הלכות שביתת עשור פרק א
דער רמב"ם לערנט אויס די הלכות פון יום כיפור, וואו ער באהאנדלט ביידע מצוות: שביתה ממלאכה (ווי שבת) און עינוי הנפש (פאסטן). ער קלערט אריין די חילוק צווישן אכילה ושתיה וואס איז דאורייתא מיט כרת, און די אנדערע פיר עינויים (רחיצה, סיכה, נעילת הסנדל, תשמיש) וואס זענען אפשר נאר אן עשה אן כרת. אויך ווערט דיסקוטירט די דין פון תוספת יום הכיפורים - אז מען דארף צולייגן פון חול אויף קודש - און די פראקטישע אנווענדונג פון "מוטב שיהיו שוגגין" ביי פרויען וואס ווייסן נישט פון די הלכה.
▶ לצפייה ללא יוטיוב / Watch without YouTube ✕ חזרה ליוטיוב / Back to YouTube
📖 טקסט הפרק / Chapter Text (Sefaria) ›
YI אידיש ›
סיכום השיעור 📋
סיכום פון שיעור אויף הלכות שביתת עשור — פרק א׳
—
הקדמה: דער נאמען “שביתת עשור”
דער רמב״ם רופט די הלכות “הלכות שביתת עשור” — נישט “הלכות יום הכיפורים”.
פשט: דער רמב״ם באהאנדלט דא נאר דעם שביתה-אספעקט פון יום כיפור — נישט די עבודה (וואס איז אין הלכות עבודת יום הכיפורים אין ספר עבודה) און נישט די תפילות (וואס איז אין הלכות תפילה).
חידושים און הסברים:
1. דער רמב״ם׳ס סיסטעם פון “שביתה”: דער רמב״ם פארבינדט אלע ימים טובים אונטער דעם נושא פון שביתה — שבת, יום טוב, און יום כיפור. ער רופט אפילו דעם תענית (פאסטן) א “שביתה” — שביתה פון עסן, נישט נאר שביתה פון מלאכה. “שביתה” איז א ברייטער באגריף — צושטערן די רגילות׳דיגע לעבן.
2. “עשור” אלס באזונדערער נאמען: דער נאמען “עשור” (דער צענטער) איז אומגעוויינליך — עס קומט נישט פאר אלס א שטענדיגער כינוי פאר יום כיפור אין אנדערע ספרים. אין דעם מנין המצוות הקצר שרייבט דער רמב״ם “להתענות בעשירי” (אין קאנטעקסט פון חודש השביעי), און דערנאך “לשבות ביום הצום”. דער נאמען שטאמט פון דעם פסוק “אך בעשור לחודש השביעי”.
3. אפשר וויל דער רמב״ם באטאנען אז שביתה איז נישט תלוי אין כפרה: דורך דעם נאמען “שביתת עשור” (נישט “שביתת יום הכיפורים”) קען דער רמב״ם מרמז זיין אז די שביתה איז א באזונדערע מצוה פון דעם צענטן טאג אלס יום טוב, אפגעזונדערט פון דעם כפרה-אספעקט. דאס ווערט אבער נישט דעפיניטיוו פארענטפערט.
4. פראקטישע סיבה — קורצע קעפלעך: דער רמב״ם האט בכלל נישט ליב לאנגע נעמען פאר הלכות-קעפלעך. “שביתת עשור” (צוויי ווערטער) איז קירצער ווי “שביתת יום הכיפורים” (דריי ווערטער). פאראלעל: שבת הייסט “הלכות שבת” (נישט “שביתת השביעי”), ווייל דארט כולל ער אלע ענינים (זכור, שמור, עונג שבת).
5. פאראלעל צו מסכת יומא: די גמרא רופט יום כיפור “יומא” — סתם “דער טאג”. מסכת יומא ווערט אויך אמאל גערופן “מסכת יום הכיפורים”.
—
הלכה א — מצות עשה לשבות ממלאכה ביום כיפור
א) די פיר מצוות פון שביתת עשור
“מצות עשה לשבות ממלאכות בעשור לחודש השביעי שנאמר שבת שבתון הוא לכם. וכל העושה בו מלאכה ביטל מצות עשה ועבר על לא תעשה שנאמר כל מלאכה לא תעשו.”
פשט: דער רמב״ם רעכנט אויס פיר מצוות — צוויי עשה און צוויי לא תעשה: (1) עשה: לשבות ממלאכה; (2) לא תעשה: שלא לעשות מלאכה; (3) עשה: להתענות בו; (4) לא תעשה: שלא לאכול ולשתות בו.
חידושים:
דער רמב״ם זאגט מפורש “שלא לאכול ולשתות בו” — נאר עסן און טרינקען איז דאורייתא. די אנדערע חמשה עינויים (רחיצה, סיכה, נעילת הסנדל, תשמיש המטה) זענען נישט אויף דעם זעלבן דאורייתא-לעוועל. דאס איז אפשר אנדערש ווי אנדערע ראשונים.
—
ב) עונשים — כרת, חטאת, סקילה
“אם עשה ברצונו בזדון חייב כרת, ואם עשה בשגגה חייב קרבן חטאת קבועה.”
פשט:
– ברצונו = לאפוקי אונס (א גוי צווינגט אים — ער ווייסט וואס ער טוט אבער ער וויל עס נישט).
– בזדון = לאפוקי שוגג (ער ווייסט אז ס׳איז יום כיפור און ס׳איז אסור).
– חטאת קבועה = נישט עולה ויורד (נישט תלוי אין עשיר/עני).
—
ג) וועלכע מלאכות זענען אסור?
“כל מלאכה שחייבין על זדונה בשבת סקילה, חייבין על זדונה ביום הכיפורים כרת… וכל שחייבין עליו קרבן חטאת בשבת חייבין עליו קרבן חטאת ביום הכיפורים.”
פשט: אלע ל״ט מלאכות מיט זייערע תולדות וואס זענען אסור בשבת זענען אויך אסור ביום כיפור. דער איינציגער חילוק איז דער עונש: שבת = סקילה (מיט עדים והתראה) + כרת (אן עדים); יום כיפור = נאר כרת (קיין סקילה). בשוגג — ביידע חטאת.
חידושים:
1. דער רמב״ם ציטירט די משנה אין מכות: “אין בין שבת ליום הכיפורים אלא שזה זדונו בכרת וזה זדונו בידי אדם” — דער איינציגער חילוק איז אז שבת האט בית דין של מטה (סקילה), און יום כיפור האט נאר בית דין של מעלה (כרת).
2. דער רמב״ם׳ס לשון — ערשט “כל מלאכה שחייבין על זדונה בשבת סקילה… חייבין עליו ביום הכיפורים כרת” און דערנאך “כל שחייבין עליו חטאת בשבת חייבין עליו חטאת ביום הכיפורים” — איז לכאורה איבעריג, ווייל מען וואלט געקענט סתם זאגן אז אלע מלאכות זענען די זעלבע. דער רמב״ם וויל אבער באטאנען דעם פאראלעל סיסטעמאטיש — סיי פאר מזיד סיי פאר שוגג.
—
ד) דרבנן׳ס — שבות, מוקצה, איסורי אמירה, לכתחילה
“כל שאסור לעשותו בשבת משום שבות, אם עשה מכין אותו מכת מרדות כדרך שמכין אותו בשבת. כל שאינו מטלטל בשבת אינו מטלטל ביום הכיפורים. וכל שאסור לאמרו או לעשותו לכתחילה בשבת, כך ביום הכיפורים. אין בין שבת ליום הכיפורים בענינים אלו אלא שזה במיתה וזה בכרת.”
פשט: אלע איסורי דרבנן פון שבת — שבות, מוקצה, איסורי אמירה/עשיה לכתחילה — גילטן אויך אויף יום כיפור. דער איינציגער חילוק צווישן שבת און יום כיפור איז דער עונש פאר מלאכה דאורייתא: שבת — מיתה, יום כיפור — כרת.
חידושים און הסברות:
1. פיר באזונדערע קאטעגאריעס פון דרבנן׳ס: דער רמב״ם רעכנט אויס: (א) שבות — זאכן וואס זענען דומה למלאכה אדער מביאין לידי מלאכה (ווי אויסגערעכנט אין פרק כ׳ פון הלכות שבת); (ב) טלטול/מוקצה; (ג) איסורי אמירה — “שלא יהא דיבורך של שבת כדיבורך של חול”; (ד) זאכן וואס מ׳טאר נישט לכתחילה טון. דער רמב״ם שרייבט יעדע קאטעגאריע באזונדער, וואס באווייזט אז ער האלט זיי זענען נישט די זעלבע — מ׳קען נישט איינע פון דער אנדערער אויסלערנען.
2. דער חידוש אז “לכתחילה” איז א באזונדערע קאטעגאריע: עס ווערט דיסקוטירט וואס “לעשותו לכתחילה” מיינט. איין הסבר: הכנה פאר מוצאי שבת (משום ממצוא חפצך). אן אנדער הסבר: זאכן וואס מ׳טאר נישט טון לכתחילה, אבער בדיעבד איז נישטא קיין עונש (קיין מכת מרדות). נאך אן הסבר: “לכתחילה” מיינט זאכן וואס בשעת הדחק זענען די רבנן מקיל — יעדע דרבנן וואס מ׳טאר נאר לכתחילה נישט טון, איז מותר בשעת הדחק.
3. א חידוש וועגן מכת מרדות: דער רמב״ם זאגט מכת מרדות נאר אויף שבות (דומה למלאכה), אבער זאגט עס נישט אויסדריקלעך אויף מוקצה אדער אויף איסורי אמירה/לכתחילה. דאס איז מדויק — עס שיינט אז נישט אלע דרבנן׳ס האבן דעם זעלבן שטאטוס פון מכת מרדות. אויף מוקצה און אויף “לכתחילה”-זאכן איז אפשר נישטא מכת מרדות.
4. צוריק צו הלכות שבת פרק א׳: דער רמב״ם זאגט דארט: “כל מקום שנאמר שעושה דבר זה פטור אבל אסור הרי זה אסור מדברי סופרים, וכן כל מקום שנאמר אין עושין כך וכך” — פארשידענע לשונות מיינען אלע דרבנן. אבער פון פרק כ״ד (הלכות שבת) זעט מען אז עס זענען דא דברים שהן אסורין אפילו זיי זענען נישט דומה אדער מביאין למלאכה, און אויף זיי קלעבט נישט אז מ׳באקומט מכת מרדות. דער רמב״ם האט עס נישט זייער קלאר געזאגט אין הלכות שבת, אבער דא אין הלכות יום הכיפורים זעט מען עס.
—
הלכה ב — מותר לקנב את הירק ביום הכיפורים מן המנחה ולמעלה
“מותר לקנב את הירק ביום הכיפורים מן המנחה ולמעלה. מה היא הקנובה? שיסיר את העלין המיובשין ויקצץ השאר ויתקן אותו לאכילה. וכן מפצעין באגוזים ומפררין רימונים מן המנחה ולמעלה, מפני עגמת נפש.”
“כבר נהגו העם בשנער ובמערב שלא יעשו אחד מכל אלה ביום הצום, אלא הרי הוא כשבת לכל.”
פשט: מן המנחה ולמעלה ביום כיפור מעג מען אנגרייטן ירקות (אראפנעמען טרוקענע בלעטער, צושניידן), צוברעכן ניסלעך, און ארויסנעמען קערלעך פון רימונים — ווייל מ׳האט עגמת נפש פון דעם תענית. אבער דער מנהג אין בבל (שנער) און מערב איז געווען אז מען טוט עס נישט, נאר מען פירט זיך אינגאנצן ווי שבת.
חידושים און הסברות:
1. וואס איז דער איסור וואס מ׳איז מתיר? דער רמב״ם רעכנט אויס דריי פעולות אין קנובת הירק: (א) “יסיר את העלין המיובשין” — דומה צו בורר (ארויסנעמען פסולת פון אוכל); (ב) “יקצץ השאר” — דומה צו טוחן (צושניידן); (ג) “ויתקן אותו לאכילה” — דומה צו מתקן. אלע דריי וואלטן געווען אסור בשבת (לכל הפחות מדרבנן), אבער ביום כיפור האט מען עס מתיר געווען מפני עגמת נפש.
2. דער יסוד פון דער קולא — עגמת נפש: ביום כיפור מן המנחה ולמעלה איז מען שוין זייער הונגעריג. אויב מ׳וועט נישט מעגן אנגרייטן דאס עסן ביז נאך יום כיפור, וועט עס נעמען נאך צייט ביז מ׳קען עסן, און מ׳וועט דארפן פאסטן אויך מוצאי יום כיפור. דאס איז עגמת נפש — דער צער פון וויסן אז מ׳וועט נאך לאנג נישט קענען עסן. דעריבער האבן די חכמים מקיל געווען מיט געוויסע איסורי דרבנן.
3. די שוועריגקייט מיט קניבת ירק: אויב קניבת ירק איז אן איסור דאורייתא (בורר), ווי קען עס זיין מותר יום כיפור? און אויב ס׳איז נאר דרבנן, פארוואס זאל עס נישט זיין מותר אויך שבת (סמוך לאכילה)? מפרשים פאר דעם רמב״ם האבן זיך שוין געמוטשעט מיט דער פראבלעם. דער רמב״ם לייגט צו דעם פירוש (“מה היא הקנובה?”) כדי קלאר צו מאכן אז מ׳רעדט נישט פון בורר דאורייתא, און אפשר אפילו נישט פון א ממש׳ע איסור דרבנן — עס קען זיין עפעס ווייניגער פון דעם. דאס איז אומגעוויינליך פאר דעם רמב״ם, וואס געווענליך ברענגט ער נישט פירושים אויף גמרא-לשונות אין משנה תורה.
