הלכות שביתת עשור פרק ב

🎓 שיעורים / Shiurim

🎧 שמיעה / Listen

דער שיעור לערנט הלכות שביתת עשור פרק ב' פון רמב"ם, וואס באהאנדלט די שיעורים פון אכילה ושתיה ביום כיפורים - כותבת הגסה פאר אכילה און מלא לוגמיו פאר שתיה. ס'ווערט אויך דורכגענומען די הלכות פון חולה שיש בו סכנה, מחלוקת רופאים, עוברה שהריחה, און די דינים פון חינוך קטנים ביום הכיפורים. דער רמב"ם קלערט אויס ווען אכילה ושתיה זענען מצטרף, וואס איז ראוי למאכל אדם, און די פרטים פון ווען מ'מעג עסן ביום כיפור צוליב פיקוח נפש.

⬇ הורדה / Download

▶ וידאו / Video

▶ לצפייה ללא יוטיוב / Watch without YouTube ✕ חזרה ליוטיוב / Back to YouTube

📖 טקסט הפרק / Chapter Text (Sefaria) ›

הָאוֹכֵל בְּיוֹם הַכִּפּוּרִים מַאֲכָלִין הָרְאוּיִין לֶאֱכל לָאָדָם כְּכוֹתֶבֶת הַגַּסָּה שֶׁהִיא פָּחוֹת מִכְּבֵיצָה כִּמְעַט הֲרֵי זֶה חַיָּב. וְכָל הָאֳכָלִים מִצְטָרְפִין לְשִׁעוּר זֶה. וְכֵן הַשּׁוֹתֶה מַשְׁקִין הָרְאוּיִין לִשְׁתִיַּת אָדָם כִּמְלוֹא לֻגְמָיו שֶׁל שׁוֹתֶה כָּל אֶחָד וְאֶחָד לְפִי לֻגְמָיו חַיָּב. וְכַמָּה מְלוֹא לֻגְמָיו כְּדֵי שֶׁיְּסַלְּקֵם לְצַד אֶחָד וְיֵרָאֶה מָלֵא לֻגְמָיו. וְשִׁעוּר זֶה בְּאָדָם בֵּינוֹנִי פָּחוֹת מֵרְבִיעִית. וְכָל הַמַּשְׁקִין מִצְטָרְפִין לְשִׁעוּר זֶה. וְהָאֲכִילָה וּשְׁתִיָּה אֵין מִצְטָרְפִין לְשִׁעוּר אֶחָד:

אֶחָד הָאוֹכֵל אֳכָלִים הַמֻּתָּרִים אוֹ שֶׁאָכַל דְּבָרִים הָאֲסוּרִין כְּגוֹן פִּגּוּל וְנוֹתַר וְטֶבֶל וּנְבֵלוֹת וּטְרֵפוֹת וְחֵלֶב אוֹ דָּם הוֹאִיל וְאָכַל אֳכָלִים הָרְאוּיִין לָאָדָם הֲרֵי זֶה חַיָּב כָּרֵת מִשּׁוּם אוֹכֵל בְּיוֹם הַכִּפּוּרִים:

אָכַל אוֹ שָׁתָה פָּחוֹת מִשִּׁעוּר זֶה אֵינוֹ חַיָּב כָּרֵת. אַף עַל פִּי שֶׁהוּא אָסוּר מִן הַתּוֹרָה בַּחֲצִי שִׁעוּר אֵין חַיָּבִין כָּרֵת אֶלָּא עַל כַּשִּׁעוּר. וְהָאוֹכֵל אוֹ הַשּׁוֹתֶה חֲצִי שִׁעוּר מַכִּין אוֹתוֹ מַכַּת מַרְדּוּת:

אָכַל מְעַט וְחָזַר וְאָכַל אִם יֵשׁ מִתְּחִלַּת אֲכִילָה רִאשׁוֹנָה עַד סוֹף אֲכִילָה אַחֲרוֹנָה כְּדֵי אֲכִילַת שָׁלֹשׁ בֵּיצִים הֲרֵי אֵלּוּ מִצְטָרְפוֹת לְכַשִּׁעוּר וְאִם לָאו אֵין מִצְטָרְפוֹת לְכַשִּׁעוּר. שָׁתָה מְעַט וְחָזַר וְשָׁתָה אִם יֵשׁ מִתְּחִלַּת שְׁתִיָּה רִאשׁוֹנָה עַד סוֹף שְׁתִיָּה אַחֲרוֹנָה כְּדֵי שְׁתִיַּת רְבִיעִית מִצְטָרְפִין לְשִׁעוּר וְאִם לָאו אֵין מִצְטָרְפִין:

אָכַל אֳכָלִים שֶׁאֵינָן רְאוּיִין לְמַאֲכַל אָדָם כְּגוֹן עֲשָׂבִים הַמָּרִים אוֹ שְׂרָפִים הַבְּאוּשִׁין אוֹ שֶׁשָּׁתָה מַשְׁקִין שֶׁאֵינָן רְאוּיִין לִשְׁתִיָּה כְּגוֹן צִיר אוֹ מוּרְיָס וְחֹמֶץ חַי אֲפִלּוּ אָכַל וְשָׁתָה מֵהֶן הַרְבֵּה הֲרֵי זֶה פָּטוּר מִן הַכָּרֵת. אֲבָל מַכִּין אוֹתוֹ מַכַּת מַרְדּוּת:

שָׁתָה חֹמֶץ מָזוּג בְּמַיִם חַיָּב. הַכּוֹסֵס פִּלְפְּלִין וְזַנְגְּבִיל יָבֵשׁ וְכַיּוֹצֵא בָּהֶן פָּטוּר. אֲבָל זַנְגְּבִיל רָטֹב חַיָּב. אָכַל עֲלֵי גְּפָנִים פָּטוּר. לוּלְבֵי גְּפָנִים חַיָּב. וְאֵלּוּ הֵן לוּלְבֵי גְּפָנִים כָּל שֶׁלִּבְלְבוּ בְּאֶרֶץ יִשְׂרָאֵל מֵרֹאשׁ הַשָּׁנָה וְעַד יוֹם הַכִּפּוּרִים. יֶתֶר עַל זֶה הֲרֵי הֵן כְּעֵצִים וּפָטוּר. וְכֵן כָּל כַּיּוֹצֵא בָּאֵלּוּ:

אָכַל צָלִי בְּמֶלַח מִצְטָרֵף הַמֶּלַח לַבָּשָׂר. צִיר שֶׁעַל גַּבֵּי יָרָק מִצְטָרֵף. מִפְּנֵי שֶׁמַּכְשִׁירֵי הָאֹכֶל הַמְעֹרָבִים עִם הָאֹכֶל כְּאֹכֶל הֵן חֲשׁוּבִים. הָיָה שָׂבֵעַ מֵאֲכִילָה גַּסָּה שֶׁאָכַל עַד שֶׁקָּץ בִּמְזוֹנוֹ וְאָכַל יֶתֶר עַל שָׂבְעוֹ פָּטוּר כְּמִי שֶׁאָכַל אֳכָלִין שֶׁאֵינָם רְאוּיִין לַאֲכִילָה. שֶׁאַף עַל פִּי שֶׁזֶּה הַמַּאֲכָל הַיָּתֵר רָאוּי לְרָעֵב אֵינוֹ רָאוּי לְכָל מִי שֶׁשָּׂבֵעַ כְּזֶה:

חוֹלֶה שֶׁיֵּשׁ בּוֹ סַכָּנָה שֶׁשָּׁאַל לֶאֱכל בְּיוֹם הַכִּפּוּרִים אַף עַל פִּי שֶׁהָרוֹפְאִים הַבְּקִיאִין אוֹמְרִין אֵינוֹ צָרִיךְ מַאֲכִילִין אוֹתוֹ עַל פִּי עַצְמוֹ עַד שֶׁיֹּאמַר דַּיִּי. אָמַר הַחוֹלֶה אֵינִי צָרִיךְ וְהָרוֹפֵא אוֹמֵר צָרִיךְ מַאֲכִילִין אוֹתוֹ עַל פִּיו. וְהוּא שֶׁיִּהְיֶה רוֹפֵא בָּקִי. רוֹפֵא אֶחָד אוֹמֵר צָרִיךְ וְאֶחָד אוֹמֵר אֵינוֹ צָרִיךְ מַאֲכִילִין אוֹתוֹ. מִקְצָת הָרוֹפְאִין אוֹמְרִין צָרִיךְ וּמִקְצָתָן אוֹמְרִין אֵינוֹ צָרִיךְ הוֹלְכִין אַחַר הָרֹב אוֹ אַחַר הַבְּקִיאִין. וּבִלְבַד שֶׁלֹּא יֹאמַר הַחוֹלֶה צָרִיךְ אֲנִי. אֲבָל אִם אָמַר צָרִיךְ אֲנִי מַאֲכִילִין אוֹתוֹ. לֹא אָמַר הַחוֹלֶה שֶׁהוּא צָרִיךְ וְנֶחְלְקוּ הָרוֹפְאִים וְהָיוּ כֻּלָּם בְּקִיאִין וְאֵלּוּ שֶׁאָמְרוּ אֵינוֹ צָרִיךְ כְּמִנְיָן שֶׁאָמְרוּ צָרִיךְ מַאֲכִילִין אוֹתוֹ:

עֻבָּרָה שֶׁהֵרִיחָה לוֹחֲשִׁין לָהּ בְּאָזְנָהּ שֶׁיּוֹם הַכִּפּוּרִים הוּא. אִם נִתְקָרְרָה דַּעְתָּהּ בְּזִכָּרוֹן זֶה מוּטָב וְאִם לָאו מַאֲכִילִין אוֹתָהּ עַד שֶׁתִּתְיַשֵּׁב נַפְשָׁהּ. וְכֵן מִי שֶׁאָחֲזוֹ בֻּלְמוֹס מַאֲכִילִין אוֹתוֹ עַד שֶׁיֵּאוֹרוּ עֵינָיו. וַאֲפִלּוּ נְבֵלוֹת וּשְׁקָצִים מַאֲכִילִין אוֹתוֹ מִיָּד וְאֵין מַשְׁהִין אוֹתוֹ עַד שֶׁיִּמְצְאוּ דְּבָרִים הַמֻּתָּרִין:

קָטָן בֶּן תֵּשַׁע שָׁנִים וּבֶן עֶשֶׂר שָׁנִים מְחַנְּכִין אוֹתוֹ לְשָׁעוֹת. כֵּיצַד. הָיָה רָגִיל לֶאֱכל בִּשְׁתֵּי שָׁעוֹת בַּיּוֹם מַאֲכִילִין אוֹתוֹ בְּשָׁלֹשׁ. הָיָה רָגִיל בְּשָׁלֹשׁ מַאֲכִילִין אוֹתוֹ בְּאַרְבַּע. לְפִי כֹּחַ הַבֵּן מוֹסִיפִין לְעַנּוֹת אוֹתוֹ בְּשָׁעוֹת. בֶּן אַחַת עֶשְׂרֵה שָׁנָה בֵּין זָכָר בֵּין נְקֵבָה מִתְעַנֶּה וּמַשְׁלִים מִדִּבְרֵי סוֹפְרִים כְּדֵי לְחַנְּכוֹ בְּמִצְוֹת:

יא

בַּת שְׁתֵּים עֶשְׂרֵה שָׁנָה וְיוֹם אֶחָד וּבֶן שְׁלֹשׁ עֶשְׂרֵה שָׁנָה וְיוֹם אֶחָד שֶׁהֵבִיאוּ שְׁתֵּי שְׂעָרוֹת הֲרֵי הֵן כִּגְדוֹלִים לְכָל הַמִּצְוֹת וּמַשְׁלִימִין מִן הַתּוֹרָה. אֲבָל אִם לֹא הֵבִיאוּ שְׁתֵּי שְׂעָרוֹת עֲדַיִן קְטַנִּים הֵן וְאֵינָם מַשְׁלִימִין אֶלָּא מִדִּבְרֵי סוֹפְרִים. קָטָן שֶׁהוּא פָּחוֹת מִבֶּן תֵּשַׁע אֵין מְעַנִּין אוֹתוֹ בְּיוֹם הַכִּפּוּרִים כְּדֵי שֶׁלֹּא יָבֹא לִידֵי סַכָּנָה:

↗ קרא בספריה

📄 תמלולים / Transcripts

📄 Download Transcript PDF

סיכום השיעור 📋

סיכום פון שיעור: הלכות שביתת עשור, פרק ב׳ (רמב״ם ספר זמנים)

כללי הקדמה

דער ערשטער פרק האט באהאנדלט די יסודות פון דעם חיוב צו פאסטן יום כיפור. פרק ב׳ גייט אריין אין די פרטים פון שיעורי אכילה ושתיה, צירוף שיעורים, מאכלים שאינן ראויין, אכילה גסה, חולה שיש בו סכנה, מעוברת שהריחה, בולמוס, און חינוך קטנים. פרק ג׳ וועט זיין וועגן די רעסט פון די עינויים.

—

הלכה א — שיעור אכילה ביום הכפורים

דער רמב״ם׳ס ווערטער: “האוכל ביום הכפורים מאכלים הראויים לאדם — שיעורו ככותבת הגסה, שהוא שיעור פחות מכביצה במעט… כל האוכלין מצטרפין לשיעור זה.”

פשט: דער שיעור אכילה פאר חיוב כרת אויף יום כיפור איז א כותבת הגסה (א גרויסע טייטל), וואס איז אביסל קלענער ווי א כביצה. אלע מיני מאכלים צערעכענען זיך צוזאמען צו דעם שיעור.

חידושים און הסברים:

1. פארוואס איז דער שיעור גרעסער ווי כזית? ביי רוב איסורי אכילה אין דער תורה איז דער שיעור א כזית, ווייל דארט איז דא אן איסור צו עסן א באשטימטע זאך. אבער ביום כיפור איז נישטא קיין איסור אויף א באשטימטע מאכל — ס׳איז דא א חיוב צו פאסטן. דעריבער האבן די חכמים משער געווען אז דער שיעור דארף זיין ווען מתיישבת דעתו — ווען דער מענטש פילט אויסגעפאסט און פילט נישט מער הונגעריג. דאס איז א כותבת הגסה, וואס איז מער ווי א כזית אבער ווייניגער ווי א כביצה.

2. דער שיעור איז קאטעגאריש ביי אכילה — יעדער מענטש, גרויס אדער קליין, האט דעם זעלבן שיעור פון כותבת הגסה. דער הסבר: ביי עסן, א גרויסע טייטל איז מתיישב דעת ביי יעדן מענטש גלייך.

—

הלכה א (המשך) — שיעור שתיה ביום הכפורים

דער רמב״ם׳ס ווערטער: “וכן השותה משקין הראויין לשתיית אדם — שיעורו כמלא לוגמיו של שותה, כל אחד ואחד לפי לוגמיו חייב. וכמה הוא מלא לוגמיו? כדי שיסתלק מצד אחד ויראה מלא. ושיעור זה באדם בינוני הוא פחות מרביעית.”

פשט: דער שיעור שתיה איז מלא לוגמיו — ווען מען שטופט דעם משקה צו איין זייט פון מויל און עס זעט אויס פול. דאס איז ביי א בינוני ווייניגער ווי א רביעית. אלע משקים צערעכענען זיך צוזאמען.

חידושים און הסברים:

1. שתיה איז לפי דעם מענטש, נישט קאטעגאריש — אנדערש ווי אכילה (וואו כותבת הגסה איז פאר אלעמען גלייך), ביי שתיה איז דער שיעור תלוי אין יעדן מענטש באזונדער. דאס איז א שיעור וואס איז כמעט יוניק אין דער גאנצער תורה. דער הסבר: א גרויסער מענטש וואס טרינקט א קליין טראפל פילט גארנישט — ביי אים איז נישט מתיישב דעתו. אבער ביי אכילה, א גרויסע טייטל איז מתיישב דעת ביי יעדן.

2. פראקטישע נפקא מינה — מענטשן וואס דארפן טרינקען פחות מכשיעור (ווי א חולה) דארפן ערב יום כיפור אויסמעסטן זייער אייגענעם מלא לוגמיו. אבער דער רמב״ם גיט א דיפאלט: באדם בינוני הוא פחות מרביעית, וואס קען אפשר דינען ווי א שיעור פאר ווער עס האט נישט געמאסטן.

3. אכילה ושתיה אין מצטרפין — אכילה און שתיה צערעכענען זיך נישט צוזאמען. א האלבע כותבת עסן פלוס א האלבע מלא לוגמיו טרינקען מאכט נישט קיין שיעור. דער טעם: א מענטש וואס וויל טרינקען וויל א גאנצע שתיה, און א מענטש וואס וויל עסן וויל א גאנצע אכילה — האלב און האלב איז נישט מתיישב דעתו.

4. צי אכילה ושתיה זענען איין איסור אדער צוויי? לכאורה זענען זיי איין איסור (עסן ליקוויד, עסן סאליד), אבער דאס וואס זיי האבן באזונדערע שיעורים און זיי זענען נישט מצטרף, ווייזט אז זיי זענען באזונדערע קאטעגאריעס. דאס איז נוגע צו דער שאלה צי מ׳רעכנט פינף עינויים אדער זעקס — דער זוהר ברענגט צוויי שיטות: איינע רעכנט זעקס עינויים (שתיה באזונדער), און איינע רעכנט פינף. דאס איז אן ערנסטע חקירה.

—

הלכה א (המשך) — אכל דברים אסורים ביום הכפורים

דער רמב״ם׳ס ווערטער: “אחד האוכל אוכלים המותרים או שאכל דברים אסורים, כגון נבילות וטריפות ושקצים ורמשים, חלב ודם, נותר, טבל… הואיל ואכל אכילה הראויה לאדם — הרי זה חייב כרת משום אוכל ביום הכפורים.”

פשט: אפילו ווען מ׳עסט מאכלות אסורות ביום כיפור, איז מען חייב כרת פאר יום כיפור, סיי פאר דעם מאכלות אסורות.

חידושים און הסברים:

1. איסור כולל / איסור מוסיף — לכאורה זאל מען זאגן אין איסור חל על איסור: דער מאכל איז שוין אסור (נבילה, חלב, וכו׳), ווי קען נאך א צווייטער איסור (יום כיפור) חל ווערן? דער רמב״ם אליין אין הלכות מאכלות אסורות פרק י״ד איז מסביר אז דאס איז א פאל פון איסור כולל (אדער איסור מוסיף): וויבאלד דער איסור פון יום כיפור איז חל אויף אלע מאכלים — אויך מותרדיגע — איז עס א ברייטערער איסור וואס נעמט אריין מער ווי דער ערשטער איסור. אין אזא פאל איז יא איסור חל על איסור.

2. “ראויה לאדם” מיינט נישט “מותר” — “ראוי” מיינט אז עס איז פיזיש ראוי צום עסן (נישט קאלעדיג, נישט שלא כדרך אכילה), אפילו אויב עס איז הלכתיש אסור.

—

הלכה א (המשך) — חצי שיעור אסור מן התורה

דער רמב״ם׳ס ווערטער: “אכל פחות מכשיעור זה — אינו חייב כרת, אבל אסור מן התורה… והאוכל או השותה חצי שיעור מכין אותו מכת מרדות.”

פשט: ווייניגער ווי דעם שיעור איז מען נישט חייב כרת, אבער עס בלייבט אן איסור דאורייתא, און מ׳באקומט מכת מרדות.

חידושים און הסברים:

1. דער רמב״ם׳ס לשון וועגן חצי שיעור: דער רמב״ם פארמולירט באזונדער — ער זאגט נישט אז חצי שיעור איז פטור ווייל עס איז נישט דאורייתא, נאר פארקערט: עס *איז* דאורייתא, נאר דער חיוב כרת איז בלויז אויפ׳ן פולן שיעור. דאס איז א חילוק אינערהאלב דאורייתא גופא.

2. מכת מרדות אויף א דאורייתא: דאס איז א ראיה אז מכת מרדות קען אויך געגעבן ווערן אויף א דאורייתא׳דיגע איסור ווען עס איז נישטא דער רעגולערער עונש (כרת אדער מלקות). מכת מרדות איז נישט באגרעניצט צו דרבנן׳ס.

3. וואס איז מכת מרדות — עונש אדער כפיה? מכת מרדות איז א געהעריגער עונש — עס איז בעצם מלקות מדרבנן. ווען עס שטייט אין דער גמרא “מכת מרדות” מיינט עס מלקות מדרבנן. אויך ביי זנות (פריצות) שטייט אין דער גמרא אז בית דין געבט מכות מרדות — ווייל בית דין האט א פליכט צו מאכן זיכער אז מענטשן טוען נישט עבירות, אפילו ווען עס איז נישטא דער ספעציפישער עונש פון דער תורה.

4. שווערע קשיא — מכת מרדות אויף משהו: אויב “חצי שיעור” מיינט *יעדע* כמות, אפילו א משהו — ווי קען מען געבן מכת מרדות אויף א מענטש וואס האט בלויז געהאט א לעק וואסער? דער תירוץ: “משהו” מיינט אויך נישט מיקראסקאפיש — עס האט אויך א פראקטישן שיעור, ווי מ׳זעט ביי פסח אז “משהו” איז אויך עפעס. דער עיקר פון חצי שיעור אסור מן התורה איז צו פארמיידן אז א מענטש זאל “איבערקליגן” דעם סיסטעם דורך עסן קליינע שטיקלעך. אויסערדעם, מלקות (אויך מכת מרדות) איז קיינמאל נישט אויטאמאטיש — בית דין מוז אלעמאל מחליט זיין צו עס פאסט אין דעם פאל, ממילא ביי א משהו וועט בית דין נישט נויטיגערווייז געבן מכת מרדות.

—

הלכה ב — צירוף אכילות (כדי אכילת פרס)

דער רמב״ם׳ס ווערטער: “אכל מעט וחזר ואכל וחזר ואכל — אם יש מתחלת אכילה ראשונה עד סוף אכילה אחרונה כדי אכילת שלוש ביצים, הרי אלו מצטרפות לכשיעור. ואם לאו — אין מצטרפות.”

פשט: ווען מ׳עסט פאמעלעך (מעט מעט), ווערן די אכילות מצטרף צום שיעור נאר אויב די גאנצע צייט פון ערשטע אכילה ביז לעצטע איז אינערהאלב “כדי אכילת שלוש ביצים” (כדי אכילת פרס). אויב עס ציט זיך לענגער — איז יעדע אכילה א באזונדערע חצי שיעור, אסור אבער נישט כרת.

חידושים און הסברים:

1. דער רמב״ם׳ס לשון — פארמיידט “אכילת פרס”: דער רמב״ם ברענגט נישט דעם לשון הגמרא “כדי אכילת פרס” נאר שרייבט אויס “כדי אכילת שלוש ביצים”. אין אן אנדער מקום ברענגט דער רמב״ם דעם לשון הגמרא און טייטשט איבער: “פרס” מיינט שלוש ביצים (א האלבע ברויט). דער רמב״ם וויל אז דער לערנער זאל פארשטיין אן דעם אראמישן ווארט.

2. [דיגרעסיע: שיעורים אין דער אלטער וועלט לעומת מאדערנע מדידות] חז״ל האבן געמאסטן מיט פראקטישע, נאטירלעכע מדות — “כדי אכילת פרס” פאר אכילה, “כדי אמירת שלום עליך רבי ומורי” פאר דיבור — נישט מיט אבסטראקטע צייט-אייניקייטן (מינוטן, סעקונדעס). דאס איז געווען דער נארמאלער וועג אין דער אלטער וועלט: מ׳האט געמאסטן מיט “בושלס”, “יארדס”, “הויפנס” — פראקטישע, לאקאלע מדות. ערשט ביי דער פרענטשער רעוואלוציע (און דעקארט׳ס ראציאנאליזם) האט מען אנגעהויבן מאכן אוניווערסאלע, אבסטראקטע מדות (מעטערס, סענטימעטערס). דער רב מאסקאל האט געשריבן אז די מחלוקת אחרונים וועגן שיעורים (פון דער נודע ביהודה׳ס צייט) איז ענטשטאנען אין דער זעלבער תקופה ווען מ׳האט אנגעהויבן צו פרובירן איבערזעצן חז״ל׳ס שיעורים אין אבסטראקטע מדות (סענטימעטערס, מיליליטערס), וואס האט געברענגט צו סתירות — למשל, ווען מ׳רעכנט לויט אצבעות קומט אויס אנדערש ווי ווען מ׳רעכנט לויט רביעיות. אויך ביי צייטן — פארדעם האט יעדע שטאט געהאט איר אייגענע צייט, און ערשט מיט דער “טרעין” פון לאנדאן צו מאנטשעסטער (בערך צוויי הונדערט יאר צוריק) האט מען אנגעהויבן סטאנדארדיזירן צייט.

3. [דיגרעסיע: שיעורים און בית דין] די גמרא זאגט אז אויב איינער עסט פחות מכשיעור אדער טוט א מלאכה פחות מכשיעור שבת, זאל ער אוועקלייגן געלט פאר א חטאת, “שמא יבואו בית דין אחר וירבו בשיעורין” — ווייל א צוקינפטיגער בית דין קען פארגרעסערן די שיעורים. דאס ווייזט אז יעדער בית דין האט געהאט זיין אפיציעלע שיעור, און עס קען זיך טוישן לפי המצב. דער חידוש: די מחלוקת אחרונים וועגן שיעורים (ווי דער חזון איש׳ס שיטה) דארף מען אנקוקן אין דעם קאנטעקסט אז הלכה ווערט נקבע דורך די בית דין ורבנים שבימיו. אזוי פיל ווי מ׳איז נותן כח צו די רבנים, אזוי ווערט די שיעור באשטימט. דער טשעינדזש צו מער פאראייניגטע שיעורים איז אויך פארבונדן מיט דעם וואס כלל ישראל איז מער פאראייניגט — פריער האט יעדע שטאט געהאט זייער אייגענע מציאות, אבער היינט דארף זיין מער פונקטליכקייט.

—

הלכה ג — צירוף שתיה (כדי שתיית רביעית)

דער רמב״ם׳ס ווערטער: “שתה מעט וחזר ושתה וחזר ושתה, אם יש מתחלת שתיה ראשונה עד סוף שתיה אחרונה כדי שתיית רביעית” — מצטרף נאר אינערהאלב כדי שתיית רביעית.

פשט: ענליך ווי ביי אכילה מיט כדי אכילת פרס, איז ביי שתיה דער שיעור צירוף כדי שתיית רביעית.

חידושים און הסברים:

1. כמעט דאפלט: דער שיעור כדי שתיית רביעית איז כמעט דאפלט פון דעם שיעור שתיה גופא (וואס איז אביסל פחות מרביעית). דאס מיינט אז דער צייט-שיעור פאר צירוף איז כמעט גלייך צו דעם אמאונט וואס מ׳לאזט אריין.

2. שתיה פון ווארעמע זאכן (טיי): א פראקטישע שאלה — מענטשן טרינקען טיי סלאולי ווייל עס איז ווארעם. ביי אכילה קען א מענטש עסן סלאולי בכדי אכילת פרס, אבער ביי שתיה איז דער נארמאלער דרך צו טרינקען שנעלער.

3. געדיכטע זופ — אכילה אדער שתיה? אויב איינער טרינקט א געדיכטע זופ, צי האט עס א דין שתיה (מיט שיעור רביעית) אדער אכילה (מיט שיעור כזית)? עס ווערט דיסקוטירט צי דער חילוק איז ווי מ׳נעמט עס אריין (מיט א לעפל = אכילה, מיט א קאפ = שתיה), אדער צי עס גייט נאך דער מהות פון דער זאך.

4. ראיה פון הלכות מאכלות אסורות — חמץ: ביי חמץ שטייט “אחד האוכל ואחד הממחה ושותה” — אויב מ׳מאכט חמץ צו א משקה און טרינקט עס, איז מען חייב. אבער דער רמב״ם איז נישט קלאר וואס דער שיעור איז — צי רביעית (ווי שתיה) אדער כזית/כביצה (ווי אכילה). דאס בלייבט א קשיא.

5. ראיה פון הלכות מאכלות אסורות — חלב: דער רמב״ם זאגט בפירוש אז “אפילו הממחה את החלב” (אויב מ׳מאכט חלב צו א משקה), איז דער שיעור שתיה (רביעית), נישט אכילה. דאס איז א ראיה אז ווען מ׳טרינקט עפעס, אפילו עס שטאמט פון אן אכילה-זאך, גייט מען נאך דעם דרך שתיה.

6. אבער פארקערט: אויב מ׳עסט א זופ מיט א לעפל, אפשר הייסט עס אכילה, און דער שיעור איז כזית. דאס בלייבט אומקלאר.

7. ביר און פראטעין שייקס: א גלעזל ביר איז כמעט ווי א סלייס ברויט אין טערמס פון וואס עס טוט פאר דעם גוף, אבער עס איז אנגענומען ביי מענטשן אז עס איז שתיה. אזוי אויך א פראטעין שייק. דער מסקנא: אכילה/שתיה גייט נישט נאך די אינגרידיענטס נאר נאך דעם דרך ווי מ׳נעמט עס אריין.

8. טעם פאר כדי שתיית רביעית: דער ריזען פארוואס דער שיעור צירוף ביי שתיה איז כדי שתיית רביעית (נישט מער) איז ווייל שתיה׳ס נאטור איז שנעל — מ׳טרינקט נישט מיט אזא המשך זמן ווי אכילה. אויב אבער א זאך׳ס דרך איז צו טרינקען סלאולי (ווי זופ), אפשר וואלט דער שיעור צירוף געווען לענגער — “כדי אכילת רביעית של זופ.”

—

הלכה ד — אכלין שאינן ראויין למאכל אדם

דער רמב״ם׳ס ווערטער: “אכל אכלין שאינן ראוי למאכל אדם, כגון עשבים המרים מאד, או שרפים הביאושים… או ששתה משקין שאינן ראויין לשתיה, כגון ציר או מוריית… או חומץ חי… הרי זה פטור מן הכרת… אבל מכין אותו מכת מרדות.”

פשט: איינער וואס עסט/טרינקט זאכן וואס זענען נישט ראוי למאכל אדם אויף יום כיפור איז פטור פון כרת, אבער באקומט מכת מרדות.

חידושים און הסברים:

1. “שרפים הביאושים”: נישט “נחשים השרפים” נאר שארפע זאכן וואס זענען אין קאליע, פארשטינקענע/פארדארבענע שארפע זאכן. נישט סתם שארפע זאכן וואס מ׳קען עסן (ווי שארפע פעפער אין א מאכל).

2. צי איז דאס דאורייתא אדער דרבנן? “פטור מן הכרת” — צי מיינט עס אז ס׳איז נאר א דרבנן (און דערפאר מכת מרדות), אדער אפשר איז עס דאורייתא נאר אן עונש כרת? עס בלייבט נישט קלאר.

3. פארגלייך צו חצי שיעור: דאס איז אפשר ענליך צו חצי שיעור — עס איז אסור אבער נישטא דער פולער עונש. אבער דא איז עס נישט א ענין פון שיעור נאר פון דרך אכילה — עס הייסט גארנישט “געגעסן” ווייל עס איז נישט כדרכו, ענליך ווי שלא כדרכו הייסט נישט אוכל.

4. “ראוי” מיינט נישט “preferred”: דער רמב״ם׳ס ליסטע איז א הגדרה פון וואס הייסט נישט ראוי. עפעס וואס איז נישט אנגענעם אבער נאך אין גדר ראוי, איז מען חייב.

5. חומץ מזוג במים: חומץ וואס איז געמישט מיט וואסער איז יא חייב, ווייל עס איז נאך א שתיה. נאר חומץ חי (ריינער עסיג) איז פטור.

6. “הכוסס פלפל וזנגביל”: פעפער אדער אינגבער (ginger) — ווען מ׳כוסס עס רוי, איז עס נישט קיין דרך אכילה ווייל מ׳קען עס ממש נישט עסן אזוי. אבער זנגביל אין א רוטב (אדער אלס צוגאב צו א מאכל) איז יא ראוי לאכילה.

—

הלכה (לולבי גפנים)

דער רמב״ם׳ס ווערטער: “עלי גפנים — פטור. לולבי גפנים — חייב. כל שלבלבו בארץ ישראל מראש השנה ועד יום הכפורים.”

פשט: בלעטער פון ווייטרויבן-בוימער זענען נישט ראוי לאכילה (פטור), אבער די יונגע שפראצן (לולבי גפנים) זענען יא ראוי (חייב). דער רמב״ם דעפינירט לולבי גפנים אלס די וואס האבן געבליט אין ארץ ישראל פון ראש השנה ביז יום כיפור.

