אלעס קומט פון אייבערשטן — דאס ווייסט יעדער איד, ס'איז נישט קיין חידוש. דער אמת'ער חידוש פון בעש"ט איז אז אפילו ווען דו פארגעסט פון אייבערשטן, ווען דו האסט נישט קיין ישוב הדעת, איז ער נאך אלץ דא — אזוי ווי א קליין קינד וואס מאכט צו די אויגן און מיינט דער טאטע איז אוועק, אבער דער טאטע שטייט נאך אלץ דארט. ס'איז דא א „קליינער איך" וואס פארגעסט, און א „גרעסערער איך" וואס האט קיינמאל נישט פארגעסן — און דאס איז די אמונה פשוטה וואס איז העכער פון צייט: נישט „איך האב זיך דערמאנט פון אייבערשטן", נאר „איך האב קיינמאל נישט פארגעסן." דאס איז דער סוד פון פורים — „פור המן נהפך לפורינו" — אז דווקא אין דער הסתרה אליין ליגט א מדריגה וואס מען טרעפט נישט אפילו בשעת גילוי.