4. דער ענין פון “לא ניח” ביום כיפור: שבת מעג מען קנאקן נוסן סתם ווייל מ׳קען אייביג עסן (ס׳איז תמיד “סמוך לאכילה”). אבער יום כיפור, וואו מ׳עסט נישט, איז עס “לא ניח” — מ׳גרייט צו פאר שפעטער, וואס איז אן ענין פון הכנה. מ׳וואלט געטראכט אז נאכמיטאג יו״כ איז שוין “סמוך לאכילה” (פאר מוצאי יו״כ), אבער אינדערפרי איז עס פאר ביינאכט — דאס איז צו ווייט. שבת האט מען אן אנדער פראבלעם: מ׳טאר נישט מכין זיין פון שבת אויף מוצאי שבת.
5. דער מנהג ווי תירוץ: דער מנהג אין שנער ומערב קומט אויס צו לייזן א פראקטישע פראבלעם — כדי מענטשן זאלן נישט צומישט ווערן צווישן זאכן וואס זענען מותר יו״כ אבער אסור שבת, האט מען אנגענומען דעם מנהג צו פירן זיך אינגאנצן ווי שבת.
6. למעשה: סיי דער רמב״ם סיי דער שלחן ערוך פסק׳ענען אז דער מנהג איז נישט צו טון קניבת ירק ביו״כ, סאו ס׳איז נישט נוגע למעשה.
7. [דיגרעסיע: הכנה ביום כיפור] דער בעלזער רב פלעגט בעטן דעם גבאי פאר נעילה ער זאל ארויסנעמען די מילך פון פריזש, כדי עס זאל נישט זיין צו קאלט פאר זיין קאווע מוצאי יו״כ, און ער האט געזאגט אז דערמיט איז ער יוצא דעם ענין פון קניבת ירק. דאס ווייזט אז אויף א זאך וואס איז נאר א נושא פון הכנה (נישט ממש איסור), יום כיפור מעג מען. אין אלע שולן גרייט מען שוין צו די אויספאסטן, הגם ס׳איז א שאלה פון הכנה — זעט אויס אז דער היתר גייט אויף אזעלכע זאכן.
—
הלכה ג — מצות עשה פון עינוי ביום כיפור (אכילה ושתיה)
“מצות עשה אחרת יש ביום הכפורים, והיא לשבות בו מאכילה ושתיה… ומפי השמועה למדו שעינוי שהוא לנפש זה הצום… וכל הצם בו קיים מצות עשה, וכל האוכל ושותה בו ביטל מצות עשה ועבר על לא תעשה, שנאמר כי כל הנפש אשר לא תעונה ונכרתה.”
“מאחר שהעניש הכתוב כרת למי שלא יתענה, למדנו שאנו מוזהרין בו על אכילה ושתיה.”
פשט: ס׳איז דא א באזונדערע מצות עשה ביו״כ — שביתה פון אכילה ושתיה. דער מקור איז “ועניתם את נפשותיכם”, און מפי השמועה האט מען געלערנט אז עינוי הנפש מיינט פאסטן. ווער עס פאסט איז מקיים מצות עשה; ווער עס עסט אדער טרינקט איז מבטל מצות עשה און עובר אויף לא תעשה. בשוגג — חייב קרבן חטאת קבועה.
חידושים און הסברות:
1. דער רמב״ם׳ס לשון “שביתה” אויף עינוי: דער רמב״ם רופט דעם עינוי מיט׳ן נאמען “שביתה” — “לשבות בו מאכילה ושתיה” — הגם די תורה נוצט דעם לשון “תענו”. דער רמב״ם נוצט “שביתה” נישט נאר פאר רוען פון מלאכות ווי שבת, נאר אויך פאר זיך אפשטעלן פון אכילה — אזוי ווי ער זאגט “שובת מעבירה”.
2. דער מקור פון ספר המצות: דער רמב״ם אין ספר המצות טייטשט דעם פסוק אין פרשת אמור “שבת שבתון הוא לכם ועניתם את נפשותיכם” אז דער “שבתון” גייט אויך אויף “ועניתם” — מ׳זאל זיך שובת זיין פון אלעס: פון מלאכות און פון אכילות. אבער דא אין משנה תורה ברענגט ער נישט יענעם פסוק פון אמור, נאר דעם פסוק פון אחרי מות.
3. “מפי השמועה למדו” — פארוואס דארף מען הלכה למשה מסיני: דער פסוק זאגט “ועניתם את נפשותיכם” — דאס קען מיינען פארשידענע סארטן פייניגונג (שטיין אויף איין פוס, זיך שלאגן, וכו׳). דער רמב״ם דערקלערט אז מפי השמועה האט מען געלערנט אז “עינוי שהוא לנפש” — אן עינוי וואס איז ספעציפיש פאר דער “נפש” — דאס איז דער צום. דער ווארט “נפש” אין פסוק ווערט אויסגעטייטשט ווי א רמז צו חיות הנפש, וואס הענגט אן אכילה ושתיה (ענין שיש בו איבוד נפש). הגם ס׳שטייט נישט “עינוי של נפש” נאר “ועניתם את נפשותיכם” (פייניגט אייערע נפשות), האבן חז״ל מפי השמועה צוגעלייגט דעם טייטש אז עס מיינט א נפשות׳דיגע עינוי — דהיינו נישט עסן.
4. לאו אן אויסדריקליכע לשון “לא תעשה”: דער רמב״ם׳ס שיטה איז אז ס׳דארף נישט שטיין בפירוש “לא תאכלו” כדי צו האבן א לאו. דער בלויזער פאקט אז די תורה שטראפט מיט כרת (“כל הנפש אשר לא תעונה ונכרתה”) באוויזט אויטאמאטיש אז ס׳איז דא א לאו. דאס איז אן אינטערעסאנטע כלל — כרת אימפליצירט א לאו.
5. שווער פון גמרא: אין למדנות פון גמרא איז נישט פשוט אז יעדע מאל וואס ס׳שטייט אן עונש איז שוין גענוג אן א באזונדערע לאו. אסאך מאל דארף מען זוכן א ספעציפישע לאו. די גמרא ברענגט א גזירה שוה — אזוי ווי אויף אכילה איז דא א לאו מיט אן עונש, אזוי אויך אויף מלאכה. דער לחם משנה ברענגט דאס פון גמרא און זאגט אז דער רמב״ם מיינט דאס.
6. רמב״ם׳ס דרך אין פסוקים: דער רמב״ם פירט זיך נישט דווקא נאך די כללים פון דרשות פון גמרא. ער ברענגט א פסוק על פי שכל — אויב ס׳איז דא כרת, איז אוודאי דא א לאו — לאו דווקא אין די גמרא׳ס חשבונות. דאס איז קאנסיסטענט מיט דעם רמב״ם׳ס דרך אז ער ברענגט אסאך מאל א פירוש קרוב לפשט, נישט דווקא פונקט ווי די גמרא לערנט עס אויס.
—
הלכה ד — די אנדערע פיר עינויים (רחיצה, סיכה, נעילת הסנדל, תשמיש המטה)
“וכן למדו מפי השמועה שאסור לרחוץ בו, או לסוך, או לנעול את הסנדל, או לבוא על אשתו. ומצוה לשבות מכל אלו כדרך ששובת מאכילה ושתיה, שנאמר ‘שבת שבתון׳ — שבת לענין מלאכה, ושבתון לענינים אלו.”
“ואין חייבים כרת או קרבן אלא על אכילה ושתיה בלבד, אבל [על רחיצה, סיכה, נעילת הסנדל, ותשמיש] מכין אותו מכת מרדות.”
פשט: מפי השמועה לערנט מען אז מ׳טאר נישט זיך וואשן, שמירן, אנטון שיך, אדער באהל זיין. מ׳דארף שובת זיין פון אלע דאזיגע הנאות אזוי ווי פון אכילה ושתיה. דער פסוק “שבת שבתון” ווערט צעטיילט: “שבת” — אויף מלאכה, “שבתון” — אויף די פיר עינויים. כרת און קרבן איז נאר אויף אכילה ושתיה; אויף די אנדערע פיר עינויים באקומט מען בלויז מכת מרדות.
חידושים און הסברות:
1. צוויי מקורות פאר צוויי קאטעגאריעס: דער רמב״ם מאכט א קלארע חלוקה אין מקורות: אכילה ושתיה לערנט מען פון “תענו את נפשותיכם”, און די אנדערע פיר עינויים לערנט מען פון “שבתון”. דאס איז נישט אז אלעס קומט פון איין פסוק.
2. גרויסע שאלה — דאורייתא אדער דרבנן? דאס איז דער הויפט-נקודה פון דער דיסקוסיע. ס׳איז א סתירה לכאורה אין רמב״ם:
– ראיות אז ס׳איז דאורייתא: (א) ער זאגט “למדו מפי השמועה” — וואס ביים רמב״ם מיינט געווענליך הלכה למשה מסיני, וואס איז דאורייתא. (ב) ער ברענגט א פסוק “שבתון” אלס מקור — א פסוק מאכט געווענליך א דאורייתא. (ג) ער זאגט ס׳איז א “מצוה לשבות” — משמע א מצות עשה מדאורייתא.
– ראיה אז ס׳איז דרבנן: ער זאגט “מכת מרדות” — וואס איז געווענליך דער עונש אויף דרבנן, נישט אויף דאורייתא.
3. פאראלעל צו שביתות שבת: דאס איז ענליך צו דעם רמב״ם׳ס שיטה אין הלכות שבת פרק כ״א, וואו ער זאגט “נאמר בתורה ‘תשבות׳ אפילו מדברים שאינן מלאכה” — און דאס איז זיכער דרבנן, ווייל ער רעדט פון שביתות וואס מ׳באקומט אויף זיי מכת מרדות. די סטרוקטור איז זייער ענליך: א פסוק (“שבתון”/”תשבות”), אבער דער עונש איז נאר מכת מרדות. אפשר איז דאס דער רמב״ם׳ס דרך — א פסוק קען דינען אלס אסמכתא פאר א דרבנן.
4. קשיא אויף דאורייתא-לערנונג: אויב ס׳איז דאורייתא, איז שווער צו פארשטיין פארוואס “ועניתם את נפשותיכם” מיינט נאר אכילה ושתיה. ביי די מצות עשה (שבתון) זענען אלע הנאות הגוף אריינגערעכנט. פארוואס זאל “עינוי נפש” — וואס איז דאך אויך א ענין פון צער הגוף — נישט אריינכאפן אויך רחיצה, סיכה, וכו׳? אלע זאכן זענען “נאנטע קאזינס” — אלע זענען הנאות הגוף. אבער דער רמב״ם זאגט קלאר אז “עינוי נפש” מיינט דוקא אכילה ושתיה, און די אנדערע קומען פון א באזונדערע מקור.
5. מעגליכקייט: עשה אן עונש: ס׳איז מעגליך אז ס׳איז דאורייתא — אן איסור עשה — אבער אן א שטראף פון כרת. ס׳איז דא אזא זאך אין תורה אז צוויי פרטים אין איין מצוה, איינס איז איסור כרת (אכילה ושתיה) און איינס איז נאר א חיוב עשה (די אנדערע עינויים). א פאראלעל איז מחמר בשבת — דער רמב״ם זאגט קלאר אז ס׳איז אן איסור עשה מדאורייתא, אבער ס׳קומט נישט אויף דעם קיין מלקות מדאורייתא, נאר מכת מרדות מדרבנן.
6. רמב״ם׳ס פירוש המשנה אויף יומא: דער רמב״ם אין פירוש המשנה אויף יומא זאגט אז ווייל ס׳שטייט “אסור”, לערנט ער אז מ׳באקומט מכת מרדות, אבער “עיקר איסורן קבלה” — די גאנצע זאך איז בקבלה. “קבלה” מיינט דאס זעלבע ווי “מפי השמועה” — מ׳האט מקבל געווען פון משה רבינו. די גמרא׳ס רמזים פון פסוקים זענען נאר אסמכתאות, אבער דער עיקר איז קבלה. דער פירוש המשנה מאכט נישט די חילוק צווישן “שביתה” און “עינוי” ווי דער רמב״ם מאכט דא אין משנה תורה.
[דיגרעסיע: וואס מיינט “קבלה”?] עס איז געווען א דיסקוסיע צי “קבלה” מיינט דברי קבלה (= דרבנן, ווי נביאים), אדער קבלה פון משה רבינו (= דאורייתא). די מסקנא איז אז דא מיינט קבלה אז מ׳האט מקבל געווען פון משה רבינו אז “שבתון” און “עינוי” מיינען די ספעציפישע זאכן — דאס איז א דאורייתא׳דיגע מסורה.
7. מכת מרדות — מקור: דער רמב״ם׳ס ראיה פאר מכת מרדות אויף די אנדערע עינויים קומט פון דעם ווארט “עתיד” אין משנה יומא — ער האט געטייטשט דעם ווארט “עתיד” אלס באזיס פאר מכת מרדות. אויך: אין דער משנה שטייט “אסור” (נישט סתם “אין עושין”), און דער רמב״ם טייטשט — “וזה ענין אמרו אסור” — אז דאס לשון “אסור” ווייזט אן אז מ׳באקומט מכת מרדות. נישט יעדער איסור עשה ברענגט מכת מרדות, אבער דאס לשון “אסור” אין דער משנה האט דעם רמב״ם מחליט געווען אז דא איז מכת מרדות.
8. דער רמב״ם האט נישט קיין פראבלעם מיט צוויי מדרגות: מ׳זעט אז דער רמב״ם האט נישט קיין פראבלעם אז א טייל עינויים זאלן זיין מיט אן איסור עשה (אן כרת), און אנדערע זאלן זיין חמור׳ער. די קבלה/מסורה איז אז עס איז דא צוויי סארטן עינויים: (1) אכילה ושתיה — חמור, מ׳באקומט כרת; (2) די אנדערע עינויים — ווייניגער חמור, אן כרת.