חידושים און הסברים:

1. לולבי גפנים אלס מאכל: לולבי גפנים איז טאקע עפעס וואס מענטשן עסן — עס איז דא א ספרד׳ישע מאכל דערפון, ענליך צו הולופטשעס (stuffed grape leaves). עס איז נישט סתם א מאדנע זאך, נאר עס איז ראוי לאכילה.

2. “כל שלבלבו מר״ה עד יוה״כ”: דאס איז געווען די מסורה אין ארץ ישראל — אין דער תקופה פון ר״ה ביז יוה״כ וואקסן די פרישע שפראצן, און דעמאלטס זענען זיי נאך פריש און ראוי לאכילה. דאס מיינט אז זיי זענען נאר א פאר טעג אלט.

3. יתר על זה — הרי הן כעצים: נאכדעם וואס זיי טריקענען אויס, באקומען זיי א דין פון עצים, זענען פטור פון מעשר, און ס׳איז שוין נישט קיין דרך אכילה.

4. “וכן כל כיוצא באלו”: דער רמב״ם זאגט אז מ׳דארף אייביג אויספיגערן ביי יעדע פרוכט צי ס׳איז ראוי לאכילה.

5. [דיגרעסיע: איראנישע באמערקונג] דאס איז א “עשרת ימי תשובה פרוכט” — עס וואקסט גראדע אין די הייליגע טעג, אבער גראדע יום כיפור טאר מען עס נישט עסן!

—

הלכה (צירוף שיעורים — אוכל מיט מלח/ציר)

דער רמב״ם׳ס ווערטער: “האוכל צלי במלח — שמין את המלח עמו. ציר על גבי ירק — מצטרף.”

פשט: ווען מ׳עסט צלי מיט זאלץ, רעכנט מען דעם זאלץ צוזאמען מיט׳ן שיעור. אזוי אויך ציר (זאפט/ברייַן) אויף ירקות — ס׳איז מצטרף.

חידושים און הסברים:

דער רמב״ם לערנט א כלל: מנה שיהא מכשירי האוכל המעורבים באוכל כאוכל הן חשובין — אלעס וואס איז א מכשיר/באגלייטונג פון אוכל, ווען ס׳איז מעורב מיט׳ן אוכל, ווערט עס חשוב ווי אוכל אליין. דאס איז א חידוש, ווייל ציר איז פריער אויסגערעכנט געווארן צווישן די משקאות, און אוכל מיט משקין איז נישט מצטרף. דאך, ווען ציר איז מעורב מיט׳ן אוכל, איז עס א חלק פון דעם אוכל, נישט א באזונדערע משקה. דער דזשוס פון דעם עסן בלייבט א חלק פון דעם אוכל.

—

הלכה (אכילה גסה — שבע מאכילה גסה)

דער רמב״ם׳ס ווערטער: “היה שבע מאכילה גסה שאכל עד שקץ במזונו, ואכל יתר על השובע — פטור.”

פשט: איינער וואס האט געגעסן ביז ער איז אזוי זאט אז ער עקלט זיך שוין פון עסן, און ער עסט נאך מער — איז פטור, ווייל דאס איז ווי אכילת מאכלים שאינן ראויין לאכילה.

חידושים און הסברים:

1. דחיית עשה: דער רמב״ם פארשטייט דאס אלס א דחיית עשה, נישט א גאנצע פטור. דאס האט א פראקטישע נפקא מינה פאר ערב יום כיפור ביינאכט — אויב איינער וואלט נכשל געווארן, איז עס נישט קיין איסור, ווייל ס׳איז בלויז א דחיית עשה.

2. “אינו ראוי” — לגבי וועמען? דער רמב״ם זאגט אז דאס איז כמי שאכל מאכלים שאינן ראויין לאכילה. פאר דעם מענטש אליין איז עס נישט ראוי (ווייל ער איז שוין זאט), אבער פאר אן אנדער הונגעריגן מענטש איז עס יא ראוי. דער חידוש: אינו ראוי ווערט באמאסטן לויט דעם מענטש׳ס מצב — לכל מי שסובב בזה — פאר יעדן וואס איז אין דעם זעלבן מצב (זאט ביז עקל), איז עס נישט ראוי. דאס איז אנדערש פון א מאכל וואס איינער האט פערזענליך נישט ליב (ווי טשאקאלאד) — דאס בלייבט א דבר הראוי, ווייל אנדערע מענטשן עסן עס. אבער אכילה גסה איז א כללי׳דיגער מצב וואס קיין מענטש אין דעם סטעיט וועט נישט עסן.

3. [דיגרעסיע: בל תשחית] מענטשן ווארפן אוועק עסן וואס איז נאך גוט, און ס׳איז א שאד. אבער לויט דעם כלל, אויב פאר די מענטשן וואס זיצן דא ביים טיש איז עס אינו ראוי, איז עס דער מצב — כאטש אין אנדערע אומשטענדן (ווי מלחמה) וואלטן מענטשן זיך מחיה געווען דערמיט.

—

הלכה (חולה שיש בו סכנה — הקדמה און כללים)

הקדמה צום נושא: דער רמב״ם גייט איבער צו די דינים פון ווער מעג יא עסן יום כיפור.

חידוש אין דער הקדמה — וואס מיינט “חולה שיש בו סכנה” ביי יום כיפור:

א פונדאמענטאלער חילוק צווישן הלכות שבת און הלכות יום כיפור:

1. אין הלכות שבת איז דער כלל פשוט: סכנת נפשות (אפילו ספק) איז דוחה שבת. דארט וויל דער רמב״ם מקיל זיין — ער וויל זאגן אז מ׳זאל נישט מיינען אז מ׳טאר נישט מחלל שבת זיין פאר א קראנקן, דערפאר איז ער מרחיב דעם היתר.

2. אין הלכות יום כיפור איז דער רמב״ם דווקא מער מפרט — נישט ווייל ער איז מחמיר, נאר ווייל דער מצב איז פארקערט: ביי יום כיפור וועט יעדער חולה שיש בו סכנה זאגן ער דארף נישט פאסטן, דערפאר דארף דער רמב״ם מגדיר זיין אז ס׳דארף טאקע זיין אן עכטע סיבה.

3. וואס מיינט “חולה שיש בו סכנה”? ס׳מיינט נישט אז ער גייט שטארבן היינט אינדערפרי פון נישט עסן. ס׳מיינט חולה במחלה מסוכנת — ער האט א מחלה וואס קען פירן צו סכנה, און דאס נישט-עסן קען ערגער מאכן זיין מצב. אבער אויב אלע זענען מודה אז פאסטן וועט אים נישט שאטן, איז ער נאך אלץ חייב צו פאסטן, כאטש ער איז א חולה שיש בו סכנה.

4. טעות פון מענטשן: מענטשן מיינען אז מ׳קען לערנען פון הלכות יום כיפור דעם “גדר סכנה” פאר כל התורה כולה. דאס איז נישט ריכטיג — ווייל דא רעדט מען פון סיטואציעס וואס זענען נישט קלאסישע סכנה (וואו מ׳קען שטארבן היינט), נאר א ברייטערע קאטעגאריע.

—

הלכה (חולה שאל לאכול)

דער רמב״ם׳ס ווערטער: “חולה שיש בו סכנה ששאל לאכול ביום הכפורים — אף על פי שרופאים בקיאים אומרים אינו צריך, מאכילין אותו על פי עצמו, עד שיאמר די.”

פשט: א חולה שיש בו סכנה וואס בעט צו עסן — מ׳גיט אים, אפילו ווען בקיא׳דיגע דאקטוירים זאגן ער דארף נישט. מ׳גיט אים ביז ער זאגט “גענוג.”

חידושים און הסברים:

1. לב יודע מרת נפשו: דער יסוד איז דער פסוק “לב יודע מרת נפשו” — א מענטש׳ס אייגענער גוף פארשטייט זיין מצב בעסער ווי דער דאקטאר. ווען ער זאגט “איך דארף עסן,” נעמט מען אן אז ס׳איז יא א סכנה.

2. “עד שיאמר די”: דער רמב״ם ברענגט נישט דעם ענין פון שיעורים (פחות מכשיעור) אין דעם קאנטעקסט — אנדערע ראשונים האבן דאס מחדש געווען. דער רמב״ם זאגט פשוט “עד שיאמר די.”

3. חילוק פון הלכות שבת: אין הלכות שבת איז דער ענין פון “לב יודע” ווייניגער נוגע, ווייל דארט רעדט מען פון רפואה/מלאכה, נישט פון הונגער. דא ביי יום כיפור איז עס ספעציפיש נוגע — דער מענטש פילט הונגער, ער פילט אז ער דארף עסן, און דאס איז עפעס וואס נאר ער קען וויסן.

—

הלכה (רופא אומר צריך, חולה אומר אינו צריך)

דער רמב״ם׳ס ווערטער: ווען דער חולה זאגט ער דארף נישט עסן, און א רופא זאגט ער דארף — מאכילין אותו על פי הרופא.

פשט: ווען דער דאקטאר זאגט ער דארף עסן, גיט מען אים צו עסן אפילו אויב דער חולה אליין זאגט ער דארף נישט.

חידושים און הסברים:

1. “לב יודע” איז נאר להקל, נישט להחמיר: דער כלל פון “לב יודע מרת נפשו” ארבעט נאר אין איין ריכטונג — צו מקיל זיין (ער דארף עסן). אבער להחמיר (ער זאגט ער דארף נישט) — נעמט מען נישט אן זיין ווארט אקעגן דעם דאקטאר.

2. דער דאקטאר ווייסט מער: א דאקטאר קען וויסן מער ווי דער חולה אליין וועגן זיין מעדיצינישן מצב. א מענטש קען נישט אלעמאל וויסן מער ווי דער דאקטאר. דערפאר, ווען דער חולה וויל מחמיר זיין, לאזט מען אים נישט — מ׳שטאפט אים אן און מ׳פרעגט אים נישט.

—

הלכה (מחלוקת רופאים)

דער רמב״ם׳ס ווערטער: “רופא אחד אומר צריך ואחד אומר אינו צריך — מאכילין אותו.” ווען מקצת הרופאים זאגן “צריך” און מקצתם זאגן “אינו צריך” — גייט מען נאך רוב אדער נאך בקיאים. “ובלבד שלא יאמר החולה ‘צריך אני׳, אבל אם אמר ‘צריך אני׳ — מחלל ואוכל.”

פשט: ביי א מחלוקת צווישן צוויי דאקטוירים — מ׳גיט צו עסן (ספק פיקוח נפש לקולא). ביי א “סטעף מיטינג” פון דאקטוירים וואו מ׳איז מחולק, גייט מען נאך רוב אדער נאך די מער בקיאים. אבער אויב דער חולה אליין זאגט “צריך אני” — איז דאס גובר אויף אלעס.

חידושים און הסברים:

1. ספק פיקוח נפש: ווען צוויי דאקטוירים חולקים, ווערט עס א ספק, און ספק פיקוח נפש — לקולא (מ׳גיט צו עסן). דער חולה אליין ווערט אין דעם פאל אוועקגעלייגט אין דער זייט.

2. “צריך” vs. ממש סכנה: “צריך” מיינט נישט דווקא אז ער גייט שטארבן אן דעם — ס׳איז א רעקאמענדאציע, נישט א דרינגענדע סכנה. ווייל ביי ממש סכנה וואלט אפשר אפילו איין דאקטאר גענוג געווען.

3. רוב vs. בקיאים — א שווערע פסק: דער רמב״ם זאגט “או אחר הרוב או אחר הבקיאים” — דאס מיינט אז אמאל גייט מען אפילו נאך א מיעוט, אויב זיי זענען מער בקיאים. איין בקי איז ווערד מער ווי הונדערט וואס זענען ווייניגער בקיאים. דאס איז שווער, ווייל אין נפשות גייט מען דאך “אחרי רוב”? דער רמב״ם׳ס לשון “או… או” איז נישט קלאר — ס׳זעט אויס אז ס׳איז לפי הענין, מ׳קען נישט מאכן איין כלל.

4. דער רמב״ם אלס דאקטאר: דער רמב״ם׳ס פראקטישע מעדיצינישע ערפארונג האט אים געהאלפן פארשטיין אז אמאל זאגן דאקטוירים “סתם” — אן טיפע בקיאות — און דעמאלטס גייט מען נאך דעם וואס ווייסט באמת.

5. שולחן ערוך׳ס אומקלארקייט: אנדערע מפרשים קענען טענה׳ן אז מ׳דארף גיין אפילו לספק, אפילו נאך די מיעוט. א מיעוט דאקטוירים וואס זאגן “צריך” — פארוואס זאל דאס נישט מאכן א ספק? ביי מחצה על מחצה האט דער רמב״ם שוין פסק׳נט אז ס׳איז ספק און מ׳עסט — סאו א מיעוט זאל אויך מאכן א ספק.

6. רמב״ן׳ס שיטה — “תרי כמאה”: דער רמב״ן זאגט: אויב צוויי דאקטוירים זאגן “צריך”, אפילו הונדערט קעגן, גייט מען נישט נאך רוב, ווייל “תרי כמאה”. דאס שטימט נישט מיט דעם רמב״ם׳ס פסק אז מ׳גייט נאך רוב.

7. פארוואס חזר׳ט דער רמב״ם “ובלבד שלא יאמר החולה”: ער האט געטראכט א סצענעריא וואו איין דאקטאר פילט ממש א סכנה — דעמאלטס וועט ער זאגן דעם חולה “דו גייסט שטארבן”, און דער חולה וועט זאגן “צריך אני” — און דעמאלטס איז אלעס מסודר. ס׳וועט קיינמאל נישט פאסירן אז מ׳גייט מחמיר זיין ביי ממש סכנה.

—

הלכה (עוברה שהריחה)

דער רמב״ם׳ס ווערטער: “עוברה שהריחה — לוחשין לה באזנה שהיום יום הכיפורים. אם נתקררה דעתה — מוטב. ואם לאו — מאכילין אותה עד שתתיישב דעתה.”

פשט: א שוואנגערע פרוי וואס האט געשמעקט עסן און ס׳כאפט איר אן א שטארקע תאוה וואס איז מסוכן — קודם זאגט מען איר אין אויער אז ס׳איז יום כיפור. אויב דאס בארואיגט זי — גוט. אויב נישט — גיט מען איר עסן.

חידושים און הסברים:

1. די סגולה פון לחישה: די גמרא׳ס הסבר איז אז דער עובר מאכט די “קרעיווינג” — אויב דער עובר איז א צדיק, ווען מ׳דערמאנט אים אז ס׳איז יום כיפור, הערט ער אויף צו וועלן. ענליך צו די בהמה פון דעם תנא וואס האט נישט שובת געווען ביז מ׳האט איר געזאגט.

2. חילוק צווישן פסיכאלאגיש און פיזיש: אמאל איז א תאוה פסיכאלאגיש, און מ׳קען מאכן “נתקררה דעתה” דורך רעדן צום שכל. אבער אמאל ווערט עס א פיזישע קרעיווינג וואס רעדן העלפט נישט. דער רמב״ם׳ס סדר — ערשט פרובירן לחישה, דערנאך עסן — רעפלעקטירט דעם חילוק.

3. היינטיגע פראקטיק: היינט נעמט מען נישט אזוי ערנסט די קרעיווינגס פון מעוברות, אבער אין דער גמרא האט מען עס גענומען זייער ערנסט — ס׳איז געווען אנגענומען אז ס׳איז מסוכן פאר דער עובר (און אפשר אויך פאר איר).

4. גמרא׳ס מעשה: ווען מ׳האט געטראפן איינעם וואס האט נישט אויפגעהערט צו וועלן — איז יענער אויפגעוואקסן צו זיין א רשע, ווייל דער עובר האט געוואלט עסן יום כיפור.

—

הלכה (בולמוס — מי שאחזו בולמוס)

דער רמב״ם׳ס ווערטער: “מי שאחזו בולמוס — מאכילין אותו עד שיאורו עיניו. ואפילו נבילות ושקצים — מאכילין אותו מיד, ואין ממתינין עד שימצאו דברים המותרים.”

פשט: איינער וואס כאפט אן א בולמוס (א שטארקע חלשות/הונגער וואס איז מסוכן) — גיט מען אים עסן ביז זיינע אויגן באלייכטן זיך. אפילו נבילות און שקצים גיט מען אים גלייך, מ׳ווארט נישט אויף כשר׳ע זאכן.

חידושים און הסברים:

1. בולמוס = eating disorder: “בולמוס” איז דער זעלבער לשון ווי “בולימיה” — א משונה׳דיגע תאוות אכילה. ס׳קען זיין פסיכאלאגיש אדער פיזיש.

2. סימן פון הצלחה — “עד שיאורו עיניו”: ווען מ׳זעט אז די אויגן באלייכטן אויף, ווייסט מען אז ער האט זיך בארואיגט.

3. חומר הסכנה: דער רמב״ם באטאנט אז בולמוס איז אזא סכנה אז מ׳גיט אפילו נבילות ושקצים — מ׳ווארט נישט אויף כשר׳ע זאכן. דאס ווייזט דעם ערנסט פון פיקוח נפש.

4. פארבינדונג צו מעוברת: דער רמב״ם ברענגט דאס אין דעם זעלבן קאנטעקסט ווי מעוברת שהריחה — ביידע זענען סיטואציעס וואו א שטארקע תאוה/הונגער ווערט א ענין פון סכנה.

—

הלכה (חינוך קטנים ביום כיפור)

דער רמב״ם׳ס ווערטער: “קטן בין תשע לעשר — מחנכין אותו לשעות. כיצד? היה רגיל לאכול בשתי שעות — מאכילין אותו בשלש. בן עשר — מתענה ומשלים מדברי סופרים. פחות מבן תשע — אין מענין אותו כלל, שלא יבוא לידי סכנה.”

פשט: קינדער פון 9-10 — מ׳איז מחנך אויף שעות (מ׳לייגט צו א שעה פאסטן לויט זייער כח). פון 11 (סיי זכר סיי נקבה) — פאסט מען א גאנצן טאג, מדרבנן. אונטער 9 — בכלל נישט, ווייל עס איז א סכנה פאר אזא יונג קינד.

חידושים און הסברים:

1. חינוך לשעות: פון 9-10 לייגט מען צו שעות לפי כח הבן — למשל, ער עסט געווענליך 2 שעה אריין אין טאג, היינט זאל ער ווארטן ביז 3 שעה.

2. **”אין מענין” — נישט נאר פטור, נאר איסור

: דער רמב״ם זאגט נישט סתם אז מ׳איז נישט מחויב, נאר “אין מענין אותו” — מ׳זאל נישט, מ׳טאר נישט** — ווייל דער רמב״ם גיט א טעם: “שלא יבוא לידי סכנה.” ביי א זייער יונג קינד איז פאסטן ממש מסוכן.

3. ראב״ד׳ס מחלוקת: דער ראב״ד איז נישט מסכים אז ביי 11 דארף מען שוין אינגאנצן פאסטן סיי זכר סיי נקבה. דער ראב״ד האלט אז ס׳בלייבט נאך אלץ לפי כחו — אויב ער האט כח צו פאסטן א גאנצן טאג, יא; אויב נישט, נישט.

4. חיוב חינוך — אויף וועם? עס זעט אויס ווי דער חיוב איז אויף דעם קינד אליין, נישט אויף דעם טאטע — “ואינו משלים אלא מדברי סופרים” קלינגט ווי ס׳ווערט זיין אייגענע מצוה פון חינוך. דאס איז א באקאנטע חקירה.

5. גדלות — שנים + סימנים: דער רמב״ם זאגט אז ביי 12 (מיידל) + יום אחד, אדער 13 (יונגל) + יום אחד, מיט שתי שערות — זענען זיי גדולים לכל המצות און משלימין מן התורה. אבער אן שתי שערות — בלייבן זיי קטנים און זענען נאר מחויב מדברי סופרים. שערות אליין אן שנים העלפט נישט (אשימה).

6. מנהג העולם — נישט מחנך זיין קטנים א גאנצן טאג (חולק אויפ׳ן רמב״ם): עס זענען דא ראשונים וואס האלטן אז חינוך אין תענית איז נאר לשעות — קיינמאל נישט א גאנצן טאג פאר א קטן. לויט זיי איז נישטא קיין דין פון חינוך צו פאסטן א גאנצן טאג פאר בר/בת מצוה.

7. דער שלחן ערוך הרב׳ס סברא: דער שלחן ערוך הרב (און אנדערע אחרונים) ברענגט א טעם פארוואס דער מנהג איז להקל: “כיון שהכל לומדים עכשיו והתורה מתשת כחם” — אלע קינדער גייען אין חדר און לערנען, און דאס מאכט זיי שוואכער, ממילא הייסן זיי נישט “בריאים,” און דער רמב״ם׳ס דין פון א גאנצן טאג פאסטן איז נאר ביי בריאים. דער פאביטשער ברענגט דעם שלחן ערוך הרב, אבער ער איז נישט דער איינציגער וואס זאגט דאס.

8. דער מנהג היינט: ביי רוב אידן איז דער מנהג אז מ׳איז נישט מחנך קינדער צו פאסטן א גאנצן טאג ביז בר/בת מצוה. אביסל שעות — יא, אפשר. אבער א גאנצן טאג — נישט. דאס איז מער להקל ווי דער רמב״ם׳ס דין. דער כלל איז: מ׳דארף זיך אייביג מחמיר זיין אין פיקוח נפש.

—

[דיגרעסיע: שאלת רופא — ביי ענינים כלליים vs. פרטיים]

חידושים און הסברים:

א חילוק בנוגע ווען מ׳דארף פרעגן א דאקטאר:

1. ביי א פרטי׳דיגן ענין — א ספעציפישער מענטש מיט א ספעציפישע מחלה — דארף מען פרעגן זיין דאקטאר.

2. ביי א כללי׳דיגן ענין — למשל א מגיפה, אדער ווען ס׳איז א זייער הייסער טאג (הונדערט דעגריס) און מענטשן מוזן ארבעטן אין דרויסן (קאנסטראקשן סייטס וכדומה) — דארף מען נישט פרעגן א ספעציפישן דאקטאר. עס איז גענוג אז די דאקטוירים בכלל זאגן אז אזעלכע באדינגונגען זענען מסוכן. אין אזא פאל קען מען מיקל זיין מיט די דינים וואס מ׳האט געלערנט (למשל ביי א תענית דרבנן).

תמלול מלא 📝

הלכות שביתת עשור פרק ב׳: שיעורי אכילה ושתיה ביום הכיפורים

הקדמה לפרק ב׳

Speaker 1: א גוטן. מיר לערנען דער הייליגער רמב״ם, ספר זמנים, די דריטע גרופע הלכות, וואס דאס איז הלכות שביתת עשור. וואס דאס איז וויאזוי דער רמב״ם רופט די הלכות וואס מ׳טאר נישט טון מלאכה, וואס מיר האבן שוין געלערנט אין ערשטן פרק, ס׳איז נישט דא כמעט קיין פרטים דערפון, ווייל ס׳איז אלעס אזויווי שבת, און אויך בעיקר אז מ׳טאר נישט עסן און טרינקען און אנדערע עינויים אין יום כיפור.

סאו, אין ערשטן פרק האבן מיר געלערנט באופן כללי, באופן יסודי, אז ס׳איז דא א חיוב צו פאסטן, ווען ס׳איז דער חיוב. יעצט גייען מיר לערנען אלע פרטים פון די ענין פון פאסטן. יא, פרק ג׳ גייט זיין וועגן די רעסט פון די עינויים. דאס איז בעסיקלי די סדר, דריי פרקים פון הלכות שביתת עשור.

און מיר דערמאנען די גרויסע פטרוני השיעור, הרב ר׳ יואל ווערצבערגער און אלע אנדערע משתתפים אין די שיעור וואס זיי הערן עס אויס, וואס זענען עוסק בתורה, וואס זענען עוסק במצוה, וואס זענען מעורר פאר אנדערע זאלן קענען לערנען. וכן יהי רצון, יעדער איינער זאל זיך אויסלערנען.

איך האב א ראיה אז אינמיטן לערנען דארף מען, מען מעג און מען דארף אריינברענגען די חלק הירק, די געלט, די גרינ׳ס, ווייל מיר האבן געלערנט אז אום יום כיפור מעג מען עוסק זיין אין כניפת ירק, ווייל מ׳האט עגמת נפש וואס גייט מען עסן מוצאי. סאו, ס׳קומט אריין אין די שיעור. זייער גוט.

הלכה א: שיעור אכילה ביום הכיפורים

Speaker 1: וואס לערנען מיר? אקעי, גייען מיר לערנען די שיעור. זאגט דער רמב״ם אזוי, אלע, און אויך אין הלכות שבת האט ער יעדע הלכה אנגעהויבן מיט די שיעור. מ׳דארף אייביג, א הלכה קומט מיט א שיעור. מיר האבן דאך געשמועסט אז אויב עסן אין יום כיפור איז כרת, אדער א חטאת, וואס איז די שיעור?

זאגט דער רמב״ם אזוי, ס׳טייטש, לאיסור איז דאך פשוט אז מ׳טאר גארנישט עסן, אדער ווי דער רמב״ם גייט זאגן בכרת. אבער קודם ווילן מיר זאגן, אבער לענין עונש. האוכל ביום הכפורים, מאכלים הראויין לאדם, שפעטער גייט ער אויך מרחיב זיין אויף דעם. ס׳דארף זיין מאכלים וואס זענען ראוי פאר א מענטש, נארמאלע מאכלים. מה שאין כן אויב א מענטש עסט א זאך וואס הייסט נישט א מאכל, ס׳איז שלא כדרך אכילה.

אבער מאכלים וואס איז יא ראוי, וואס איז די שיעור? ככותבת הגסה, אזויווי א דיקע כותבת, א טייטל. אבער נישט יעדער איינער קען די פרוכט. זאגט דער רמב״ם, שיעור פחות מכביצה, וואס דאס איז אביסל קלענער ווי א ביצה במעט, אביסעלע קלענער ווי א ביצה. דאס איז דער שיעור וואס אויב מ׳עסט דעם שיעור איז מען חייב כרת. דאס איז דער שיעור אכילה לענין זה.

פארוואס איז דער שיעור גרעסער ווי כזית?

ס׳טייטש, אנדערש ווי געוויסע אנדערע זאכן איז דא כזית, אדער ס׳איז דא ווי מ׳זאגט כביצה? רוב שיעורי אכילה זענען כביצה, אבער דער שיעור פון תענית איז מער ווי א כביצה, סיי כותבת סיי גסה. מער. רוב שיעורים, כזית. פחות מכזית, כביצה איז מער ווי א כזית. רוב שיעורי אכילה זענען כזית, און דא איז אביסל מער.

ווען ס׳איז דא אן איסור צו עסן עפעס אין דער תורה איז דער שיעור כזית, אבער ס׳איז נישטא קיין איסור צו עסן אין יום כיפור, ס׳איז דא א חיוב צו פאסטן. סאו די חכמים האבן משער געווען אז א כותבת הגסה רופט זיך אין דער גמרא “מתיישבת דעתו”, דאס הייסט אויסגעפאסט, דאס הייסט ער פילט נישט אז ער איז הונגעריג אדער אז ער פאסט א קל.

צירוף אכילות

שוין, זאגט דער רמב״ם, דאס איז לאו דוקא אז ס׳דארף זיין דער שיעור פון איין עסן, נאר “כל האוכלין מצטרפין לשיעור זה”. א מענטש האט געגעסן אביסל פון דעם און אביסל פון יענץ, איז ער זיך מצטרף.

הלכה א (המשך): שיעור שתיה ביום הכיפורים

Speaker 1: זאגט דער רמב״ם, “וכן…”. און וואס איז דער שיעור פון טרינקען? אן אנדערע שיעור. א שותה, פשוט פראקטיש קען מען נישט זאגן, מ׳קען נישט מאכן א שיעור אויף טרינקען אזוי גרויס ווי א כותבת. ניין, מ׳קען, אבער ס׳האט אן אנדערע לעוועל. איך מיין נישט, ס׳איז נישט די עקוויולענט. די צוויי שיעורים האבן נישט קיין שייכות. לגבי אכילה איז מתיישבת דעתו. ס׳איז א שיעור מיוחד פאר שתיה, יא?

יא, ס׳איז דא א שיעור מיוחד פאר שתיה פון יום כיפור, ווייל נארמאלע שתיה, אונז ווייסן דעם כלל, געווענליך שתיה איז א שיעור רביעית. רביעית הייסט א מינימום שתיה לרוב פאר א ברכה אחרונה, פאר אלע ענינים וואס איז נוגע א שיעור. דאס איז אביסל ווייניגער ווי א רביעית. ס׳איז אנדערש, יא. דער רמב״ם זאגט אז ס׳איז פחות. ס׳האט נישט צו טון.

טייטש אז ביי שתיה איז פארקערט, אזוי ווי ס׳זעט אויס אז מ׳איז אביסל מקיל בשתיה. א שתיה ווערט מען נאכנישט בארואיגט מיט ווייניגער. פארקערט, מ׳איז מחמיר. ס׳ווערט א קלענערע שיעור. אה, מיט א קלענערע שיעור. ס׳האט נישט צו טון. ס׳האט נישט צו טון מיט דער שיעור.

דיסקוסיע: צי אכילה ושתיה זענען איין איסור אדער צוויי?

Speaker 2: וואס הייסט א דין שתיה? ס׳איז נישט די ליקוויד שיעור פון כותבת. ניין, ניין. שתיה. ניין, וואס איך מיין צו פרעגן איז, אכילה ושתיה, דער רמב״ם זאגט א גאנצע זייט עקסטער, אבער אכילה ושתיה איז נישט צוויי איסורים, רייט? ס׳איז נישט צוויי דאורייתא׳ס. וואס מיינט די נפקא מינה?

Speaker 1: אכילה ושתיה איז די זעלבע זאך. ס׳איז צוויי אנדערע מיני עסן. ס׳איז עסן ליקוויד, עסן סאליד. דער רמב״ם זאגט אזוי ווי אכילה ושתיה.

Speaker 2: ניין, איך מיין אזוי אין תענית איז עס עקסטער. נאר לשיעור, יא. ס׳איז ממש די זעלבע איסור, ס׳איז נישט… איך ווייס נישט, לאיזה ענין, אויב איינער וועט מאכן א ליסטע… אכילה און שתיה איז די זעלבע זאך. ס׳איז נישט אזוי ווי… קיינער וואלט נישט איינגעפאלן צו זאגן למשל אז אכילה איז א דאורייתא און שתיה איז אזוי ווי סוף פתיחה. ס׳קען איינפאלן? גראדעס נישט.

Speaker 1: ניין, למעשה נפקא מינה, אויב מ׳רעכנט אז ס׳איז דא פינף עינויים, וועסטו זאגן אז אמת׳דיג איז דא זעקס, ווייל אכילה און שתיה זענען צוויי. אויך האט עס נישט קיין גרויסע נפקא מינה, נאר פאר די רמז טוישט זיך. דער זוהר, ווען ער מאכט די רמז אויף אכילה ושתיה אז ס׳איז דא פינף, זאגט ער צוויי שיטות. ס׳איז דא א שיטה אין דער זוהר וואס זאגט אז מ׳דארף רעכענען זעקס עינויים, ווייל שתיה איז עקסטער. סאו, גייט מען לכאורה לויט דעם, ווייל ס׳איז דא אן אנדערע שיעור, וכדומה. און יעצט האט זיך אייביג אן עצה. אויב דארף מען…

Speaker 2: ניין, איך בין נישט מסכים מיט דיר. איך בין נישט מסכים מיט דיר, ס׳איז נישט אמת. ס׳איז אן ערנסטע חקירה צו מ׳דארף צו רעכענען פינף אדער זעקס. נישט דו זאגסט.

דער שיעור פון מלא לוגמיו

Speaker 1: אקעי, זאגט דער רמב״ם, אה, דאס איז נוגע. יא, יא. וואס איז יא נוגע? אבער דאס איז עס עקסטער.

זאגט דער רמב״ם ווייטער, “וכן השותה משקין הראויין לשתיית אדם, שיעורו כמלא לוגמיו של שותה”, אזוי ווי די באקן פון די טרינקער. “כל אחד ואחד לפי לוגמיו חייב”, יעדער איינער לויט וויאזוי זיין סייז.

