פרק ה' פון הלכות חמץ ומצה לערנט אויס די יסודות פון וואס איז חמץ: נאר די חמשת מיני דגן קענען ווערן חמץ, און נאר מיט וואסער (נישט מי פירות). דער פרק גייט ווייטער מיט די דינים פון בישול און לישה - ווען מ'טאר קאכן חיטים און קמח, די חששות פון חימוץ, און די חיוב פון "ושמרתם את המצות" צו היטן די תבואה פון וואסער. צום סוף ווערן געברענגט די הלכות פון לישת עיסה: מיט וועלכע וואסער מ'טאר לושן, אז מ'טאר נישט מאכן צורות אין די מצות, און די דינים פון לישה מיט מי פירות און שמן.

סיכום פון הלכות "לא יראה ולא ימצא" און מכירת חמץ לויט דעם רמב"ם. די שיעור באהאנדלט די מחלוקת צווישן רמב"ם און רמב"ן וועגן הפקדת חמץ ביי א גוי, די דינים פון אחריות און משכון, און די הלכות פון נפסלה צורת החמץ ביי קאסמעטיקס און גלו. אויך ווערט דורכגענומען די דינים פון תערובת חמץ און די מחלוקת ראב"ד וועגן כזית און ביטול ברוב.

אין דעם שיעור ווערן געלערנט די הלכות פון "לא יראה ולא ימצא" - די דרשות פון די פסוקים וואס באשטימען אז מען טאר נישט האבן חמץ אפילו ווען מען זעט עס נישט און אפילו נישט אין דיין הויז, נאר אין דיין רשות. עס ווערט אויסגעקלערט דער חילוק צווישן דיין אייגענע חמץ (וואס איז אסור אפילו ביי א גוי) און חמץ פון א גוי אדער הקדש (וואס איז מותר אפילו אין דיין הויז), און די דינים פון אחריות, משכון, און מכירת חמץ לגוי - אז מען טאר עס פארקויפן מיט א רמיזה אבער נישט מיט א תנאי.

אין דעם שיעור ווערן דורכגענומען די הלכות פון ביעור חמץ: ווען מען דארף פארברענען דעם חמץ נאך דער בדיקה, וואס טוט מען ווען ערב פסח פאלט אויס שבת, און די פראגע צי מען דארף צוריקגיין פאר חמץ אין פארשידענע סיטואציעס. ס'ווערט אויך דיסקוטירט די פארשידענע אופנים פון ביעור (שריפה, זריקה לים, אדער פיזור לרוח), און די מחלוקת צי חמץ איז פון נשרפים אדער נקברים, וואס האט שייכות צו דער פראגע פון הנאה פון די פחמים נאך דער שריפה. די שיעור ברענגט ארויס די שיטות פון רמב"ם, ראב"ד, שולחן ערוך, רמ"א, און אנדערע ראשונים און אחרונים.

פרק ג' פון הלכות חמץ ומצה לערנט די דינים פון בדיקת חמץ בליל י"ד, ווען און וויאזוי מ'דארף מבער זיין דעם חמץ, און די חיוב פון ביטול. די הלכות באהאנדלען די שיעורים פון כזית און כביצה, די אופנים פון ביעור (ברענען, צעברעקלען, ווארפן אין ים), און ספעציעלע דינים ווען ערב פסח פאלט אויף שבת. אויך ווערט דורכגענומען די נוסח פון ביטול חמץ ("כל חמירא"), די ברכה "על ביעור חמץ", און די חילוק צווישן די דרבנן פון בדיקה און די דאורייתא פון תשביתו.

אין דעם שיעור ווערן געלערנט די הלכות פון מצות תשביתו און בדיקת חמץ לויט רמב"ם הלכות חמץ ומצה פרק ג'. די הויפט נקודות זענען: דער חילוק צווישן די מצוה מדאורייתא פון ביטול חמץ בלב און די תקנה מדרבנן פון בדיקה און ביעור, די שיעורים פון כזית און חצי זית אין פארשידענע מצבים (דבוק בכותל, מפוזר בבית ובעליה), און די דינים פון ווער איז מחויב צו בודק זיין און ווען (שלשים יום קודם פסח, השכרת בית, הולך לדרך).

דער שיעור לערנט הלכות חמץ ומצה פון רמב"ם, מיט א פאקוס אויף ביטול חמץ און בדיקת חמץ. ס'ווערט באהאנדלט די מהות פון ביטול ("כעפר"), די חיוב פון בדיקה מדרבנן, און די דינים פון אור הנר לבדיקה. אויך ווערט דורכגענומען די סוגיא פון עכבר שנכנס לבית הבדוק, די דינים פון קבוע און רוב, און די הלכות פון משכיר בית לחבירו והיוצא בספינה.