9. חידוש וועגן דער “לאו” פון אכילה ושתיה: ווען עס וואלט געשטאנען א קלארע לאו אויף די ווייניגער-חמור׳ע עינויים, וואלט מען געקענט פרעגן פארוואס אויף איינע איז דא א לאו און אויף אנדערע נאר אן עשה. אבער וויבאלד די “לאו” פון “ועניתם” איז מכלל כרת (נישט אן עכטע באזונדערע לאו, נאר אינקלודעד אין כרת), קען מען פארשטיין — די תורה איז נישט געגאנגען אזוי שטרענג ביז כרת אויף אלע עינויים, און אוטאמאטיש ווו עס איז כרת איז אויך א לאו. אבער אויף די אנדערע עינויים — עס קען זיין א דאורייתא אבער אן עונש.
—
הלכה ה — עינוי בין ביום בין בלילה
“כשם ששובת ממלאכה בו בין ביום בין בלילה, כך שובת מכל אלו בין ביום בין בלילה.”
פשט: פונקט ווי מלאכה איז אסור סיי בייטאג סיי ביינאכט, אזוי אויך עינוי איז סיי בייטאג סיי ביינאכט.
חידושים:
1. דער חידוש פון עינוי ביינאכט: ביי מלאכה פארשטייט יעדער אז יום כיפור (ווי שבת) איז 24 שעה. דער חידוש איז אז אויך ביי עינוי, וואס א מענטש וואלט געטראכט אז ביינאכט איז עס נישט ניכר (ווייל מ׳שלאפט עניוועי, מ׳עסט נישט עניוועי), איז עס אויך נוהג פון ביינאכט. מ׳זעט דאך פון תעניות דרבנן אז עס איז דא א תענית וואס מ׳עסט כל הלילה ביז עלות השחר. דער חידוש איז אז ביי יום כיפור מוז מען אנהייבן אלע פינף עינויים פון ביינאכט.
2. [דיגרעסיע: וויאזוי ווייסט מען אז שבת איז יום ולילה?] פון דעם פסוק אליין איז עס נישט קלאר אז “יום” מיינט אייביג 24 שעה. ביי יום כיפור שטייט בפירוש “מערב עד ערב”, ביי פסח שטייט “בערב תאכלו מצות” — מ׳זעט קלאר אז עס הייבט זיך אן פון ערב. דאס איז משמע אז נארמאל ווען עס שטייט “ביום” הייבט עס זיך נישט אן בערב. אדער פארקערט — נאר ווען עס שטייט “בעצם היום” מיינט עס דוקא בייטאג, אבער סתם “יום” מיינט אויך לילה. עס איז נישט קיין קלארע זאך פון פשוטו של מקרא.
3. [דיגרעסיע: ששת ימי בראשית] לויט פשט אין בראשית האט דער אייבערשטער נאר געארבעט בייטאג — “ויהי ערב ויהי בוקר” — ביינאכט האט ער נישט געארבעט. דאס איז נישט אזוי סימפל, ווייל “ויהי ערב” — ווען איז געווען דער ערב? תורה-מפרשים זאגן “כבר היה ערב” פריער. פון דעם קומט דער רשב״ם מיט דער אבן עזרא און זייער מחלוקת. דער פשוט׳ער פשט וואלט געווען אז ביינאכט איז נישט קיין זמן עבודה, ממילא ווען שבת הייבט זיך אן, איז די נאכט שוין א חלק פון דער לאנגער שביתה.
—
הלכה ו — תוספת יום הכיפורים: מוסיפין מחול על הקודש
“וצריך להוסיף מחול על הקודש בכניסתו וביציאתו. שנאמר ועניתם את נפשותיכם בתשעה לחודש בערב… מערב עד ערב תשבתו שבתכם. כלומר, תתחיל ותתענה מעט מערב תשעה סמוך לעשירי, וכן ביציאתו שהוא בעינוי מעט מליל אחד עשר סמוך לעשירי.”
פשט: מ׳דארף אנהייבן פאסטן אביסל פאר דעם אנהייב פון יום כיפור (נאך אין ערב יום כיפור = תשיעי בתשרי), און מ׳דארף ענדיגן אביסל שפעטער נאך מוצאי יום כיפור (אריין אין ליל י״א תשרי).
חידושים און הסברות:
1. וויאזוי לערנט מען דעם פסוק? דער לימוד איז: “בתשעה לחודש בערב” — “בערב” מיינט נאך פון ערב, פאר דער נאכט, נישט ווען עס ווערט שוין ליל עשירי. “מערב עד ערב” — “מערב” מיינט מ׳זאל אנהייבן פרי (פאר דער נאכט), “עד ערב” מיינט מ׳זאל ענדיגן שפעט (אריין אין דער נאכט). כאילו “מערב עד ערב” מיינט עד ועד בכלל — מ׳גייט אביסל אריבער אויף ביידע זייטן.
2. שאלה אויפגעברענגט: דער רמב״ם זאגט דאס נאר לגבי תענית/עינוי, נישט לגבי מלאכה. פארוואס?
3. נארמאלער פשט פון דעם פסוק: נארמאל וואלט מען געטייטשט אז דער פסוק קומט נאר זאגן אז יום כיפור איז 24 שעה — מ׳הייבט אן ביינאכט (נישט ווי א רגיל׳ע תענית וואס איז נאר בייטאג). אבער די חכמים האבן דערפון ארויסגעלערנט אז מ׳דארף צולייגן אביסל.
4. א נייער מהלך אין פארשטיין תוספת: די גמרא לערנט פון דעם פסוק “ועניתם את נפשתיכם בתשעה לחדש” אז מ׳זאל עסן ערב יום כיפור (“כל האוכל ושותה בתשיעי”). אבער דער פסוק איז שווער: פארוואס שטייט “בתשעה לחדש” ווען יום כיפור איז דאך “בעשור”? דער תירוץ איז אז “תשעה לחדש בערב” מיינט: פון דעם ערב ווען ס׳ענדיגט זיך תשעה לחודש, ביז דעם ערב ווען ס׳ענדיגט זיך עשור לחודש.
דער חידוש: מ׳זעט פון דעם פסוק אז דער חיוב עינוי הייבט שוין אן מיט׳ן אוועקגיין פון תשעה — די סוף תשעה איז שוין מחייב. דאס מיינט אז תוספת יום הכיפורים איז נישט בלויז א צוגאב צום טאג (ווי ביי שבת), נאר עפעס אינהערענט אין דעם חיוב עינוי גופא. ביי שבת וואלט קיינער נישט טראכטן אז יום שישי איז שוין מחייב מיט שבת — ווי לאנג ס׳איז נאך יום שישי, איז מען פטור. אבער דא ברענגט תשעה לחודש שוין מיט זיך די מצוה פון “ועניתם”. דאס מיינט אז אויך ערב עשור האט אין זיך עפעס א חיוב.
5. יום כיפור = גאנץ עשור + א טראפעלע פון תשעה + א טראפעלע פון י״א: לויט דעם מהלך, יום כיפור׳ס צום-צייט איז: גאנץ עשור, פלוס א ביסל פון סוף תשעה, פלוס א ביסל פון אנהייב י״א. דאס מאכט סענס נאר ווייל מ׳דארף א “גאנצע טאג” — אויב ס׳וואלט זיך אנגעהויבן נאר אינדערפרי אדער אינמיטן נאכט, וואלט נישט געווען קיין סברא פאר תוספת.
6. תוספת איז נאר אויף עינוי, נישט אויף מלאכה — לויט דעם רמב״ם: דער רמב״ם פסק׳נט קלאר אז תוספת יום הכיפורים איז נאר אויף דעם צום (עינוי — אכילה ושתיה), נישט אויף שביתה ממלאכה. דער מגיד משנה ברענגט אז ס׳איז משמע אין גמרא אז ס׳איז דא א מחלוקת וועגן דעם. דער רמב״ם זאגט “לצאת מלא התענות” — וואס מיינט אלע פינף עינויים, אבער זיכער נישט שביתה ממלאכה.
7. מחלוקת ראשונים: ר״ן vs. רמב״ם: דער ר״ן און אנדערע ראשונים האלטן אז תוספת גייט אויך אויף שביתה ממלאכה, און ממילא איז דא תוספת אויך אויף שבת. זייער מקור: דער פסוק זאגט “שבתכם” — א רמז אויף שבת. אבער לויט דעם רמב״ם, וויבאלד תוספת איז נאר א דין אין צום (עינוי), איז שבת אן אנדערע וועלט לגמרי.
8. תוספת vs. בין השמשות — חומרא ביי יום כיפור: אויב מ׳מאכט די הוספה נאר בין השמשות אליין, איז מען נישט יוצא, ווייל אויב ס׳איז א דאורייתא-חיוב פון א פסוק, דארף עס זיין ווען ס׳איז נאך ודאי יום (פאר בין השמשות). ביי שבת איז מען מקיל מיט בין השמשות (ווייל ספק דרבנן לקולא). אבער ביי יום כיפור קען מען נישט מקיל זיין מיט בין השמשות אויף עינויים — כאטש חכמים זענען גרינג מקיל ביי מקום צער, און יעדע עינוי איז א מקום צער, דאך דארף מען מחמיר זיין. דאס ווייזט אז די הלכה איז דאורייתא.
9. איז תוספת יום הכיפורים דאורייתא אדער דרבנן? דער רמב״ם זאגט נישט קלאר. ער ברענגט א פסוק, וואס וואלט משמע געווען דאורייתא. אבער ער זאגט נישט קיין שיעור פאר דער הוספה, און נישט וואס איז דער מינימום.
—
הלכה ז — נשים שאוכלות ושותות עד שחשכה
“נשים שאוכלות ושותות עד שחשכה, והן אינן יודעות שמצוה להוסיף מחול על הקודש — אין ממחין בידן, שלא יבואו לעשות בזדון, שאין אפשר שיהיה שוטר בבית כל אחד ואחד להזהיר… ואין לך להם שידעו וישמרו את עצמן.”
פשט: פרויען וואס עסן ביז ס׳ווערט פינצטער (אן תוספת), ווייל זיי ווייסן נישט פון דער מצוה פון תוספת מחול על הקודש — מ׳דארף זיי נישט מוחה זיין, כדי זיי זאלן נישט קומען טון עס בזדון. מ׳קען נישט שטעלן א שוטר אין יעדער הויז.
חידושים און הסברות:
1. פארגלייך מיט ערב שבת — פארוואס דארט יא מוחה זיין? ערב שבת איז דא א חיוב אנצוזאגן אין שטוב (“בתוך ביתו צריך לומר”), כאטש בין השמשות פון שבת איז נאר דרבנן. ביי יום כיפור, וואו תוספת איז דאורייתא, זאגט דער רמב״ם אז מ׳איז נישט מוחה! דער חילוק: ביי שבת רעדט מען פון צוגרייטן פאר די הויז — הדלקת נרות, אנדערע מענטשן, בלאזן שופר פאר די גאנצע עולם. דאס איז נישט א פערזענליכע מחאה אויף אן איסור, נאר א פראקטישע אנזאג אז די שטוב זאל זיין שבת׳דיג. ביי תוספת יום כיפור רעדט מען פון אן אינדיווידועלע מצוה וואס האט נישט מיט א צווייטן צו טון.
2. “אין ממחין” — מ׳רעדט פון בית דין, נישט פון דעם מאן: דער רמב״ם׳ס לשון “שאין אפשר שיהיה שוטר בבית כל אחד ואחד” מיינט: דער בית דין קען נישט שיקן שוטרים צו יעדער הויז. ס׳רעדט נישט דערפון אז דער מאן זאל נישט זיין א “שוטר” — א נארמאלער מאן גייט נישט אוועקנעמען זיין ווייב׳ס עסן. “שוטר” מיינט אז דער בית דין האט נישט גענוג פאליציי-כח צו ענפארסן דאס.
3. פארוואס גייען זיי נישט פאלגן? — דער רשב״א׳ס חילוק: דער רשב״א האט געטענה׳ט אז דער חילוק איז: תוספת מחול על הקודש שטייט נישט בפירוש אין תורה — ס׳איז נאר א לימוד וואס חכמים האבן פארשטאנען פון פסוקים. ווען מ׳גייט עס זאגן צו פשוט׳ע מענטשן (נישט בני תורה), גייען זיי עס נישט נעמען ערנסט. דאס איז ענליך צו “דבר שגגים” — זאכן וואס מענטשן טוען בשוגג, לאזט מען זיי, ווייל אויב מ׳זאגט זיי, גייען זיי עס טון במזיד.
4. די אמונה אין ערליכע אידישע פרויען: דער רמב״ם גייט מיט א הנחה אז די פרויען גייען נישט סטאפ
ן עסן אויף יום כיפור גופא — זיי זענען פרומע פרויען, זיי פאסטן יום כיפור, ס׳ווערט נאכט, זיי הערן אויף עסן. דער פראבלעם איז נאר מיט דער תוספת פארדעם — דאס איז א העכערע מדרגה וואס זיי ווייסן נישט דערפון. דאס איז אן אינטערעסאנטע אמונה אין כלל ישראל׳ס בסיס-פרומקייט.
5. “מחאה” — נישט דאס זעלבע ווי “זאגן”: “אין ממחין בידן” מיינט נישט אז מ׳לערנט עס נישט אויס אין סקול אדער אין הלכה-שיעורים. מחאה מיינט א שטארקע פראטעסט/ענפארסמענט — ווי “מחאה” אין הלכות חזקת הבתים. אויב מ׳קען עס רואיג זאגן און זיי גייען פאלגן — אוודאי. אבער מ׳מאכט נישט א פארמעלע מחאה, ווייל דאס קען ברענגען צו מזיד.