אה, דאס איז אויך אנדערש, זייער אנדערש פון אכילת הגסה וואס איז פאר יעדער. יעדער איינער דארף מעסטן זיינע… געווענליך איז עס א קאטעגארישע שיעור, נישט קיין חילוק דיין סייז, זייער איז א כביצה, אלע ביצים די זעלבע. דא גייט עס לויט דעם מענטש, אזוי איז די שיעור שתיה.

“וכמה הוא מלא לוגמיו?” וואס מיינט מלא לוגמיו? זאגט דער רמב״ם, “כדי שיסתלק מצד אחד”, געווענליך ווען א מענטש טרינקט, צעשפרייט זיך עס אין די מויל. ווען ער זאל טרינקען אויף איין זייט, “ויראה מלא”, זאל יענע זייט אויסקוקן פול. “ושיעור זה באדם בינוני הוא פחות מרביעית”.

דאס טייטשט אויך אז ביי א גרויסע מענטש וועט עס זיין מער ווי א רביעית. דאס וואס די גמרא זאגט פון עוג מלך הבשן וכדומה. דאס הייסט, ס׳איז נישט אזא אינטערעסאנטע שיעור. ס׳איז נישט דא אין די גאנצע תורה אזא שיעור, וואס לפי האדם, לפי יעדער איינער וואס… יעדער איינער וואלט לפי משהו. אינטערעסאנט.

די מענטשן וואס פירן זיך א געוויסע חומרא, וואס שטייט נישט אין דעם רמב״ם, אז אויב מ׳דארף טרינקען א חולה, מ׳זאל טרינקען פחות מכשיעור, דארף ער ערב יום כיפור נעמען א שטיקל מיטרינק און שפייען און זען וויפיל זיין שיעור איז, ווייל ס׳איז תלוי יעדער מענטש.

דיסקוסיע: דער דיפאלט שיעור

Speaker 2: דער רמב״ם זאגט יא, אבער “בבינוני הוא פחות מרביעית”. למעשה נפקא מינה, אפשר בדיפאלט קען מען אננעמען אז דאס איז די שיעור? ס׳קען זיין, יא. דאס קען זיין אז ס׳איז אויך א האלב, ווייל איינמאל מ׳לאזט עס פאר דעם מענטש, וואס טוט מען? מלא לוגמיו. דו וועסט נישט זען ווי מענטשן פרעגן, וואס טוט מען? מלא לוגמיו, ביז וואו דארף איך פילן איז פול? ער גיבט דאך א געוויסע… ס׳קומט אויס בערך א רביעית. שיעור. יא.

דיסקוסיע: פארוואס איז ביי אכילה קאטעגאריש און ביי שתיה לפי האדם?

Speaker 2: און אזוי ווי ביי אכילה… איז דאך זיכער אז ס׳איז דא עפעס אן הסבר פארוואס ביי אכילה איז די שיעור קאטעגאריש און ביי שתיה איז עס לפי יום טוב?

Speaker 1: ווייל ס׳ווענדט זיך לויט דעם מענטש, וויפיל ס׳איז מתיישב די דעת. מתיישב די דעת איז ביי אכילה…

Speaker 2: ביי אכילה ווערט נישט קיין שטאטען מתייטע מיט אן אנדערע מין שיעור?

Speaker 1: ניין, יעדער מענטש עסט א גראבע טייטל, האט ער אויסגעפאסט. אבער טרינקען א מענטש וואס איז א גרויסער מענטש, ער טרינקט ממש א טראפ, פילט ער גארנישט. סתם… דארפסט וויסן צו די ריעלטיס אזוי? פרעגן א… איך ווייס נישט, ס׳איז א שערה פון די חכמים. דו קענסט נישט טשעקן איינס. דאס איז די סיבה, קען זיין אז ס׳איז עפעס אנדערש. מ׳דארף וויסן די סוגיות, איך ווייס נישט.

צירוף משקים, און אכילה ושתיה אין מצטרפין

Speaker 1: זאגט דער רמב״ם ווייטער, דא איז דא אן אינטערעסאנטע זאך: ואכילה ושתיה אין מצטרפין לשיעור אחד. וכל המשקים, קודם כל. וכל המשקים מצטרפין לשיעור אחד. אזוי ווי באכענען, אז מ׳טרינקט וואסער און דזשוס, די זעלבע זאך.

ואכילה ושתיה, אבער אכילה ושתיה אין מצטרפין לשיעור אחד. אז מ׳האט געגעסן א האלבע כותבת און געטרינקען א האלבע מלא לוגמיו, מאכט מען זיי נישט איין… דא זעט אויס אז אכילה און שתיה זענען צוויי אנדערע זאכן אינגאנצן. לגבי דעם, ער ברענגט, די גמרא שטייט עכטס אויך אז ס׳איז נישט מתיישב דעתי. א מענטש, אויב ער וויל טרינקען, וויל ער טרינקען א גאנצע שתיה טרינקען. אויב ער וויל עסן, וויל ער עסן. האלב געעסן, האלב געטרינקען, טוט נישט גארנישט אויף. וואטעווער. דאס איז די ריעליטי. די חכמים האבן פארשטאנען זייער גוט מענטשן, אקעי?

הלכה ב: אכל דברים אסורים ביום הכפורים

Speaker 1: יעצט, וואס פאר א סארט מאכלים איז מען עובר? גייט מען בעצם לערנען פארשידענע הלכות. קודם דארף מען לערנען אן אינטערעסאנטע הלכה פון איסור חלל איסור בעצם. יא? סעיף ב׳ מיינט.

זאגט דער רמב״ם, אחד האוכל אכלים המותרים, או שאכל דברים אסורים. דער חיוב וואס מ׳איז חייב כרת ביים עסן יום כיפור איז נישט קיין חילוק צו האט מען געגעסן עסן וואס מ׳מעג, אדער האט מען געגעסן דברים אסורים, כגון א מענטש האט געגעסן פיגול. אדער נותר, זאכן וואס זענען איסור הקדש אדער טבל וואס מ׳האט נישט גענומען קיין מעשר, אדער נבילות וטריפות אדער חלב ודם וואס זענען אלע איסורי מאכלות אסורות.

זאגט די הלכה, הואיל ואכל אכילה הראויה לאדם, אזויווי דער רמב״ם האט אנגעהויבן אז ס׳דארף זיין מאכלים הראויים לאדם און נישט קאלעדיגע עסן, אבער די איסור גייט מיר נישט אן לענין די חיוב כרת, הרי זה חייב כרת משום אוכל ביום הכפורים. מ׳זאל נישט טראכטן, אזויווי דו האסט געזאגט אן ענין פון אין איסור חל על איסור, אדער זאל מען זאגן אז עפעס וואס איז נישט קיין שיעור, אזויווי מ׳זאגט נישט אויף דברים אסורים, נאר אויף דברים שחייב שריפה, אזויווי עבודה זרה.

דיסקוסיע: פארוואס איז איסור חל על איסור?

Speaker 2: יא, ס׳הייסט, אדער וואלט אפשר געזאגט אז ס׳הייסט אינו ראוי, ווייל מ׳מעג עס נישט עסן, פארדעם אפשר איז דער רמב״ם מדגיש א ראיה.

Speaker 1: אבער דער עיקר איז אז מ׳זאגט נישט אין איסור חל על איסור, און די כללים פון דעם גייען אונז לערנען אין הלכות מאכלות אסורות, די כללים פון איסור חל על איסור, אבער די למדנות דא איז ווייל ס׳הייסט א איסור כולל. דאס הייסט, יום כיפור טאר מען דאך נישט עסן אפילו דברים המותרים. וויבאלד אז ס׳איז חל דער איסור יום כיפור אויף אלע מאכלים, זאגט מען נישט אז דאס איז צוויי איסורים אויף די זעלבע זאך, ס׳איז א גרעסערע איסור. ממילא איז מען שוין חייב אויך ווען מ׳עסט א דבר אסור וואס איז שוין געווען אין איסור. אסור עניוועיס.

Speaker 2: אזוי. דאס איז די גמרא, דאס איז די סיבה? יא.

Speaker 1: דער רמב״ם מפורש, דער רמב״ם אליינס, ער ברענגט הלכות מאכלות אסורות פרק י״ד, איז מסביר דאס, אז ס׳הייסט אז ס׳איז איסור מוסיף, ס׳איז צוגעקומען אז די כולל, איך ווייס נישט ווי מען רופט עס, די זעלבע זאך. וויבאלד אז יום כיפור איז נישט נאר אויף דברים אסורים, ממילא איז שוין צוגעקומען א נייע איסור, ממילא איז אין אזא פאל איז יא איסור חל על איסור. יא, אזויווי כללי איסור חל על איסור, וואס איז נישט כולל נישט דאס.

הלכה ב (המשך): פחות מכשיעור

Speaker 1: וואס טוט זיך מיט ווייניגער ווי שיעור? אכל פחות מכשיעור זה אינו חייב כרת, איז מען נישט חייב כרת. אבער דא קומט אזויווי זאגן, בעצם איז עס איסור מן התורה.

דאס הייסט, יום כיפור טאר מען דאך נישט עסן אפילו דברים המותרים, נו וויבאלד אז ס׳איז חל די איסור יום כיפור אויף אלע מאכלים, זאגט מען נישט אז דאס איז צוויי איסורים אויף די זעלבע זאך, ס׳איז א גרעסערע איסור. ממילא איז מען שוין חייב אויך ווען מ׳עסט א דבר אסור וואס איז שוין געווען אסור עניוועיס.

דאס איז די גמרא, דאס איז די סיבה? יא. דער רמב״ם אליינס ברענגט אין מאכלות אסורות פרק י״ד, איז מסביר דאס, אז ס׳הייסט אז ס׳איז איסור מוסיף, ס׳איז צוגעקומען אויף די כולל, איך ווייס נישט ווי מען רופט עס, די זעלבע זאך. וויבאלד אז יום כיפור איז נישט נאר אויף דברים אסורים, ממילא איז שוין צוגעקומען א נייע איסור, און אין אזא פאל איז יא איסור חל על איסור. יא, דאס איז ווי כללא דאיסור חל על איסור, וואס איז נישט כולל נישט דאס.

הלכה ג — חצי שיעור אסור מן התורה

וואס טוט זיך מיט ווייניגער ווי די שיעור? “וכל האוכל פחות משיעור זה אינו חייב כרת”, איז מען נישט חייב כרת. אבער, דא קומט אזוי ווי זאגן, בעצם איז עס אסור מן התורה. אויב האט מען געגעסן ווייניגער ווי די שיעור, איז מען טאקע נישט חייב כרת, אבער ס׳איז נאך אלץ אסור מן התורה. אבער וואס זאגט דער רמב״ם? “אף על פי שהוא אסור מן התורה בחצי שיעור”. דער רמב״ם האט שוין אמאל געזאגט אז מן התורה איז חצי שיעור אסור? איך געדענק נישט. אבער דא זאגט ער עס, זאגט ער אין די אינטערעסאנטע וועג, “אבל אין חייבין כרת אלא על כשיעור”. די סיבה פארוואס מ׳איז נישט חייב כרת איז נישט וועגן ס׳איז נישט קיין דאורייתא. ס׳איז יא א דאורייתא, ס׳איז יא מן התורה, נאר ס׳איז, די חיוב כרת איז נאר אויף די שיעור, אבער ווייניגער ווי דעם איז אויך אסור מן התורה.

מכת מרדות אויף חצי שיעור

דער רמב״ם פארט ווייטער, “והאוכל או השותה חצי שיעור מכין אותו מכת מרדות”. דא זעסטו נאך אן ענליכע זאך וואס מ׳האט געלערנט אין די פריערדיגע פרק. מכת מרדות איז דיין פויער. מ׳געבט א קלאפ, אן עקס, דאס איז אן עקס דארט אדער עפעס. מכת מרדות זעט דא אויס, ס׳קען אויך גיין אויף א דאורייתא אויב ס׳איז נישט דא קיין אנדערע עונש. רייט. אז זיי האבן געלערנט, דאס וואלט געווען א ראיה וואס זיי האבן געלערנט נעכטן, אפשר אויף אלע עינויים האט דער רמב״ם געזאגט אז ס׳איז דא מכת מרדות, הגם ס׳איז דא דאורייתא. ס׳איז דא דאורייתא, ס׳איז דא א חילוק וויטין דאורייתא אויף וואס מ׳באקומט די עונש וואס שטייט אין די תורה, און אמאל איז דא נאך אלץ אסור. אזוי ווי חצי שיעור אסור מן התורה, וועלכע איסור? ס׳איז אלעמאל אסור. דאס איז נאר לגבי עונש, אבער מכת מרדות באקומט מען יא. ווי האט דער רמב״ם גענומען אז ס׳איז דא מכת מרדות אויף די אלע סארט זאכן? אפשר האט דער רמב״ם א מקור. אדער קען מען נישט זאגן אז אלע זאכן וואס די רבנן זענען די וואס מאכן די גדר דערפון? ניין? ס׳זעט נישט אויס אזוי ווי אז די… ס׳איז נישט קיין גדר פון רבנן. פארוואס? די רבנן האבן מפי השמועה למדו יא אז דאס זענען די עינויים, די עינויים איז דאורייתא. שיעורים איז א… די גמרא זאגט אויך הלכה למשה מסיני, אבער ס׳איז א דאורייתא׳דיגע דין די שיעור. אבער ווי האט דער רמב״ם גענומען דאס אז מ׳באקומט מכת מרדות? ס׳איז נישט קלאר.

דיון: וואס איז מכת מרדות — עונש אדער כפיה?

Speaker 1:

בעצם, פארוואס זאל מען נישט… מכת מרדות, מ׳דארף וויסן וואס טייטש מכת מרדות? ס׳איז א געהעריגע עונש, אדער ס׳איז אזא מין… מ׳סטאפט אים מיט די עבירה?

Speaker 2:

ניין, ניין, ס׳איז אן עונש. ס׳איז נישט מכת מרדות איז נישט… ער דארף מען אייביג, דא אויך ביי דאורייתא. מכת מרדות איז א געהעריגע עונש, ווי מלקות מדרבנן איז אן עונש. נישט קיין שום ספק. איך זוכר נישט אין די רמב״ם, איך מיין אז באופן כללי, ווען ס׳שטייט אין די גמרא מכת מרדות, מיינט עס נאר א וועג פון זאגן מלקות מדרבנן. פארוואס מ׳רופט עס מרדות? גיי ווייס. אבער… ס׳איז פלעין מלקות מדרבנן.

Speaker 1:

וואס? זיי גלייבן נישט אז ס׳איז…

Speaker 2:

אבער ס׳קען זיין אז ס׳קען זאגן אזוי, כאילו ס׳איז דא אזוי ווי א מלקות, ביסט גערעכט אז ס׳איז אלעמאל א עונש, כדי אז מארגן זאלסטו עס טון. א יעדע עונש איז נישט אזוי אנדערש, א עונש פון דאס וואס דו זאגסט, מ׳מאכט אז ס׳זאל עס טון, מכין אותו עד שיעשה. ס׳איז אויך דא, מלקות מרדות, ס׳זאל סטאפן נעקסטע מאל טון. וואס איז א חילוק? דאס טראכט איך, ס׳קען זיין אז דער רבנן טאר דיך נישט, יעדע זאך וואס מ׳טאר נישט, דער בית דין גייט דיך נישט לאזן ווייל ס׳איז נישט דא קיין עונש. זיי גייען דאך שוין אנשלאגן, זאלסט עס נישט טון. ס׳איז די זעלבע זאך אזוי ווי פריער, די עינויים. מ׳טאר נישט. אויב מ׳טאר נישט, קוקט מען נאך נישט אן אז לומדות איז נישט קיין חיוב עונש. מ׳גייט מאכן זיכער אז מ׳טוט עס נישט. דאס איז אן איסור גמור, א שטארקע איסור, אפילו אויב ס׳איז דא א רבנן אדער א אורייתא וואס האט נישט קיין אנדערע איסור, מוז זיין אזא… דאס איז די מחאה, כאילו וואס דו וועסט זיך מאכן.

Speaker 1:

אפשר אויף תוספת יום הכיפורים מאכן זיי נישט די מכת מרדות.

Speaker 2:

ס׳איז נישט אזוי פיל שוטרים.

דיון: שווערע קשיא — מכת מרדות אויף משהו

Speaker 1:

יעצט קען מען לערנען וויאזוי ס׳איז מצטרף אויב מ׳עסט נישט אויף איינמאל, יא? חצי שיעור וואס דער רמב״ם מיינט צו זאגן עני שיעור. חצי שיעור מיינט ללא שיעור, הייסט? ס׳מיינט נישט א האלבע כזית, א האלבע. ס׳מיינט אפילו א במשהו. אויף דעם האב איך געטראכט, אפשר איז שווער צו זאגן, אויף צווינגען קען איך הערן, אבער געבן נאכדעם מלקות. ס׳איז שווער צו זאגן אן עונש אויף עפעס וואס האט נישט א שיעור. א מענטש האט געהאט א לעק וואסער. די זאך אז די תורה זאגט דאך אז ס׳דארף זיין א שיעור, ס׳איז דאך דא א סיבה אין דעם, ווייל מ׳קען נישט זאגן… פארוואס? וואס איז די סיבה שער? ווייל דו פארשטייסט, ווייל ס׳איז א שיעור קען איך הערן, ווייל כאטש שיעור מיינט זייער ווייניג. אבער א מענטש האט… ס׳ווערט ממש אזוי ווי אין לדבר סוף, יא, א מענטש זאל איינמאל יעצט אויסשפייען א גאנצע צייט, ווייל זיי האבן… וועגן דעם כאטש שיעור הערט מען, אבער…

Speaker 2:

ער ברענגט דא פון אונז פארשידענע אחרונים וואס וואונדערן זיך צו חצי שיר מיינט ממש משהו, אדער אפשר… למשל דא וואס דו קענסט זאגן דו געסט נאר כזית, אבער נאר נישט קיין שיר כתבת פון ימי כפורים. אבער ס׳איז נישט משמע. חצי שיר איז משמע עניטינג, אבער אפשר ביסטו גערעכט אזוי ווי מ׳זאגט פסחות פסח, יא, משהו האט אויך א שיר. משהו מיינט נישט מייקראסקאפערס, ס׳מיינט ווייניגער. איך מיין אז די איסור חצי שיעור איז קומען צו זאגן אז א מענטש זאל זיך נישט איבערקליגן, זאלסט נישט קומען מיט קליינע שטיקלעך און זאגן איבערקליג די סיסטעם. ס׳איז דא די שאלות וואס דו פרעגסט, שפיין, אנשיליגן די שפארעכע זאכן, איז א שאלה, דאס הייסט בכלל אכילה. ס׳איז נישט איבערקליג די שיעור, ס׳איז אן אנדערע זאך. ס׳איז שווער צו זען די גרויסע חילוק.

Speaker 1:

איך זאג, אן דערלייגן די ווארט מלקות, קען איך נאך הערן. אבער איינמאל ס׳איז ממש א מלקות, איך קען הערן אז ווען מ׳געבט א קנז דארף זיין עפעס א דבר מסיע.

Speaker 2:

איך זע נישט אזא פראבלעם, ווייל אלעמאל, דרך אגב, אלעמאל ווען מ׳געבט מלקות, דער בית דין טראכט פארדעם. ס׳איז נישט דא קיין אויטאמאטיש. פארדעם איז דאך דא א בית דין אז ס׳זאל מחליט זיין צו יעצט קומט מלקות. און געווענליך, מלקות קומט. בעיסיקלי, ס׳זעט מיר אויס באופן כללי אז מלקות, מ׳זעט אין די גמרא אז מ׳געבט מלקות אויך אויף די רייסעס, אויף זנות. שטייט אין די גמרא, יא? פארוואס? בית דין וואלט אים ואונשן. יא, אבער דאס איז די זאך וואס בית דין קען טון, צו מאכן זיכער אז מענטשן טוען דאס נישט. וויבאלד חוץ איר עשיר מיינט איך אז מען טאר דאס נישט טון, ראה, קענסט נישט לאזן מענטשן עס טון. זיי האבן באקומען מכות מרדות. דו ווילסט וויסן יעדער איינער וואס האט אמאל געגעסן… א חוץ די שיעור באקומט ער מכות מרדות, און דארט פרעגט דער רב צו ער האלט אז דער איז גענוג געווען במזיד, צו אפשר איז ער א תינוק שנשבה. איך ווייס נישט, מ׳קען שטיין.

Speaker 1:

יא, אקעי, ווייטער, זייער גוט.

הלכה ד — צירוף אכילות: כדי אכילת פרס

שוין, זאגט דער רמב״ם ווייטער, נעקסטע הלכה. איינמאל מיר האבן געזאגט אז ס׳איז דא א שיעור לגבי חיוב כרת, איז אייביג ווען ס׳איז דא א שיעור איז אויך ווי שנעל עסט מען דאס. ווייל אויב מ׳וועט זאגן אז א כביצה, אבער מ׳עסט עס במשך די גאנצע טאג, וועט עס ווייטער נישט האבן א שיעור. איז דא א שיעור אין דעם. “אכל מעט, וחזר ואכל, וחזר ואכל” — ער האט געגעסן זייער סלאו. ווענדט זיך, “אם יש מתחלת אכילה ראשונה עד סוף אכילה אחרונה”, פון ווען ער האט אנגעהויבן עסן ביז׳ן ענדיגן, איז געווען גענוג לאנג צייט וויפיל ס׳דויערט פאר א געווענליכער מענטש צו עסן דריי ביצים, “הרי אלו מצטרפות לכשיעור”. ווייל אויב עסט מען אין די אמאונט אין די קורצע צייט, הייסט עס ווי איין געגעסעכץ. אבער אם לאו, די צייט ציט זיך אויס, און כאילו מ׳ווערט נישט זאט און מ׳פילט עס נישט, ס׳איז נישט די זעלבע זאך, איז “אין מצטרפות”, ס׳איז עקסטערע פחות מכשיעור׳ס, וואס איז אויך אסור אבער נישט קיין כרת.

דער רמב״ם׳ס לשון: “שלוש ביצים” אנשטאט “אכילת פרס”

דאס איז א דוגמא פון וואס איך האב געזאגט נעכטן, אז דער רמב״ם זאגט נישט דאס ווארט “אכילת פרס” אפילו, יא? איך געדענק איך האב געלערנט אמאל, דער רמב״ם ברענגט א לשון הגמרא און ער זאגט “ומהו?”, ער טייטשט איבער, “פרס” מיינט שלוש ביצים. און יעדער איינער קען עס “בתוך כדי אכילת פרס”. ווער ס׳לערנט דעם רמב״ם האט קיינמאל נישט געהערט פון די ווארט “פרס”, ווייל “פרס” איז עפעס א ווארט פון אראמיש וואס מיינט א האלבע ברויט, וואטעווער, וואס איז א דריי ביצים.

דיגרעסיע: שיעורים אין דער אלטער וועלט — פראקטישע מדות, נישט אבסטראקטע

די חכמים מאכן די שיעורים מן הבית, ווי למשל לענין דיבורים איז ווי לאנג ס׳דויערט צו זאגן “שלום עליך רבי ומורי”. לענין אכילה געבט מען דיר א חשוב׳ע אכילה. מ׳געבט דיר א שיעור פון די ענין, יא? מ׳האט נישט אנגעפאנגען צו זאגן וויפיל מינוט. ס׳איז נישט געווען קיין מינוטן. באט אלע שיעורים גייען אזוי. אן עמך, וואטעווער, ער נעמט א שטיקל, ער נעמט א פראקטישע זאך. “כדי אכילת פרס” און “כדי אמירת” דאס. דאס איז לענין אמירה, און דאס איז לענין אכילה. יא, אקעי, באלד וועלן מיר זען אז ביי שתיה איז אנדערש, ווייל שתיה האט אן אנדערע שיעור. אבער באופן כללי די חכמים גייען נישט מיט… אונז זענען זייער צוגעוואוינט. ס׳איז דא א היסטארי פון בערך ביי די, וויאזוי הייסט עס, פרענטש רעוואלוציע, א גרויסע חלק פון זייער רעוואלוציע איז געווען אז זיי האבן געמאכט די מידער, יא? און אויך אין ענגלאנד און אנדערע פלעצער איז געווען אזעלכע מהפכות וואס מ׳האט געמאכט אז ס׳איז דא איין שיעור. ביז דעמאלטס איז געווען, מ׳איז געגאנגען אין מארק, מ׳קויפט א “בושל” ווייץ. יעדע געגנט האט זיך געהאט זייערע בושלס מיט זייערע… ס׳איז פארדעם אויף ענגליש, אין אמעריקע האט מען נאך געהאלטן אביסל מער די מסורה, און אונז האבן אלע מיני “פאני” שיעורים. יא, א “יארד”, און איך ווייס וואס, א “מייל”. קיינער ווייסט נישט וואס ס׳איז. ס׳קומט ווייל אזוי איז געווען פראקטיש אמאל, עפעס א כלי וואס האט דאס אריינגעפירט. שפעטער, די מער “ראשיאנעל”, אזויווי דעקארט, איז געווען זייער אין דעם, אז מ׳זאל מאכן אזויווי איין אמת׳ע מדה, וואס די גאנצע מדינה, די גאנצע וועלט וועט נוצן דאס. אבער דאס איז זייער שפעט. בזמן חכמים, און אפילו אסאך שפעטער, איז נישט געווען אזא זאך. מ׳האט געמאסטן. דו קוקסט אמאל אן אלטע “רעסיפי”, שטייט דריי הויפנס זאלץ. וואס איז א הויפן? מ׳ווייסט נישט, מ׳נעמט מיט די הענט, וואס איז די מנהג. און אין שבת איז עס געווען זייער שטארק אזוי, ווייל יעדע מלאכה איז געווען לפי… ס׳איז אנגענומען אין יענעם ענין.

אונז זענען צוגעוואוינט, אונז פרעגן די קשיא, ווייל אונז… ממש פארדעם, דער רב מאסקאל האט געשריבן וועגן דעם, וועגן די מחלוקת וועגן שיעורים וואס איז פון די נודע ביהודה, איז בערך די זעלבע תקופה, וואס מ׳האט אנגעהויבן צו דרייען צו זען וואס איז בעצם די זייער “אבסטראקט”, יא, וויפיל “מעטערס”, וויפיל “סענטימעטערס”, “מיליליטערס”. דאס איז געווען א סתירה פון די אצבעות מיט די… דאס איז קיינמאל נישט איינגעפאלן. דא רעכנט מען די אצבעות, דא רעכנט מען די רביעיות.

און אויך אמאל, לענין צייטן, האט מען געזאגט, “גיי ארויס, זע שטערנס לויט די אופק.” און וואס טוט זיך אויב דער בארג איז אונטן, דער בארג איז היינט? לענין צייטן איז אויך די זעלבע זאך. דאס וואס דו זאגסט אויף זייער אן ענליכע זאך, אז מענטשן זאגן, מ׳פרעגט מיר אסאך שאלות, איך האב געטון, איך ווייס, אנגעהויבן ציילן נקיים, די פיר מינוט נאך. די היסטאריע אז א מענטש קען זאגן “פיר מינוט נאך” אויפ׳ן טעלעפאן צו א מענטש אין אן אנדערע שטאט, האט נישט קיין לאנגע היסטאריע פון מער ווי צוויי הונדערט און עפעס יארן, ווען ס׳איז געווארן א שנעלע “טרעין” פון לאנדאן צו מאנטשעסטער. ווייל פארדעם, יעדע שטאט איז געווען א זייגער אינמיטן די “סענטער” פון די שטאט, און למאי נפקא מינה וואס איז דא אין די אנדערע שטאט.

שיעורים ובית דין

אבער ס׳איז א שאלה, ווייל בית דין האט דאך יא געגעבן עונשים. ס׳האט געמוזט זיין עפעס, ס׳האט געמוזט זיין, ס׳איז נישט געווען ממש רענדאם.

פארדעם שטייט אין די גמרא, זייער אינטערעסאנט, אז אויב איינער עסט פחות מכשיעור, אדער ער טוט א מלאכה פחות מכשיעור שבת, זאל ער אוועקלייגן געלט פאר א חטאת, “שמא יבואו בית דין אחר וירבו בשיעורין”. זעסט אז יעדער בית דין האט ער געהאט, אוודאי, דאס איז נדון, פון די צייט האבן זיי געהאט זייער אפישיעל איי, איך ווייס מיט דעם רעכנט מען די כביצה פון אלע אידן.

אבער ס׳קען זיך טוישן לפי המצב, לפי פאר דעם, דאס וואס ס׳איז דא היינט א מחלוקת אחרונים וועגן שיעורים, בעצם, אזוי ווי דער חזון איש, מ׳דארף עס אנקוקן אז די בית דין של זמן הזה איז חוקר צו די הלכה איז אזוי. אקעי, דאס איז שוין א גאנץ אנדערע שמועס, אבער אונז זענען סאך נישט אפשר געוואוינט צו פארגעסן אז די הלכה ווערט נקבע דורך די בית דין, דורך די רבנים שבימיו. אויב די רבנים זאגן אז דאס איז די שיעור, ווערט דאס די שיעור, וויפיל מ׳איז נותן צו די רבנים.

דיגרעסיע: פאראייניגונג פון כלל ישראל

איך מיין אז די טשעינזש איז אויך געשען אין דעם אז כלל ישראל איז מער פאראייניגט, ווייל דעמאלטס, זאגסטו, אין די שטאט האט מען געזאגט יעדער האט געזען די זעלבע בארג און די זעלבע, און ס׳איז נישט געווען נוגע מער. אבער היינט, היות מענטשן לעבן צוזאמען, א חלק פון דעם איז אז ס׳מוז זיין קלארערע… פונקטליך די זייגער, מיט די זמן… אקעי, ווייטער.

הלכה ד: שיעור צירוף שתיה

זאגט דער רמב״ם ווייטער, וואס טוט זיך מיט שתה? די זעלבע זאך לגבי שתיה איז אויך דא אן ענין פון כדי שתיית שיעור. איז וואס?

“שתה מעט וחזר ושתה וחזר ושתה, אם יש מתחלת שתיה ראשונה עד סוף שתיה אחרונה כדי שתיית רביעית”, אזוי סאך ווי די שתיית רביעית, זייער אינטערעסאנט, ווייל דאס איז כמעט דאפלט פון די… נאר דאפלט. כמעט די שיעור. איך מיין, כמעט די שיעור. שיעור איז אביסל פחות מרביעית. סאו ס׳איז כמעט די זעלבע אמאונט ווי לאזט מען. אויב ער פארט נאך אזוי לאנג, איז עס שוין נישט אין די זעלבע שיעור, און ער נעמט פון סאטמאר שליט״א, וועלן מיר איינער מצטרף זיין.

די ריזען פאר כדי שתיית רביעית

די ריזען איז לכאורה ווייל… איך מיין אז לענין ברכה איז אויך דאס, ווייל שתיה טרינקט מען נישט אזוי. מענטשן פרעגן היינט וואס מ׳טרינקט למשל טיי, א זאך וואס איז זייער ווארעם, קען זיין די דרך איז צו טרינקען סלאולי. אויב דו זעסט, די נארמאלע דרך פון שתיה נעמט נישט א ברויט, קען א מענטש עסן סלאולי בכדי אכילת פראג.

דיסקוסיע: געדיכטע זופ – אכילה אדער שתיה?

Speaker 1:

איך האב געטראכט, איך ווייס נישט אויב איינער טרינקט א געדיכטע זופ, איך ווייס נישט צו ס׳האט א דין שתיה דא. ס׳האט נישט צו טון צו דו נעמסט עס מיט א לעפל, צו דו נעמסט עס מיט א קאפ. ווייל איך האב געטראכט, דא איז כדאי שירה ככוזית, אבער מ׳טרינקט חלב, ווי אלעמאל איז לענין חלב. קען מען נישט זאגן אז די שיעור חלב וועט זיין אנדערש אויב ס׳איז געדיכטע חלב, ווייל ס׳איז די אסר חלב. ס׳איז גערעכט, מ׳דארף קוקן שפעטער.

Speaker 2:

שתועה מיינט מסתמא אדער וואסער, אפשר וויין, אבער אויב איינער נעמט און טרינקט פארינע, ער עסט ברויט. וואס איז א חילוק?

Speaker 1:

אויב איך געדענק אז ס׳איז דא א מפורש׳ע הלכה וועגן דעם, רייט? למשל, ביי א חמץ אין מצב געדענק איך אז דער רמב״ם זאגט… אלעס וואס איך געדענק איז וואס זיי האבן געלערנט שוין פריער פון רמב״ם.

