די מצוה פון קריאת שמע און “ודברת בם” פאדערט צו רעדן וועגן יחוד השם אויף אן אייגענער שפראך און יעדן טאג געבן דעם אויבערשטן א נייעם נאמען און א נייע השגה, כדי די אלטע ווערטער און מושגים זאלן נישט פארוואסערט ווערן און ווערן חולין ווי אין דור אנוש. על פי זוהר איז מצות אמונה דער קאפ און דאס הארץ וואס גיט דעם סדר פאר אלע רמ״ח מצוות עשה (איברי המלך), וואס דאס פארענטפערט די מחלוקת הראשונים צי אמונה קען גערעכנט ווערן אלס א מצוה פאר זיך. דער זוהר טיילט אויך איין די מצוה אין “ידיעה כללית” (אמונה פשוטה ביי יציאת מצרים) און “ידיעה פרטית” (חקירה און קיום המצוות א גאנץ לעבן), וואו מען דערגייט צום סוף אז דער כלל און אלע פרטים זענען איין אחדות בבחינת “ה׳ הוא האלקים”.
⏱️ Chapters
(00:00) "ודברת בם" – רעדן וועגן יחוד השם אויף דער אייגענער שפראך
(05:36) די סתירה צווישן פשט און דרש אין "אז הוחל לקרוא בשם השם"
(08:03) "שמי" אנטקעגן "שם" – דער חילוק צווישן א לעבעדיגן נאמען און א געטשקע
(10:24) קוקן אויף דער מעשה בראשית אן צולייגן איבעריגע ווערטער
(14:53) כוונת קריאת שמע: העלאה צום עצם איבער אלע יחודים
(19:05) דער שורש וואס גיט דעם סדר און באדייט פאר אלע רמ"ח מצוות
(20:58) די מחלוקת ראשונים צווישן אמונה פשוטה און ידיעה
(23:14) דעם זוהר׳ס הגדרות: ידיעה כללית ביי יציאת מצרים און ידיעה פרטית נאך פערציג יאר
(24:10) קיום המצוות אלס דער פירוש און די התגלות פון ידיעה פרטית