6. דער ספעציפישער משל מיט יום כיפור: אויב מ׳זאגט א פרוי אז זי האט שוין נישט געטאָרט עסן (ווייל תוספת יום הכיפורים האט שוין אנגעהויבן), וועט זי מיינען “אקיי, איך האב שוין נישט געפאסט דעם יום כיפור” — זי וועט נישט כאפן דעם חילוק אז זי האט נאר עובר געווען אויף די תוספת, אבער נאך נישט אויף יום כיפור אליין. דאס קען פירן דערצו אז זי עסט ווייטער אויף יום כיפור גופא.
—
דער כלל פון “מוטב שיהיו שוגגין ואל יהיו מזידין”
פשט: דער רמב״ם ברענגט דעם כלל אז מ׳זאל נישט מוחה זיין ווען מענטשן וועלן סיי ווי נישט פאלגן, כדי זיי זאלן בלייבן שוגגים און נישט ווערן מזידים.
חידושים און הסברות:
1. דער פראבלעם פון מחאה וואס מאכט ערגער: אין זייער אסאך הלכות גלייבן מענטשן אמת׳דיג נישט אז מ׳טאר נישט דאס טון. אפילו אויב מ׳זאגט זיי, וועלן זיי עס נישט פאלגן — נישט נעקסטע יאר, נישט אין דריי מינוט. דאס איז דער מציאות פון אסאך הלכות.
2. דער משל פון שמירת עינים: פוסקים זאגן, און מענטשן מיינען, אז שמירת עינים איז א מדת חסידות. דער רמ״א זאגט טאקע אז ס׳איז א מדת חסידות (חוץ ביי א פרוי וואס איז אסור עליו). ווען מ׳זאגט א מענטש ס׳איז א חומרא אדער א הידור, גייט ער עס נישט פאלגן. אבער דער שאדן פון אים זאגן איז — יעצט ווערט ער א מזיד, ווייל יעצט ווייסט ער דערפון, און דאס מאכט אים ערגער.
3. דער מעכאניזם פון “מוטב שיהיו שוגגין” — נישט בלויז ראטעווען פון עונש: דער ענין פון מוטב שיהיו שוגגין איז נישט בלויז א טעכנישער ענין פון ראטעווען פון א חיוב סקילה אדער אנדערע עונשים. עס איז א תכונת הנפש — א מענטש טאר נישט ווערן א מזיד. א שוגג איז א מענטש וואס ווייסט נישט, האט קיינמאל נישט געלערנט די הלכה. אבער א מזיד איז א פונדאמענטאל אנדערע מצב הנפש.
4. דער משל פון חינוך הבנים: אזוי לאנג ווי דאס קינד כאפט נישט אז דער טאטע איז נישט מקפיד אויף א זאך, בלייבט דער רצון פון דעם טאטע אין קראפט, און דאס קינד וועט ווייטער אקטן לויט דעם. אבער איינמאל ס׳ווערט אפן אז ער איז נישט מקפיד, נעמט מען אוועק דעם רצון, און דאס קינד קען עס טון “ביד רמה.” אזוי אויך ביי מוטב שיהיו שוגגין — ווען מ׳מאכט עס אפן און דער מענטש פאלגט נישט, ווערט עס א זאך וואס ער טוט מיט א “ביד רמה.”
5. “הכלל גדול בכל התורה כולה”: מ׳דארף וויסן ווען נישט מוחה צו זיין, כדי שוגגים זאלן בלייבן שוגגים. דאס איז א ברייטער כלל וואס שטרעקט זיך אויס אויף זייער אסאך הלכות.
—
עד כאן פרק א׳ פון הלכות שביתת עשור.
תמלול מלא 📝
הלכות שביתת עשור — פרק א: מצוות השביתה ממלאכה ואכילה
הקדמה: פארוואס רופט דער רמב״ם עס “שביתת עשור”?
Speaker 1:
אקעי, אונז לערנען מיר רמב״ם, ספר זמנים. מ׳האט שוין געענדיגט הלכות שבת בעיסיקלי, שבת און עירובין, און מ׳גייט אנהייבן צו לערנען די הלכות פון ימים טובים. און די ערשטע יום טוב, וואס איז כמעט אזוי חמור אזויווי שבת, אדער אזוי חמור אזויווי שבת לגבי רוב זאכן, ער האט אפילו נאך א חומרא אז מ׳טאר אפילו נישט עסן, וואס דאס איז א טאג וואס הייסט עשור. וואס איז דאס עשור? “אך בעשור”. אין די צענטע טאג פון עפעס א חודש. אונז ווייסן נישט. אה, פון די זיבעטע חודש, אוודאי. נאר וועלכע דען? די חודש פון ימים טובים. יא. סאו אין די צענטע טאג איז דא א זאך וואס אונז רופן יום כיפור.
און… פארוואס רופט עס דער רמב״ם “שביתת עשור”? ער האט נישט געקענט שרייבן “יום הכיפורים”? אקעי, די ענטפער איז, ווייל קודם כל, אין הלכות יום כיפורים רעכנט ער אויס די חלק השביתה פון עשור. ער רעכנט נישט אויס, למשל, די עבודה פון יום כיפור. יענץ רעכנט ער אויס אין הלכות עבודה. און ער רעכנט אויך נישט אויס וואס מ׳דאוונט יום כיפור. יענץ האט ער געזאגט אין הלכות תפילה. און בכלל, אויך יום טוב הייסט “שביתת יום טוב”, ווייל ער איז מקשר דא שבת און אלע אנדערע שביתות. און נישט נאר דאס, נאר אפילו די פאסטן רופט ער שביתה. אויסער פון שביתת מלאכה איז דא שביתה פון עסן. ער רופט עס שביתה. ער איז יעצט דא עוסק אין די נושא פון שביתה.
Speaker 2:
רייט, סאו זייער גוט. ס׳איז טאקע דא הלכות עבודת יום הכיפורים, וואס האט צו טון מיט די כפרה. מסתמא איז טאקע אין ספר עבודה, איך געדענק. יא, וואס דאס רעדט זיך דאך אין ספר עבודה.
עבודה און כפרה איז אויך נישט די זעלבע זאך. ס׳איז דא עבודה און ס׳איז דא תשובה.
Speaker 1:
ניין, עבודה אין די משנה און אין די רמב״ם מיינט אלעמאל עבודת המקדש, נישט עבודת השם וואס מ׳שרייט ביים דאווענען.
Speaker 2:
רייט, רייט, רייט. איך זאג אבער, די כפרה פון יום כיפור, ס׳קען זיין אז די כפרה געשעט דורך די קרבנות, אבער כפרה איז א זאך פאר זיך, וואס האט צו טון מיט תשובה, און אפשר מיט די תפילות פון יום כיפור וואס מ׳בעט פאר כפרה.
Speaker 1:
אקעי, אבער אלע כפרות. איך זאג, ס׳איז דא יא א הלכה מיט די קעפל “יום הכיפורים”, מיט די הלכות עבודת יום הכיפורים. אבער דו ביסט גערעכט אז דא רעדט ער פון די שביתה, אויך ווייל דאס איז די דבר… אבער פארוואס קען עס נישט הייסן “שביתת יום הכיפורים”? ס׳מוז הייסן “שביתת עשור”? וואו שטייט אין די תורה אזא לשון “שביתת עשור”?
Speaker 2:
ס׳קען זיין אז דער רמב״ם וויל אפשר זאגן אז די שביתה איז נישט תלוי אין די כפרה. ס׳איז דא א יום טוב, וואס די צענטע טאג איז א יום טוב. די יום טוב האט מצוות פון שביתה. נאר ס׳איז דא א זאך אז דער טאג איז א יום כפרה. איך ווייס נישט, איך ווייס נישט אויב די שביתה שטאמט נישט פון די כפרה. איך ווייס נישט, ס׳איז א זאך, א דקדוק פון א נאמען.
Speaker 1:
יא, ניין, ס׳איז א פאני נאמען. ניין, איך פרעג נאר, אזוי ווי מ׳טרעפט אין די גמרא, עפעס איז א לשון אז ס׳הייסט עשור? איך זע די לשון פון די מנין המצוות הקצר וואס איך האב דא מעתיק געווען איז “לשבות ביום הצום”, נישט “לשבות”. ניין, ווייל ער האט אנגעהויבן מיט “להתענות בעשירי”, סאו נישט וואס דער טאג וואס איך האב דזשאסט געזאגט. ניין, ער האט גערעדט פון חודש השביעי, די ימים טובים פון חודש השביעי. ער האט געזאגט, “להתענות בעשירי”. יעצט קען ער זאגן, דער טאג וואס איז א יום הצום, איך האב עס דזשאסט געזאגט. ער רופט נישט יום הצום איז נישט דער כינוי פאר די טאג, נאר דא. וואס איז אין די קאנטעקסט? ס׳איז נישט קיין ראיה דא. יום צום יום הכפורים, אזוי זאגט מען. דאס זאגט ער שוין שנעלער, לאזט מען נאך איבער יום הכפורים. דאס איז דא א עשירי? צום יום הכפורים. דו זארסט דריי נעמען אין די דריי נעמען. עשירי בו? מילא, אבער הלכות שביתת עשור איז שווער, ווייל עשור פון וואס? ס׳מוז זיין עפעס א לשון וואס רעדט איר? ס׳מוז זיין עפעס א לשון וואס רעדט איר? ליזער איז נישט נאר די הלכה באסור לחדש השביעית. דער קעפל איז שביתת עשור, אבער טאקע אינטערעסאנט. ער האט געהאלטן שביתת עשור, יום הכפורים? ער האט נישט ליב געהאט לאנגע נעמען? ער האט נישט ליב געהאט ווען דער קעפל האט דריי פיר ווערטער?
Speaker 2:
איך קען זיין פשוט אזא קען, ס׳איז דא שביתת השבת, וואס איז שביתת השביעי, און דא איז שביתת העשירי, שביתת העשירי. ס׳איז עפעס צוויי נאמבערס.
Speaker 1:
וואס הייסט נישט הלכות שביתת השבת? ס׳הייסט פלעין הלכות שבת. הלכות שבת, רייט. אקעי, ווייל הלכות שבת האט ער ארויסגערעכנט אלע משהו נוגע שבת. יא, אמת. אממ… יא, אמת. אויך דו מיינסט זאגן זכר און שומר, די אלע זאכן. עונג שבת, יא. דער רמב״ם האט אמאל לאנגע קעפלעך? אויב ער האט כמעט נישט דא קיין לאנגע קעפלעך, האט ער ענדערש געוואלט שביתת עשור, וואס איז צוויי ווערטער, ווי שביתת יום הכיפורים, וואס איז דריי ווערטער. פלוצלינג שביתת יום טוב? יום טוב איז געווענליך א יו״ט מיט א שטרעכנעלע. אקעי, איך גיי אריין אין די קליינע פכים קטנים. ניין, ס׳איז אינטערעסאנט, ווייל ס׳איז נישט קיין איין אנדערע ספר וואס הייסט אזוי. איך טראכט אפשר דער רמב״ם זאגט עס גענומען? די גמרא רופט אים כיפור יומא, די טאג. שביתת היום, יומא. די מסכתא רופט מען אזוי. די מסכתא הייסט דיומא, יומא, יומא לימים הכפורים. ווערט עס גערופן אזוי? איך ווייס נישט, די נעמען פון מסכתא זענען נישט… איך ווייס נישט, איז דאס רבינו יונה הקדוש וואס האט אריינגעמאכט די העדינגס פון די מסכתות? נו איידיע. ניין. איך מיין אז ס׳איז דא פלעצער וואס מ׳רופט עס מסכת יום הכיפורים, ניין? אה, ס׳איז דא וואס מ׳רופט עס מסכת יום הכיפורים, יא. איך ווייס נישט. אקעי. יא. איז מיר גייען לערנען די הלכות פון שביתת יום הכיפורים, אזוי ווי דו זאגסט, נישט די ענין פון די תפילה. אבער יום כיפור טוט מען זייער אסאך זאכן, אבער יעצט לערנט מען בעיקר וואס מ׳טוט נישט. רייט. רייט. מ׳גייט לערנען וועגן שובת זיין. שובת זיין מיינט סטאפן דאס וואס מ׳טוט געווענליך, טשעינדזשן.
Speaker 2:
גיין צושטערן. צושטערן די ארבעט, יא. שובת ביום, יא. זייער גוט. און אין אונזער פאל צושטערן מען די ארבעט, און מ׳צושטערט די עסן, מ׳צושטערט אלעס, מ׳צושטערט די רגילות׳דיגע לייף.
די פיר מצוות פון שביתת עשור
Speaker 1:
זאגט דער רמב״ם אזוי, דער קעפל, דער רמב״ם ברענגט אייביג די מצוות וואס איז אין די נושא, אין די הלכות. זאגט ער, ס׳איז דא אין דעם פיר מצוות, צוויי מצוות עשה און צוויי מצוות לא תעשה. די ביידע זענען דבר והיפוכו, רייט? די מצוות עשה לשבות בו ממלאכה, צו צושטערן, נישט צו ארבעטן. און די מצוות לא תעשה איז די זעלבע, שלא לעשות בו מלאכה. און די זעלבע זאך לענין שביתה פון עסן, איז דא די פאזיטיוו, די מצוות עשה איז להתענות בו. און די זעלבע זאך איז אין די לא תעשה, שלא לאכול ולשתות בו. דער רמב״ם זאגט קלאר, לאכול ולשתות בו. מיר וועלן זען אינערווייניג, דער רמב״ם זאגט אז עסן איז א דאורייתא, און אנדערש מיין איך ווי אפשר אנדערע ראשונים, אבער נישט אלע חמשה עינויים איז א דאורייתא. זאגט ער דא שלא לאכול ולשתות בו. ס׳איז נישט די זעלבע לעוועל דאורייתא, יא. שוין. יא. אקעי. און די מצוות גייען מיר לערנען אין די דריי פרקים. יא. זאגט דער רמב״ם, זייער גוט.