Speaker 2:

הומך? דארטן וואו מ׳האט עס…

Speaker 1:

יא. איך געדענק אז ס׳איז דא א הלכה אז חמץ… שותה חמץ.

Speaker 2:

אה, מ׳האט עס געמאכט אונטו… און די שאלה איז וועלכע שיעור? צו דעמאלטס זאל זיין די שיעור רביעות אדער שיעור כזית?

Speaker 1:

אה. אה, די זעלבע זאך אין הלכות מלחמת אסירה שטייט, אויב איך געדענק בפירוש, עפעס אזא נושא.

Speaker 2:

אה, שאלה, נו? לאמיר זען… אחד האוכל, ס׳וועט אים פארשט אריין ביים אחד האוכל ואחד… ס׳איז נישט דא אין… אחד האוכל ואחד הממחין ושותה, יא דא. חמור צומעציג פרק א׳, אבער זיי האבן נישט דא. ער איז נישט קלאר, ער זאגט נישט וואס די שיעור, אפשר די שיעור וועט זיין רביעות, נישט כזית אדער כבידת וואס רביעות פאר חמץ. ס׳איז שווער צו זאגן, ספעציעל דא וואס די ענין איז דאך ונתן מלשא סחר. אקעי, ס׳קומט אריין נאך א קאמפליקעישאן.

Speaker 1:

איך זאג נאר אז ס׳קען זיין דו ביסט גערעכט אז אכילה שטייט איז נישט א דין אין די אבדזשעקט ווייל ס׳איז א רונדערדיגע זאך, ס׳איז עפעס א סארט אכילה. און איך נמי, אויב די זאך פירט מען זיך צו טרינקען סלאו, ווייסטו שוין, דא האסטו די רייע. מ׳קען זאגן אז ווען א מנטש טרינקט וואסער, ער טרינקט, אויב מאכט ער צווישן דעם כדי שתיית רביעית, איז עס שוין נישט די זעלבע זאך ווי צו געבן א טרינק א פול גלעזל וואסער. אבער אז ער זאל גיין אין די זעלבע פון אכילה, איז שווערער צו טראכטן, יא?

Speaker 2:

דא, לעניינינו, לענין ונשמרתם לנפשותיכם.

Speaker 1:

יא, אבער דער רמב״ם זאגט נישט קלאר “שתה מים”, סאו איז זיכער אז “שתה” וועט יא מיינען וואסער און וויין און וואטעווער ס׳הייסט שתיה. ווייל שכר איז דאך יא, למשל שכר איז ממש וואס איך רעד, ווייל דו טרינקסט א גלעזל ביר האסטו געגעסן דרך אגב.

ראיה פון הלכות מאכלות אסורות

אבער דארט שטייט אין רמב״ם אין הלכות אכילת רפואות, זאגט ער בפירוש, אכילת רפואות, אז אויב איינער טרינקט, אפילו “הממחה את החלב”, אין קיין שיעור שתיה, דארף מען זאגן פדי אכילת רפואות.

Speaker 2:

יא, שיעור שתיה. אזוי מאכט, אזוי סאונדט עס. שוין א לא פלוג אזא… איך ווייס נישט. אזוי גאר ס׳שטייט בפירוש די הלכה, דארף מען וויסן.

Speaker 1:

דאס הייסט, דעמאלטס קענסטו פארקערט, ווייל ער טרינקט עס. אויב ער עסט א זופ, דעמאלטס אפשר הייסט עס אז ער עסט. ס׳קען זיין פארקערט, שטייסט? איך ווייס נישט.

Speaker 2:

ניין, אבער ס׳איז זיכער אז ווען איינער וועט נעמען וויין מיט א לעפל, גייט עס נישט עסן מיט א לעפל אדער טרינקען מיט א קאפ. דאס איז וויאזוי אונז קוקן געווענליך אן, אכילה אדער שתיה. דאס נישט. די שאלה דארף מען וויסן.

Speaker 1:

סוף איז יא. איך ווייס נישט, ס׳איז א זאך וואס איז די… וואס קען זיין איז אז זיי האבן נישט געמאכט קיין חילוק. דאס איז אנגענומען ביי מענטשן אז ס׳איז שתיה. א גלעזל ביר איז כמעט די זעלבע זאך ווי א סלייס ברויט, אין טערמס פון וואס טוט פאר די גוף. דאס איז א באנטש פון… די טרינק וואס איך האב, די פראטעין שיק. ס׳הייסט אייך שתיה, ס׳העלפט מיר נישט. אזוי וואלט איר געזאגט, אכילה שתיה אין שטולי וואס ליגט וועלכע אינגרידיענטס.

Speaker 2:

ניין, אבער דא, איך זאג דא לענינינו, כדי שתיות רביעות קען מען זייער גוט הערן אז ס׳איז אן אנדערע מין זאך פון לענין פון נפשותיכם. אבער לאז מיר גייען מיט לא פליג, אז זיי האבן געמאכט א שיעור, אכילה שתיה שתיה.

Speaker 1:

נו, די איינציגסטע זאך וואס איך וואלט געזאגט איז, אה, לגבי ענין? איך גלייב נישט, נאך אלץ. איך גלייב נישט אז די ענין גייט מיט די פראקטיקעל וואס דאס איז א נוס קרייסא, ס׳איז אויך אן ענין פון אכילה.

די איינציגסטע זאך וואס איך וואלט געזאגט איז, טאמער די ריזען פארוואס בכדי רביעה, דאס טראכט איך, אויב די ריזען פארוואס רביעה איז ווייל די זאך איז די מנהג צו טרינקען שנעל, טרינקען איז נישטא אזא המשך זמן אזוי ווי אכילה, דעמאלטס קענסטו זאגן אז א זאך וואס די סדר איז אז מ׳טרינקט עס לאו אזוי ווי א זופ, דעמאלטס איז ווייטער זיין בכדי אכילת רביעית של זופ, וואס אפשר נעמט עס לענגער.

הלכה ה: אכלין שאינן ראויין למאכל אדם

דער רמב״ם האט שוין געבעטן, די איסור איז עפעס וואס הייסט א נארמאלע עסן. יעצט גייט ער זאגן וואס נישט?

“אכל אכלין שאינו ראוי למאכל אדם, כגון עשבים המרים מאד, או שרפים הביאושים”. וואס איז שרפים? ס׳איז דא שרפים מיינע שרפים, און ס׳איז דא שרפים הביאושים. ס׳איז דא נחשים השרפים. בקיצור, פארשטינקענע זאכן. שרפים מיינט לכאורה אז ס׳איז שרפים. שארפע זאכן, עפעס שארפע זאכן וואס זענען אין קאליע. אבער נישט שארפע וואס מ׳קען עסן. שארפע איז שוין…

“או ששתה משכין שאינו רוען”, יעדער ווייסט, יעדער האט עפעס א נאכטעם אין זיין מויל פון וואס מ׳רעדט. “או ששתה משכין שאינו רוען, כגון צור”, וואס מיר האבן געלערנט אין הלכות עירום איז עס א פראקטישע זאך, מיט ברויט איז עס עפעס וואס מ׳קען עסן, “או מוריית”. אבער ער איז אליין אן עסן, אדער אליין א משקה, “אדער חומץ חיות”. זעסט דא, מאור עיאת איז עפעס א פיש וואס זענען געמוז זיך, ס׳רופט אים אן ווי א שתיה, אזוי גלייך מיני עבידה. אקעי.

“אפילו אכל ושתן מרבה, הרי זה פטור מן הכרת”, נישט קיין רעה צו טרינקען, יא. “אבל מכה נושא מכת מרדת”. אבער מ׳וועט יא געבן מכת מרדת, ענליך צו חצי שיעור.

דיסקוסיע: פטור מן הכרת – דאורייתא אדער דרבנן?

Speaker 1:

ס׳איז אינטערעסאנט, ווייל ס׳איז נישט קיין רענין כרת נישט, אבער למעשה האסטו הנאה געהאט אז די למעשה…

Speaker 2:

יא. אבל לא מקין עוז מאקסימעיט מיינט אז ס׳איז א דרבנן?

Speaker 1:

יא, ס׳איז א דרבנן.

Speaker 2:

אדער נישט? פטור מן עקרת? אפילו מדאורייתא? נישט קלאר. אפשר איז דאס א סארט חצי שיעור?

Speaker 1:

א סארט שיעור, איך האב געטראכט פון דעם, אבער לכאורה די ווארט איז אז ס׳הייסט נישט געגעסן, אבער ס׳שטייט נישט דוקא די ווארט עסן אזוי קלאר. אבער ס׳איז אפילו נישט אין ראיה, ס׳איז אזוי ווי עפעס וואס מ׳טוט נישט כדרכו, ס׳הייסט נישט געטון, ס׳הייסט נישט אוכל.

הלכה ו: ליסט פון ראוי און נישט ראוי

ווארטער, שפה איז בעיסקלי א ליסט פון זאכן, פון וואס הייסט ראוי און וואס הייסט נישט ראוי. און דער רבי זאל זאגן, א מענטש וואס גייט זאגן זאכן וואס זענען נישט באקוועם אדער נישט גוט, אבער ס׳איז דאך בגדר ראוי. זאלסט נישט מיינען אז ראוי מיינט עפעס וואס איז… און פארקערט, preferred.

“שעשה חומץ מזיק במים” איז טאקע אפשר מסתמא ביטער אדער וואס, אבער ס׳איז נאך חייב, ווייל ס׳הייסט נאך א שתיה.

“הכוסס פלפל וזנגביל” – פעפער אדער, איך מיין זנגביל איז cinnamon אדער עפעס פון די משפחה – יו, ווי איז עס ביטער! “כי יוצא בו ממש”, ס׳איז נישט עפעס וואס איז געשמאק. קען עס נישט עסן, ס׳איז נישט קיין דרך אכילה. דאס הייסט נישט דרך אכילה, יא. אבער “זנגביל רטוב” איז יא עפעס וואס איז ראוי לאוכל.

לולבי גפנים

די זעלבע זאך מיט גפנים. איינער, יא, האט זיך גענומען צו עסן פון די בוים און איז שוין געווארן אזוי הונגעריג. איז די אלע גפנים, די בלעטלעך איז פטור. די לולבי גפנים, די קליינע אנדערע געוויקסן אויף די גפן בוים, איז חייב. איך מיין אז דאס איז א זאך וואס מ׳עסט. מ׳מאכט אמאל אזא… ס׳איז נישט א נארמאלע עסן, אבער עפעס…

Speaker 2:

ניין, ס׳איז דא מענטשן וואס מאכן אזא… וויאזוי הייסט עס? אזוי ווי א קרויט, אזא הולופטשע, אזא פון grape… ס׳איז דא חלקים, די לולבי גפנים וואס מ׳לערנט דא, ס׳איז דא חלקים וואס זענען מער ראוי לאכילה, נישט סתם מאדנע.

Speaker 1:

יא, ס׳איז דא אזא ספרד׳ישע מאכל.

“לולבי גפנים חייב”. זאגט דער רמב״ם, וואס איז לולבי גפנים? זאגט דער רמב״ם: “כל שלבלבו בארץ ישראל מראש השנה ועד יום הכפורים”. געוויסע בלעטלעך וואס וואקסט די און די צייט אין ארץ ישראל, סתם דער רמב״ם ברענגט דא א גמרא, סתם דאס איז געווען די מסורה, דארטן האבן זיי געוואוסט די שיעור, דאס איז לולבא. ובקיצור, יעצט איז בעצם יום כיפור.

Speaker 2:

אה, אמת. ס׳מיינט אז ס׳איז א פאר טעג אלט נאר, רייט? דאס מיין איך. אפשר גראדע די זאך וואקסט טאקע צו יאמול.

Speaker 1:

די פוינט איז, אין ארץ ישראל איז געווען די תקופה אז אין ארץ ישראל דעמאלטס וואקסט עס, און דעמאלטס איז עס נאך פריש.

Speaker 2:

יא. און א איד וועט טראכטן, ס׳איז דאך ממש, דאס איז דאך א עשרת ימי תשובה פרוכט, וואס קען זיין מער פאסיג? אפילו יום כיפור טאר מען נישט עסן, העללאו. דעם טאר מען נישט…

המשך: לולבי גפנים (סיום הדיון)

Speaker 1: דאס איז די לולב. יתר על זה, אין די איבעריגע צייטן, אמת, ס׳מיינט אז ס׳איז אפאר טעג אלט נאר, רייט? דאס מיין איך. אפשר גראדע די זאך וואקסט טאקע יעצט אויך, אבער די פוינט איז, אין ארץ ישראל איז געווען די תקופה אז דעמאלטס וואקסט עס, און דעמאלטס איז עס נאך פריש. יא? און א איד וועט טראכטן, ס׳איז דאך ממש, דאס איז דאך אן עשרת ימי תשובה פרוכט. וואס קען זיין מער פאסיג?

יום כיפור טאר מען נישט עסן, העלא? דאס טאר מען נישט עסן יום כיפור. אבער ס׳איז דא דא עפעס א סארט פרוכט וואס וואקסט אין עשרת ימי תשובה? איך בין זיכער אז ער איז ראוי צו מאכל, אדער וואס הייסט מען דאס ברענגען. ס׳הייסט דאך א לולב, וואס האט די נאמען לולב? ס׳איז א גפן, ס׳האט א לולב, ס׳איז א גפן. בקיצור, מ׳דארף עס איינהאנדלען. אויב איינער וויל טרעפן אזא זאך אין שיכון, זאלסטו דא עסן עשרת ימי תשובה, יא. יתר על זה, הרי הן כעצים, נאכדעם ווערט עס שוין אפגעטריקנט אדער וואס, הייסט עס שוין נישט לולבי גפנים, מ׳האט א דין אזוי ווי עצים, און ס׳איז פטור, ס׳איז שוין נישט קיין דרך אכילתו. זאגט דער רמב״ם, וכן כל כיוצא באלו, דו דארפסט אייביג אויספיגערן וועלכע פרוכט, אויב ס׳איז ראוי לאכילה.

הלכה ז: צירוף שיעורים — אוכל מיט מלח און ציר

Speaker 1: האוכל צלי במלח, דא גייט דער רמב״ם רעדן וועגן צירוף פון שיעורים. אונז האבן פריער געלערנט אז מ׳האט געגעסן אנדערע מאכלים, איז מצטרף. זאגט דער רמב״ם, אז אכילה ושתיה איז נישט מצטרף, ער האט געקענט לערנען אן אופן וואס אפשר זעט אויס אזוי ווי אכילה ושתיה, אבער ס׳איז יא מצטרף, ס׳איז אזוי ווי א זאפט פון די עסן. אבער אפשר וואלט מען געזאגט אז ס׳איז בטל. כאילו אכל צלי במלח, שאצט מען אפ וויפיל די שיעור, און אויב צוזאמען מיט די מלח איז געווען א שיעור, איז מצטרף במלח לבטל. לכאורה וואלט איך גענט צו זאגן אז זאלץ איז א בטל משקה, עפעס אזא זאך.

אבער קומט, די נעקסטע איז זיכער אזוי, ציר על גבי ירק, ירקות מיט אזא זאפט איז אויך מצטרף. ומנה שיהא מכשירי האוכל המעורבים באוכל כאוכל הן חשובין. דו זאלסט נישט זאגן אז ציר האט ער פריער אויסגערעכנט צווישן די משקאות, און אוכל און משקין איז ער נישט מצטרף. זאגט ער, ניין, דאס הייסט אוכל. די דזשוס פון די עסן איז נאך אויך א חלק פון די אוכל. וויבאלד אז ס׳איז מעורב, איז ער מחשיב פאר די אוכל.

הלכה ז (המשך): אכילה גסה — שבע מאכילה גסה

Speaker 1: נאך איינער וואס איז פטור. היה שבע מאכילה גסה שאכל עד שקץ במזונו, אויב א מענטש איז זאט ווייל ער האט שוין אסאך אנגעגעסן, אזוי ווייט אז ער איז שוין קץ במזונו, ער עקלערט זיך אין זיין עסן. און דאך עסט ער, ואכל יתר על השובע, ער עסט מער וויפיל ער דארף פאר זיין זעט, איז ער פטור.

דאס הייסט א דחיית עשה. ווייל דאס איז די רמב״ם אזוי, ס׳איז זייער אסאך ערדיגע יום כיפור. ווייל ס׳איז א וועג פון חינוך, ווייל יום כיפור ביינאכט, אויב דאס וועט נכשל ווערן, וועט עס נישט זיין קיין איסור אויך נישט, ווייל ס׳איז א דחיית עשה, און קיינער דארף דאך נישט דעמאלטס עסן. נאכדעם האט ער שוין סורווייווט די גאנצע נאכט, און יעצט דארפסטו נאר נאך אפאר שעה ביז ביינאכט.

כמו שאכל, אז א מענטש באקומט א דין כמי שאכל מאכלים שאינן ראויין לאכילה. זאגט דער רמב״ם, אפי שזה היתר ראוי לארץ, די איבריגע עסן וואס ער האט זיך אנגעגעבן פאר א מענטש איז הונגעריג, אבער איינער איז נאר אכל נישט, פאר אים איז נישט ראוי. אדער נישט נאר פאר אים, נאר אפשר דער רמב״ם איז שווער, וואס פאר א מאדנער מענטש? דער רמב״ם זאגט אז מאכלין שאינו ראוי האט צוטון מיט דעם מענטש. נאר אז ס׳איז לכל מי, ס׳איז א דבר כללי אז קיינער וואס… אויב דו ביסט א מענטש וואס דו האסט דאס נישט ליב, איך האב נישט ליב קיין טשאקער אין פלאץ, ס׳איז א דבר הראוי. אויב קיין איין מענטש וואס איז אין דיין סטעיט וועט נישט עסן, הייסט עס איינער ראוי לאדם, ווייל ס׳איז נישט קיין אכילה, ס׳איז אכילה גת.

איך טראכט שוין דא אן אינטערעסאנטע… ס׳איז דא אסאך מאל מענטשן וואס עכבערן זיך, מ׳ווארפט אוועק זאכן וואס זענען נאך גוט. ס׳איז אזא שאד, מ׳ווארפט אוועק. און ער זאגט, ביי די מלחמה, איך ווייס ווי, אין ארץ ישראל וואלטן זיך אידן מחיה געווען מיט דעם. אבער דא זעט מען אז דאס איז נישט ראוי, ווייל ס׳איז אינו ראוי לכל מי שסובב בזה. די מענטשן וואס זיצן דא ביים טיש, פאר זיי איז עס אינו ראוי, נו? מ׳קען טרעכענען דא א ראיה, אבער נישט וויכטיג, נישט נוגע. שוין, יא, שטותים. ווייטער. אקעי.

הלכה ח: חולה שיש בו סכנה — הקדמה

Speaker 1: עד כאן האבן מיר געלערנט וואס איז די שיעור, וועלכע מאכלים איז מען חייב, וועלכע איז מען פטור. יעצט וועלן מיר לערנען ווער מעג יא עסן. יא. בדיעבד כאילו איז מען נישט בסכנה. זייער גוט.

זאגט דער רמב״ם אזוי, איך מיין איך וואלט געמאכט א קליינע הקדמה אזוי ווי אז אונז האבן שוין געלערנט אין הלכות שבת, און אונז האבן שוין בעצם געלערנט אין עפעס תורה התורה, אז עפעס וואס איז סכנת נפשות איז זיכער אז מ׳איז פטור פון כל התורה כולה. און אין הלכות שבת האבן מיר עס געלערנט אז סיי ווען דער דאקטער זאגט אז ס׳איז א סכנה, און מ׳איז מקיל, אדער סיי ווען ס׳איז דא א חשש סכנה. דא גייט מען אביסל מער אריין אין דיטיילס פון וואס טוט זיך ווען ס׳איז דא א מחלוקת צווישן דאקטוירים, אדער ווען ס׳איז נישט זיכער אז ס׳איז טאקע וויכטיג צו עסן.

און איך מיין אז די אלע זאכן איז ווען ס׳איז זיכער נישט דא קיין ממש חשש סכנה פון שטארבן, א ממש חשש סכנה, נאר אז א חולה פארשטייט יעדער איינער אז א חולה פאסט נישט. אבער דא דארף מען אבער מגדיר זיין אז ס׳דארף ממש זיין א סיבה אז ער זאל עסן.

דיסקוסיע: איז דאס א קולא אדער א חומרא?

Speaker 2: איך וואלט געזאגט פארקערט, אז דאס איז א קולא.

Speaker 1: דאס הייסט, קודם כל, ס׳איז דא פרטי הלכות. דו פרעגסט א גוטע שאלה וואס מ׳דארף פארשטיין, איך טענה אז דער עולם פארשטייט נישט דאס באופן כללי. אויב ס׳איז פיקוח נפש, און אפילו ספק פיקוח נפש, דורך כל התורה כולה איז נישט דא קיין שלש חמורות. אפילו אויב ס׳איז נאר דא איין דאקטער, באלד וועט מען זען די פרטים, מ׳וועט אנקומען דערצו. ס׳איז לקולא אלעמאל. צו מאכן די ווארט חשש סכנה איז גענוג עני חשש, אפילו א דאקטער, אפילו א שמועה.

אבער אין אנדערע ווערטער, לאמיר זאגן קלאר, אויב ס׳איז א חשש סכנה, הייבט זיך נישט אן די גאנצע משנה, מ׳דארף פלעין זאגן, חשש סכנה איז ספק נפשות איז דוחה, ס׳איז נישט פון די שלש חמורות. ס׳מוז זיין אז די אלע הלכות, אפילו ווען מ׳זאגט חולה שיש בו סכנה, מיינט נישט אז ער גייט שטארבן היינט אינדערפרי פון אים נישט עסן. ס׳מיינט אז ס׳גייט ערגער מאכן זיין מחלה, ס׳גייט… ס׳איז אזא סארט מחלה שיש בו סכנה, ס׳איז א דעינדזשערי סיטואציע, פון דעם קען מען שטארבן. און דארט איז דא אסאך פרטים, און רוב פון די פרטים וואס זענען קולות גדולים. הגם דער רמב״ם האט יא איין קעיס וואס איז א חומרא, מ׳דארף פארשטיין לויט וויאזוי דער רמב״ם איז מסביר.

אבער אזוי מוז מען זאגן. מענטשן וואס מיינען אז מ׳קען לערנען פון דעם, ס׳איז דא אזא זאך וואס הייסט גדר סכנה, ווייל אויב מ׳ווייסט אז מ׳איז שוין סכנה מעג מען, דארף מען זאגן וואס הייסט סכנה, מ׳קוקט אין הלכות יום כיפור, וואס הייסט סכנה? ס׳איז נישט ריכטיג. ווייל דא רעדט זיך מען פון ס׳איז נישט קיין סכנה, ס׳איז נישט קיין גלייכקייט. סכנה מיין איך צו זאגן אז מ׳קען שטארבן פון דעם היינט.

Speaker 2: עקזעקטליך דאס וואס איך האב געוואלט זאגן, ווייל איך האב געפינט אז אין הלכות שבת זעסטו נישט…

Speaker 1: אין הלכות שבת איז זייער זייער סימפל. איין ווארט, דא איז דא א פאר סיפום. דאס איז נישט געמאכט צו מער מחמיר זיין דא.

Speaker 2: משל לגבי א גוי, עפעס א ספק, יא, געדענקסטו? עפעס א ספק אז אפשר איז עס א גוי? געדענקסט? די נושא פון רוב.

Speaker 1: דער רמב״ם האט יא, אופנים וואס אפשר איז עס א רוב. איך ווייס נישט קלאר. אבער דו ביסט גערעכט אז ס׳איז נישט געווען נלכות שבת. ס׳איז יא געווען געוויסע זאך, משל א חולה, א חיה האבן עס געלערנט, עס איז אביסל מער מחמיר. דאס הייסט, די גאנצע חומרות וואס מ׳האט געלערנט דארט איז אז שבת איז דא אזא וואס מ׳קען זאגן מ׳זאל ברענגען שלא כדרכה, מ׳זאל עס טון, איר חבר טוט עס זאל ברענגען איר. און איר האר די שם… די זאגט אז דארט וויל ער זאגן אז קיינער טראכט נישט אז מען מעג טון דאוש וועגן איינער וואס איז קראנק. זאגט ער, ניין, אויב ס׳איז דא איינער חשבות סכנה, טו דאוש.

אבער דא, א חולש יש בית סכנה, גייט יעדער איינער זאגן נישט פאסטן. קומט ער אים זאגן, ניין, ס׳איז נישט אזוי סימפל, ס׳דארף טאקע זיין אן עכטע סיבה. ווייל יעדער פארשטייט דאך אליין אז פקוחי נפש איז דוחה. דו זאלסט וויסן אז א חולש יש בית סכנה דארף אויך זיין א סיבה ער זאל פאסטן.

Speaker 2: א סיבה ער זאל פאסטן, מיינסטו?

Speaker 1: אקעי, איך האב נישט קיין סכנה. ניין, אבער איך זאג, אפילו א חולש יש בית סכנה, אויב איז יעדער מודה אז ס׳איז אקעי פאר אים צו פאסטן, איז ער נישט קיין סכנה. איז ווייטער חייב, יא. חולש יש בית סכנה מיינט נישט יש בית סכנה אם ימים, ס׳מיינט חולה במחלה מתוקנת.

אבער ס׳איז אויך אנדערש למשל ווי די הלכה פון חולים ומשמשים וואס זענען פטור פון סוכה, יא?

Speaker 2: ניין, אז די חולה, די חולה איז פטור פון סוכה, אדער…

Speaker 1: אקעי, ווייל ער איז… אדער תפלה.

Speaker 2: אדער ניין, ס׳איז דא א פטור וואס איז אסאך מער גורב.

Speaker 1: אקעי, אבער דער רמב״ם ווייטער, חולה שיש בו סכנה.

הלכה ח: חולה ששאל לאכול — לב יודע מרת נפשו

Speaker 1: ששאל על אכל ביום הכפורים. ער האט געבעטן צו עסן. ער זאגט, איך בין הונגעריג. ער ווייסט אז יום כיפור אוודאי. ער זאגט, איך וויל עסן, איך פיל… אפילו, אף על פי שרופא מי בקיאים אומרים אינו צריך. אפילו אויב די דאקטוירים וואס זענען בקיאים, וואס זענען אנגענומענע פארשטייען וואס איז רפואה, זאגן איין דאקטוירים פאר זיין געזונט מצב, זיי זעען מער ווי די חולה בעט. זיי זאגן לויט זייער הבנה, ס׳גייט נישט ערגער מאכן זיין סיטואציע און די נישט עסן. איז אבער דאך מכילה נושא על פי עצמו, געבט מען דאך פאר די חולה לויט זיין אייגענע בקשה, עד שיאמר די, ער האט נישט געגעבן ווייניגער ווי די שירה אדער עפעס, עד שיאמר די ווען ער זאגט אז ער פילט שוין אויפקער.

דער נושא פון שיאמר איז, דער רמב״ם האט בכלל נישט געברענגט, ס׳איז אנדערע ראשונים האבן עס מחדש געווען. און די גמרא איז מסביר, ווייל ס׳שטייט לב יודע מרת נפשו, א מענטש, זיין אייגענע גוף, ער פארשטייט עס אפילו מער ווי דער דאקטאר. אויב ער זאגט, ס׳הייסט מ׳נעמט אן אז ס׳איז יא א סכנה. איי, דער דאקטאר זאגט, דער דאקטאר קען נישט וויסן יעדע סיטועישאן, אבער דער מענטש, אויב ער זאגט “איך דארף”, פשט איז ער דארף.

Speaker 2: למשל, אזא פאל אין הלכות שבת, לכאורה איז לאו דווקא, אויב ס׳איז נישט קיין רפואה של חלל אדער…

Speaker 1: ניין, די זעלבע זאך. איך ווייס נישט אויב לענין שבת וועט מען זאגן אז א מענטש פילט… ער פילט אז ער איז אין א מצב פון סכנה. דא איז עס נוגע, ווייל ער פילט הונגעריג, ער פילט אז ער דארף עסן. וואס איז שייך אין הלכות שבת? אויב ס׳וואלט געווען אזא קעיס, מיין איך יא, אבער איך גלייב נישט אין הלכות שבת… פארשטייסטו וואס איך זאג? איך ווייס נישט וואו ס׳איז נוגע.

הלכה ח (המשך): רופא אומר צריך, חולה אומר אינו צריך

Speaker 1: און נישט נאר דעם, נאר ער זאל נישט מחמיר זיין, און טאמער ער זאגט אז איך וויל זיין א פרומער און פאסטן, וועלן מיר אים אנשטאפן און זיי זאלן נישט פרעגן. אקעי, ווען דער דאקטער זאגט, דער נעקסטער קעיס מאכט דאס סענס, רייט? יא, אבער וואס טוט זיך פארקערט? ווען דער חולה זאגט ער דארף נישט די עסן, און א רופא אומר אז מעדיציניש דארף ער עס האבן, ווייל ער איז אין א סכנה, מאכילין אותו על פיו. געבט מען אים יא צו עסן על פיו פון די דאקטאר, אפילו אויב די חולה אליין זאגט ער דארף נישט.

ס׳שטייט די “לב יודע מרת נפשו” איז דא להקל, נישט להחמיר. זיין ווארט אקעגן סתם אן אנדערע מענטש׳ס ווארט וואלט יא געווען שטארק, נאר ווען ער איז ממש א דאקטאר. אבער דאס איז פשוט, ווייל דער דאקטאר, אוודאי, יעדער דאקטאר קען וויסן מער ווי ער. ס׳קען נישט אז א מענטש קען וויסן מער ווי דער דאקטאר.

הלכה ח (המשך): מחלוקת רופאים

Speaker 1: אקעי. וואס איז טאמער ס׳איז מחלוקת דאקטוירים? רופא אחד אומר צריך ואחד אומר אינו צריך. דאס הייסט, ער אליין האט נישט קיין אפיניען דא אין אזא פאל לכאורה, אז ער בעט נישט. ער בעט נישט, רייט. ער בעט נישט, נאר… און יעצט איז א מחלוקת צווישן דאקטוירים. ס׳זעט אויס אז ס׳איז נישט די ערשטע מאל ווען א מענטש האט א עת צרה לויפט מען צו צען מענטשן. סאו, רופא אחד הייבט זיך אן, איין דאקטער אזוי, איין דאקטער אזוי. מאכילין אותו. זאגט דער רמב״ם, אין אזא פאל ווערט עס א ספק צווישן צוויי דאקטוירים. די חולה אליין לייגט מען אין די זייט, און די מחלוקת צווישן צוויי דאקטוירים איז א ספק. מאכילין אותו.

וואס איז טאמער ס׳איז דא א גרויס… אזוי זאגט ער, נישט אז מ׳האט נישט געפרעגט נאר איין דאקטער, מ׳האט געמאכט א גאנצע אסיפת דאקטוירים האבן זיי אלע געפרעגט, יא? יא.

מחלוקת רופאים — המשך

ווען מקצת הרופאים זאגן “צריך” און מקצתם זאגן “אינו צריך”

ס׳זעט אויס אז ס׳איז נישט די ערשטע מאל ווען א מענטש האט אן עת צרה לויפט מען צו צען מענטשן. סאו, רופא הכל הייבט זיך אן איין דאקטאר אזוי, איין דאקטאר אזוי. “מאכילין אותו”, זאגט דער רמב״ם, אין אזא פאל ווערט עס א ספק צווישן צוויי דאקטוירים, און די חולה אליין לייגט מען אין די זייט. א מחלוקה צווישן צוויי דאקטוירים איז א ספק, “מאכילין אותו”.

וואס איז טאמער ס׳איז דא א גרויס… אזוי זאגט ער, נישט נאר מ׳האט געפרעגט איין דאקטאר, מ׳האט געמאכט א גאנצע אסיפת דאקטוירים, מ׳האט זיי אלע געפרעגט, יא? איז “מקצת הרופאים אומרים צריך” — ס׳איז געווען א “סטעף מיטינג”, די שפיטעלער האבן אזא ערנסטע סיטואציע, זענען זיי געשטאנען אלע דאקטוירים באשמועסן די “קעיס”. ס׳איז אפאר רופאים וואס זאגן אז ער דארף עסן, “ומקצתם אומרים אינו צריך”. ווערט דא די שאלה אזוי, וועם פאלגט מען? דא וואלט מען ווען א מענטש געקענט איינפאלן אפילו איין דאקטאר אקעגן אסאך. אבער מ׳רעדט דאך נישט דא פון… דא מוז מען אויך צולייגן אונזער זאך, אבער מ׳רעדט דאך ווייטער נישט לכאורה ווען ס׳איז ממש א חשש פיקוח נפש אז ער גייט יעצט שטארבן. נאר א דאקטאר זאגט אז ער רעקאמענדט, ווייל אפאר דאקטוירים זאגן אז “צריך”. “צריך” זאגט נישט אז ער גייט שטארבן אן דעם, ווייל דעמאלטס אפשר אפילו איין דאקטאר.

