Day: February 27, 2026

תוכן העניינים

תוכן העניינים
דער שיעור באהאנדלט דעם חילוק צווישן דאורייתא און דרבנן אין קריאת התורה, און דעם סוד פון וויאזוי מען ברענגט אריין נקודות און טעמים אין די אותיות פון דער תורה. עס ווערט מסביר געווען אז מחיית עמלק האט דריי מדרגות: די פשוט'ע מדרגה פון צדק און משפט, די טיפערע מדרגה פון אהבת ישראל צווישן אידן, און די העכסטע מדרגה פון פארשטיין וויאזוי "יש" און "אין" – די פארשידענע אופנים פון השגחה – גייען צוזאמען אין אחדות. דער שליסל צו אלעם איז חביבות: ווען מען האט ליב ביידע מדרגות פון געטליכקייט, לייזט זיך אויף די סתירה, און דאס איז די אמת'דיגע כוונה פון "זכור את אשר עשה לך עמלק".
Bamidbar chapter 14 covers the aftermath of the spies' report: the people's universal complaint against Moshe and Aharon, Yehoshua and Calev's counter-argument rooted in trust in God, and Moshe's intercession when God threatens to destroy the nation — using the brilliant argument that the Egyptians would say God lacked the power to bring Israel into the land. The chapter concludes with God's oath that the current generation will die in the wilderness over forty years while their children inherit the land, and the failed attempt of the Ma'apilim to force their way into Canaan without God's presence, illustrating that once an opportunity is lost, you cannot simply return to Plan A.
אלעס קומט פון אייבערשטן — דאס ווייסט יעדער איד, ס'איז נישט קיין חידוש. דער אמת'ער חידוש פון בעש"ט איז אז אפילו ווען דו פארגעסט פון אייבערשטן, ווען דו האסט נישט קיין ישוב הדעת, איז ער נאך אלץ דא — אזוי ווי א קליין קינד וואס מאכט צו די אויגן און מיינט דער טאטע איז אוועק, אבער דער טאטע שטייט נאך אלץ דארט. ס'איז דא א „קליינער איך" וואס פארגעסט, און א „גרעסערער איך" וואס האט קיינמאל נישט פארגעסן — און דאס איז די אמונה פשוטה וואס איז העכער פון צייט: נישט „איך האב זיך דערמאנט פון אייבערשטן", נאר „איך האב קיינמאל נישט פארגעסן." דאס איז דער סוד פון פורים — „פור המן נהפך לפורינו" — אז דווקא אין דער הסתרה אליין ליגט א מדריגה וואס מען טרעפט נישט אפילו בשעת גילוי.