הלכה א: מצות עשה לשבות ממלאכה
Speaker 1:
ס׳איז פרק א׳. מצות עשה לשבות ממלאכות, צו רוען און צו צושטערן פון די מלאכות, בעשור לחודש השביעי, שנאמר, אזוי ווי ס׳שטייט אין פסוק אויף די מצוה פון יום כיפור, “שבת שבתון הוא לכם”. ס׳איז א שבת שבתון, ס׳איז א טאג פון פול שביתה. ביי שבת שטייט שבת שבתון, און ביי יום כיפור. ס׳מיינט אז מ׳דארף רוען פון אלעס. יום טוב שטייט נישט שבתון, ס׳שטייט נאר שבת, ווייל מ׳דארף רוען פון אסאך זאכן. שבת שבתון איז א גרעסערע רוהיגקייט. דעמאלטס וואלט מען דארט געזאגט, מ׳דארף טשעקן די לשונות פון די פסוקים, אבער אין יום טוב שטייט בפירוש אין פרשת בא, אז “אך ביום הראשון תשביתו שאור מבתיכם”. דארטן דוקא ווייסט מען. אבער איך זאג, ווען ס׳שטייט שבת שבתון מיינט עס א שטארקע שביתה. וכל העושה בו מלאכה, ביטול מצות עשה, ווען איינער טוט יא א מלאכה איז ער מבטל מצות עשה, ועבר על לא תעשה, שנאמר, שטייט אויך, אויסער די עשה פון “שבת שבתון” שטייט אויך, און בסוף ענדיגט דער פסוק “כל מלאכה לא תעשו”, א לא תעשה.
עונשים: כרת, חטאת, סקילה
Speaker 1:
און וואס זענען די עונשים? זאגט ער, די עונשים איז אזוי, אם עשה ברצונו בזדון, אונז האבן פארשטאנען פריער, ברצונו בזדון מיינט, בזדון מיינט ער ווייסט וואס ער טוט, און ברצונו מיינט ער וויל עס טון. רצון לאפוקי שוגג, זדון לאפוקי אונס. פארקערט, רצון לאפוקי אונס, דאס הייסט ווען א גוי צווינגט דיך, ווייסטו וואס דו טוסט, ס׳איז נישטא אז דו האסט פארגעסן אז ס׳איז שבת, אבער ס׳איז נישטא רצון. און בזדון, אז דו ווייסט אז דו טוסט עס בזדון. ברצון ובזדון. רצון לאפוקי אונס, און זדון לאפוקי שוגג. רייט. ואם עשה בשגגה, איז חייב קרבן חטאת קבועה, דארף מען ברענגען א קרבן חטאת. חטאת קבועה מיינט וואס ס׳איז נישטא קיין חילוק צווישן עשיר אדער עני. ס׳איז דא געוויסע מצוות וואס די קרבן איז עולה ויורד לפי די געלט וואס מ׳האט, אבער חטאת, דאס איז חטאת קבועה.
הלכה ב: וועלכע מלאכות זענען אסור
Speaker 1:
ווייטער, זאגט דער רמב״ם, וועלכע מלאכות טאר מען נישט טון? זאגט דער רמב״ם, כל מלאכה שחייבין על זדונה בשבת סקילה, אה, ער גייט יעצט זאגן וועלכע מלאכות. זאגט ער, אונז האבן דאך שוין אויסגעלערנט אין הלכות שבת ל״ט מלאכות מיט תולדות. די אלע מלאכות וואס שבת איז מען מחייב אויף זיי סקילה, די מלאכות זענען אסור ביום הכיפורים, וחייבין על זדונה עונש כרת. און דער עונש, אזויווי ער האט שוין געזאגט אז דער עונש איז כרת, אויף וועלכע זאך איז כרת? אויף די אלע מלאכות וואס שבת איז מען חייב סקילה.
און אויך די זעלבע זאך איז מיט די שוגג, וכל שחייבין עליו קרבן חטאת בשבת, דאס הייסט די אלע זעלבע מלאכות וואס אויב מ׳האט עס געטון בשוגג ברענגט מען א קרבן חטאת בשבת, חייבין עליו קרבן חטאת ביום הכיפורים. יא, דאס איז איבעריג. מ׳וואלט געקענט זאגן אז אלע מלאכות זענען די זעלבע. דער פוינט איז, אזויווי ס׳שטייט אין די משנה אין מכות, אין בין שבת ליום הכיפורים אלא שזה זדונו בכרת וזה זדונו בידי אדם. אין אנדערע ווערטער, שבת, ווען אונז געדענקען וואס ס׳שטייט די זעלבע נוסח, “ומחייבין על עשיית מלאכה זו”, האבן מיר געלערנט דריי זאכן: אויב מ׳טוט בעדים ובהתראה, פארשטייט זיך ברצונו ובזדון, באקומט ער סקילה. און אויב ער טוט בלי עדים ובהתראה, באקומט ער כרת. און בשוגג איז די זעלבע חטאת. סאו די איינציגסטע זאך וואס יום כיפור איז אנדערש ווי שבת איז די זעלבע מלאכות, אבער ס׳איז נישטא דעם אופן וואס מ׳קען באקומען סקילה. דאס הייסט, ס׳איז נישטא קיין בית דין, בית דין של מטה, איז נישט מעניש אויף א מזיד פון יום כיפור, אדער די דאורייתא פון יום כיפור. דער אייבערשטער געבט שוין כרת, דאס איז שוין צווישן א מענטש און דער אייבערשטער. משא״כ שבת וואס האט ביידע, ס׳איז דא סיי כרת און סיי סקילה. סאו יעדע זאך וואס שבת וואלט געווען סקילה, און דער אמת איז אז ס׳וואלט אויך געווען כרת, איז אויך אין יום כיפור איז כרת בלי סקילה. דאס איז די לשון. איך מיין, סקילה איז אזויווי ער נעמט איבער די כרת, יא, ס׳קען דאך נישט זיין ביידע. אבער דאס איז שוין אן אנדערע נושא.
איסורי דרבנן אויך אסור ביום כיפור
Speaker 1:
יעצט, נישט נאר די דאורייתא, נאר כל דבר שאסור לעשותו בשבת, ווייל אין הלכות שבת האבן מיר דאך געלערנט אז ס׳איז דא זייער אסאך דרבנן׳ס. די אלע זאכן וואס מ׳טאר נישט טון מדרבנן בשבת, על פי שאין בו מלאכה, איז אויך אסור לעשותו ביום הכיפורים.
הלכה א (המשך) — כל שאסור בשבת אסור ביום הכיפורים: דרבנן׳ס
לשון “מלאכה” מיינט אלעמאל מלאכה דאורייתא
Speaker 1: מלאכה, געדענקען איז אלעמאל די לשון, למשל אין הלכות עירובין האבן זיי א גאנצע צייט געהאט, אויב מ׳האט געלייגט א זאך אין א מגדל ואסור משום מלאכה. מלאכה מיינט אלעמאל מלאכה דאורייתא, די לשון מלאכה מיינט ל״ט מלאכות, נישט שבות וואס איז דומה למלאכה אדער יבוא לידי מלאכה. מלאכות מדאורייתא, ל״ט מלאכות.
סאו מיר האבן געלערנט אין פרק כ׳ עפעס אין הלכות שבת, רייט? אז די חכמים האבן גע׳אסר׳ט אויך זאכן וואס זענען נישט מלאכה, אלא שהן דומין למלאכה אדער מביאין לידי מלאכה, וואטעווער די ריזען איז, און אויף דעם רעדט ער יעצט.
איסורי דרבנן ביום הכיפורים
א זאך וואס איז אסור שבת אפילו ס׳איז נישט קיין מלאכה, אין אנדערע ווערטער, יא, פטור אבל אסור, רייט? די חכמים האבן גע׳אסר׳ט, איז אויך אסור ביום הכיפורים. “ואם עשה”, אויב האט ער עובר געווען און יא געטון, איז אויך די זעלבע זאך אזויווי שבת, אז “מכין אותו מכת מרדות”. מ׳געבט אים א מכת מרדות אזויווי יעדע איסור דרבנן קומט מכת מרדות. אויב מ׳האט געטון איינע פון די איסורי דרבנן אויף יום כיפור, באקומט מען מכת מרדות אזויווי מ׳באקומט אויף שבת, “כדרך שמכין אותו בשבת”.
דריי סארט דרבנן׳ס: שבות, מוקצה, איסורי אמירה/עשיה לכתחילה
סאו שטייט אז למשל, דא האבן אונז דערווייל נאר געהאט די דרבנן׳ס וואס זענען נישט מלאכה, וואס זענען דומה למלאכה, אבער מיר האבן נאכנישט געהאט למשל מוקצה אדער די זאכן פון שבות אדער פון… אה, גוט. אה, דא גייט ער זאגן מוקצה.
“כל שאינו מטלטל בשבת”, דאס איז א זאך פאר זיך. ענליך צו מלאכה, נאר ס׳איז אן איסור טלטול, איז אויך אסור לטלטל ביום הכיפורים.
דער רמב״ם רעכנט אויס אלע דריי סארט דרבנן׳ס וואס זענען דא שבת, עקסטער אויף יום כיפור. ווייל ס׳זעט אויס אז ס׳איז נישט די זעלבע. ווען ער וואלט נאר געזאגט איינס, וואלט מען געמיינט, אקעי, דאס פארשטיי איך, ווייל ס׳ברענגט צו מלאכה. אבער וואס קומט אריין טלטול? ניין, טלטול איז אויך דא אין יום כיפור.
און א פערטע זאך, וכל שאסור לאמרו, אויך די אלע זאכן וואס מ׳טאר נישט טון אלס, אזוי ווי מיר האבן אויסגערעכנט, שלא יהא דיבורך של שבת, די זאכן וואס האבן צוטון מיט כבוד שבת, או לעשותו לכתחילה בשבת.
דיסקוסיע: וואס מיינט “לעשותו לכתחילה בשבת”?
Speaker 1: אויף וואס האט ער געזאגט געוויסע זאכן וואס מ׳זאל נישט אנהייבן טון שבת? איך וואלט געזאגט לעשות לכתחילה מיינט אזוי ווי די זאך וואס מיר האבן געלערנט אויך, משום ממצוא חפצך, אזוי ווי להתחיל, צו מאכן הכנה פאר מוצאי שבת. דאס וואלט מען גערופן לעשות לכתחילה. דאס הייסט, אנהייבן די ארבעט פאר מוצאי שבת, להתחיל במלאכה, אזוי ווי לכתחילה מיינט די אנהייב. איך וואלט אזוי געטראכט, פארוואס נישט? ס׳איז בכלל איינע פון די שבותים.
איך האב געזען, ער טייטשט דא, איינער טייטשט דא, להתחילה, לכתחילה, ס׳איז דא זאכן וואס ס׳איז נישט דא קיין עונש. דאס הייסט, ס׳זעט אויס אז אויף… דער רמב״ם זאגט נישט אויף טלטול, למשל, איז דא מכת מרדות. וואס איז באמערקט? מכת מרדות, ווער ס׳טוט א דבר משום שבות, מכין אותו מכת מרדות. אבער ער זאגט נישט דא למשל אז איינער וואס איז מטלטל א דבר שאינו מטלטל מדרבנן… רייט, אדער איינער טוט איינע פון די זאכן וואס מיר האבן געלערנט שפעטער אין הלכות שבת, משום ממצוא חפצך, אדער די אלע זאכן, איז דאס קען מען עס רופן תצאה שלח התחלה. מיינט צו זאגן, אזוי ווי דו האסט געזאגט, קען זיין אז ס׳הייבט אנהייבן, אדער ס׳קען אויך אז מ׳טאר נישט שלח התחלה טון, אבער בדיעבד איז נישטא אויף דעם קיין עונש.
צוריק צו הלכות שבת פרק א׳ — וואס איז מכת מרדות?
Speaker 1: ווייל אין הלכות שבת האט אונז, דאכט זיך, דער רמב״ם געזאגט זייער קלאר. ער האט אונז געזאגט אנפאנג אז אלעס וואס מ׳טאר נישט טון בשבת משום דרבנן איז מכת מרדות. נו, וואס איז נישט קלאר?
Speaker 2: איך מיין צו זאגן דאס וואס איך האב מחדש געווען אז אויף מוקצה איז נישט דא קיין…
Speaker 1: יא. איך ווייס נישט אויב ס׳איז… ניין, ס׳האט יא געזאגט. וואס האט מען געקוקט וואס איז געשטאנען? “וכל מקום שנאמר שעושה דבר זה פטור אבל אסור, הרי זה אסור מדברי סופרים.” ער זאגט זייער קלאר, אויף זאכן וואס שטייט פטור. “וכן כל מקום שנאמר אין עושין כך וכך.” ניין, דאס איז… או אשר לעז כך וכך בשבת, ער מיינט אויך ס׳איז א כלליות׳דיגע לשון, אזוי ווי טלטול לכאורה, ניין?
