אלעס קומט פון אייבערשטן — דאס ווייסט יעדער איד, ס'איז נישט קיין חידוש. דער אמת'ער חידוש פון בעש"ט איז אז אפילו ווען דו פארגעסט פון אייבערשטן, ווען דו האסט נישט קיין ישוב הדעת, איז ער נאך אלץ דא — אזוי ווי א קליין קינד וואס מאכט צו די אויגן און מיינט דער טאטע איז אוועק, אבער דער טאטע שטייט נאך אלץ דארט. ס'איז דא א „קליינער איך" וואס פארגעסט, און א „גרעסערער איך" וואס האט קיינמאל נישט פארגעסן — און דאס איז די אמונה פשוטה וואס איז העכער פון צייט: נישט „איך האב זיך דערמאנט פון אייבערשטן", נאר „איך האב קיינמאל נישט פארגעסן." דאס איז דער סוד פון פורים — „פור המן נהפך לפורינו" — אז דווקא אין דער הסתרה אליין ליגט א מדריגה וואס מען טרעפט נישט אפילו בשעת גילוי.

דער בעל שם טוב זאגט אז ווען א מענטש דאוונט אדער זאגט תורה, איז ער נישט דער רעדנער — די שכינה רעדט דורך אים, און ער איז נאר א שושבינא וואס מאכט עס מעגליך. דערפאר דארף מען זיך אויסהערן בשעת דאווענען, ווייל אויב ס'איז נישט דו וואס רעדסט, איז יעדע תפילה א נייע קול, א נייע אור וואס מ'האט נאך נישט געהערט. דער בעש"ט'ס קריטיק אויף מקובלים איז נישט אז כוונות און ייחודים זענען פאלש — פארקערט, מחשבה איז עכט און ס'מוז ארבעטן — נאר אז מענטשן לערנען וועגן זאכן און טוען זיי קיינמאל נישט, ס'ווערט א למדנות אנשטאט אן עבודה וואס פּותר אמת'דיגע בעיות.