“שמקצתם אומרים אינו צריך, הלכה אחר הרוב או אחר הבקיאים”. גייט מען אדער נאך רוב דאקטוירים, דאס הייסט למשל דריי קעגן צוויי, אדער בקיאים. דער וואס איז מער בקי… וויאזוי ווייסט מען ווער ס׳איז מער בקי? דאס איז איין שאלה, אבער אויך… דער רמב״ם האט געוואוסט ווייל דער רמב״ם איז געווען א דאקטאר. רייט, אבער ער זאגט אונז אויך נישט די “רעישיאו”, דאס הייסט איין בקי קעגן ניין אומבקיאים, אבער ער זאגט ביידעס, רוב און בקיאים. ער זאגט אז אמאל גייט מען אפילו נאך די מיעוט. אויב ס׳איז דא א מחלוקת אסאך, זאל מען גיין נאך רוב. ס׳איז אינטערעסאנט, הגם ס׳שטייט אין הלכה “בנפשות אחרי רוב”, ס׳איז זייער שווער דער רמב״ם׳ס פסק. דער רמב״ם זאגט אז אויב ס׳איז דא אסאך רופאים און א חלק, גייט מען נאך רוב. אבער דאס וואס ער זאגט “אחר הבקיאים” מיינט עס אפילו נישט רוב. אויב ס׳איז דא איינער וואס איז מער בקי, אוודאי איין בקי איז ווערד מער ווי הונדערט נישט בקיאים, אדער ווייניגער בקיאים, ס׳איז דאך יא רוב רופאים. דאס איז לכאורה וואס ער זאגט.

דיסקוסיע: די אומקלארקייט אין דעם רמב״ם׳ס פסק

אבער דעם טאקע אין די שולחן ערוך איז נישט קלאר צו די אנדערע מפרשים זענען נישט מסכים מיט די הלכה, ווייל אדער דארף מען גיין אפילו לספק, אפילו נאך די מיעוט, אדער זאל מען גיין נאך רוב, אדער דאס איז נישט קלאר. דער רמב״ם זאגט אז ס׳איז נישט קלאר די הלכה. אויב איז די הלכה מחצה על מחצה דארף יא, ווייל אזוי ווי מיר האבן פריער געלערנט איין דאקטער אזוי און איין דאקטער אזוי, איז ספק, און איז… א מיעוט מאכט נישט קיין ספק? איך קען פארשטיין מ׳זאל גיין נאך רוב, אבער גענוג, עט ליעסט זאלסטו מאכן א ספק. און אזוי ווי געזאגט ביי האלב, איינמאל ס׳איז ספק איז דאך שוין, יא, מ׳דארף טראכטן.

און אויך, דער רמב״ם זאגט נישט קלאר. ער זאגט “או” “או”, איך געדענק נישט וועלכע. נישט קלארס. ס׳זעט אויס אז דער רמב״ם, איך מיין אז דער רמב״ם איז געווען א דאקטאר. דער רמב״ם פארשטייט, אמאל איז דא סתם, די דאקטוירים זאגן סתם. גייט מען נאך דער וואס ווייסט וואס ער הערט. איי דאונט נאו. ובלבד שלא יאמר החולה צריך אני, אבל אם אמר צריך אני, הרי זה מחלל ואוכל.

אינטערעסאנט, ער זאגט עס דא נאכאמאל. ניין, ווייל ער זאגט דאס וואס די גאנצע זאך גייט דאך אין דאקטער. יא, דו ביסט גערעכט. אפילו אויב ער זאגט “צריך אני” קעגן די בקיאים, קעגן די רוב בקיאים, קעגן אלעס, נישט קיין חילוק. “צריך אני” איז גובר אויף אלעס.

ווען די חולה זאגט גארנישט און די רופאים זענען מחולק שוה בשוה

זאגט ער, “לא אמר החולה שהוא צריך, ונחלקו הרופאים”, וואס טוט זיך? ער האט נאך אלץ נישט געסאלווט. ער זאגט גארנישט, און די רופאים קריגן זיך. און מ׳קען נישט זאגן “אחר הבקיאים”, זיי זענען אלע בקיאים. און זיי זענען אויך, “ואלו שאמרו צריך כמנין שאמרו אינו צריך”, און זיי זענען מחולק. ס׳איז שוה בשוה. ס׳איז דאך שוה בשוה ווערט דאך די זעלבע ווי צוויי. אמת, אמת. איך האב נישט געדארפט ער האבן נאכאמאל געזאגט. איך האב געזאגט אביסל איבער די צוויי הלכות. נישט קלאר. אפשר איז דא עפעס א חילוקים? מ׳דארף פארשטיין אביסל בעסער. יא. אקעי.

דער רמב״ן׳ס קולא — “תרי כמאה”

שוין, זאגט דער רמב״ם ווייטער, “איברא שעריכא”. דער רמב״ן זאגט נאך א קולא, אז אויב ס׳איז דא צוויי דאקטוירים וואס זאגן “צריך”, אפילו הונדערט קעגן, זאגט מען “תרי כמאה”, און מ׳גייט נישט נאך רוב. קומט אויס אז די רמב״ם איז נישט קלאר די קולא, די קולא, די… נישט וואס קולא, חומרא, וואטעווער וועי יו וואנט טו קאל איט, דאס אז ס׳איז דא אמאל וואס דער רמב״ם זאגט מ׳זאל גיין אדער נאך רוב דאקטוירים אדער נאך די דאקטוירים בקיאים, איך פארשטיי אז ס׳איז לפי הענין, מ׳קען אפשר נישט קיין…

איך מיין דאס פארוואס ער ווארפט דארט נאכאמאל אריין, “ובלבד שלא יאמר”, ווייל ער האט נישט געוואלט… ער האט געטראכט א סצענעריא, יא? ווי איין דאקטער זאגט ממש, איך פיל אז ס׳איז ממש א סכנה. גייט דאך דער דאקטער זאגן “צריך אני”, ער גייט אים זאגן, “די חולה, זאלסט וויסן, איך האלט אז דו גייסט שטארבן.” ער זאגט אים “צריך אני”, איז דאך אלעס מסודר. ס׳איז נישט אמת׳דיג א פראבלעם אז ס׳וועט אמאל זיין אויף א סכנה און מ׳גייט מחמיר זיין. אקעי, שוין.

הלכה: עוברה שהריחה

גייען מיר נעמען נאך אן אינטערעסאנטע הלכה, אויך די אופן וואס ס׳איז פיקוח נפש כביכול. יא. זאגט דער רמב״ם אזוי: עוברה שהריחה, אן אנדערע פאל פון א פיקוח נפש, ווייל א מעוברת איז זייער סענסיטיוו אויף עסן. זי האט געשמעקט עסן, און ממש ס׳כאפט איר אן… אין אנדערע פלעצער רעדט מען עס א בולמוס. ניין, ניין, בולמוס גייען מיר יעצט לערנען. עוברה שהריחה, און ס׳כאפט איר אן עפעס א גרויסע שוואכקייט פון די עסן וואס זי האט געשמעקט. איז אזוי, קודם איז דא א שמעקעריי, כביכול א תאוה צו עסן, אבער א תאוה וואס איז דעינדזשערעס, וואס איז א שטיקל סכנה פאר איר. ס׳איז געווען אנגענומען, היינט איז נישט אנגענומען, ס׳איז געווען אנגענומען. היינט מאכט זיך אויך אסאך מעוברות אז מ׳כאפט א גרויסע תאוה צו עפעס א געוויסע מאכל. ס׳איז געווען אנגענומען אז אויב מ׳עסט עס נישט איז מסוכן. מסוכן פאר די עובר אפשר, איך ווייס נישט אויב ס׳איז מסוכן פאר איר אפילו, אז די בעיבי קען זיין מסוכן.

די סגולה פון לחישה

איז קודם פרובירט מען איר צו בארואיגן, מ׳איז נישט גלייך מתיר. לוחשין לה באזנה שהיום יום הכיפורים. מ׳קודם זאגט מען איר אז ס׳איז יום כיפור, היינט טאר מען נישט עסן. דאס איז א סגולה, ווייל די ידיעה איז געווען אז די בעיבי איז דער וואס מאכט די קרעיווינג, און אויב די בעיבי איז א צדיק, אזוי שטייט אין די גמרא, יא? אויב די בעיבי איז א צדיק, מ׳דערמאנט אים אז ס׳איז יום כיפור, הערט ער אויף צו וועלן. אזוי ווי די בהמה פון די תנא וואס האט נישט שובת געווען, האט ער געזאגט פאר די בעל חי, קיצור. מ׳קען אויך זאגן די ראציאנאליסטישע פשטים ווי מ׳וויל, אבער דאס איז… איז אם נתקררה דעתה בזכרון זה, מוטב. האט ער זיך בארואיגט. ואם לאו, אויב ער איז נאך אלץ נישט בארואיגט, איז מאכילין אותה עד שתתיישב דעתה, געבט מען איר יא צו עסן ביז זי בארואיגט זיך, ווייל זעט אויס אז דאס איז עפעס אן ענין פון סכנה.

חילוק צווישן פסיכאלאגיש און פיזיש

אבער ס׳זעט דא אויס גאנץ אינטערעסאנט, אזוי ווי א דראמא האט מען געמאכט א חילוק צווישן פסיכאלאגישע וועלן און עפעס ווען ס׳איז שוין די גוף. יא, ס׳איז דא די צוויי מיני זאכן. טאמער א מענטש וויל עפעס זייער שטארק, אבער מ׳קען מאכן נתקררה דעתה. אבער ס׳איז דא ווען ס׳איז ווערד א פיזישע קרעיווינג וואס וועט נישט העלפן רעדן צו די שכל. איך מיין אז מ׳פירט זיך נישט אזוי היינט די הלכה, ווייל אונז נעמען נישט צו ערנסט די קרעיווינגס פון די מעוברת. אבער אין די גמרא זעט מען אז מ׳האט גענומען זייער ערנסט. איך זאג, די חילוק איז זייער נוגע אין לייף. אסאך מאל איז עס א פסיכאלאגישע, א מענטש האט א panic attack, און אמאל איז עס ממש אין די גוף. ס׳איז פסיכאלאגיש, ס׳קען העלפן. די גמרא זאגט אז מ׳האט געטראפן איינעם וואס האט נישט געוואלט, און יענער איז אויפגעוואקסן צו זיין א פעימעס רשע, ווייל די בעיבי האט געוואלט עסן יום כיפור. איך גיי פארשטיין. איך האב געגעסן צום סוף.

הלכה: בולמוס

וכן, די ענליכע זאך, אזוי ווי די פארקערטע פון אשרי ילדתו. א מענטש האט אים אנגעכאפט א חלשות, א שטארקע הונגער. ס׳קען אים לייגן אין סכנה. בולמיה איז א מחלה, אויף ענגליש זאגט מען בולמיה. ס׳איז די זעלבע לשון, ס׳מיינט אז ס׳איז א משונה׳דיגע תאוות אכילה, בעיסיקלי. And again, דאס איז טאקע אפשר פסיכאלאגיש, אדער אפשר יא פיל נישט. די פוינט איז, ער מוז יעצט עסן. קיצור, מ׳רעדט דא פון eating disorders. יא, ס׳איז א eating disorders. ומאכילין אותו עד שיאורו עיניו. ווען מ׳זעט אז די אויגן באלאכטן אויף, ווייסט מען אז ער האט זיך בארואיקט. ווייל אפילו נבילות שקצים… זאגט דער רמב״ם אז אכטיגע בעלמות איז אזא סכנה אז אפילו נבילות שקצים מאכילין אותם מיד, ווייל ס׳איז ממש א סכנה. ואין מה שנעושה מ׳ווארט נישט עד שיעורן צו דברים המותרים. און יעצט האב איך דא א ווארף אריין דא, ווייל ער האט שוין גערעדט וועגן די ענין יום כיפור, ער האט שוין גערעדט וועגן די זעלבע פלאץ. יא. ווייל ס׳איז ענליך צו עיברישע אריכות. ס׳איז אויך אזא סיטואציע, ס׳כאפט אן א מענטש א גרויסן תאוון און ער מוז עסן, און אפילו דברים מעשיות.

הלכה: חינוך קטנים ביום כיפור

און יעצט גייען מיר לערנען וועגן די עידזש פון ווען מ׳דארף עסן. איך גיי נאכן אזוי: קטן בין תשעה שנים ובין עשרה שנים, פון שוין ניין אדער צען, מחנך נוציא שעות. מ׳איז מחנך אויף שעות. וואס הייסט? כיצד? כיצד היה רגיל לאכול בשתי שעות ביום, ער עסט צוויי שעה אריין אין די טאג. מכילה עושה בשלש, געבט מען אים צו היינט זאלסטו פאסטן א שעה, אדער הורא עושה בשלש, מכילה עושה בארבע. לפי כח הבן, מאסיפין לעונותו בשעות, לויט ווי שטארק דער כח ער האט, לייגט מען צו מער שעות וואס ער זאל פאסטן. ונחש עשר שנה, ווען ער איז שוין עלף, בין זכור בין נקבות, מתעמה ומשלים. ער פאסט און ער ענדיגט די גאנצע תענית. און די הלכה איז מדברי סופרים, ס׳איז נישט א דאורייתא. מדאורייתא איז ער נאך נישט קיין גדול, אבער מדברי סופרים, לחנכו במצות. ס׳זעט אויס אז די חיוב איז אויף אים, נישט אויף די טאטע. חינוך, כאילו ס׳ווערט זיין אייגענע מצוה פון חינוך. עפעס אזוי. ס׳איז א פאני חקירה וואס מענטשן האבן. די פוינט איז אז ער דארף עס טון משום חינוך.

דער ראב״ד׳ס מחלוקת

און וויאזוי הייסט עס? דער ראב״ד איז מחולק אויף דעם. דער ראב״ד זאגט ער פארשטייט נישט פארוואס עלף זאל זיין סיי זכר און סיי נקבה עלף, ס׳בלייבט נאך אלץ די דין אז לפי כחו איז מען מחנך. אויב ער האט שוין כח צו פאסטן א גאנצן טאג, און נאך א נמי וועט ער פאסטן א גאנצן טאג. אבער דער ראב״ד איז נישט מסכים צו די הלכה אז ביי עלף דארף מען שוין אינגאנצן פאסטן.

ווען ווערט מען גדול לכל המצות

נאכדעם, לאמיר אויספירן די רמב״ם. ווען די מיידל ווערט צוועלף און די יונגל, צוועלף ויום אחד, און דער זכר שלש עשרה שנה ויום אחד, וואס האבן אויך געברענגט די אנדערע סימן גדלות פון שתי שערות, ווי ס׳איז מבואר אין די פרטים דערפון אין הלכות אישות, יא, הרי הן גדולים לכל המצות. דעמאלטס באקומען זיי א דין גדולים לענין מצוות, זיי זענען שוין געהעריג מחויב, ומשלימין מן התורה, זיי דארפן פאסטן די גאנצע תענית יום כפור. זאגט דער רמב״ם, דאס איז ווען מ׳האט געטון ביידע, סיי שנים סיי סימנים, וויאזוי די גמרא רופט עס, אבל אם לא הביא שתי שערות, עדיין קטנים הם, האבן זיי א דין אזוי ווי די קטנים וואס מ׳האט געלערנט פריער, ואינו משלים אלא מדברי סופרים, און דעמאלטס איז מען מחויב מיט דין חינוך. ער זאגט נישט וואס געשעט אויב שערות אליין. ניין, ס׳העלפט נישט. ס׳הייסט אשימה, רבינו, געדענקט דארט.

פחות מבן תשע

זאגט דער רמב״ם ווייטער, קטן שפחות מבן תשע, וואס טוט זיך פאר עלף? פאר ניין, אנטשולדיגט. ס׳איז נאכנישט דא די מצוה פון חינוך. דאס הייסט, פריער האט ער געזאגט אז מ׳איז מחנך לפי שעות. פון ניין און צען און ווייטער. אבער ווייניגער ווי דעם, אין מענין אותו ביום הכפורים. בכלל, זאל מען נישט.

הלכה י — קטן פחות מבן תשע: איסור לענות

ער זאגט נישט וואס געשעט אויב ס׳איז צרות אליין. ניין, ס׳העלפט נישט. דאס הייסט תשימה, איך געדענק די ווערטער. אקעי, אזוי פארשטייט מען אין אישות, יא.

זאגט דער רמב״ם ווייטער, “קטן שהוא פחות מבן תשע”, וואס טוט זיך פאר ניין? “אין מענין אותו ביום הכפורים בכלל”. זאל מען נישט, נישט מ׳טאר נישט. נישט נאר מ׳איז נישט מחויב, נאר מ׳טאר נישט, מ׳זאל נישט. “שלא יבוא לידי סכנה”. ווען מ׳איז נאך זייער יונג, זאגט דער רמב״ם אז ס׳איז א סכנה צו פאסטן.

המנהג להקל — חינוך נאר לשעות, נישט א גאנצן טאג

זייער גוט. און דאס וואס דער רמב״ם האט געזאגט אז פון ניין און צען, אדער פון עלף זיכער, אויב זיי קענען דארפן זיי פאסטן די גאנצע טאג, דאס אויף דעם איז דא אנדערע ראשונים וואס זאגן אז ניין, אז חינוך איז נאר לשעות, נו, קיינמאל איז נישטא קיין חינוך פון פאסטן א גאנצע טאג.

ולא עוד אלא, דער הייליגער שלחן ערוך הרב און אנדערע אחרונים אויכעט, דאס וואס דער פאביטשער ברענגט איינמאל דער שלחן ערוך הרב, אבער ס׳זענען געווען אנדערע וואס האבן געזאגט דאס, אז דער מנהג איז אזוי אז מ׳לאזט נישט קיין איין קטן פאסטן א גאנצע טאג.

זאגט דער שלחן ערוך הרב אזוי, “כיון שהכל לומדים עכשיו והתורה מתשת כחם”, ממילא הייסן זיי נישט קיין בריאים, ממילא דארפן זיי נישט. סאו וויבאלד אלע קינדער היינט גייען אין חדר און זענען שוואך, פאסט מען נישט פאר די בר מצוה.

אזוי מיין איך ביי רוב אידן איז דער מנהג היינט אז מ׳איז נישט מחנך צו פאסטן א גאנצע טאג ביז די בר מצוה. אביסל שעות אפשר, יא. איין יום כיפור, איין פאר, יא. ס׳איז פארשידענע… מעיקר הדין דארף מען מחנך זיין אפילו פריער, אבער דער מנהג איז מער להקל ווי ס׳שטייט אין דעם רמב״ם. מ׳דארף זיך אייביג מחמיר זיין אין פיקוח נפש. יא, הגם… אקעי, וואטעווער, לאמיר נישט אריינגיין אין דעם. איך ווייס נישט, ס׳וואלט מיר קיינער וואלט נישט פארשטעלן.

שאלת רופא — חילוק בין ענינים פרטיים וכלליים

אויך די אלע הלכות, דאס וואס מ׳דארף פרעגן א דאקטאר, איז אויכעט ווען ס׳איז אן ענין פון פרטי. אבער אין די היסטאריע איז געווען אפאר מאל אז אויב ס׳איז געווען אן ענין כללי, ס׳איז געווען א מגיפה אדער אזא סארט זאך.

אדער סתם א… איך וויל נישט ממש אויף דעם לעוועל, אבער למשל מארגן וועט זיין זייער א הייסע טאג, ס׳וועט זיין הונדערט דעגריס. ס׳איז דא מענטשן וואס זענען מכורח אז זיי מוזן זיין אין גאס, זיי ארבעטן אויף קאנסטראקשן סייטס וכדומה. דארף ער נישט פרעגן זיין ספעציפיש דאקטאר. ס׳איז היינט זייער א שרעקעדיגע… דער טאג איז מסוכן. ס׳איז גענוג אז די דאקטוירים זאגן אז ווען ס׳איז הונדערט דעגריס און מ׳איז אין גאס, מער ווי אזויפיל, אזויפיל הייבט מען אן ווערן א סכנה.

און דאס איז אויך אז מ׳קען מיקל זיין, די אלע זאכן וואס מ׳האט דא געלערנט… איך האב א תענית דרבנן. יא, אקעי. מיר דארפן וויסן די אלע פרטים. אקעי. ס׳איז א געוואלדיגע זאך.

✨ Transcription automatically generated by YiddishLabs, Editing by Claude Sonnet 4.5, Summary by Claude Opus 4.6

⚠️ Automated Transcript usually contains some errors. To be used for reference only.

YI אידיש ›

📄 Download Transcript PDF סיכום השיעור 📋 סיכום פון שיעור: הלכות שביתת עשור, פרק ב׳ (רמב״ם ספר זמנים) כללי הקדמה דער ע…

…

📄 Download Transcript PDF

תורגם אוטומטית

סיכום השיעור 📋

סיכום שיעור: הלכות שביתת עשור, פרק ב׳ (רמב״ם ספר זמנים)

כללי הקדמה

הפרק הראשון עסק ביסודות החיוב להתענות ביום הכיפורים. פרק ב׳ נכנס לפרטי שיעורי אכילה ושתיה, צירוף שיעורים, מאכלים שאינן ראויין, אכילה גסה, חולה שיש בו סכנה, מעוברת שהריחה, בולמוס, וחינוך קטנים. פרק ג׳ יעסוק בשאר העינויים.

—

הלכה א — שיעור אכילה ביום הכיפורים

דברי הרמב״ם: “האוכל ביום הכפורים מאכלים הראויים לאדם — שיעורו ככותבת הגסה, שהוא שיעור פחות מכביצה במעט… כל האוכלין מצטרפין לשיעור זה.”

פשט: שיעור האכילה לחיוב כרת ביום כיפור הוא כותבת הגסה (תמר גדול), שהוא מעט פחות מכביצה. כל מיני המאכלים מצטרפים לשיעור זה.

חידושים והסברים:

1. מדוע השיעור גדול מכזית? ברוב איסורי אכילה שבתורה השיעור הוא כזית, משום שיש שם איסור לאכול דבר מסוים. אך ביום כיפור אין איסור על מאכל מסוים — יש חיוב להתענות. לכן שיערו חכמים שהשיעור צריך להיות כאשר מתיישבת דעתו — כאשר האדם מרגיש שאכל ואינו מרגיש עוד רעב. זהו כותבת הגסה, שהוא יותר מכזית אך פחות מכביצה.

2. השיעור קבוע באכילה — כל אדם, גדול או קטן, יש לו אותו שיעור של כותבת הגסה. ההסבר: באכילה, תמר גדול מיישב את הדעת אצל כל אדם באופן שווה.

—

הלכה א (המשך) — שיעור שתיה ביום הכיפורים

דברי הרמב״ם: “וכן השותה משקין הראויין לשתיית אדם — שיעורו כמלא לוגמיו של שותה, כל אחד ואחד לפי לוגמיו חייב. וכמה הוא מלא לוגמיו? כדי שיסתלק מצד אחד ויראה מלא. ושיעור זה באדם בינוני הוא פחות מרביעית.”

פשט: שיעור השתיה הוא מלא לוגמיו — כאשר דוחק את המשקה לצד אחד של הפה והוא נראה מלא. זהו אצל בינוני פחות מרביעית. כל המשקים מצטרפים יחד.

חידושים והסברים:

1. שתיה תלויה באדם, לא קבועה — בניגוד לאכילה (שבה כותבת הגסה שווה לכולם), בשתיה השיעור תלוי בכל אדם בפני עצמו. זהו שיעור כמעט ייחודי בכל התורה כולה. ההסבר: אדם גדול ששותה טיפה קטנה אינו מרגיש כלום — אצלו לא מתיישבת דעתו. אך באכילה, תמר גדול מיישב את הדעת אצל כל אחד.

2. נפקא מינה מעשית — אנשים שצריכים לשתות פחות מכשיעור (כמו חולה) צריכים למדוד ערב יום כיפור את מלא לוגמיו שלהם. אך הרמב״ם נותן ברירת מחדל: באדם בינוני הוא פחות מרביעית, שיכול אולי לשמש כשיעור למי שלא מדד.

3. אכילה ושתיה אינן מצטרפין — אכילה ושתיה אינן מצטרפות זו לזו. חצי כותבת אכילה פלוס חצי מלא לוגמיו שתיה אינם עושים שיעור. הטעם: אדם שרוצה לשתות רוצה שתיה שלמה, ואדם שרוצה לאכול רוצה אכילה שלמה — חצי וחצי אינו מיישב את הדעת.

4. האם אכילה ושתיה הם איסור אחד או שניים? לכאורה הם איסור אחד (אכילת נוזל, אכילת מוצק), אך העובדה שיש להם שיעורים נפרדים ואינם מצטרפים, מראה שהם קטגוריות נפרדות. זה נוגע לשאלה האם סופרים חמישה עינויים או שישה — הזוהר מביא שתי שיטות: אחת סופרת שישה עינויים (שתיה בנפרד), ואחת סופרת חמישה. זוהי חקירה רצינית.

—

הלכה א (המשך) — אכל דברים אסורים ביום הכפורים

דברי הרמב״ם: “אחד האוכל אוכלים המותרים או שאכל דברים אסורים, כגון נבילות וטריפות ושקצים ורמשים, חלב ודם, נותר, טבל… הואיל ואכל אכילה הראויה לאדם — הרי זה חייב כרת משום אוכל ביום הכפורים.”

פשט: אפילו כאשר אוכל מאכלות אסורות ביום כיפור, חייב כרת על יום כיפור, וגם על המאכלות האסורות.

חידושים והסברים:

1. איסור כולל / איסור מוסיף — לכאורה היה צריך לומר אין איסור חל על איסור: המאכל כבר אסור (נבילה, חלב, וכו׳), כיצד יכול איסור נוסף (יום כיפור) לחול? הרמב״ם עצמו בהלכות מאכלות אסורות פרק י״ד מסביר שזהו מקרה של איסור כולל (או איסור מוסיף): מאחר שאיסור יום כיפור חל על כל המאכלים — גם המותרים — הרי זה איסור רחב יותר שכולל יותר מהאיסור הראשון. במקרה כזה אכן איסור חל על איסור.

2. “ראויה לאדם” אינו אומר “מותר” — “ראוי” פירושו שהוא ראוי פיזית לאכילה (לא קלוקל, לא שלא כדרך אכילה), אפילו אם הוא אסור הלכתית.

—

הלכה א (המשך) — חצי שיעור אסור מן התורה

דברי הרמב״ם: “אכל פחות מכשיעור זה — אינו חייב כרת, אבל אסור מן התורה… והאוכל או השותה חצי שיעור מכין אותו מכת מרדות.”

פשט: פחות מהשיעור אינו חייב כרת, אך נשאר איסור דאורייתא, ומקבל מכת מרדות.

חידושים והסברים:

1. לשון הרמב״ם על חצי שיעור: הרמב״ם מנסח באופן מיוחד — הוא אינו אומר שחצי שיעור פטור משום שאינו דאורייתא, אלא להיפך: זה *כן* דאורייתא, אלא שחיוב הכרת הוא רק על השיעור המלא. זהו חילוק בתוך דאורייתא עצמה.

2. מכת מרדות על דאורייתא: זוהי ראיה שמכת מרדות יכולה להינתן גם על איסור דאורייתא כאשר אין את העונש הרגיל (כרת או מלקות). מכת מרדות אינה מוגבלת לדרבנן.

3. מהי מכת מרדות — עונש או כפייה? מכת מרדות היא עונש ממשי — היא בעצם מלקות מדרבנן. כאשר כתוב בגמרא “מכת מרדות” הכוונה למלקות מדרבנן. גם בזנות (פריצות) כתוב בגמרא שבית דין נותן מכות מרדות — משום שבית דין חייב לוודא שאנשים לא עושים עבירות, אפילו כאשר אין את העונש הספציפי של התורה.

4. קושיא חמורה — מכת מרדות על משהו: אם “חצי שיעור” פירושו *כל* כמות, אפילו משהו — כיצד ניתן לתת מכת מרדות על אדם שרק לגם מים? התירוץ: “משהו” גם אינו מיקרוסקופי — יש לו גם שיעור מעשי, כפי שרואים בפסח ש״משהו” הוא גם משהו. העיקר של חצי שיעור אסור מן התורה הוא למנוע מאדם “לעקוף” את המערכת על ידי אכילת חתיכות קטנות. חוץ מזה, מלקות (גם מכת מרדות) אינה אוטומטית לעולם — בית דין חייב תמיד להחליט אם זה מתאים במקרה זה, ממילא במשהו בית דין לא בהכרח ייתן מכת מרדות.

—

הלכה ב — צירוף אכילות (כדי אכילת פרס)

דברי הרמב״ם: “אכל מעט וחזר ואכל וחזר ואכל — אם יש מתחלת אכילה ראשונה עד סוף אכילה אחרונה כדי אכילת שלוש ביצים, הרי אלו מצטרפות לכשיעור. ואם לאו — אין מצטרפות.”

פשט: כאשר אוכל בהדרגה (מעט מעט), האכילות מצטרפות לשיעור רק אם כל הזמן מהאכילה הראשונה עד האחרונה הוא בתוך “כדי אכילת שלוש ביצים” (כדי אכילת פרס). אם זה נמשך יותר — כל אכילה היא חצי שיעור נפרד, אסור אך לא כרת.

חידושים והסברים:

1. לשון הרמב״ם — נמנע מ״אכילת פרס”: הרמב״ם אינו מביא את לשון הגמרא “כדי אכילת פרס” אלא כותב “כדי אכילת שלוש ביצים”. במקום אחר הרמב״ם מביא את לשון הגמרא ומתרגם: “פרס” פירושו שלוש ביצים (חצי לחם). הרמב״ם רוצה שהלומד יבין ללא המילה הארמית.

2. [דיגרסיה: שיעורים בעולם העתיק לעומת מדידות מודרניות] חז״ל מדדו במידות מעשיות, טבעיות — “כדי אכילת פרס” לאכילה, “כדי אמירת שלום עליך רבי ומורי” לדיבור — לא ביחידות זמן מופשטות (דקות, שניות). זו הייתה הדרך הרגילה בעולם העתיק: מדדו ב״בושלים”, “יארדים”, “חופנים” — מידות מעשיות, מקומיות. רק במהפכה הצרפתית (ורציונליזם של דקארט) החלו ליצור מידות אוניברסליות, מופשטות (מטרים, סנטימטרים). הרב מוסקל כתב שמחלוקת האחרונים על שיעורים (מתקופת הנודע ביהודה) נוצרה באותה תקופה שבה החלו לנסות לתרגם את שיעורי חז״ל למידות מופשטות (סנטימטרים, מיליליטרים), מה שהביא לסתירות — למשל, כאשר מחשבים לפי אצבעות יוצא אחרת מאשר כאשר מחשבים לפי רביעיות. גם בזמנים — בעבר לכל עיר הייתה שעה משלה, ורק עם ה״רכבת” מלונדון למנצ׳סטר (לפני כמאתיים שנה) החלו לסטנדרט את הזמן.

3. [דיגרסיה: שיעורים ובית דין] הגמרא אומרת שאם מישהו אכל פחות מכשיעור או עשה מלאכה פחות מכשיעור בשבת, יניח כסף לחטאת, “שמא יבואו בית דין אחר וירבו בשיעורין” — משום שבית דין עתידי יכול להגדיל את השיעורים. זה מראה שלכל בית דין היה שיעור רשמי משלו, וזה יכול להשתנות לפי המצב. החידוש: מחלוקת האחרונים על שיעורים (כמו שיטת החזון איש) צריך להסתכל בהקשר זה שהלכה נקבעת על ידי בית הדין והרבנים שבימיו. ככל שנותנים כוח לרבנים, כך נקבע השיעור. השינוי למידות מאוחדות יותר קשור גם לכך שכלל ישראל מאוחד יותר — בעבר לכל עיר הייתה מציאות משלה, אך כיום צריך להיות יותר דיוק.

—

הלכה ג — צירוף שתיה (כדי שתיית רביעית)

דברי הרמב״ם: “שתה מעט וחזר ושתה וחזר ושתה, אם יש מתחלת שתיה ראשונה עד סוף שתיה אחרונה כדי שתיית רביעית” — מצטרף רק בתוך כדי שתיית רביעית.