ער רעדט אבער מער וועגן די זאכן וואס זענען בעצם אזוי ווי פטור אבל אסור. אבער די אנדערע זאכן… אבער די לשון איז נישט אזוי משמע. איך ווייס נישט אויב די הלכה…
Speaker 2: ניין, די לשון וואס דער רמב״ם רעדט וועגן אין… אין פרק א׳ פון הלכות שבת, ער געבט די כללים פון אז ס׳איז דא אסור, מותר, הרי כליד חייב, אסור, מותר. און ער זאגט אז ס׳איז דא נאך לשונות וואס מיינען אויך פטור אבל אסור, נישט נאר די לשון פטור, נאר אויך די לשון אין עושין וכדומה, דאס איז די לשון וואס דו ברענגסט. ס׳מיינט נישט צו זאגן דאס.
Speaker 1: און זיי האבן געלערנט, יענער אין אותן איז אויך ווייל דומם למלכה הייסטו. ער גייט נאך אלץ ארויף אויף די אלע פרקים. ער זאגט נאר א כלל אז אמאל שטייט אין אותן, אבער זעסטו קלאר אז פון פרק כ״ד וואס אונז קומען דא, אז ס׳איז דא דברים שהן עשירין אפילו זיי זענען נישט דומה אדער מביאין למלכה, זיי קלעבן נישט אז מ׳באקומט מכת מרדות פארלויפן שבת.
העלאו, אלעס האט א שיעור. און דאס איז אינטערעסאנט, דער רמב״ם האט נישט געזאגט זייער קלאר אין הלכות שבת, אבער דא זעט עס אזוי אויס, און דא זאגט ער עס.
נאך א הסבר אין “לכתחילה” — שעת הדחק
Speaker 1: נאר אלי פשוט, און די זאכן וואלט איך געזאגט הייסן דברים שאין עושין לכתחלה. אזוי וואלט איך געטראכט. ס׳קען זיין אין נושא לכתחילה מיינט ער ווערסעס די אלע וואס בשעת הדחק האבן די רבנן מקיל געווען. די אלע זאכן וואס איז די אלע דרבנן, אויב דא איז שעת הדחק איז מען מקיל. זאגט ער, יעדע דרבנן איז זאכן וואס נאר מתחילה טאר מען עס נישט טון בשבת. יעדע זאך אין די וועלט איז מותר בשעת הדחק. מ׳איז נישט די רבנן.
Speaker 2: ניין, שבועות איז נישט סתם א שעת הדחק, ס׳דארף זיין מקום מצוה, ס׳דארף זיין שטערקערע. למשל ביי עירוב האבן מיר נישט געהאט אפילו א קלענערע לשעת הדחק.
כללו של דבר — פיר קאטעגאריעס פון דרבנן׳ס
Speaker 1: בקיצור, די פוינט קלאר איז אז יום כיפור איז דא די אלע קלארים. אבער מ׳זעט דא זייער קלאר אז דער רמב״ם האט זייער שטארק געהאלטן די פיר קאטעגאריעס וואס ס׳איז דא אין הלכות שבת. ס׳איז דא מלאכה, ס׳איז דא ווייסט מען נישט שוין מלאכה, ס׳איז דא תלפול, ס׳איז דא איסור אמירה אדער עשיה לכתחילה. ס׳זענען פיר אנדערע קאטעגאריעס, ס׳איז נישט די זעלבע. יעדער איינער שרייבט עקסטער.
זאגט דער רמ״א, “כללו של דבר”, איז די לשון המשנה וואס דו האסט געזאגט, “אין מה שבת ליום הכפורים בענינים אלו”. ס׳איז נישט דא קיין חילוק צווישן שבת און יום כיפור אין די ענינים. ס׳איז טייטש אין די ענינים פון מלאכה, מלאכה דאורייתא, מלאכה דרבנן, “אלא שזה במיתה וזה בכרת”.
אבער ס׳איז דא יא א חילוק. ס׳איז דא זאכן וואס מ׳האט מתיר געווען אין יום כיפור. מיר גייען דיסקאווערן אז ס׳איז יא דא עפעס א חילוק, וואס ס׳איז עפעס א מדרש פליאה לדעתי.
הלכה ב — מותר לקנב את הירק ביום הכיפורים מן המנחה ולמעלה
הקדמה — א שווערע הלכה
Speaker 1: אקעי, די קומענדיגע הלכה איז אביסל א שווערע הלכה. סאו איך מיין אז איך גיי עס לערנען אויף איין וועג, אדער דו קענסט זאגן דיין אותיות. איך גיי עס לערנען איין וועג, וואס ס׳איז נישט לכל הדעות אז דאס איז דער ריכטיגער פשט אין דעם רמב״ם, אבער אזוי מיין איך שטימט עס אביסל.
דער רמב״ם גייט אויסרעכענען זאכן וואס שבת טאר מען נישט טון, אבער ס׳איז אביסל שווער עס צו זאגן אזוי, ווייל אונז האבן מיר נישט געזען אז מ׳זאל עס אסר׳ן אין הלכות שבת. אבער זאכן וואס שבת טאר מען נישט טון, ווייל ס׳איז דומה צו איינע פון די מלאכות פון אנגרייטן די עסן, צו ס׳איז דומה צו טוחן, אדער כדומה. אבער יום כיפור האט מען עס יא מתיר געווען, יום כיפור נאכמיטאג, ווען מ׳איז שוין זייער הונגעריג, האבן מיר עס מתיר געווען, ווייל יום כיפור איז דאך אנדערש ווי שבת, אין דעם אז מ׳פאסט און מ׳איז זייער הונגעריג. ממילא האבן די חכמים יא מקיל געווען, אזוי ווי זיי זענען מקיל געווען מיט געוויסע דרבנן׳ס, זענען זיי מקיל געווען מיט די איסור דרבנן משום עגמת נפש. אזוי מיין איך איז דער פשוט׳ער פשט.
לשון הרמב״ם — קנובת הירק
Speaker 1: זאגט דער רמב״ם אזוי: “מותר לקנב את הירק”. דער רמב״ם גייט שוין זאגן וואס טייטשט דאס “לקנב את הירק” — אנגרייטן ירקות אויף אויסצופאסטן מוצאי יום כיפור. מעג מען דאס טון ביום הכפורים מן המנחה ולמעלה, פון נאכמיטאג און ווייטער מעג מען אנגרייטן די קנובת הירק.
זאגט דער רמב״ם, “מה היא הקנובה?” וואס מיינט דאס קנובת הירק? און זיין שאלה איז אזויווי, וואס האט ער יעצט באגעגנט? פארוואס האט מען נאך נישט געהערט פון דעם? איך האב נאך נישט געהערט אין הלכות שבת אלע מיני מלאכות. וואס איז די קנובה?
ער טייטשט. זאגט ער, “מה היא הקנובה? שיסיר את העלין המיובשין” — פון די ירק נעמט מען אראפ די בלעטלעך וואס זענען נישט גוט, “ויקצץ השאר” — און די איבריגע צושניידט מען, “ויתקן אותו לאכילה”.
סאו פון די לשון איז משמע אז ס׳וואלט געווען עפעס אן איסור, אדער פון די “יסיר את העלין המיובשין” עפעס אן ענין פון בורר, עפעס ענליך צו בורר, און די “יקצץ השאר” קען זיין עפעס אן ענין פון טוחן. און “ויתקן אותו לאכילה” איז אפשר די דזשענעראל איסור פון מתקן זיין בשבת. הגם מתקן זיין אוכל מעג מען יא.
נאך זאכן — אגוזים ורימונים
Speaker 1: “וכן”, נאך זאכן וואס מ׳מעג טון אזוי: “מפצעין באגוזים” — צוברעכן ניסלעך. ומפררין רימונים. צורייבן.
Speaker 2: צורייבן ממש.
Speaker 1: צורייבן?
Speaker 2: פירורים, פירורים.
Speaker 1: יא, אבער ס׳מיינט ליטעראלי עפענען…
Speaker 2: יא, צו מאכן די סידס.
Speaker 1: אדער דארף מען צוברעכן די סידס.
Speaker 2: די זעלבע זאך אריבער, מ׳דארף עפענען.
Speaker 1: ניין, מ׳דארף נישט עפענען. סתם מיינט צו צונעמען די קערלעך, צו צוטיילן. ארויסנעמען די קערלעך פון די רימון. ארויסנעמען די קערלעך. עפענען א רימון.
Speaker 2: אפילו נישט עפענען א ניס אדער עפענען א רימון.
Speaker 1: אבער נישט עפענען א רימון. אראפנעמען די… נאר אראפנעמען די קערלעך פון וואו ס׳ליגט. אז די קערלעך זאלן זיין עקסטער, מ׳זאל עס קענען עסן. אנגרייטן די רימונים.
אויך זעט אויס אז דאס איז אויך עפעס א… וואלט געווען עפעס אן איסור בשבת. מעג מען אבער מן המנחה ולמעלה. פארוואס? מפני עגמת נפש. ווייל… פארוואס מעג מען יא טון? זאגט דער רמב״ם, מפני עגמת נפש. ווייל יום טוב, יום כיפור האט מען עגמת נפש, ספעציעל ווען ס׳איז שוין מן המנחה ולמעלה איז מען שוין זייער הונגעריג, האט מען דאס מתיר געווען אז מען מעג שוין אנהייבן אנגרייטן די עסן פאר מוצאי יום טוב.
לכאורה משמע עגמת נפש איז די טייטש, ווייל תמיד אז דו גייסט דארפן אנהייבן אנצוגרייטן די אויספאסטן נאך יום טוב, וועט עס נעמען נאך צען מינוט ביז דו קענסט עסן, און דו וועסט נעבעך דארפן פאסטן מוצאי יום טוב אויך.
Speaker 2: יא, זייער גוט.
יום כיפור שחל בחול ויום כיפור שחל בשבת
Speaker 1: זאגט דער רמב״ם, אבער דאס איז יום כיפור וואס איז חל בחול, אבער יום כיפור…
המשך הלכה א – מנהג שנער ומערב בענין קניבת ירק ביום הכיפורים
און נאך א זאך, כבר נהגו העם, זאגט דער רמב״ם, למעשה, דער מנהג ישראל איז, כבר נהגו העם, דער פאלק פירט זיך בשנער ובמערב, שנער איז בבל, און מערב, וואס איז מערב? מ׳האט געטראכט, מען מיינט מאראקא אדער מערב פון בבל? שלא יעשו אחד מכל אלה ביום הצום, אז מ׳זאל נישט טון די קניבת ירק, אגוזים, רמונים ביום הצום, אלא הרי הוא כשבת לכל, מ׳זאל אנהאלטן אזוי ווי שבת די איסור מיט די סארט זאך.
אין אנדערע ווערטער, לאמיר, דאס גייט צוריק צו וואס מ׳האט געזאגט. יום הכיפורים איז כשבת לכל דבר, חוץ פון איין זאך, דער רמב״ם האט נישט געזאגט קלאר אנהייב אז ס׳איז א חוץ, אבער דאס איז פון די סוף. חוץ, דא איז דא עפעס א זאך פון קניבת ירק, וואס ווען יום כיפור איז שבת זעסטו, דאס איז איין שורה אין די גמרא וואס דער רמב״ם האט גע׳פסק׳נט אז מ׳טאר עס נישט טון, כדי שבת איז פראבלעם. יום כיפור, וויבאלד משום עגמת נפש האבן די חכמים עס מתיר געווען, ממילא אפילו יום כיפור איז שבת האבן זיי עס נישט מתיר געווען ווייל ס׳בלייבט צוריק שבת, וואס מ׳טאר נישט.
און דער מנהג איז אבער אז מ׳גייט צוריק, ניין, איז יום כיפור אזוי ווי שבת, און לכאורה דאס איז אויך די ביאור פון דעם מנהג. דאס הייסט, מ׳זאגט פאר מענטשן אז יום כיפור איז אזוי ווי שבת, אבער דאס מעג מען יא, מענטשן ווערן צומישט, האט מען צוריקגעמאכט אז מ׳זאל זיך פירן אינגאנצן אזוי ווי שבת, און נישט ווערן צומישט פון זאכן וואס זענען מותר יום כיפור און אסור שבת.
ביסט מסכים?
Speaker 2: זייער גוט, יא.
הערה אויף דעם רמב״ם׳ס שטייגער אין הלכות שבת
איך וויל נאר זאגן איין הערה אויף די ימי הקנוב, ווייל דאס איז א וויכטיגע זאך. זיי האבן געלערנט אין הלכות שבת. געווענליך, דער רמב״ם זאגט נישט אויס וואס זאכן זענען, כמעט קיינמאל נישט. ער ברענגט א לשון פון די גמרא, און ער זאגט טייטש, ווייל אין פירוש המשנה טוט ער עס א גאנצע צייט. אבער אין הלכות, און געווענליך אין הלכות שבת בפרט, אין רוב הלכות, דער רמב״ם ברענגט די לשון. איינער ווייסט נישט אז לשון הקודש פון די גמרא איז אן אנדערע פראבלעם, דער רמב״ם פארהאלפט נישט יענע פראבלעם. ס׳איז א קשיא פארוואס נישט, אבער דאס איז די ריאליטי.
דא איז… דא איז… איך האב געשריבן א ספר. איך הער, מעיבי. דער רמב״ם זאגט נישט אז מ׳זאל לערנען פירוש המשניות פאר מ׳לערנט רמב״ם מיט די הקדמה, רייט? ער זאגט אז מ׳זאל לערנען מחומש און רמב״ם. סאו לויט דעם דארף מען נאך לערנען פירוש המשניות, צריך עיון.
דא ברענגט ער די לשון, דאס הייסט, די צווייטע זאך וואס ער טוט אסאך מאל, דער רמב״ם, דאס איז איין זאך וואס דער רמב״ם טוט אסאך מאל. די צווייטע זאך וואס דער רמב״ם טוט אסאך מאל, איז ער שרייבט שוין איבער די לשון אויף א לשון וואס איז מער מובן. ער ברענגט א לשון, אנשטאט פון זאגן, איך געדענק נישט א דוגמא דאס אויטאמאטיק, אבער אסאך מאל ברענגט ער א לשון וואס איז מער פשוט, אנשטאט פון עפעס א שווערע לשון פון די גמרא, ער זאגט שוין וואס עס מיינט.
