פשוט ווי מ׳טראכט — ווייל אהבה האט צו טון מיט וואס איז גוט, ויראה מיט וואס איז שלעכט, בעוד מדת הדין אליין איז אויך א גוטע זאך וואס מ׳דארף ליב האבן. דערנאך ווערט דער רמב״ם׳ס שיטה אויסגעלייגט, אז עבודה מאהבה אדער מיראה מיינט לשמה אדער שלא לשמה, ולפי זה האט מצות עשה צו טון מיט אהבה און מצות לא תעשה מיט יראה. סוף כל סוף ווערט פארגעשלאגן א חידוש׳דיגע הסבר: לאמיתו של דבר איז נישטא קיין מציאות פון רע, און ווער ס׳לעבט מיט א אמת׳דיגע השגת הטוב דארף קיין מצות לא תעשה בכלל נישט — דאס איז נאר רעלעוואנט מחמת דער חטא און אראפגעפאלנקייט פון דער וועלט.
⏱️ Chapters
(00:00) הקדמה: ערב שבת בראשית און די מדת הדין
(01:26) די קשיא: אהבה ויראה איז נישט די זעלבע נושא פון דין ורחמים
(02:00) וואס מיינט אהבה ווערסעס יראה
(02:55) דער רמב"ן אויף מצוות עשה ולא תעשה
(03:37) אהבת השם ווערסעס אהבת המצוה
(06:03) רחמים איז נישט חסד און נישט אהבה
(07:05) מדת הדין איז א גוטע זאך וואס מ׳דארף ליב האבן
(08:50) מדת הדין מיינט נישט עונש: די ברכה הגומל לחייבים טובות
(10:10) שאלה פון די פלאר: פארוואס נעמט מען אן בדין ביי א שלעכטע זאך
(11:50) יראה ווערסעס שנאה
(15:05) דער רמב"ם׳ס מהלך: מאהבה און מיראה
(17:04) מאהבה: כפי הדעת, מתוך הכרת הטוב
(17:35) מיראה: מיראת שכר ועונש
(19:06) די ערשטע מצוה ביי אדם: עשה און לא תעשה
(20:33) דער נחש און די אשה
(21:13) דער פלא: צו ס׳איז מעגליך מצות לא תעשה לשמה
(22:14) א שאלה אויף דעם פשט
(23:42) א געוואגטער חידוש: אין לאמיתו של דבר איז נישטא קיין רע
(24:24) ווען די וועלט וואלט געווען גלייך
(25:14) די אויפלעזונג: מצות לא תעשה שייך צו מדת היראה
(26:28) אל יאמר אדם אי אפשר: די מציאות פון מצוות לא תעשה
(27:47) דער וואס האט ליב דעם מלך: די סברא פון יראה מתוך אהבה