פשט: בדומה לאכילה עם כדי אכילת פרס, בשתיה שיעור הצירוף הוא כדי שתיית רביעית.

חידושים והסברים:

1. כמעט כפול: שיעור כדי שתיית רביעית הוא כמעט כפול משיעור השתיה עצמה (שהוא מעט פחות מרביעית). זה אומר שזמן הצירוף כמעט שווה לכמות שמכניסים.

2. שתיית דברים חמים (תה): שאלה מעשית — אנשים שותים תה לאט משום שהוא חם. באכילה אדם יכול לאכול לאט בכדי אכילת פרס, אך בשתיה הדרך הרגילה היא לשתות מהר יותר.

3. מרק סמיך — אכילה או שתיה? אם מישהו שותה מרק סמיך, האם יש לו דין שתיה (עם שיעור רביעית) או אכילה (עם שיעור כזית)? נדון האם החילוק הוא איך מכניסים אותו (בכף = אכילה, בכוס = שתיה), או שזה תלוי במהות הדבר.

4. ראיה מהלכות מאכלות אסורות — חמץ: בחמץ כתוב “אחד האוכל ואחד הממחה ושותה” — אם הופכים חמץ למשקה ושותים אותו, חייב. אך הרמב״ם אינו ברור מה השיעור — האם רביעית (כשתיה) או כזית/כביצה (כאכילה). זו נשארת קושיא.

5. ראיה מהלכות מאכלות אסורות — חלב: הרמב״ם אומר במפורש ש“אפילו הממחה את החלב” (אם הופכים חלב למשקה), השיעור הוא שתיה (רביעית), לא אכילה. זוהי ראיה שכאשר שותים משהו, אפילו הוא מקורו באכילה, הולכים אחר דרך השתיה.

6. אך להיפך: אם אוכלים מרק בכף, אולי זה נקרא אכילה, והשיעור הוא כזית. זה נשאר לא ברור.

7. בירה ושייקים חלבוניים: כוס בירה היא כמעט כמו פרוסת לחם במונחים של מה שהיא עושה לגוף, אך מקובל אצל אנשים שזו שתיה. כך גם שייק חלבוני. המסקנה: אכילה/שתיה לא תלויה במרכיבים אלא בדרך שמכניסים אותה.

8. טעם לכדי שתיית רביעית: הסיבה שזמן הצירוף בשתיה הוא כדי שתיית רביעית (לא יותר) היא משום שטבע השתיה הוא מהיר — לא שותים בהמשכיות כמו אכילה. אך אם דרכו של דבר לשתות לאט (כמו מרק), אולי זמן הצירוף היה ארוך יותר — “כדי אכילת רביעית של מרק.”

—

הלכה ד — אכלין שאינן ראויין למאכל אדם

דברי הרמב״ם: “אכל אכלין שאינן ראוי למאכל אדם, כגון עשבים המרים מאד, או שרפים הביאושים… או ששתה משקין שאינן ראויין לשתיה, כגון ציר או מוריית… או חומץ חי… הרי זה פטור מן הכרת… אבל מכין אותו מכת מרדות.”

פשט: מי שאוכל/שותה דברים שאינם ראויים למאכל אדם ביום כיפור פטור מכרת, אך מקבל מכת מרדות.

חידושים והסברים:

1. “שרפים הביאושים”: לא “נחשים השרפים” אלא דברים חריפים שמסריחים, דברים חריפים מקולקלים/מעופשים. לא סתם דברים חריפים שאפשר לאכול (כמו פלפל חריף במאכל).

2. האם זה דאורייתא או דרבנן? “פטור מן הכרת” — האם זה אומר שזה רק דרבנן (ולכן מכת מרדות), או אולי זה דאורייתא אך ללא עונש כרת? זה נשאר לא ברור.

3. השוואה לחצי שיעור: זה אולי דומה לחצי שיעור — זה אסור אך אין את העונש המלא. אך כאן זה לא ענין של שיעור אלא של דרך אכילה — זה לא נחשב “אכל” משום שזה לא כדרכו, בדומה לשלא כדרכו שאינו נקרא אוכל.

4. “ראוי” אינו אומר “מועדף”: רשימת הרמב״ם היא הגדרה של מה נקרא לא ראוי. משהו שאינו נעים אך עדיין בגדר ראוי, חייב עליו.

5. חומץ מזוג במים: חומץ המעורב במים כן חייב, משום שזו עדיין שתיה. רק חומץ חי (חומץ טהור) פטור.

6. “הכוסס פלפל וזנגביל”: פלפל או זנגביל (ginger) — כאשר כוסס אותו גולמי, אין זו דרך אכילה משום שאי אפשר לאכול אותו כך. אך זנגביל ברוטב (או כתוספת למאכל) כן ראוי לאכילה.

—

הלכה (לולבי גפנים)

דברי הרמב״ם: “עלי גפנים — פטור. לולבי גפנים — חייב. כל שלבלבו בארץ ישראל מראש השנה ועד יום הכפורים.”

פשט: עלי גפנים אינם ראויים לאכילה (פטור), אך הנצנים הצעירים (לולבי גפנים) כן ראויים (חייב). הרמב״ם מגדיר לולבי גפנים כאלו שהלבלבו בארץ ישראל מראש השנה עד יום כיפור.

חידושים והסברים:

1. לולבי גפנים כמאכל: לולבי גפנים הוא אכן משהו שאנשים אוכלים — יש מאכל ספרדי ממנו, בדומה לעלי גפן ממולאים (stuffed grape leaves). זה לא משהו מוזר, אלא ראוי לאכילה.

2. “כל שלבלבו מר״ה עד יוה״כ”: זו הייתה המסורה בארץ ישראל — בתקופה מראש השנה עד יום כיפור צומחים הנצנים הטריים, ואז הם עדיין טריים וראויים לאכילה. זה אומר שהם רק בני כמה ימים.

3. יתר על זה — הרי הן כעצים: לאחר שהם מתייבשים, יש להם דין עצים, פטורים ממעשר, וזו כבר לא דרך אכילה.

4. “וכן כל כיוצא באלו”: הרמב״ם אומר שצריך תמיד לברר בכל פרי האם הוא ראוי לאכילה.

5. [דיגרסיה: הערה איראנית] זהו “פרי עשרת ימי תשובה” — הוא צומח דווקא בימים הקדושים, אך דווקא ביום כיפור אסור לאכלו!

—

הלכה (צירוף שיעורים — אוכל עם מלח/ציר)

דברי הרמב״ם: “האוכל צלי במלח — שמין את המלח עמו. ציר על גבי ירק — מצטרף.”

פשט: כאשר אוכלים צלי עם מלח, סופרים את המלח יחד עם השיעור. כך גם ציר (מיץ/רוטב) על ירקות — מצטרף.

חידושים והסברים:

הרמב״ם לומד כלל: מנה שיהא מכשירי האוכל המעורבים באוכל כאוכל הן חשובין — כל מה שהוא מכשיר/ליווי של אוכל, כאשר הוא מעורב עם האוכל, נחשב כאוכל עצמו. זהו חידוש, משום שציר נמנה קודם בין המשקאות, ואוכל עם משקין אינם מצטרפים. אולם, כאשר ציר מעורב עם האוכל, הוא חלק מהאוכל, לא משקה נפרד. המיץ של האוכל נשאר חלק מהאוכל.

—

הלכה (אכילה גסה — שבע מאכילה גסה)

דברי הרמב״ם: “היה שבע מאכילה גסה שאכל עד שקץ במזונו, ואכל יתר על השובע — פטור.”

פשט: מי שאכל עד שהוא כל כך שבע שהוא מתעב את האוכל, והוא אוכל עוד — פטור, משום שזה כמו אכילת מאכלים שאינם ראויים לאכילה.

חידושים והסברים:

1. דחיית עשה: הרמב״ם מבין זאת כדח

יית עשה, לא פטור גמור. יש לזה נפקא מינה מעשית לערב יום כיפור בלילה — אם מישהו היה נכשל, אין זה איסור, משום שזו רק דחיית עשה.

2. “אינו ראוי” — לגבי מי? הרמב״ם אומר שזה כמי שאכל מאכלים שאינן ראויין לאכילה. עבור האדם עצמו זה אינו ראוי (משום שהוא כבר שבע), אך עבור אדם רעב אחר זה כן ראוי. החידוש: אינו ראוי נמדד לפי מצב האדם — לכל מי שסובב בזה — לכל מי שנמצא באותו מצב (שבע עד גועל), זה אינו ראוי. זה שונה ממאכל שמישהו פרטי לא אוהב (כמו שוקולד) — זה נשאר דבר הראוי, משום שאנשים אחרים אוכלים אותו. אך אכילה גסה היא מצב כללי שאף אדם במצב זה לא יאכל.

3. [דיגרסיה: בל תשחית] אנשים זורקים אוכל שעדיין טוב, וזה חבל. אך לפי הכלל הזה, אם עבור האנשים שיושבים כאן ליד השולחן זה אינו ראוי, זהו המצב — אף על פי שבנסיבות אחרות (כמו מלחמה) אנשים היו שמחים על זה.

—

הלכה (חולה שיש בו סכנה — הקדמה וכללים)

הקדמה לנושא: הרמב״ם עובר לדיני מי רשאי לאכול ביום כיפור.

חידוש בהקדמה — מה פירוש “חולה שיש בו סכנה” ביום כיפור:

חילוק יסודי בין הלכות שבת והלכות יום כיפור:

1. בהלכות שבת הכלל פשוט: סכנת נפשות (אפילו ספק) דוחה שבת. שם הרמב״ם רוצה להקל — הוא רוצה לומר שלא יחשבו שאסור לחלל שבת עבור חולה, לכן הוא מרחיב את ההיתר.

2. בהלכות יום כיפור הרמב״ם דווקא מפרט יותר — לא משום שהוא מחמיר, אלא משום שהמצב הפוך: ביום כיפור כל חולה שיש בו סכנה יאמר שאינו צריך להתענות, לכן הרמב״ם צריך להגדיר שצריכה להיות סיבה אמיתית.

3. מה פירוש “חולה שיש בו סכנה”? זה לא אומר שהוא ימות היום בבוקר מאי אכילה. זה אומר חולה במחלה מסוכנת — יש לו מחלה שיכולה להוביל לסכנה, ואי האכילה יכולה להחמיר את מצבו. אך אם כולם מודים שהתענית לא תזיק לו, הוא עדיין חייב להתענות, אף על פי שהוא חולה שיש בו סכנה.

4. טעות של אנשים: אנשים חושבים שאפשר ללמוד מהלכות יום כיפור את “גדר הסכנה” לכל התורה כולה. זה לא נכון — משום שכאן מדברים על מצבים שאינם סכנה קלאסית (שבה יכולים למות היום), אלא קטגוריה רחבה יותר.

—

הלכה (חולה שאל לאכול)

דברי הרמב״ם: “חולה שיש בו סכנה ששאל לאכול ביום הכפורים — אף על פי שרופאים בקיאים אומרים אינו צריך, מאכילין אותו על פי עצמו, עד שיאמר די.”

פשט: חולה שיש בו סכנה שמבקש לאכול — נותנים לו, אפילו כאשר רופאים בקיאים אומרים שאינו צריך. נותנים לו עד שיאמר “די.”

חידושים והסברים:

1. לב יודע מרת נפשו: היסוד הוא הפסוק “לב יודע מרת נפשו” — גופו של אדם מבין את מצבו טוב יותר מהרופא. כאשר הוא אומר “אני צריך לאכול,” מניחים שיש אכן סכנה.

2. “עד שיאמר די”: הרמב״ם אינו מביא את הענין של שיעורים (פחות מכשיעור) בהקשר זה — ראשונים אחרים חידשו זאת. הרמב״ם אומר פשוט “עד שיאמר די.”

3. חילוק מהלכות שבת: בהלכות שבת ענין “לב יודע” פחות נוגע, משום ששם מדברים על רפואה/מלאכה, לא על רעב. כאן ביום כיפור זה ספציפית נוגע — האדם מרגיש רעב, הוא מרגיש שהוא צריך לאכול, וזה משהו שרק הוא יכול לדעת.

—

הלכה (רופא אומר צריך, חולה אומר אינו צריך)

דברי הרמב״ם: כאשר החולה אומר שאינו צריך לאכול, ורופא אומר שהוא צריך — מאכילין אותו על פי הרופא.

פשט: כאשר הרופא אומר שהוא צריך לאכול, נותנים לו לאכול אפילו אם החולה עצמו אומר שאינו צריך.

חידושים והסברים:

1. “לב יודע” רק להקל, לא להחמיר: הכלל של “לב יודע מרת נפשו” פועל רק בכיוון אחד — להקל (הוא צריך לאכול). אך להחמיר (הוא אומר שאינו צריך) — לא מקבלים את דבריו נגד הרופא.

2. הרופא יודע יותר: רופא יכול לדעת יותר מהחולה עצמו על מצבו הרפואי. אדם לא תמיד יודע יותר מהרופא. לכן, כאשר החולה רוצה להחמיר, לא נותנים לו — דוחקים לו ולא שואלים אותו.

—

הלכה (מחלוקת רופאים)

דברי הרמב״ם: “רופא אחד אומר צריך ואחד אומר אינו צריך — מאכילין אותו.” כאשר מקצת הרופאים אומרים “צריך” ומקצתם אומרים “אינו צריך” — הולכים אחר רוב או אחר בקיאים. “ובלבד שלא יאמר החולה ‘צריך אני׳, אבל אם אמר ‘צריך אני׳ — מחלל ואוכל.”

פשט: במחלוקת בין שני רופאים — נותנים לאכול (ספק פיקוח נפש לקולא). ב״ישיבת צוות” של רופאים שבה יש מחלוקת, הולכים אחר רוב או אחר היותר בקיאים. אך אם החולה עצמו אומר “צריך אני” — זה גובר על הכל.

חידושים והסברים:

1. ספק פיקוח נפש: כאשר שני רופאים חולקים, נעשה ספק, וספק פיקוח נפש — לקולא (נותנים לאכול). החולה עצמו מוסר בצד במקרה זה.

2. “צריך” לעומת סכנה ממש: “צריך” אינו אומר דווקא שהוא ימות בלעדי זה — זו המלצה, לא סכנה דחופה. משום שבסכנה ממש אולי אפילו רופא אחד היה מספיק.

3. רוב לעומת בקיאים — פסק קשה: הרמב״ם אומר “או אחר הרוב או אחר הבקיאים” — זה אומר שלפעמים הולכים אפילו אחר מיעוט, אם הם יותר בקיאים. בקיא אחד שווה יותר ממאה שפחות בקיאים. זה קשה, משום שבנפשות הולכים “אחרי רוב”? לשון הרמב״ם “או… או” אינה ברורה — נראה שזה לפי הענין, אי אפשר לעשות כלל אחד.

4. הרמב״ם כרופא: הניסיון הרפואי המעשי של הרמב״ם עזר לו להבין שלפעמים רופאים אומרים “סתם” — בלי בקיאות עמוקה — ואז הולכים אחר מי שיודע באמת.

5. אי בהירות השולחן ערוך: מפרשים אחרים יכולים לטעון שצריך ללכת אפילו לספק, אפילו אחר המיעוט. מיעוט רופאים שאומרים “צריך” — מדוע זה לא יעשה ספק? במחצה על מחצה הרמב״ם כבר פסק שזה ספק ואוכלים — כל שכן מיעוט צריך גם לעשות ספק.

6. שיטת הרמב״ן — “תרי כמאה”: הרמב״ן אומר: אם שני רופאים אומרים “צריך”, אפילו מאה נגדם, לא הולכים אחר רוב, משום ש״תרי כמאה”. זה לא מתאים לפסק הרמב״ם שהולכים אחר רוב.

7. מדוע חוזר הרמב״ם “ובלבד שלא יאמר החולה”: הוא חשב על תרחיש שבו רופא אחד מרגיש סכנה ממש — אז הוא יאמר לחולה “אתה הולך למות”, והחולה יאמר “צריך אני” — ואז הכל מסודר. לעולם לא יקרה שיחמירו בסכנה ממש.

—

הלכה (עוברה שהריחה)

דברי הרמב״ם: “עוברה שהריחה — לוחשין לה באזנה שהיום יום הכיפורים. אם נתקררה דעתה — מוטב. ואם לאו — מאכילין אותה עד שתתיישב דעתה.”

פשט: אישה הרה שהריחה אוכל ותפסה אותה תאווה חזקה שהיא מסוכנת — תחילה אומרים לה באוזן שהיום יום כיפור. אם זה מרגיע אותה — טוב. אם לא — נותנים לה לאכול.

חידושים והסברים:

1. הסגולה של לחישה: הסבר הגמרא הוא שהעובר עושה את ה״תשוקה” — אם העובר הוא צדיק, כאשר מזכירים לו שהיום יום כיפור, הוא מפסיק לרצות. בדומה לבהמה של התנא שלא שבתה עד שאמרו לה.

2. חילוק בין פסיכולוגי לפיזי: לפעמים תאווה היא פסיכולוגית, ואפשר לעשות “נתקררה דעתה” על ידי דיבור לשכל. אך לפעמים זה הופך לתשוקה פיזית שדיבור לא עוזר. סדר הרמב״ם — תחילה לנסות לחישה, אחר כך אכילה — משקף את החילוק הזה.

3. נוהג היום: כיום לא לוקחים כל כך ברצינות את התשוקות של נשים הרות, אך בגמרא לקחו זאת ברצינות רבה — היה מקובל שזה מסוכן לעובר (ואולי גם לה).

4. מעשה בגמרא: כאשר מצאו מישהו שלא הפסיק לרצות — אותו אדם גדל להיות רשע, משום שהעובר רצה לאכול ביום כיפור.

—

הלכה (בולמוס — מי שאחזו בולמוס)

דברי הרמב״ם: “מי שאחזו בולמוס — מאכילין אותו עד שיאורו עיניו. ואפילו נבילות ושקצים — מאכילין אותו מיד, ואין ממתינין עד שימצאו דברים המותרים.”

פשט: מי שתפס אותו בולמוס (חולשה/רעב חזק שהוא מסוכן) — נותנים לו לאכול עד שעיניו מאירות. אפילו נבילות ושקצים נותנים לו מיד, לא ממתינים למאכלים כשרים.

חידושים והסברים:

1. בולמוס = הפרעת אכילה: “בולמוס” הוא אותו לשון כמו “בולימיה” — תאוות אכילה משונה. זה יכול להיות פסיכולוגי או פיזי.

2. סימן הצלחה — “עד שיאורו עיניו”: כאשר רואים שהעיניים מאירות, יודעים שהוא נרגע.

3. חומר הסכנה: הרמב״ם מדגיש שבולמוס הוא סכנה כזו שנותנים אפילו נבילות ושקצים — לא ממתינים למאכלים כשרים. זה מראה את חומרת פיקוח נפש.

4. קשר למעוברת: הרמב״ם מביא זאת באותו הקשר כמו מעוברת שהריחה — שניהם מצבים שבהם תאווה/רעב חזק הופך לענין של סכנה.

—

הלכה (חינוך קטנים ביום כיפור)

דברי הרמב״ם: “קטן בין תשע לעשר — מחנכין אותו לשעות. כיצד? היה רגיל לאכול בשתי שעות — מאכילין אותו בשלש. בן עשר — מתענה ומשלים מדברי סופרים. פחות מבן תשע — אין מענין אותו כלל, שלא יבוא לידי סכנה.”

פשט: ילדים מגיל 9-10 — מחנכים לשעות (מוסיפים שעה תענית לפי כוחם). מגיל 11 (בין זכר ובין נקבה) — מתענים יום שלם, מדרבנן. מתחת לגיל 9 — כלל לא, משום שזו סכנה לילד כל כך צעיר.

חידושים והסברים:

1. חינוך לשעות: מגיל 9-10 מוסיפים שעות לפי כח הבן — למשל, הוא רגיל לאכול שעתיים לתוך היום, היום ימתין עד שלוש שעות.

2. “אין מענין” — לא רק פטור, אלא איסור: הרמב״ם לא אומר רק שאינו מחויב, אלא “אין מענין אותו” — לא צריך, אסור — משום שהרמב״ם נותן טעם: “שלא יבוא לידי סכנה.” בילד צעיר מאוד תענית היא ממש מסוכנת.

3. מחלוקת הראב״ד: הראב״ד לא מסכים שבגיל 11 צריך כבר להתענות לגמרי בין זכר ובין נקבה. הראב״ד סובר שזה עדיין נשאר לפי כוחו — אם יש לו כוח להתענות יום שלם, כן; אם לא, לא.

4. חיוב חינוך — על מי? נראה שהחיוב הוא על הילד עצמו, לא על האב — “ואינו משלים אלא מדברי סופרים” נשמע כאילו זו הופכת למצווה שלו מחינוך. זוהי חקירה ידועה.

5. גדלות — שנים + סימנים: הרמב״ם אומר שבגיל 12 (בת) + יום אחד, או 13 (בן) + יום אחד, עם שתי שערות — הם גדולים לכל המצוות ומשלימין מן התורה. אך בלי שתי שערות — נשארים קטנים וחייבים רק מדברי סופרים. שערות לבדן בלי שנים לא עוזרות (אשימה).

6. מנהג העולם — לא לחנך קטנים יום שלם (חולק על הרמב״ם): יש ראשונים שסוברים שחינוך בתענית הוא רק לשעות — לעולם לא יום שלם לקטן. לפיהם אין דין של חינוך להתענות יום שלם לפני בר/בת מצווה.

7. סברת השולחן ערוך הרב: השולחן ערוך הרב (ואחרונים אחרים) מביא טעם למה המנהג להקל: “כיון שהכל לומדים עכשיו והתורה מתשת כחם” — כל הילדים הולכים לחדר ולומדים, וזה מחליש אותם, ממילא אינם נקראים “בריאים,” ודין הרמב״ם של תענית יום שלם הוא רק בבריאים. הפוביטשר מביא את השולחן ערוך הרב, אך הוא לא היחיד שאומר זאת.

8. המנהג היום: אצל רוב היהודים המנהג הוא שלא מחנכים ילדים להתענות יום שלם עד בר/בת מצווה. קצת שעות — כן, אולי. אך יום שלם — לא. זה יותר להקל מדין הרמב״ם. הכלל הוא: צריך תמיד להחמיר בפיקוח נפש.

—

[דיגרסיה: שאלת רופא — בענינים כלליים לעומת פרטיים]

חידושים והסברים:

חילוק בנוגע למתי צריך לשאול רופא:

1. בענין פרטי — אדם ספציפי עם מחלה ספציפית — צריך לשאול את הרופא שלו.

2. בענין כללי — למשל מגיפה, או כאשר יום חם מאוד (מאה מעלות) ואנשים צריכים לעבוד בחוץ (אתרי בנייה וכדומה) — לא צריך לשאול רופא ספציפי. מספיק שהרופאים בכלל אומרים שתנאים כאלה מסוכנים. במקרה כזה אפשר להקל בדינים שלמדנו (למשל בתענית דרבנן).

תמלול מלא 📝

הלכות שביתת עשור פרק ב׳: שיעורי אכילה ושתיה ביום הכיפורים

הקדמה לפרק ב׳

דובר 1: טוב. אנו לומדים את הרמב״ם הקדוש, ספר זמנים, הקבוצה השלישית של הלכות, שזה הלכות שביתת עשור. שכך הרמב״ם קורא להלכות של איסור מלאכה, שכבר למדנו בפרק הראשון, אין כמעט פרטים בזה, כי הכל כמו שבת, וגם בעיקר שאסור לאכול ולשתות ושאר עינויים ביום כיפור.

אז בפרק הראשון למדנו באופן כללי, באופן יסודי, שיש חיוב להתענות, מתי החיוב. עכשיו נלמד את כל הפרטים של ענין הצום. כן, פרק ג׳ יהיה על שאר העינויים. זה בעצם הסדר, שלושה פרקים של הלכות שביתת עשור.

ואנו מזכירים את הפטרונים הגדולים של השיעור, הרב ר׳ יואל ורצברגר וכל שאר המשתתפים בשיעור ששומעים אותו, שעוסקים בתורה, שעוסקים במצווה, שמעוררים אחרים שיוכלו ללמוד. וכן יהי רצון, שכל אחד ילמד.

יש לי ראיה שבאמצע הלימוד צריך, מותר וצריך להכניס את חלק הירק, הכסף, הירקות, כי למדנו שערב יום כיפור מותר לעסוק בקטיפת ירק, כי יש עגמת נפש מה יאכלו במוצאי. אז זה נכנס לשיעור. טוב מאוד.

הלכה א: שיעור אכילה ביום הכיפורים

דובר 1: מה נלמד? אוקיי, בואו נלמד את השיעור. אומר הרמב״ם כך, כל, וגם בהלכות שבת הוא התחיל כל הלכה עם השיעור. צריך תמיד, הלכה באה עם שיעור. הרי דיברנו שאם אכילה ביום כיפור היא כרת, או חטאת, מה השיעור?

אומר הרמב״ם כך, פירושו, לאיסור ברור שאסור לאכול כלום, או כמו שהרמב״ם יאמר בכרת. אבל קודם רוצים לומר, אבל לענין עונש. האוכל ביום הכפורים, מאכלים הראויין לאדם, מאוחר יותר יתרחב גם על זה. צריך להיות מאכלים שראויים לאדם, מאכלים רגילים. משא״כ אם אדם אוכל דבר שלא נקרא מאכל, זה שלא כדרך אכילה.

אבל מאכלים שכן ראויים, מה השיעור? ככותבת הגסה, כמו תמרה גסה. אבל לא כל אחד מכיר את הפרי. אומר הרמב״ם, שיעור פחות מכביצה, שזה קצת יותר קטן מביצה במעט, קצת יותר קטן מביצה. זה השיעור שאם אוכלים את השיעור הזה חייבים כרת. זה שיעור האכילה לענין זה.

מדוע השיעור גדול יותר מכזית?

פירושו, שלא כמו דברים מסוימים אחרים יש כזית, או יש כמו שאומרים כביצה? רוב שיעורי אכילה הם כביצה, אבל שיעור התענית הוא יותר מביצה, בין כותבת בין גסה. יותר. רוב שיעורים, כזית. פחות מכזית, כביצה היא יותר מכזית. רוב שיעורי אכילה הם כזית, וכאן זה קצת יותר.

כשיש איסור לאכול משהו בתורה השיעור הוא כזית, אבל אין איסור לאכול ביום כיפור, יש חיוב להתענות. אז החכמים שיערו שכותבת הגסה נקראת בגמרא “מתיישבת דעתו”, כלומר התענה, כלומר הוא לא מרגיש שהוא רעב או שהוא מתענה קצת.

צירוף אכילות

כבר, אומר הרמב״ם, זה לאו דווקא שצריך להיות השיעור מאכילה אחת, אלא “כל האוכלין מצטרפין לשיעור זה”. אדם אכל קצת מזה וקצת מזה, הם מצטרפים.

הלכה א (המשך): שיעור שתיה ביום הכיפורים

דובר 1: אומר הרמב״ם, “וכן…”. ומה שיעור השתייה? שיעור אחר. השותה, פשוט מעשית אי אפשר לומר, אי אפשר לעשות שיעור על שתייה גדול כמו כותבת. לא, אפשר, אבל יש רמה אחרת. אני לא מתכוון, זה לא האקוויוולנט. שני השיעורים אין להם שום קשר. לגבי אכילה זה מתיישבת דעתו. יש שיעור מיוחד לשתייה, כן?

כן, יש שיעור מיוחד לשתייה של יום כיפור, כי שתייה רגילה, אנחנו יודעים את הכלל, בדרך כלל שתייה היא שיעור רביעית. רביעית פירושה מינימום שתייה בדרך כלל לברכה אחרונה, לכל הענינים שנוגע שיעור. זה קצת פחות מרביעית. זה אחרת, כן. הרמב״ם אומר שזה פחות. אין לזה קשר.

פירוש שבשתייה זה להיפך, כמו שנראה שמקילים קצת בשתייה. שתייה לא מתרגעים עדיין עם פחות. להיפך, מחמירים. נעשה שיעור קטן יותר. אה, עם שיעור קטן יותר. אין לזה קשר. אין לזה קשר עם השיעור.

דיון: האם אכילה ושתיה הם איסור אחד או שניים?

דובר 2: מה פירוש דין שתייה? זה לא השיעור הנוזלי של כותבת. לא, לא. שתייה. לא, מה שאני מתכוון לשאול, אכילה ושתיה, הרמב״ם אומר דף שלם אחר כך, אבל אכילה ושתיה זה לא שני איסורים, נכון? זה לא שתי דאורייתות. מה הנפקא מינה?

דובר 1: אכילה ושתיה זה אותו דבר. זה שני מיני אכילה שונים. זה אכילת נוזל, אכילת מוצק. הרמב״ם אומר כמו אכילה ושתיה.

דובר 2: לא, אני מתכוון כך בתענית זה אחר כך. אבל לשיעור, כן. זה ממש אותו איסור, זה לא… אני לא יודע, לאיזה ענין, אם מישהו יעשה רשימה… אכילה ושתיה זה אותו דבר. זה לא כמו… אף אחד לא היה חושב לומר למשל שאכילה היא דאורייתא ושתיה היא כמו סוף פתיחה. אפשר לחשוב? בכלל לא.

דובר 1: לא, למעשה נפקא מינה, אם סופרים שיש חמישה עינויים, תאמר שבאמת יש שישה, כי אכילה ושתיה הם שניים. גם אין לזה נפקא מינה גדולה, אבל לרמז משתנה. הזוהר, כשהוא עושה את הרמז על אכילה ושתיה שיש חמישה, אומר שתי שיטות. יש שיטה בזוהר שאומרת שצריך לספור שישה עינויים, כי שתיה היא אחרת. אז הולכים לכאורה לפי זה, כי יש שיעור אחר, וכדומה. ועכשיו תמיד יש עצה. אם צריך…

דובר 2: לא, אני לא מסכים איתך. אני לא מסכים איתך, זה לא אמת. זו חקירה רצינית האם צריך לספור חמישה או שישה. לא מה שאתה אומר.

השיעור של מלא לוגמיו

דובר 1: אוקיי, אומר הרמב״ם, אה, זה נוגע. כן, כן. מה כן נוגע? אבל זה אחר כך.

אומר הרמב״ם הלאה, “וכן השותה משקין הראויין לשתיית אדם, שיעורו כמלא לוגמיו של שותה”, כמו הלחיים של השותה. “כל אחד ואחד לפי לוגמיו חייב”, כל אחד לפי איך הגודל שלו.

אה, זה גם אחרת, מאוד שונה מכותבת הגסה שהיא לכולם. כל אחד צריך למדוד את… בדרך כלל זה שיעור קטגורי, אין הבדל בגודל שלך, שלהם זה ביצה, כל הביצים אותו דבר. כאן זה הולך לפי האדם, כך השיעור של שתייה.

“וכמה הוא מלא לוגמיו?” מה פירוש מלא לוגמיו? אומר הרמב״ם, “כדי שיסתלק מצד אחד”, בדרך כלל כשאדם שותה, זה מתפשט בפה. כשישתה בצד אחד, “ויראה מלא”, אותו צד ייראה מלא. “ושיעור זה באדם בינוני הוא פחות מרביעית”.

זה אומר גם שאצל אדם גדול זה יהיה יותר מרביעית. זה מה שהגמרא אומרת על עוג מלך הבשן וכדומה. כלומר, זה לא שיעור כל כך מעניין. אין בכל התורה שיעור כזה, שלפי האדם, לפי כל אחד ש… כל אחד יהיה לפי משהו. מעניין.

האנשים שנוהגים חומרא מסוימת, שלא כתוב ברמב״ם, שאם צריך לשתות חולה, ישתה פחות מכשיעור, צריך ערב יום כיפור לקחת קצת משקה ולירוק ולראות כמה השיעור שלו, כי זה תלוי בכל אדם.

דיון: השיעור הדיפולטי

דובר 2: הרמב״ם אומר כן, אבל “בבינוני הוא פחות מרביעית”. למעשה נפקא מינה, אולי בדיפולט אפשר להניח שזה השיעור? יכול להיות, כן. יכול להיות שזה גם חצי, כי פעם משאירים את זה לאדם, מה עושים? מלא לוגמיו. לא תראה איך אנשים שואלים, מה עושים? מלא לוגמיו, עד איפה צריך להרגיש שזה מלא? הוא נותן בכל זאת מסוים… יוצא בערך רביעית. שיעור. כן.