דא טוט ער נישט אזוי. ער ברענגט די לשון הגמרא, נישט א משנה, “מותר לקנב ירק”, און ער דארף נאך צולייגן א הסבר וואס דאס איז קנוב, אז מ׳זאל פארשטיין וואס מ׳מעג טון. ער וואלט געקענט זיין געדולדיג, “מותר להסיר העלים המיובשות וכו׳ ויתקן אוכל”, אזוי וואלט ער געקענט טון.
די שוועריגקייט מיט קניבת ירק
סאו, ווייסט נישט פארוואס? די ריזען איז ווייל דא איז דא אפשר א שוועריגקייט, און די מפרשים שוין פאר די רמב״ם דערפון, אנדערע האבן זיך געמוטשעט וועגן די פראבלעם. וויאזוי קען זיין, אויב ס׳איז אן איסור דאורייתא, קען דאך נישט זיין אז ס׳איז מותר יום כיפור. אויב ס׳איז אן איסור דרבנן, אפשר זאל דאס זיין מותר שבת אויכעט, על ידי סמוך לאכילה.
האסט אמאל געהערט אז שבת טאר מען נישט פוצל זיין א גוזם? ס׳איז א שאלה פון בורר, אין הכי נמי, מ׳טאר נישט, דרך ארגן מ׳טאר נישט שבת, נאר ס׳איז מותר לאכילה.
Speaker 2: איך האב געהאט קלאר אז מען מעג מפוצץ זיין א גוזם.
ביי איסור טלטול איז געשטאנען אז מען מעג מפוצץ זיין א גוזם מיט די כלים. אבער תירוץ, מען מעג עס אבער נאר טון לצורך אכילה. מען טאר נישט טון להלכות פורר, מען טאר נישט טון להניח.
דיון: דער ענין פון “לא ניח” ביום כיפור
איך וואלט געטראכט אזא פשוט׳ע זאך, אז יום כיפור נאכמיטאג…
Speaker 2: ניין, ס׳איז נישט.
דאס איז די נקודה. אויב ס׳איז אינדערפרי איז עס פאר ביינאכט. אויב ס׳איז נאכמיטאג, הייסט עס שוין סמוך לאכילה. וועגן דעם מעג מען.
Speaker 2: זאג אזוי, זאג שבת, איז דארף מען נישט כאילו… ס׳איז אייביג, מ׳קען עס א גאנצע צייט עסן.
לא ניח ממש, מ׳מאכט א גרויסע מארג אויף וועקצורייגן, איז א פראבלעם. אבער סתם מעג מען קראכן. אבער יום כיפור מעג מען נאר ווען ס׳איז שוין סמוך, ווייל אזוי הייסט עס אזוי ווי לא ניח.
Speaker 2: אקעי, אזוי וואלט איר געטראכט. אבער ס׳שטימט נישט לויט יענץ פארוואס אויב יום כיפור איז פאר אלע שבת זאל זיין אסור.
אקעי, ס׳קען זיין אז שבת איז געבליבן מיט די רעגולערע איסור. מ׳האט עס מתיר געווען מיט יום כיפורים, און שבת איז געבליבן מיט זיין איסור.
Speaker 2: איך האב אבער מיט א שבת אויך.
מיט א שבת, איך האב נאר דא אן ענין פון וויאזוי מ׳זאגט דא לא ניח. נאר וואס וואלט איך געזאגט? געווענליך טאר מען נישט אויף מוצאי שבת, אפילו אויב ס׳איז מיוחד, אפילו אויב ס׳איז גענוג נאנט, ווייל מ׳איז נישט מכין פון שבת אויף מוצאי שבת.
Speaker 2: וואס איז די נושא פון הכנה אזוי?
יום כיפור, משום עגמת נפש האבן דאס מתיר געווען. אויב ס׳איז שבת, וויל מען נאך אלץ נישט… ס׳איז נישט אזוי קלאר.
בקיצור, because of this, און… איך שול יעצט, because of this, ס׳איז געווען אנדערע מפרשים וואס האבן פארשטאנען אז כנובת יעדער האט גערעדט פון א זאך וואס איז אסור, אפשר ממש אסור. דאס וואס דער רמב״ם לייגט צו מארקן איבער צו זאגן קלאר, whatever exactly די דיטיילס פון וואס ער מיינט איז, אבער מ׳רעדט נישט פון קיין תוכחה. ממש, נישט פון קיין בורר ממש, עפעס צוגרייטן די רעריג, און ער זאל פארשטיין אז דאס איז… ער זאגט נישט קיינמאל שבת אז ס׳איז אסור, איך ווייס נישט וויאזוי זיי קענען וויסן אז מ׳טאר נישט שבת, אבער אפשר וועגן אזוי ווי איך זאג, א שבת, אויב ס׳איז א מחלוקת אכילה מעג מען, אבער טאמער נישט איז עס נישט געווען. אויב יום כיפור האט מען ספעציעל מתיר געווען אז נישט עפעס איז שבת.
דאס זאג איך נאר צו מסביר זיין פארוואס דער רמב״ם דארף דאס זאגן, כדי צו זאגן אז מ׳רעדט נישט דא פון כניסה דאורייתא, אדער אפילו אפשר נישט פון קיין ממש עשר דרבנן, ס׳קען זיין ס׳איז אפילו ווייניגער פון דעם. אבער ס׳איז שווער אביסל פארשטיין, ווייל אויב אזוי, פארוואס דער עם האט שוין זיך געפירט אפילו דאס צו אסר׳ן, איז שוין נגזים אביסל.
Speaker 2: יא, די סוגיא איז אביסל מער קאמפליצירט, ווייל אין די גמרא זעט אויס ווי א חלק פון די זאך וואס מ׳זארגט זיך איז ווען מ׳וועט קומען צו עסן. דער חילוק צווישן מן המנחה למעלה און נאכדעם איז וועגן מ׳וועט קומען צו עסן. סאו ס׳ווערט עפעס שווער, און אויך משום עגמת נפש איז דא עפעס א שיט אז מ׳זאל עס טון משום עגמת נפש כדי מ׳זאל מער פילן די טענות.
יא, איינע פון די ראשונים. סאו ס׳איז א גמרא וואס איז דא דארטן פארשידענע שיטות ראשונים אפצולערנען.
Speaker 2: יא, דאס איז א קליינע גמרא. אזוי ווי די גמרא זאגט מ׳זאל לאזן וואקסן גר״א איז משום עגמת נפש. כדי מ׳זאל… ס׳איז שווער, יא. אבער אזוי זאגט איינער?
יא, איך מיין, איך מיין, איך מיין. פאני פשט. איך זאג יענע גמרא האט פארשידענע וועגן וויאזוי עס טוט צו לערנען, אבער אונז האבן עס געלערנט אזוי אז מען קען עס אפלערנען די גלאטע וועגן פון די רמב״ם. איך וויל נאר זאגן וואס די רמב״ם זאגט, אבער אויך די ריסען פארוואס די רמב״ם איז נישט געהעריג מסביר, ווייל ס׳איז עניוועי די מנהג איז נישט צו טון, און אזוי שטייט אויך אין שלחן ערוך אז די מנהג איז נישט צו טון, סאו ס׳איז נישט נוגע, ווייל מען טוט עס עניוועי נישט, סאו ס׳איז נאך נישט נוגע.
דיון: פראקטישע שאלות וועגן קניבת ירק
Speaker 2: אויך למשל פאר קינדער אדער מענטשן וואס מעגן יא עסן, וועט דאך אויך נישט זיין די פראבלעם אזוי שטארק מיט לא ניח. מ׳לייגט דא א גאנצע צייט מיט די… ווער זאגט אז מ׳האט בכלל געזאגט אז יום כיפור דארף מען אייביג מער חושש זיין ווייל ס׳איז אייביג מער לא ניח׳דיג?
איך ווייס נישט, ער האט דאך קינדער אינדערהיים.
Speaker 2: פאר קינדער?
מ׳רעדט דאך נישט יעצט פון דעם, מ׳רעדט דאך יעצט פאר די טאטעס.
Speaker 2: ניין, ס׳זעט אויס ווי מ׳האט אינגאנצן גע׳אסר׳ט ווייל יום כיפור איז מער לא ניח.
ניין, ניין, ס׳איז נישט פארוואס דאס דער ענין. איך זאג, נו, פשוט, א פראקטישע זאך. מ׳רעדט דאך פון דעם וואס זיי מאכן פאר מציאמטע, פאר׳ן אויספארס.
איך געדענק אז דער בעלזער רב פלעגט בעטן דעם גבאי אלעמאל פאר נעילה ער זאל ארויסנעמען די מילך פון די פריזש, ווייל ער האט געוואלט ס׳זאל נישט זיין צו קאלט ווען ער טרינקט זיין קאווע אין מוצאי יום טוב. און ער האט געזאגט אז מיט דעם איז ער יוצא די ענין פון כנוס יום טוב.
Speaker 2: ס׳איז נישט קיין שום איסור אפשר, האט ער נישט אויך א שטיקל הכנה?
ניין, אויף איסורים אדער חשש איסורים ממש. דא, אויף סתם אויף ארויסנעמען, אין אלע שולן גרייט מען שוין צו די אויספאסטן. הגם ס׳איז א שאלה פון הכנה, זעט אויס אז ס׳גייט אויף די היתר, אויף א זאך וואס איז נאר א נושא פון הכנה, יום כיפור מעג מען. אזוי וואלט אויסגעזען.
זייער גוט.
—
הלכה ד – מצות עשה פון עינוי ביום כיפור
אקעי, זאגט דער רמב״ם ווייטער, יעצט גייען מיר אונז רעדן וועגן די זאך וואס איז מיוחד פאר יום כיפור. עד כאן האבן מיר געלערנט וועגן שביתה ווי יום כיפור איז ענליך צו שבת. יעצט גייען מיר אונז לערנען ווי יום כיפור איז אייגנארטיג.
“מצות עשה אחרת יש ביום הכפורים”, ס׳איז דא נאך א מצות עשה, אבער דער רמב״ם געבט אויך דעם טיטל שביתה, שובת זיין. שובת זיין פון וואס? זיך צו שטערן פון אכילה ושתיה.
פון דעם איז אינטערעסאנט אז דער רמב״ם געבט דעם נאמען, ווייל די תורה זאגט “תענו”, אבער דער רמב״ם וויל נאך אלץ, ער האט ליב די לשון שביתה. אזוי ווי דער רמב״ם זאגט “שובת מעבירה”, דער רמב״ם האט נישט גענוצט שביתה נאר אויף אזוי ווי מ׳רופט עס שבת, מיר רוען פון מלאכות.
יא, ס׳זעט אויס אז דער רמב״ם האט געטייטשט דעם פסוק אין פרשת אמור וואס ער ברענגט דא, נישט דעם פסוק אין אחרי וואס ער ברענגט, אבער דעם פסוק אין פרשת אמור וואס שטייט “שבת שבתון הוא לכם ועניתם את נפשתיכם”. האט דער רמב״ם געטייטשט, ער ברענגט דעם לשון פון ספר המצות, האט דער רמב״ם געטייטשט אז די שבתון גייט אויך אויף די “ועניתם”, זאלן זיך שובת זיין פון אלעס, פון מלאכות און פון אכילות.
אבער דא ברענגט ער נישט יענער פסוק בכלל, ער ברענגט די פסוק מאחרי. אבער ס׳איז טאקע אינטערעסאנט, “ושבת שבתון” און “ועניתם”.
אה, דא שטייט א תענית. דאס איז אן אנדערע פסוק, און פון וואו ווייסט אונז אז די “תענו את נפשתיכם” מיינט נישט עסן? ס׳קען דאך זיין נאך מיני וועגן פון זיך פייניגן.
“מפי השמועה למדו” – דער מקור פון עינוי הנפש
“מפי השמועה למדו”, חכמים האבן געלערנט הלכה למשה מסיני, “שעינוי שהוא לנפש זה הצום”, אז ענוי וואס איז לנפש, דאס איז די צום דוקא. דאס איז זייער רמז כביכול, אז וועלכע סארט עינוי? אן עינוי וואס איז פאר נפש. נפש מיינט עסן, אזוי האבן זיי פארשטאנען. איך ווייס נישט וויאזוי זיי האבן פארשטאנען די שפילונג, ענין שיש בו איבוד נפש, ער ברענגט די לשונות. בקיצור, נפש, חיות הנפש, איז אן ענין אויף יענץ.
הגם ס׳שטייט נישט דאס, ס׳שטייט נישט עינוי של נפש, ס׳שטייט “ועניתם את נפשותיכם”, זאלט אייך אליינס פייניגן, זאלט פייניגן דיין נפש. האבן זיי אבער מפי השמועה צוגעלייגט אז ס׳איז ווי א טייטש אדער א רמז אזא סארט נפשיות׳דיגע עינוי, און דאס האבן זיי פארשטאנען אז דאס איז נישט צו עסן.
ממילא, וכל הצם בו, יא? אפשר איז געווען אנדערע, א קראי קען זיך דינגען, ער קען זאגן אז “ועניתם את נפשותיכם” מיינט שטיין אויף איין פוס, איך ווייס נישט, ער מיינט זיך פאטשן אזוי ווי אנדערע טוען, וואטעווער, מ׳קען אויסטראכטן אנדערע טייטשן.