דיון: מדוע באכילה קטגורי ובשתיה לפי האדם?

דובר 2: וכמו באכילה… בטוח שיש איזה הסבר למה באכילה השיעור קטגורי ובשתיה זה לפי יום טוב?

דובר 1: כי זה משתנה לפי האדם, כמה מתיישבת הדעת. מתיישבת הדעת באכילה…

דובר 2: באכילה לא נעשה שום מתיישבת דעת עם מין שיעור אחר?

דובר 1: לא, כל אדם אוכל תמרה גסה, התענה. אבל שותה אדם שהוא אדם גדול, הוא שותה ממש טיפה, הוא לא מרגיש כלום. סתם… צריך לדעת את הריאליות ככה? לשאול… אני לא יודע, זה שערה של החכמים. אתה לא יכול לבדוק אחד. זו הסיבה, יכול להיות שזה משהו אחר. צריך לדעת את הסוגיות, אני לא יודע.

צירוף משקים, ואכילה ושתיה אין מצטרפין

דובר 1: אומר הרמב״ם הלאה, כאן יש דבר מעניין: ואכילה ושתיה אין מצטרפין לשיעור אחד. וכל המשקים, קודם כל. וכל המשקים מצטרפין לשיעור אחד. כמו באכילה, ששתה מים ומיץ, אותו דבר.

ואכילה ושתיה, אבל אכילה ושתיה אין מצטרפין לשיעור אחד. שאכל חצי כותבת ושתה חצי מלא לוגמיו, לא מחברים אותם… כאן נראה שאכילה ושתיה הם שני דברים שונים לגמרי. לגבי זה, הוא מביא, הגמרא כתובה ממש גם שזה לא מתיישב דעתי. אדם, אם הוא רוצה לשתות, הוא רוצה לשתות שתייה שלמה. אם הוא רוצה לאכול, הוא רוצה לאכול. חצי אכל, חצי שתה, לא עושה כלום. מה שיהיה. זו הריאליות. החכמים הבינו מאוד טוב אנשים, אוקיי?

הלכה ב: אכל דברים אסורים ביום הכפורים

דובר 1: עכשיו, איזה סוג מאכלים עוברים? נלמד למעשה הלכות שונות. קודם צריך ללמוד הלכה מעניינת של איסור חל על איסור בעצם. כן? סעיף ב׳ פירושו.

אומר הרמב״ם, אחד האוכל אכלים המותרים, או שאכל דברים אסורים. החיוב שחייבים כרת באכילת יום כיפור אין הבדל האם אכל אוכל שמותר, או אכל דברים אסורים, כגון אדם שאכל פיגול. או נותר, דברים שהם איסור הקדש או טבל שלא הפרישו ממנו מעשר, או נבילות וטריפות או חלב ודם שהם כל איסורי מאכלות אסורות.

אומרת ההלכה, הואיל ואכל אכילה הראויה לאדם, כמו שהרמב״ם התחיל שצריך להיות מאכלים הראויים לאדם ולא אכילה מגעילה, אבל האיסור לא נוגע לענין החיוב כרת, הרי זה חייב כרת משום אוכל ביום הכפורים. שלא יחשבו, כמו שאמרת ענין של אין איסור חל על איסור, או שיאמרו שמשהו שאין לו שיעור, כמו שלא אומרים על דברים אסורים, אלא על דברים שחייב שריפה, כמו עבודה זרה.

דיון: מדוע איסור חל על איסור?

דובר 2: כן, פירושו, או אולי היו אומרים שזה פירושו אינו ראוי, כי אסור לאכול אותו, לכן אולי הרמב״ם מדגיש ראיה.

דובר 1: אבל העיקר הוא שלא אומרים אין איסור חל על איסור, והכללים של זה נלמד בהלכות מאכלות אסורות, הכללים של איסור חל על איסור, אבל הלמדנות כאן היא כי זה נקרא איסור כולל. כלומר, ביום כיפור אסור לאכול אפילו דברים המותרים. ומאחר שחל איסור יום כיפור על כל המאכלים, לא אומרים שזה שני איסורים על אותו דבר, זה איסור גדול יותר. ממילא חייבים גם כשאוכלים דבר אסור שכבר היה באיסור. אסור ממילא.

דובר 2: כך. זו הגמרא, זו הסיבה? כן.

דובר 1: הרמב״ם מפורש, הרמב״ם עצמו, הוא מביא הלכות מאכלות אסורות פרק י״ד, ומסביר זאת, שזה נקרא שזה איסור מוסיף, זה שנתווסף על הכולל, אני לא יודע איך קוראים לזה, אותו דבר. ומאחר שיום כיפור הוא לא רק על דברים אסורים, ממילא כבר נתווסף איסור חדש, ממילא במקרה כזה כן איסור חל על איסור. כן, כמו כללי איסור חל על איסור, שאינו כולל לא זה.

הלכה ב (המשך): פחות מכשיעור

דובר 1: מה קורה עם פחות משיעור? אכל פחות מכשיעור זה אינו חייב כרת, אינו חייב כרת. אבל כאן באים כאילו לומר, בעצם זה איסור מן התורה.

ביום כיפור אסור לאכול אפילו דברים המותרים, ומאחר שחל איסור יום כיפור על כל המאכלים, לא אומרים שזה שני איסורים על אותו דבר, זה איסור גדול יותר. ממילא חייבים גם כשאוכלים דבר אסור שכבר היה אסור ממילא.

זו הגמרא, זו הסיבה? כן. הרמב״ם עצמו מביא במאכלות אסורות פרק י״ד, ומסביר זאת, שזה נקרא שזה איסור מוסיף, שנתווסף על הכולל, אני לא יודע איך קוראים לזה, אותו דבר. ומאחר שיום כיפור הוא לא רק על דברים אסורים, ממילא כבר נתווסף איסור חדש, ובמקרה כזה כן איסור חל על איסור. כן, זה כמו כלל של איסור חל על איסור, שאינו כולל לא זה.

הלכה ג — חצי שיעור אסור מן התורה

מה קורה עם פחות מהשיעור? “וכל האוכל פחות משיעור זה אינו חייב כרת”, אינו חייב כרת. אבל, כאן באים כאילו לומר, בעצם זה אסור מן התורה. אם אכל פחות מהשיעור, אמנם אינו חייב כרת, אבל זה עדיין אסור מן התורה. אבל מה אומר הרמב״ם? “אף על פי שהוא אסור מן התורה בחצי שיעור”. הרמב״ם כבר אמר פעם שמן התורה חצי שיעור אסור? אני לא זוכר. אבל כאן הוא אומר את זה, אומר בדרך המעניינת, “אבל אין חייבין כרת אלא על כשיעור”. הסיבה שאינו חייב כרת היא לא כי זה לא דאורייתא. זה כן דאורייתא, זה כן מן התורה, אלא, חיוב הכרת הוא רק על השיעור, אבל פחות מזה גם אסור מן התורה.

מכת מרדות על חצי שיעור

הרמב״ם ממשיך הלאה, “והאוכל או השותה חצי שיעור מכין אותו מכת מרדות”. כאן רואים עוד דבר דומה למה שלמדנו בפרק הקודם. מכת מרדות זה הפאוור שלך. מכים מכה, אקס, זה אקס שם או משהו. מכת מרדות נראה כאן, יכול גם ללכת על דאורייתא אם אין עונש אחר. נכון. שהם למדו, זו הייתה ראיה למה שהם למדו אתמול, אולי על כל העינויים הרמב״ם אמר שיש מכת מרדות, אף על פי שיש דאורייתא. יש דאורייתא, יש הבדל בתוך דאורייתא על מה מקבלים את העונש שכתוב בתורה, ולפעמים יש עדיין אסור. כמו חצי שיעור אסור מן התורה, איזה איסור? זה תמיד אסור. זה רק לגבי עונש, אבל מכת מרדות כן מקבלים. איך הרמב״ם לקח שיש מכת מרדות על כל סוגי הדברים האלה? אולי יש לרמב״ם מקור. או אי אפשר לומר שכל הדברים שהרבנן הם שעושים את הגדר שלהם? לא? לא נראה כאילו ש… זה לא גדר של רבנן. למה? הרבנן למדו מפי השמועה כן שאלו הם העינויים, העינויים זה דאורייתא. שיעורים זה… הגמרא אומרת גם הלכה למשה מסיני, אבל זה דין דאורייתא השיעור. אבל איך הרמב״ם לקח את זה שמקבלים מכת מרדות? זה לא ברור.

דיון: מהי מכת מרדות — עונש או כפייה?

דובר 1:

בעצם, למה לא… מכת מרדות, צריך לדעת מה פירוש מכת מרדות? זה עונש ראוי, או זה סוג של… עוצרים אותו מהעבירה?

דובר 2:

לא, לא, זה עונש. זה לא מכת מרדות זה לא… הוא צריך תמיד, גם כאן בדאורייתא. מכת מרדות זה עונש ראוי, כמו מלקות מדרבנן זה עונש. אין שום ספק. אני לא זוכר ברמב״ם, אני חושב שבאופן כללי, כשכתוב בגמרא מכת מרדות, זה מתכוון רק לדרך של לומר מלקות מדרבנן. למה קוראים לזה מרדות? לך תדע. אבל… זה פשוט מלקות מדרבנן.

דובר 1:

מה? הם לא מאמינים שזה…

דובר 2:

אבל יכול להיות שאפשר לומר כך, כאילו יש כאילו מלקות, אתה צודק שזה תמיד עונש, כדי שמחר תעשה את זה. כל עונש הוא לא כל כך אחרת, עונש על מה שאתה אומר, עושים שיעשה את זה, מכין אותו עד שיעשה. יש גם, מלקות מרדות, שיפסיק בפעם הבאה לעשות. מה ההבדל? זה אני חושב, יכול להיות שהרבנן לא יכולים, כל דבר שאסור, בית הדין לא ילך איתך כי אין עונש. הם כבר יכו, שלא תעשה את זה. זה אותו דבר כמו קודם, העינויים. אסור. אם אסור, לא מסתכלים שלמדנות אין חיוב עונש. יעשו בטוח שלא יעשו את זה. זה איסור גמור, איסור חזק, אפילו אם יש רבנן או אורייתא שאין לו עונש אחר, חייב להיות כזה… זו המחאה, כאילו מה שתעשה.

תרגום לעברית

דובר 1:

אפשר על תוספת יום הכיפורים לא עושים להם מכת מרדות.

דובר 2:

אין כל כך הרבה שוטרים.

דיון: קושיא קשה — מכת מרדות על משהו

דובר 1:

עכשיו אפשר ללמוד איך מצטרף אם לא אוכלים בבת אחת, כן? חצי שיעור שהרמב״ם מתכוון לומר ענין שיעור. חצי שיעור מתכוון ללא שיעור, נכון? זה מתכוון לא חצי כזית, חצי. זה מתכוון אפילו במשהו. על זה חשבתי, אולי קשה לומר, על למנוע אני יכול לשמוע, אבל לתת אחר כך מלקות. קשה לומר עונש על משהו שאין לו שיעור. אדם היה לו ליקוק מים. העניין שהתורה אומרת שצריך להיות שיעור, יש בזה סיבה, כי אי אפשר לומר… למה? מה הסיבה שר? כי אתה מבין, כי יש שיעור אני יכול לשמוע, כי אף על פי ששיעור מתכוון מעט מאוד. אבל אדם… זה נעשה ממש כמו לדבר סוף, כן, אדם יירוק פעם אחת עכשיו כל הזמן, כי הם… על זה אף על פי ששיעור שומעים, אבל…

דובר 2:

הוא מביא כאן מאיתנו אחרונים שונים שתמהים האם חצי שיעור מתכוון ממש משהו, או אולי… למשל כאן שאתה יכול לומר אתה אוכל רק כזית, אבל רק לא שיעור כתבת מיום כיפור. אבל זה לא משמע. חצי שיעור משמע anything, אבל אולי אתה צודק כמו שאומרים פסחים פסח, כן, משהו יש לו גם שיעור. משהו לא מתכוון מיקרוסקופים, זה מתכוון פחות. אני חושב שאיסור חצי שיעור בא לומר שאדם לא יתחכם, שלא תבוא עם חתיכות קטנות ותאמר להתחכם על המערכת. יש את השאלות שאתה שואל, ירוק, להשליך את הדברים הקטנים, זו שאלה, כלומר בכלל אכילה. זה לא להתחכם על השיעור, זה דבר אחר. קשה לראות את החילוק הגדול.

דובר 1:

אני אומר, בלי להוסיף את המילה מלקות, אני עוד יכול לשמוע. אבל פעם אחת זה ממש מלקות, אני יכול לשמוע שכאשר נותנים קנס צריך להיות איזה דבר מסוים.

דובר 2:

אני לא רואה בעיה כזו, כי תמיד, דרך אגב, תמיד כשנותנים מלקות, בית הדין חושב לפני כן. אין שום דבר אוטומטי. לפני כן יש בית דין שיחליט האם עכשיו מגיע מלקות. ובדרך כלל, מלקות מגיע. בעיקרון, נראה לי באופן כללי שמלקות, רואים בגמרא שנותנים מלקות גם על הרייסעס, על זנות. כתוב בגמרא, כן? למה? בית דין היה רוצה אותו. כן, אבל זה הדבר שבית דין יכול לעשות, לוודא שאנשים לא עושים את זה. מכיוון שחוץ מעשיר אני חושב שאסור לעשות את זה, ראה, אי אפשר לתת לאנשים לעשות את זה. הם קיבלו מכות מרדות. אתה רוצה לדעת כל אחד שאכל פעם אחת… חוץ מהשיעור מקבל הוא מכות מרדות, ושם שואל הרב האם הוא סובר שזה היה מספיק במזיד, או אולי הוא תינוק שנשבה. אני לא יודע, אפשר לעמוד.

דובר 1:

כן, אוקיי, הלאה, טוב מאוד.

הלכה ד — צירוף אכילות: כדי אכילת פרס

טוב, אומר הרמב״ם הלאה, הלכה הבאה. פעם אחת אמרנו שיש שיעור לגבי חיוב כרת, תמיד כשיש שיעור יש גם כמה מהר אוכלים את זה. כי אם נאמר שכביצה, אבל אוכלים אותה במשך כל היום, זה עדיין לא יהיה לו שיעור. יש שיעור בזה. “אכל מעט, וחזר ואכל, וחזר ואכל” — הוא אכל מאוד לאט. תלוי, “אם יש מתחילת אכילה ראשונה עד סוף אכילה אחרונה”, מאז שהתחיל לאכול עד הסיום, היה מספיק זמן ארוך כמה שלוקח לאדם רגיל לאכול שלוש ביצים, “הרי אלו מצטרפות לכשיעור”. כי אם אוכלים בכמות הזו בזמן הקצר הזה, זה נחשב כאכילה אחת. אבל אם לאו, הזמן נמשך, וכאילו לא נעשים שבעים ולא מרגישים את זה, זה לא אותו דבר, אז “אין מצטרפות”, זה כמה פחות משיעורים, שזה גם אסור אבל לא כרת.

לשון הרמב״ם: “שלוש ביצים” במקום “אכילת פרס”

זו דוגמה למה שאמרתי אתמול, שהרמב״ם לא אומר את המילה “אכילת פרס” אפילו, כן? אני זוכר למדתי פעם, הרמב״ם מביא לשון הגמרא והוא אומר “ומהו?”, הוא מתרגם, “פרס” מתכוון שלוש ביצים. וכל אחד יכול “בתוך כדי אכילת פרס”. מי שלומד את הרמב״ם מעולם לא שמע על המילה “פרס”, כי “פרס” זה איזו מילה מארמית שמתכוונת לחצי לחם, whatever, שזה שלוש ביצים.

דיגרסיה: שיעורים בעולם העתיק — מידות מעשיות, לא מופשטות

החכמים עושים את השיעורים מהבית, כמו למשל לעניין דיבורים זה כמה זמן שלוקח לומר “שלום עליך רבי ומורי”. לעניין אכילה נותנים לך אכילה חשובה. נותנים לך שיעור מהעניין, כן? לא התחילו לומר כמה דקות. לא היו דקות. אבל כל השיעורים הולכים כך. אמה, whatever, הוא לוקח חתיכה, הוא לוקח דבר מעשי. “כדי אכילת פרס” ו״כדי אמירת” זה. זה לעניין אמירה, וזה לעניין אכילה. כן, אוקיי, מיד נראה ששתייה שונה, כי לשתייה יש שיעור אחר. אבל באופן כללי החכמים לא הולכים עם… אנחנו מאוד רגילים. יש היסטוריה של בערך אצל ה, איך קוראים לזה, המהפכה הצרפתית, חלק גדול מהמהפכה שלהם היה שהם עשו את המידות, כן? וגם באנגליה ובמקומות אחרים היו מהפכות כאלה שעשו שיש מידה אחת. עד אז היה, הולכים לשוק, קונים “בושל” חיטה. כל אזור היה לו הבושלים שלו עם ה… זה לפני כן באנגלית, באמריקה עוד החזיקו קצת יותר במסורת, ויש לנו כל מיני שיעורים “מוזרים”. כן, “יארד”, ואני יודע מה, “מייל”. אף אחד לא יודע מה זה. זה בא כי כך היה מעשי פעם, איזה כלי שהכניס את זה. מאוחר יותר, היותר “רציונליים”, כמו דקארט, היה מאוד בזה, שיעשו כמו מידה אמיתית אחת, שכל המדינה, כל העולם ישתמש בזה. אבל זה מאוד מאוחר. בזמן החכמים, ואפילו הרבה יותר מאוחר, לא היה דבר כזה. מדדו. אתה מסתכל פעם ב״מתכון” ישן, כתוב שלוש חופנים מלח. מה זה חופן? לא יודעים, לוקחים בידיים, מה המנהג. ובשבת זה היה מאוד חזק כך, כי כל מלאכה הייתה לפי… זה מקובל באותו עניין.

אנחנו רגילים, אנחנו שואלים את הקושיא, כי אנחנו… ממש לפני כן, הרב מוסקל כתב על זה, על המחלוקת על שיעורים שהיא מהנודע ביהודה, זה בערך אותה תקופה, שהתחילו לסובב לראות מה בעצם ה״מופשט” מאוד, כן, כמה “מטרים”, כמה “סנטימטרים”, “מיליליטרים”. זו הייתה סתירה של האצבעות עם ה… זה מעולם לא נפל. כאן סופרים את האצבעות, כאן סופרים את הרביעיות.

וגם פעם, לעניין זמנים, אמרו, “צא החוצה, ראה כוכבים לפי האופק.” ומה קורה אם ההר למטה, ההר היום? לעניין זמנים זה גם אותו דבר. מה שאתה אומר על דבר דומה מאוד, שאנשים אומרים, שואלים אותי הרבה שאלות, עשיתי, אני יודע, התחלתי לספור נקיים, ארבע דקות אחרי. ההיסטוריה שאדם יכול לומר “ארבע דקות אחרי” בטלפון לאדם בעיר אחרת, אין לה היסטוריה ארוכה של יותר ממאתיים ומשהו שנים, כשנעשתה רכבת מהירה מלונדון למנצ׳סטר. כי לפני כן, לכל עיר היה שעון באמצע המרכז של העיר, ומה נפקא מינה מה יש בעיר האחרת.

שיעורים ובית דין

אבל זו שאלה, כי בית דין כן נתן עונשים. היה צריך להיות משהו, היה צריך להיות, זה לא היה ממש אקראי.

לפני כן כתוב בגמרא, מאוד מעניין, שאם מישהו אוכל פחות משיעור, או הוא עושה מלאכה פחות משיעור בשבת, שיניח כסף לחטאת, “שמא יבואו בית דין אחר וירבו בשיעורין”. רואים שלכל בית דין היה לו, בוודאי, זה נדון, מהזמן היה להם הרשמי שלהם, אני יודע איך סופרים את הכביצה של כל היהודים.

אבל זה יכול להשתנות לפי המצב, לפי לפני כן, מה שיש היום מחלוקת אחרונים על שיעורים, בעצם, כמו החזון איש, צריך להסתכל על זה שבית הדין של זמן הזה חוקר האם ההלכה כך. אוקיי, זה כבר שיחה אחרת לגמרי, אבל אנחנו הרבה לא אולי רגילים לשכוח שההלכה נקבעת על ידי בית הדין, על ידי הרבנים שבימיו. אם הרבנים אומרים שזה השיעור, זה נעשה השיעור, כמה שנותנים לרבנים.

דיגרסיה: איחוד כלל ישראל

אני חושב שהשינוי קרה גם בזה שכלל ישראל יותר מאוחד, כי אז, אתה אומר, בעיר אמרו כל אחד ראה את אותו הר ואת אותו, וזה לא היה נוגע יותר. אבל היום, מכיוון שאנשים חיים ביחד, חלק מזה הוא שצריך להיות יותר ברור… בדיוק השעון, עם הזמן… אוקיי, הלאה.

הלכה ד: שיעור צירוף שתייה

אומר הרמב״ם הלאה, מה קורה עם שתה? אותו דבר לגבי שתייה יש גם עניין של כדי שתיית שיעור. אז מה?

“שתה מעט וחזר ושתה וחזר ושתה, אם יש מתחילת שתייה ראשונה עד סוף שתייה אחרונה כדי שתיית רביעית”, כמו שתיית רביעית, מאוד מעניין, כי זה כמעט כפול מה… רק כפול. כמעט השיעור. אני מתכוון, כמעט השיעור. שיעור זה קצת פחות מרביעית. אז זה כמעט אותה כמות כמו שמותירים. אם הוא ממשיך עוד כל כך הרבה זמן, זה כבר לא באותו שיעור, והוא לוקח מסאטמר שליט״א, יהיה אחד מצטרף.

הסיבה לכדי שתיית רביעית

הסיבה היא לכאורה כי… אני חושב שלעניין ברכה זה גם כך, כי שתייה לא שותים כך. אנשים שואלים היום מה שותים למשל תה, דבר שהוא מאוד חם, יכול להיות שהדרך היא לשתות לאט. אם אתה רואה, הדרך הרגילה של שתייה לא לוקחת לחם, אדם יכול לאכול לאט בכדי אכילת פרס.

דיסקוסיה: מרק סמיך – אכילה או שתייה?

דובר 1:

חשבתי, אני לא יודע אם מישהו שותה מרק סמיך, אני לא יודע האם יש לו דין שתייה כאן. זה לא קשור לזה שאתה לוקח אותו עם כף, או שאתה לוקח אותו עם כוס. כי חשבתי, כאן כדאי שתייה כרביעית, אבל שותים חלב, כמו תמיד זה לעניין חלב. אי אפשר לומר ששיעור חלב יהיה אחרת אם זה חלב סמיך, כי זה איסור חלב. זה נכון, צריך לבדוק אחר כך.

דובר 2:

שתייה מתכוונת כנראה או מים, אולי יין, אבל אם מישהו לוקח ושותה קמח, הוא אוכל לחם. מה ההבדל?

דובר 1:

אם אני זוכר שיש הלכה מפורשת על זה, נכון? למשל, בחמץ במצב אני זוכר שהרמב״ם אומר… כל מה שאני זוכר זה מה שלמדו כבר קודם מרמב״ם.

דובר 2:

חומץ? שם שיש את זה…

דובר 1:

כן. אני זוכר שיש הלכה שחמץ… שותה חמץ.

דובר 2:

אה, עשו את זה נוזלי… והשאלה היא איזה שיעור? האם אז יהיה השיעור רביעית או שיעור כזית?

דובר 1:

אה. אה, אותו דבר בהלכות מאכלות אסורות כתוב, אם אני זוכר בפירוש, משהו כזה נושא.

דובר 2:

אה, שאלה, נו? בואו נראה… אחד האוכל, זה יכנס אליו באחד האוכל ואחד… אין את זה ב… אחד האוכל ואחד הממחה ושותה, כן כאן. חמץ צומעציג פרק א׳, אבל אין להם כאן. הוא לא ברור, הוא לא אומר מה השיעור, אולי השיעור יהיה רביעית, לא כזית או כביצה מה רביעית לחמץ. קשה לומר, במיוחד כאן שהעניין הוא ונתן מלשא סחר. אוקיי, נכנסת עוד סיבוך.

דובר 1:

אני רק אומר שיכול להיות שאתה צודק שאכילה זה לא דין בחפצא כי זה דבר עגול, זה סוג של אכילה. ואני נמי, אם הדבר מתנהל לשתות לאט, אתה יודע כבר, כאן יש לך הראיה. אפשר לומר שכאשר אדם שותה מים, הוא שותה, אם הוא עושה ביניהם כדי שתיית רביעית, זה כבר לא אותו דבר כמו לתת שתייה כוס מלא מים. אבל שהוא ילך באותו של אכילה, קשה יותר לחשוב, כן?

דובר 2:

כאן, לעניינינו, לעניין ונשמרתם לנפשותיכם.

דובר 1:

כן, אבל הרמב״ם לא אומר בבירור “שתה מים”, אז בטוח ש״שתה” יתכוון כן מים ויין ו-whatever נקרא שתייה. כי שכר זה כן, למשל שכר זה ממש מה שאני מדבר, כי אתה שותה כוס בירה אכלת דרך אגב.

ראיה מהלכות מאכלות אסורות

אבל שם כתוב ברמב״ם בהלכות מאכלות אסורות, הוא אומר בפירוש, מאכלות אסורות, שאם מישהו שותה, אפילו “הממחה את החלב”, אין שיעור שתייה, צריך לומר כדי אכילת פרס.

דובר 2:

כן, שיעור שתייה. כך זה נשמע, כך זה נשמע. כבר לא פלוג כזה… אני לא יודע. כיוון שכתוב בפירוש ההלכה, צריך לדעת.

דובר 1:

כלומר, אז אתה יכול להיפך, כי הוא שותה את זה. אם הוא אוכל מרק, אז אולי זה אומר שהוא אוכל. יכול להיות להיפך, מבין? אני לא יודע.

דובר 2:

לא, אבל בטוח שכאשר מישהו ייקח יין עם כף, לא הולך לאכול עם כף או לשתות עם כוס. זה איך אנחנו מסתכלים בדרך כלל, אכילה או שתייה. זה לא. את השאלה צריך לדעת.

דובר 1:

סוף כן. אני לא יודע, זה דבר שהוא… מה שיכול להיות הוא שהם לא עשו שום חילוק. זה מקובל אצל אנשים שזה שתייה. כוס בירה זה כמעט אותו דבר כמו פרוסת לחם, במונחים של מה שזה עושה לגוף. זה חבורה של… השתייה שיש לי, שייק החלבון. זה נקרא לך שתייה, זה לא עוזר לי. אז הייתם אומרים, אכילה שתייה בשאלה מה נמצא באילו מרכיבים.

דובר 2:

לא, אבל כאן, אני אומר כאן לעניינינו, כדי שתיית רביעית אפשר מאוד לשמוע שזה מין אחר של דבר מלעניין של נפשותיכם. אבל תן לי ללכת עם לא פלוג, שהם עשו שיעור, אכילה שתייה שתייה.

דובר 1:

נו, הדבר היחיד שהייתי אומר הוא, אה, לגבי עניין? אני לא מאמין, עדיין. אני לא מאמין שהעניין הולך עם המעשי שזה אגוז קריספי, זה גם עניין של אכילה.

הדבר היחיד שהייתי אומר הוא, אם הסיבה למה ברביעית, זה אני חושב, אם הסיבה למה רביעית היא כי הדבר הוא המנהג לשתות מהר, שתייה אין המשך זמן כמו אכילה, אז אתה יכול לומר שדבר שהסדר הוא ששותים אותו לא כמו מרק, אז עדיין יהיה בכדי אכילת רביעית של מרק, שאולי לוקח זמן יותר.

הלכה ה: אוכלין שאינן ראויין למאכל אדם

הרמב״ם כבר ביקש, האיסור הוא משהו שנקרא אוכל רגיל. עכשיו הוא הולך לומר מה לא?

“אכל אוכלין שאינו ראוי למאכל אדם, כגון עשבים המרים מאוד, או שרפים הבאושים”. מה זה שרפים? יש שרפים שלי שרפים, ויש שרפים הבאושים. יש נחשים השרפים. בקיצור, דברים מסריחים. שרפים מתכוון לכאורה שזה שרפים. דברים חריפים, משהו חריף שהם בקליה. אבל לא חריף שאפשר לאכול. חריף זה כבר…

“או ששתה משקין שאינו ראוי”, כולם יודעים, לכולם יש משהו נחתם בפה ממה שמדברים. “או ששתה משקין שאינו ראוי, כגון צור”, שלמדנו בהלכות עירובין זה דבר מעשי, עם לחם זה משהו שאפשר לאכול, “או מוריית”. אבל הוא בעצמו אוכל, או בעצמו משקה, “או חומץ חיות”. רואים כאן, מוריית זה איזה דג שהם צריכים, קוראים לו כמו שתייה, כך ישר מיני עבודה. אוקיי.

“אפילו אכל ושתן הרבה, הרי זה פטור מן הכרת”, לא רעה לשתות, כן. “אבל מכין אותו מכת מרדות”. אבל יתנו כן מכת מרדות, דומה לחצי שיעור.

דיסקוסיה: פטור מן הכרת – דאורייתא או דרבנן?

דובר 1:

זה מעניין, כי אין עניין כרת בכלל, אבל למעשה היה לך הנאה שלמעשה…

דובר 2:

כן. אבל לא מקין עוז מקסימייט מתכוון שזה דרבנן?

דובר 1:

כן, זה דרבנן.

דובר 2:

או לא? פטור מן הכרת? אפילו מדאורייתא? לא ברור. אולי זה סוג של חצי שיעור?

דובר 1:

סוג של שיעור, חשבתי על זה, אבל לכאורה המילה היא שזה לא נקרא אכל, אבל לא כתוב דווקא המילה אכל כל כך ברור. אבל זה אפילו לא ראיה, זה כמו משהו שעושים לא כדרכו, זה לא נקרא עשה, זה לא נקרא אוכל.

הלכה ו: רשימה של ראוי ולא ראוי

הלאה, זו בעיקרון רשימה של דברים, של מה נקרא ראוי ומה נקרא לא ראוי. והרבי יאמר, אדם שהולך לומר דברים שאינם נוחים או לא טובים, אבל זה בגדר ראוי. לא תחשוב שראוי מתכוון למשהו שהוא… ולהיפך, preferred.

“שעשה חומץ מזיג במים” זה אכן אולי כנראה מר או מה, אבל עדיין חייב, כי זה עדיין נקרא שתייה.

תרגום לעברית

“הכוסס פלפל וזנגביל” – פלפל או, אני מתכוון זנגביל זה קינמון או משהו ממשפחה זו – כן, איך זה מר! “כי יוצא בו ממש”, זה לא משהו שטעים. לא יכול לאכול את זה, זה לא דרך אכילה. זה נקרא לא דרך אכילה, כן. אבל “זנגביל רטוב” זה כן משהו שראוי לאוכל.

לולבי גפנים

אותו דבר עם גפנים. מישהו, כן, התחיל לאכול מהעץ והוא כבר נעשה כל כך רעב. אז כל הגפנים, העלים פטורים. לולבי גפנים, הגידולים הקטנים האחרים על עץ הגפן, חייבים. אני מתכוון שזה דבר שאוכלים. עושים לפעמים כזה… זה לא אוכל רגיל, אבל משהו…

דובר 2:

לא, יש אנשים שעושים כזה… איך קוראים לזה? כמו כרוב, כזה הולופטשע, כזה מ-grape… יש חלקים, לולבי הגפנים שלומדים כאן, יש חלקים שהם יותר ראויים לאכילה, לא סתם משוגעים.

דובר 1:

כן, יש כזה מאכל ספרדי.

“לולבי גפנים חייב”. אומר הרמב״ם, מה זה לולבי גפנים? אומר הרמב״ם: “כל שלבלבו בארץ ישראל מראש השנה ועד יום הכפורים”. עלים מסוימים שגדלים בזמן הזה בארץ ישראל, סתם הרמב״ם מביא כאן גמרא, סתם זו היתה המסורה, שם ידעו את השיעור, זה לולבא. ובקיצור, עכשיו זה בעצם יום כיפור.

דובר 2:

אה, אמת. זה אומר שזה רק כמה ימים, נכון? זה מה שאני מתכוון. אולי דווקא הדבר הזה גדל אכן אז.

דובר 1:

הנקודה היא, בארץ ישראל היתה התקופה שבארץ ישראל אז זה גדל, ואז זה עדיין טרי.

דובר 2:

כן. ויהודי יחשוב, זה ממש, זה פרי של עשרת ימי תשובה, מה יכול להיות יותר מתאים? אפילו ביום כיפור אסור לאכול, הלו. את זה אסור…

המשך: לולבי גפנים (סיום הדיון)

דובר 1: זה הלולב. יתר על כן, בזמנים האחרים, אמת, זה אומר שזה רק כמה ימים, נכון? זה מה שאני מתכוון. אולי דווקא הדבר הזה גדל אכן עכשיו גם, אבל הנקודה היא, בארץ ישראל היתה התקופה שאז זה גדל, ואז זה עדיין טרי. כן? ויהודי יחשוב, זה ממש, זה פרי של עשרת ימי תשובה. מה יכול להיות יותר מתאים?

ביום כיפור אסור לאכול, הלא? את זה אסור לאכול ביום כיפור. אבל יש כאן איזה סוג של פרי שגדל בעשרת ימי תשובה? אני בטוח שהוא ראוי למאכל, או מה זה אומר להביא את זה. זה נקרא לולב, למה יש לזה את השם לולב? זה גפן, יש לו לולב, זה גפן. בקיצור, צריך לטפל בזה. אם מישהו רוצה למצוא דבר כזה בשכונה, שתאכל כאן בעשרת ימי תשובה, כן. יתר על כן, הרי הן כעצים, אחר כך זה כבר מתייבש או מה, זה כבר לא נקרא לולבי גפנים, יש לזה דין כמו עצים, וזה פטור, זה כבר לא דרך אכילתו. אומר הרמב״ם, וכן כל כיוצא באלו, אתה צריך תמיד לברר איזה פרי, אם הוא ראוי לאכילה.

הלכה ז: צירוף שיעורים — אוכל עם מלח וציר

דובר 1: האוכל צלי במלח, כאן הולך הרמב״ם לדבר על צירוף של שיעורים. אנחנו למדנו קודם שאם אכל מאכלים אחרים, מצטרף. אומר הרמב״ם, שאכילה ושתייה לא מצטרף, הוא יכול היה ללמוד אופן שאולי נראה כמו אכילה ושתייה, אבל זה כן מצטרף, זה כמו מיץ של האוכל. אבל אולי היו אומרים שזה בטל. כאילו אכל צלי במלח, משערים כמה השיעור, ואם ביחד עם המלח היה שיעור, אז מצטרף במלח לבטל. לכאורה הייתי נוטה לומר שמלח הוא בטל משקה, משהו כזה.

אבל בא, הבא בטוח כך, ציר על גבי ירק, ירקות עם מיץ כזה גם מצטרף. ומנה שיהא מכשירי האוכל המעורבים באוכל כאוכל הן חשובין. לא תאמר שציר הוא חישב קודם בין המשקאות, ואוכל ומשקין לא מצטרף. אומר הוא, לא, זה נקרא אוכל. המיץ של האוכל הוא עדיין גם חלק מהאוכל. מאחר שהוא מעורב, הוא מחשיב לאוכל.

הלכה ז (המשך): אכילה גסה — שבע מאכילה גסה

דובר 1: עוד אחד שפטור. היה שבע מאכילה גסה שאכל עד שקץ במזונו, אם אדם שבע כי הוא כבר אכל הרבה, עד כדי כך שהוא כבר קץ במזונו, הוא מגעיל מהאוכל שלו. ובכל זאת הוא אוכל, ואכל יתר על השובע, הוא אוכל יותר ממה שהוא צריך לשובעו, הוא פטור.

זה נקרא דחיית עשה. כי זה הרמב״ם כך, זה מאוד הרבה ערב יום כיפור. כי זה דרך של חינוך, כי ביום כיפור בלילה, אם זה ייכשל, לא יהיה גם איסור, כי זה דחיית עשה, ואף אחד לא צריך אז לאכול. אחר כך הוא כבר שרד את כל הלילה, ועכשיו אתה צריך רק עוד כמה שעות עד הלילה.

כמו שאכל, שאדם מקבל דין כמי שאכל מאכלים שאינן ראויין לאכילה. אומר הרמב״ם, אף על פי שזה היתר ראוי לארץ, האוכל האחר שהוא התמלא לאדם שרעב, אבל מי שלא רעב, לו זה לא ראוי. או לא רק לו, אלא אולי הרמב״ם קשה, איזה אדם משוגע? הרמב״ם אומר שמאכלים שאינו ראוי קשור לאדם. אבל אם זה לכל מי, זה דבר כללי שאף אחד ש… אם אתה אדם שאתה לא אוהב את זה, אני לא אוהב שוקולד במקום, זה דבר הראוי. אם אף אדם שנמצא במצב שלך לא יאכל, זה נקרא אינו ראוי לאדם, כי זה לא אכילה, זה אכילה גסה.

אני חושב כאן על דבר מעניין… יש הרבה פעמים אנשים שמתעצבנים, זורקים דברים שעדיין טובים. זה כל כך חבל, זורקים. והוא אומר, במלחמה, אני יודע איך, בארץ ישראל יהודים היו מתחיים עם זה. אבל כאן רואים שזה לא ראוי, כי זה אינו ראוי לכל מי שסובב בזה. האנשים שיושבים כאן ליד השולחן, להם זה אינו ראוי, נו? אפשר לחשוב כאן ראיה, אבל לא חשוב, לא נוגע. כבר, כן, שטויות. הלאה. אוקיי.

הלכה ח: חולה שיש בו סכנה — הקדמה

דובר 1: עד כאן למדנו מה השיעור, אילו מאכלים חייבים, אילו פטורים. עכשיו נלמד מי כן מותר לאכול. כן. בדיעבד כאילו אינו בסכנה. טוב מאוד.

אומר הרמב״ם כך, אני מתכוון הייתי עושה הקדמה קטנה כמו שאנחנו כבר למדנו בהלכות שבת, ואנחנו כבר בעצם למדנו באיזו תורה התורה, שמשהו שהוא סכנת נפשות בטוח שפטור מכל התורה כולה. ובהלכות שבת למדנו את זה שבין כאשר הרופא אומר שיש סכנה, ומקילים, או בין כאשר יש חשש סכנה. כאן נכנסים קצת יותר לפרטים של מה קורה כאשר יש מחלוקת בין רופאים, או כאשר לא בטוח שזה באמת חשוב לאכול.

ואני מתכוון שכל הדברים האלה הם כאשר בטוח אין שום חשש סכנה ממש של למות, חשש סכנה ממש, אלא שחולה מבין כל אחד שחולה לא צם. אבל כאן צריך אבל להגדיר שצריך ממש להיות סיבה שהוא יאכל.

דיון: האם זו קולא או חומרא?

דובר 2: הייתי אומר להיפך, שזו קולא.

דובר 1: זאת אומרת, קודם כל, יש פרטי הלכות. אתה שואל שאלה טובה שצריך להבין, אני טוען שהעולם לא מבין את זה באופן כללי. אם זה פיקוח נפש, ואפילו ספק פיקוח נפש, דרך כל התורה כולה אין שלוש חמורות. אפילו אם יש רק רופא אחד, מיד נראה את הפרטים, נגיע לזה. זה לקולא תמיד. לעשות את המילה חשש סכנה מספיק ענין חשש, אפילו רופא אחד, אפילו שמועה.

אבל במילים אחרות, נאמר בבירור, אם זה חשש סכנה, לא מתחילה כל המשנה, צריך פשוט לומר, חשש סכנה זה ספק נפשות דוחה, זה לא משלוש חמורות. חייב להיות שכל ההלכות האלה, אפילו כשאומרים חולה שיש בו סכנה, לא מתכוון שהוא ימות היום בבוקר מאי אכילה. זה אומר שזה יחמיר את מחלתו, זה… זה סוג של מחלה שיש בו סכנה, זה מצב מסוכן, מזה אפשר למות. ושם יש הרבה פרטים, ורוב הפרטים הם קולות גדולות. אמנם לרמב״ם יש כן מקרה אחד שהוא חומרא, צריך להבין לפי איך הרמב״ם מסביר.

אבל כך צריך לומר. אנשים שחושבים שאפשר ללמוד מזה, יש דבר כזה שנקרא גדר סכנה, כי אם יודעים שזה כבר סכנה מותר, צריך לומר מה זה סכנה, מסתכלים בהלכות יום כיפור, מה זה סכנה? זה לא נכון. כי כאן מדברים על שזה לא סכנה, זה לא שוויון. סכנה אני מתכוון לומר שאפשר למות מזה היום.

דובר 2: בדיוק מה שרציתי לומר, כי מצאתי שבהלכות שבת לא רואים…

דובר 1: בהלכות שבת זה מאוד מאוד פשוט. מילה אחת, כאן יש כמה סיפום. זה לא נעשה כדי להחמיר יותר כאן.

דובר 2: למשל לגבי גוי, איזה ספק, כן, זוכר? איזה ספק שאולי זה גוי? זוכר? הנושא של רוב.

דובר 1: לרמב״ם יש כן, אופנים שאולי זה רוב. אני לא יודע בבירור. אבל אתה צודק שזה לא היה בהלכות שבת. זה כן היה דבר מסוים, למשל חולה, חיה למדנו את זה, זה קצת יותר מחמיר. זאת אומרת, כל החומרות שלמדנו שם זה ששבת יש כזה שאפשר לומר שיביאו שלא כדרכה, שיעשו את זה, חברך יעשה את זה יביא לך. ואתה שומע את השם… זה אומר ששם הוא רוצה לומר שאף אחד לא חושב שמותר לעשות דיש בגלל מישהו שחולה. אומר הוא, לא, אם יש מישהו חשש סכנה, עשה דיש.

אבל כאן, חולה שיש בו סכנה, כל אחד יאמר לא לצום. בא הוא לומר להם, לא, זה לא כל כך פשוט, צריך באמת להיות סיבה אמיתית. כי כל אחד מבין בעצמו שפיקוח נפש דוחה. אתה צריך לדעת שחולה שיש בו סכנה צריך גם להיות סיבה שהוא יצום.

דובר 2: סיבה שהוא יצום, אתה מתכוון?

דובר 1: אוקיי, אני אומר, אין סכנה. לא, אבל אני אומר, אפילו חולה שיש בו סכנה, אם כולם מודים שזה בסדר לו לצום, אז הוא לא בסכנה. אז הוא עדיין חייב, כן. חולה שיש בו סכנה לא אומר שיש בו סכנה אם ימים, זה אומר חולה במחלה מסוכנת.

אבל זה גם אחרת למשל מההלכה של חולים ומשמשים שפטורים מסוכה, כן?

דובר 2: לא, שהחולה, החולה פטור מסוכה, או…

דובר 1: אוקיי, כי הוא… או תפילה.

דובר 2: או לא, יש פטור שהוא הרבה יותר גרוע.

דובר 1: אוקיי, אבל הרמב״ם הלאה, חולה שיש בו סכנה.

הלכה ח: חולה ששאל לאכול — לב יודע מרת נפשו

דובר 1: ששאל לאכול ביום הכפורים. הוא ביקש לאכול. הוא אומר, אני רעב. הוא יודע שיום כיפור בוודאי. הוא אומר, אני רוצה לאכול, אני מרגיש… אפילו, אף על פי שרופא מי בקיאים אומרים אינו צריך. אפילו אם הרופאים שהם בקיאים, שהם מקובלים מבינים מה זו רפואה, אומרים הרופאים למצבו הבריאותי, הם רואים יותר ממה שהחולה מבקש. הם אומרים לפי הבנתם, זה לא יחמיר את מצבו ולא לאכול. אבל בכל זאת מאכילין אותו על פי עצמו, נותנים לחולה לפי בקשתו שלו, עד שיאמר די, הוא לא נתן פחות מהשיעור או משהו, עד שיאמר די כשהוא אומר שהוא מרגיש כבר טוב יותר.

הנושא של שיאמר הוא, הרמב״ם בכלל לא הביא, זה ראשונים אחרים חידשו את זה. והגמרא מסבירה, כי כתוב לב יודע מרת נפשו, אדם, הגוף שלו, הוא מבין אותו אפילו יותר מהרופא. אם הוא אומר, זה אומר שמניחים שזה כן סכנה. אה, הרופא אומר, הרופא לא יכול לדעת כל מצב, אבל האדם, אם הוא אומר “אני צריך”, פשט הוא צריך.

דובר 2: למשל, מקרה כזה בהלכות שבת, לכאורה לאו דווקא, אם זה לא רפואה של חלל או…

דובר 1: לא, אותו דבר. אני לא יודע אם לענין שבת יאמרו שאדם מרגיש… הוא מרגיש שהוא במצב של סכנה. כאן זה נוגע, כי הוא מרגיש רעב, הוא מרגיש שהוא צריך לאכול. מה שייך בהלכות שבת? אם היה מקרה כזה, אני מתכוון כן, אבל אני לא מאמין שבהלכות שבת… מבין אתה מה אני אומר? אני לא יודע איפה זה נוגע.

הלכה ח (המשך): רופא אומר צריך, חולה אומר אינו צריך

דובר 1: ולא רק את זה, אלא שהוא לא יחמיר, ואם הוא אומר שאני רוצה להיות צדיק ולצום, נאלץ אותו ולא ישאלו. אוקיי, כשהרופא אומר, המקרה הבא הזה הגיוני, נכון? כן, אבל מה קורה להיפך? כשהחולה אומר שהוא לא צריך לאכול, ורופא אומר שרפואית הוא צריך את זה, כי הוא בסכנה, מאכילין אותו על פיו. נותנים לו כן לאכול על פיו של הרופא, אפילו אם החולה עצמו אומר שהוא לא צריך.

כתוב ש״לב יודע מרת נפשו” קיים להקל, לא להחמיר. המילה שלו נגד סתם מילה של אדם אחר היתה כן חזקה, אבל כשהוא ממש רופא. אבל זה פשוט, כי הרופא, בוודאי, כל רופא יכול לדעת יותר ממנו. לא יכול להיות שאדם יכול לדעת יותר מהרופא.

הלכה ח (המשך): מחלוקת רופאים

דובר 1: אוקיי. מה אם יש מחלוקת רופאים? רופא אחד אומר צריך ואחד אומר אינו צריך. זאת אומרת, הוא עצמו אין לו דעה כאן במקרה כזה לכאורה, שהוא לא מבקש. הוא לא מבקש, נכון. הוא לא מבקש, אלא… ועכשיו יש מחלוקת בין רופאים. נראה שזה לא הפעם הראשונה שכשלאדם יש עת צרה רצים לעשרה אנשים. אז, רופא אחד מתחיל, רופא אחד כך, רופא אחד כך. מאכילין אותו. אומר הרמב״ם, במקרה כזה זה נעשה ספק בין שני רופאים. החולה עצמו שמים בצד, והמחלוקת בין שני רופאים היא ספק. מאכילין אותו.

מה אם יש גדול… כך הוא אומר, לא שלא שאלו רק רופא אחד, עשו אסיפה שלמה של רופאים שאלו את כולם, כן? כן.

מחלוקת רופאים — המשך

כאשר מקצת הרופאים אומרים “צריך” ומקצתם אומרים “אינו צריך”

נראה שזו לא הפעם הראשונה שכשלאדם יש עת צרה רצים לעשרה אנשים. אז, רופא הכל מתחיל רופא אחד כך, רופא אחד כך. “מאכילין אותו”, אומר הרמב״ם, במקרה כזה זה נעשה ספק בין שני רופאים, והחולה עצמו שמים בצד. מחלוקת בין שני רופאים היא ספק, “מאכילין אותו”.

מה אם יש גדול… כך הוא אומר, לא רק ששאלו רופא אחד, עשו אסיפה שלמה של רופאים, שאלו את כולם, כן? אז “מקצת הרופאים אומרים צריך” — היה “סטאף מיטינג”, לבתי החולים יש מצב רציני כזה, עמדו כל הרופאים לדון ב״קייס”. יש כמה רופאים שאומרים שהוא צריך לאכול, “ומקצתם אומרים אינו צריך”. נעשית כאן השאלה כך, אחרי מי הולכים? כאן היה אדם יכול לחשוב אפילו רופא אחד נגד הרבה. אבל לא מדברים כאן על… כאן צריך גם להוסיף את הדבר שלנו, אבל לא מדברים הלאה לכאורה כשיש ממש חשש פיקוח נפש שהוא ימות עכשיו. אלא רופא אומר שהוא ממליץ, כי כמה רופאים אומרים ש״צריך”. “צריך” לא אומר שהוא ימות בלי זה, כי אז אולי אפילו רופא אחד.

“שמקצתם אומרים אינו צריך, הלך אחר הרוב או אחר הבקיאים”. הולכים או אחרי רוב הרופאים, זאת אומרת למשל שלושה נגד שניים, או בקיאים. מי שהוא יותר בקי… איך יודעים מי יותר בקי? זו שאלה אחת, אבל גם… הרמב״ם ידע כי הרמב״ם היה רופא. נכון, אבל הוא גם לא אומר לנו את ה״רייש”, זאת אומרת בקי אחד נגד תשעה לא בקיאים, אבל הוא אומר שניהם, רוב ובקיאים. הוא אומר שלפעמים הולכים אפילו אחרי המיעוט. אם יש מחלוקת הרבה, שילכו אחרי רוב. זה מעניין, אמנם כתוב בהלכה “בנפשות אחרי רוב”, קשה מאוד פסק הרמב״ם. הרמב״ם אומר שאם יש הרבה רופאים וחלק, הולכים אחרי רוב. אבל מה שהוא אומר “אחר הבקיאים” אומר זה אפילו לא רוב. אם יש אחד שהוא יותר בקי, בוודאי בקי אחד שווה יותר ממאה לא בקיאים, או פחות בקיאים, זה כן רוב רופאים. זה לכאורה מה שהוא אומר.

דיון: אי הבהירות בפסק הרמב״ם

אבל דווקא בשולחן ערוך זה לא ברור, המפרשים האחרים לא מסכימים עם ההלכה, כי או צריך ללכת אפילו לספק, אפילו אחר המיעוט, או שצריך ללכת אחר הרוב, או שזה לא ברור. הרמב״ם אומר שההלכה לא ברורה. אם ההלכה היא מחצה על מחצה צריך כן, כי כמו שלמדנו קודם רופא אחד אומר כך ורופא אחד אומר כך, זה ספק, ו… מיעוט לא עושה ספק? אני יכול להבין שילכו אחר הרוב, אבל לפחות, לכל הפחות צריך לעשות ספק. וכמו שנאמר בחצי, פעם אחת שזה ספק הרי זה כבר, כן, צריך לחשוב.

וגם, הרמב״ם לא אומר בבירור. הוא אומר “או” “או”, אני לא זוכר איזה. לא ברור. נראה שהרמב״ם, אני חושב שהרמב״ם היה רופא. הרמב״ם מבין, לפעמים יש סתם, הרופאים אומרים סתם. הולכים אחר מי שיודע מה הוא שומע. אני לא יודע. ובלבד שלא יאמר החולה צריך אני, אבל אם אמר צריך אני, הרי זה מחלל ואוכל.

מעניין, הוא אומר זאת כאן שוב. לא, כי הוא אומר שכל העניין הולך על הרופא. כן, אתה צודק. אפילו אם הוא אומר “צריך אני” נגד הבקיאים, נגד רוב הבקיאים, נגד הכל, אין שום חילוק. “צריך אני” גובר על הכל.

כאשר החולה לא אומר כלום והרופאים חלוקים שווה בשווה

אומר הוא, “לא אמר החולה שהוא צריך, ונחלקו הרופאים”, מה קורה? הוא עדיין לא פתר. הוא לא אומר כלום, והרופאים חלוקים. ואי אפשר לומר “אחר הבקיאים”, כולם בקיאים. וגם, “ואלו שאמרו צריך כמנין שאמרו אינו צריך”, והם חלוקים. זה שווה בשווה. זה שווה בשווה נהיה כמו שניים. אמת, אמת. לא הייתי צריך שהוא יאמר שוב. אמרתי קצת על שתי ההלכות. לא ברור. אולי יש כאן איזה חילוקים? צריך להבין קצת יותר טוב. כן. בסדר.

קולת הרמב״ן — “תרי כמאה”

אז, אומר הרמב״ם הלאה, “אברא שעריכא”. הרמב״ן אומר עוד קולא, שאם יש שני רופאים שאומרים “צריך”, אפילו מאה נגד, אומרים “תרי כמאה”, ואין הולכים אחר הרוב. יצא שהרמב״ם לא ברור בקולא, הקולא, ה… לא מה קולא, חומרא, איך שתרצה לקרוא לזה, זה שיש פעמים שהרמב״ם אומר שילכו או אחר רוב הרופאים או אחר הרופאים הבקיאים, אני מבין שזה לפי הענין, אולי אי אפשר…

אני חושב שלכן הוא זורק שם שוב, “ובלבד שלא יאמר”, כי הוא לא רצה… הוא חשב על תרחיש, כן? שרופא אחד אומר ממש, אני מרגיש שזה ממש סכנה. הרי שהרופא יאמר “צריך אני”, הוא יאמר לו, “החולה, תדע, אני חושב שאתה הולך למות.” הוא אומר לו “צריך אני”, הרי הכל מסודר. זה לא באמת בעיה שיהיה פעם על סכנה ויהיו מחמירים. בסדר, אז.

הלכה: עוברה שהריחה

נלך ניקח עוד הלכה מעניינת, גם באופן שזה פיקוח נפש כביכול. כן. אומר הרמב״ם כך: עוברה שהריחה, מקרה אחר של פיקוח נפש, כי מעוברת מאוד רגישה לאוכל. היא הריחה אוכל, וממש תופס אותה… במקומות אחרים מדברים על זה בולמוס. לא, לא, בולמוס נלמד עכשיו. עוברה שהריחה, ותופס אותה איזו חולשה גדולה מהאוכל שהריחה. אז כך, קודם יש ריח, כביכול תאווה לאכול, אבל תאווה שהיא מסוכנת, שהיא קצת סכנה בשבילה. זה היה מקובל, היום זה לא מקובל, זה היה מקובל. היום גם קורה הרבה למעוברות שתופסת אותן תאווה גדולה לאיזה מאכל מסוים. היה מקובל שאם לא אוכלים את זה זה מסוכן. מסוכן לעובר אולי, אני לא יודע אם זה מסוכן לה אפילו, שהתינוק יכול להיות מסוכן.

הסגולה של לחישה

אז קודם מנסים להרגיע אותה, לא מתירים מיד. לוחשין לה באזנה שהיום יום הכיפורים. קודם אומרים לה שהיום יום כיפור, היום אסור לאכול. זו סגולה, כי הידיעה הייתה שהתינוק הוא זה שעושה את התשוקה, ואם התינוק הוא צדיק, כך עומד בגמרא, כן? אם התינוק הוא צדיק, מזכירים לו שזה יום כיפור, הוא מפסיק לרצות. כמו הבהמה של התנא שלא שבתה, הוא אמר לבעל חי, בקיצור. אפשר גם לומר את הפירושים הרציונליסטיים כרצונך, אבל זה… אז אם נתקררה דעתה בזכרון זה, מוטב. היא נרגעה. ואם לאו, אם היא עדיין לא נרגעה, אז מאכילין אותה עד שתתיישב דעתה, נותנים לה כן לאכול עד שהיא נרגעת, כי נראה שזה איזה ענין של סכנה.

חילוק בין פסיכולוגי לפיזי

אבל נראה כאן מאוד מעניין, כמו דרמה עשו חילוק בין רצון פסיכולוגי לבין משהו שזה כבר הגוף. כן, יש את שני סוגי הדברים. אם אדם רוצה משהו מאוד חזק, אבל אפשר לעשות נתקררה דעתה. אבל יש כשזה הופך לתשוקה פיזית שלא יעזור לדבר אל השכל. אני חושב שלא נוהגים כך היום בהלכה, כי אנחנו לא לוקחים ברצינות את התשוקות של המעוברת. אבל בגמרא רואים שלקחו מאוד ברצינות. אני אומר, החילוק מאוד נוגע בחיים. הרבה פעמים זה פסיכולוגי, אדם עובר התקף חרדה, ולפעמים זה ממש בגוף. זה פסיכולוגי, זה יכול לעזור. הגמרא אומרת שמצאו מישהו שלא רצה, והוא גדל להיות רשע מפורסם, כי התינוק רצה לאכול ביום כיפור. אני אבין. אכלתי בסוף.

הלכה: בולמוס

וכן, הדבר הדומה, כמו ההפך מאשרי יולדתו. אדם תפס אותו חולשה, רעב חזק. זה יכול להכניס אותו לסכנה. בולמיה היא מחלה, באנגלית אומרים בולמיה. זו אותה לשון, זה אומר שזו תאוות אכילה משונה, בעיקרון. And again, זה אכן אולי פסיכולוגי, או אולי כן לא. הנקודה היא, הוא חייב לאכול עכשיו. בקיצור, מדברים כאן על הפרעות אכילה. כן, זו הפרעת אכילה. ומאכילין אותו עד שיאורו עיניו. כשרואים שהעיניים מתבהרות, יודעים שהוא נרגע. כי אפילו נבילות שקצים… אומר הרמב״ם שבולמוס הוא כזו סכנה שאפילו נבילות שקצים מאכילין אותם מיד, כי זו ממש סכנה. ואין מחזירין אותו לא ממתינים עד שיעשו לו דברים המותרים. ועכשיו יש לי כאן זריקה כאן, כי הוא כבר דיבר על ענין יום כיפור, הוא כבר דיבר על אותו מקום. כן. כי זה דומה לעוברה שהריחה. זה גם מצב כזה, תופס אדם תאווה גדולה והוא חייב לאכול, ואפילו דברים אסורים.

הלכה: חינוך קטנים ביום כיפור

ועכשיו נלמד על הגיל שבו צריך לאכול. אני הולך כך: קטן בין תשע שנים ובין עשר שנים, מתשע או עשר, מחנכין אותו שעות. מחנכים על שעות. מה זה אומר? כיצד? כיצד היה רגיל לאכול בשתי שעות ביום, הוא אוכל שעתיים ביום. מאכילין אותו בשלש, נותנים לו היום תצום שעה, היה רגיל בשלש, מאכילין אותו בארבע. לפי כח הבן, מוסיפין לענותו בשעות, לפי כמה חזק הכוח שיש לו, מוסיפים עוד שעות שיצום. ובן אחת עשרה שנה, כשהוא כבר אחת עשרה, בין זכור בין נקבות, מתענה ומשלים. הוא צם והוא מסיים את כל התענית. וההלכה היא מדברי סופרים, זה לא דאורייתא. מדאורייתא הוא עדיין לא גדול, אבל מדברי סופרים, לחנכו במצות. נראה שהחיוב הוא עליו, לא על האב. חינוך, כאילו זו הופכת למצווה שלו של חינוך. משהו כזה. זו חקירה מצחיקה שיש לאנשים. הנקודה היא שהוא צריך לעשות זאת משום חינוך.

מחלוקת הראב״ד

ואיך זה נקרא? הראב״ד חולק על זה. הראב״ד אומר שהוא לא מבין למה אחת עשרה יהיה גם זכר וגם נקבה אחת עשרה, עדיין נשאר הדין שלפי כוחו מחנכים. אם יש לו כבר כוח לצום יום שלם, ועוד נמי הוא יצום יום שלם. אבל הראב״ד לא מסכים להלכה שבאחת עשרה צריך כבר לצום לגמרי.

מתי נעשים גדולים לכל המצוות

אחר כך, נסיים את הרמב״ם. כשהבת נעשית שתים עשרה והבן, שתים עשרה שנה ויום אחד, והזכר שלש עשרה שנה ויום אחד, והביאו גם את הסימן האחר של גדלות שהוא שתי שערות, כמבואר בפרטיו בהלכות אישות, כן, הרי הן גדולים לכל המצות. אז הם מקבלים דין גדולים לענין מצוות, הם כבר חייבים כראוי, ומשלימין מן התורה, הם צריכים לצום את כל התענית יום כיפור. אומר הרמב״ם, זה כשעשו את שניהם, גם שנים וגם סימנים, איך הגמרא קוראת לזה, אבל אם לא הביא שתי שערות, עדיין קטנים הם, יש להם דין כמו הקטנים שלמדנו קודם, ואינו משלים אלא מדברי סופרים, ואז מחויבים בדין חינוך. הוא לא אומר מה קורה אם שערות לבד. לא, זה לא עוזר. זה נקרא אשימה, רבינו, זוכר שם.

פחות מבן תשע

אומר הרמב״ם הלאה, קטן שהוא פחות מבן תשע, מה קורה לפני אחת עשרה? לפני תשע, סליחה. עדיין אין כאן מצוות חינוך. כלומר, קודם הוא אמר שמחנכים לפי שעות. מתשע ועשר והלאה. אבל פחות מזה, אין מענין אותו ביום הכיפורים. בכלל, שלא.

הלכה י — קטן פחות מבן תשע: איסור לענות

הוא לא אומר מה קורה אם זה רק שערות. לא, זה לא עוזר. כלומר תשימה, אני זוכר את המילים. בסדר, כך מבינים באישות, כן.

אומר הרמב״ם הלאה, “קטן שהוא פחות מבן תשע”, מה קורה לפני תשע? “אין מענין אותו ביום הכיפורים בכלל”. שלא, לא שמותר לא. לא רק שלא מחויבים, אלא שאסור, שלא. “שלא יבוא לידי סכנה”. כשעדיין צעיר מאוד, אומר הרמב״ם שזו סכנה לצום.

המנהג להקל — חינוך רק לשעות, לא יום שלם

טוב מאוד. ומה שהרמב״ם אמר שמתשע ועשר, או מאחת עשרה בוודאי, אם הם יכולים הם צריכים לצום את כל היום, על זה יש ראשונים אחרים שאומרים שלא, שחינוך הוא רק לשעות, אז אף פעם אין חינוך של צום יום שלם.

ולא עוד אלא, השולחן ערוך הרב הקדוש ואחרונים אחרים גם כן, מה שהפוביצ׳ר מביא פעם את השולחן ערוך הרב, אבל היו אחרים שאמרו זאת, שהמנהג הוא כך שלא נותנים לשום קטן לצום יום שלם.

אומר השולחן ערוך הרב כך, “כיון שהכל לומדים עכשיו והתורה מתשת כחם”, ממילא הם לא בריאים, ממילא הם לא צריכים. אז מכיוון שכל הילדים היום הולכים לחדר והם חלשים, לא צמים לפני הבר מצווה.

כך אני חושב שברוב היהודים המנהג היום שלא מחנכים לצום יום שלם עד הבר מצווה. קצת שעות אולי, כן. יום כיפור אחד, אחד לפני, כן. יש שונים… מעיקר הדין צריך לחנך אפילו קודם, אבל המנהג הוא יותר להקל ממה שכתוב ברמב״ם. צריך תמיד להחמיר בפיקוח נפש. כן, אף על פי… בסדר, מה שתרצה, לא ניכנס לזה. אני לא יודע, לא הייתי מעז אף אחד לא היה מעז.

שאלת רופא — חילוק בין ענינים פרטיים וכלליים

גם כל ההלכות האלה, מה שצריך לשאול רופא, זה גם כשזה ענין פרטי. אבל בהיסטוריה היה כמה פעמים שאם היה ענין כללי, הייתה מגיפה או דבר כזה.

או סתם… אני לא רוצה ממש ברמה הזו, אבל למשל מחר יהיה יום חם מאוד, יהיה מאה מעלות. יש אנשים שמוכרחים להיות ברחוב, הם עובדים באתרי בנייה וכדומה. הוא לא צריך לשאול את הרופא הספציפי שלו. היום מאוד נורא… היום מסוכן. מספיק שהרופאים אומרים שכשיש מאה מעלות ונמצאים ברחוב, יותר מכך וכך, כך מתחילים להיכנס לסכנה.

וזה גם שאפשר להקל, כל הדברים האלה שלמדנו כאן… יש לי תענית דרבנן. כן, בסדר. אנחנו צריכים לדעת את כל הפרטים. בסדר. זה דבר נפלא.

✨ Transcription automatically generated by OpenAI Whisper, Editing by Claude Sonnet 4.5, Summary by Claude Opus 4.6

⚠️ Automated Transcript usually contains some errors. To be used for reference only.

HE עברית ›

📄 Download Transcript PDF תורגם אוטומטית סיכום השיעור 📋 סיכום שיעור: הלכות שביתת עשור, …

…

📚 שיעור עיון בחברותא / Iyun B'Chavrusa

🎧 שמיעה / Listen

⬇ הורדה / Download