אבער, זאגט דער רמב״ם ווייטער, וכל הצם בו, איינער וואס פאסט אין דעם טאג, קיים מצות עשה, אזויווי ער האט געזאגט תענית נשמה זכות, איז א לשון עשה. וכל האוכל ושותה בו, ביטל מצות עשה, אויב איינער עסט יא אדער טרינקט אום יום כיפור, האט ער מבטל געווען די מצות עשה פון תענית, ועבר על לא תעשה, ער איז אויך עובר אויף א לא תעשה, שנאמר “כי כל הנפש אשר לא תעונה ונכרתה”.
כרת און לאו אויף אכילה ושתיה
מען זאל זיך פאטשן אזוי ווי אנדערע טוען. וואטעווער, מען קען אויסטראכטן אנדערע טייטשן. אבער, אזוי זאגט דער רמב״ם ווייטער:
“וכל הצם בו קיים מצות עשה” — איינער וואס פאסט אין דעם טאג, “קיים מצות עשה”, אזויווי געזאגט “תענו את נפשותיכם” איז א לשון עשה.
“וכל האוכל ושותה בו ביטל מצות עשה” — אויב איינער עסט יא אדער טרינקט אין יום כיפור, האט ער מבטל געווען די מצות עשה פון תענית, “ועבר על לא תעשה”, ווייל ס׳איז דא אויך א לא תעשה, “שנאמר ‘כל הנפש אשר לא תעונה ונכרתה'”.
ס׳שטייט נישט די לשון “לא תאכלו” און נאכדעם “ונכרתה”, נאר ס׳שטייט בסך הכל “ונכרתה”. אבער זאגט דער רמב״ם, אז איינמאל ס׳שטייט אן איסור כרת, אויטאמאטיש איז עס א לאו. “מאחר שהעניש הכתוב כרת למי שלא יתענה” — ווייל די תורה זאגט גלייך די עונש פון כרת, “למדנו שאנו מוזהרין בו על אכילה ושתיה”, אז מיר זענען מוזהר אין דעם, אז ס׳איז דא אויף דעם א לא תעשה.
ער זאגט דאך, ס׳דארף נישט שטיין די ווארט “לא תעשה כך וכך” אויף צו זיין א לא תעשה. אויב ס׳שטייט אויף עפעס אז ס׳איז כרת, איז אויטאמאטיש אז ס׳איז דא דא א לא תעשה. ס׳דארף נישט ארויסשטיין די לא תעשה צו זיין א לא תעשה. ס׳איז אינטערעסאנט.
דיסקוסיע: איז דער רמב״ם קאנסיסטענט מיט דעם כלל?
Speaker 1:
אזוי איז דא וועגן דעם חקירות. ס׳איז אמת, ס׳איז נישט קלאר אין למדנות אין די גמרא אז יעדע מאל וואס ס׳שטייט אן עונש איז שוין גענוג און מ׳דארף נישט זוכן אויך א לאו. אסאך מאל דארף מען זוכן. און דא אויכעט, ס׳קען זיין אז די גמרא איז משמע אז ס׳איז מער קאמפליצירט. ס׳איז דא א גזירה שוה, אז אזוי ווי אויף אכילה איז דא א לאו און אן איסור, אזוי אויך אויף מלאכה איז דא א לאו מיט אן עונש. אזוי ברענגט דער לחם משנה פון די גמרא, און ער זאגט אז דער רמב״ם מיינט דאס.
אבער בקיצור, ס׳איז נישט קיין קשיא, ווייל דער רמב״ם באופן כללי פירט זיך נישט דווקא צו גיין מיט די כללים פון דרשות. דער רמב״ם ברענגט א פסוק, על פי שכל מאכט יא סענס צו גיין, אז אויב ס׳איז דא א כרת, איז אוודאי דא א לאו. ער טוט עס לאו דווקא אין די גמרא׳ס חשבונות.
Speaker 2:
איז דער רמב״ם קאנסיסטענט מיט דעם אז ווען ס׳איז דא א כרת, זוכט ער נישט אן אנדערע לאו?
Speaker 1:
דער רמב״ם איז זיכער קאנסיסטענט מיט דעם וואס ווען ער ברענגט פסוקים, ברענגט ער אסאך מאל א פירוש קרוב לפשט, לאו דווקא פונקט וואס די גמרא לערנט עס אויס. איך מיין גראדע איך געדענק אז ס׳איז געווען אנדערע פלעצער וואס דער רמב״ם טוט אזוי, ער ברענגט וועגן די עונש פאר די לאו, באט איך געדענק נישט אויף די מינוט.
שוגג — קרבן חטאת
זאגט דער רמב״ם ווייטער: וכל האוכל או השותה בו בשוגג, מ׳האט שוין געזאגט די כרת, און אויב טוט מען בשוגג, מ׳עסט אדער טרינקט יום כיפור בשוגג, חייב קרבן חטאת קבועה.
זאגט ער, דאס איז אכילה ושתיה. אבער אונז געדענקען אז ס׳איז דא פינף מיני עינויים. די אכילה ושתיה האט מען אויסגערעכנט צוויי. וואס איז מיט די אנדערע דריי?
די אנדערע פיר עינויים — רחיצה, סיכה, נעילת הסנדל, תשמיש
זאגט דער רמב״ם אזוי: וכן למדו מפי השמועה, אויך האבן חכמים געלערנט… ער זאגט דאך, וכן. ער האט יעצט געזאגט אז מפי השמועה האבן זיי געזאגט אז עינוי איז טייטש צום. וכן למדו מפי השמועה, שאסור לרחוץ בו — מען טאר נישט טון נאך הנאת הגוף, מען טאר נישט טון אזוי, זיך וואשן, או לסוך, זיך שמירן, או לנעול את הסנדל, אנטון די שיך, או לבוא על אשתו, באהל זיין. די נאך פיר זאכן.
זאגט דער רמב״ם, ומצוה לשבות מכל אלו כדרך ששובת מאכילה ושתיה. מ׳דארף זיך אפהאלטן פון טון די זאכן, מ׳דארף שובת זיין פון די אלע הנאות וואס ער האט אויסגערעכנט, אזוי ווי מ׳איז שובת מאכילה ושתיה, שנאמר שבת שבתון. שבת לענין מלאכה. דא זאגט ער זייער קלאר, שבת לענין מלאכה ושבתון, שובת זיין, אויסער פון מלאכה זאל מען שובת זיין לענינים אלו.
דער רמב״ם לערנט אז, אזוי איז משמע דא פון די לשון, אז אכילה ושתיה לערנט מען פון תענו את נפשותיכם, און די פיר אנדערע עינויים לערנט מען פון שבתון. אזוי, נישט אז אלעס איז שבתון, הגם די הלכה שביתת עשה זאגט ער אז אכילה ושתיה איז אויך א שביתה, אבער דא האט ער געברענגט אויף אכילה ושתיה א פסוק תענו, און אויף די אנדערע פיר עינויים זאגט ער שבתון לענין די פיר זאכן.
דיסקוסיע: דאורייתא אדער דרבנן?
Speaker 1:
ס׳איז אינטערעסאנט, ווייל די זאכן איז על דרבנן, קלאר, ווייל ער זאגט אזוי אויף די עונש.
Speaker 2:
ניין, ס׳איז נישט קלאר. ס׳איז זייער נישט קלאר. למדו מפי השמועה איז אלעמאל טייטש הלכה למשה מסיני, אבער ער זאגט אז מ׳באקומט נאר מכת מרדות.
Speaker 1:
אזוי גייט שוין. לאמיר זען ווען איך האב געזאגט, אבער ער זאגט בשעת דרבנן. לאמיר רעדן אין די לעכטע שטיקל, און לאמיר טראגן צו פארשטיין.
ואין חייבים כרת או קרבן, דאס וואס ער האט געזאגט אז נתחייב כרת או קרבן, דאס איז על אכילה ושתיה בלבד. אבל אבער אויף די אנדערע עינויים, רחץ סך נעל או בעל. איז נישט דא קיין כרת אדער קיין קרבן, נאר מכין אותו מכת מרדות. ער באקומט מכת מרדות.
Speaker 2:
סאו ס׳איז אינטערעסאנט, ווייל ביי ביידע איז געשטאנען א למדה מפי השמועה. אויף דאס אז “ועניתם” מיינט אכילה ושתיה, האט ער געזאגט למדה מפי השמועה פריער.
Speaker 1:
רייט, למדה מפי השמועה מיינט אלעמאל אז די חכמים איז מסביר אז דער פסוק מיינט דאס. סאו, דער מפי השמועה קען מאכן א זאך פאר א דאורייתא, אדער קען עס מאכן א זאך פאר א דרבנן?
Speaker 2:
ניין, נישט דא קיין גאנצע רמב״ם א מפי השמועה וואס מאכט א דרבנן, וואס איך ווייס. מפי השמועה איז אלעמאל דאורייתא. איך ווייס נישט פארוואס ער ברענגט א פסוק, ער ברענגט א פסוק שנאמר “שבתון”, וויאזוי קען זיין? א פסוק אלעמאל, כמעט אלעמאל, איז א דאורייתא. און ס׳שטייט אז ס׳איז דא א מצות עשה, שביתה.
דאס האבן מיר געלערנט אז ס׳איז דא צוויי מצוות אין די נושא פון עינוי יום כיפור. ס׳איז דא א מצוה שביתה, אויף די מצוה איז כלול אלע עינויים. נאכדעם איז דא א לא תעשה, און אויף די לא תעשה באקומט מען כרת. איך געדענק, אויף מבטל זיין מצות עשה באקומט מען נישט קיין כרת, נאר אויף טון א לא תעשה. דאס הייסט, ס׳שטייט נישט די לא תעשה, אבער פון דעם וואס ס׳שטייט “ונכרתה”, אויף דעמאלטס שטייט “כל הנפש אשר לא תעונה”. יענץ שטייט נאר אויף די עינוי נפש, וואס דאס מיינט אכילה ושתיה. מפי השמועה שטייט עס, ס׳שטייט נישט אין פסוק אז ס׳מיינט אכילה ושתיה, אבער די חכמים זאגן אז ס׳מיינט אכילה ושתיה. ממילא אויף די עינוי נפש באקומט מען כרת.
איז דא א מצות עשה? א מצות עשה באקומט מען נישט קיין כרת, אבער וואס עס איז אומרים אז מען באקומט יא א מכת מרדות. אפשר יעדע ביטול מצות עשה קומט מכת מרדות? איך ווייס נישט. די מכת מרדות געווענליך איז אויף דרבנן, אבער ערגעץ האט דער רמב״ם מחליט געווען אז אויף דעם באקומט מען מכת מרדות. איך ווייס נישט פארוואס.
Speaker 1:
דאס איז פשוט פשט פון רמב״ם, דו וואלטסט געקענט זאגן אזוי אביסל קלארער, אזוי ווי דו זאגסט עס, און זאגן אז ס׳איז דא א לאו, און די לאו איז קלאר אכילה ושתיה, און די עשה איז דאך די אנדערע זאך. ער זאגט דאס קלאר, לשבות מאכילה ושתיה, שנאמר “ועניתם”. ער הייבט אן מיט די מצות עשה, און ער זאגט, “וכל האוכל הישראל בעבר הראשית”. דאס איז די זעלבע מצות עשה, וואס הייסט דאס? דאס איז נישט די זעלבע מצות עשה. די מצות עשה זאגט די “ועניתם”. ס׳איז נאך א דריטע פסוק, איך הער.
ס׳איז על כל פנים גאנץ שווער צו לערנען אין רמב״ם אז ער מיינט צו זאגן אז ס׳איז א דרבנן. ס׳איז דא וואס לערנען אז ס׳איז דא אנדערע ראשונים וואס לערנען קלאר אז ס׳איז א דרבנן, אבער די רמב״ם איז עס א ספק. אבער ס׳איז גערעכט אז ער זאגט “מכות מרדות”, וואס איז געווענליך אויף דרבנן. סאו, אנחנו לא יודעים. אויך שפעטער וועלן מיר זען, ס׳זעט אויס ווי מ׳איז אביסל מער מקיל מיט רחיצה ווי מיט די אנדערע זאכן. ס׳איז דא, ווייל ס׳איז אן עשה. ס׳איז שווער צו זאגן וועגן דעם.
פאראלעל צו שביתות שבת
Speaker 2:
אפשר איז עס אויך מער אזא ווי אן עשה פון שבות פון שבת. ס׳זעט אויס זייער ענליך צווישן שבת. געדענקסט, איך זאג אז ס׳איז פאני אז דער רמב״ם זאגט א פסוק און מכות מרדות. איך האב געזאגט אז ס׳איז נישט דא קיין איין מאל וואס ס׳איז דא א פסוק אין דרבנן, אבער יא, דא, רייט? שבות פון שבת איז דאס אויך א פאני זאך. דער רמב״ם אין אנהייב הלכות שבת פרק, איך געדענק נישט וואו, הלכות שבת פרק כ״א, איז געשטאנען “נאמר בתורה ‘תשבות׳ אפילו מדברים שאינן מלאכה”, און דאס איז זיכער דרבנן, ווייל ער רעדט שביתות וואס זענען דרבנן וואס מ׳קומט אויף זיי מכות מרדות. ס׳איז זייער אן ענליכע סטרוקטור צו דא, וואס ס׳איז דא “שבתון”, און אפשר איז עס מדרבנן אויב מ׳איז מדייק אין מכות מרדות, און פארשטייט מען פארשטייט עס.
קשיא: פארוואס איז דא א חילוק צווישן עינוי נפש און די אנדערע עינויים?
Speaker 1:
איך טראכט נאך א סיבה פארוואס ס׳איז שווער צו זאגן אז די אנדערע עינויים איז אויך א דאורייתא, ווייל ער זאגט פריער אזוי: “ועניתם את נפשותיכם”, זאגן חכמים אז ס׳מיינט עינוי הנפש וואס איז עסן. אבער איינמאל מ׳זעט ביי די מצוות עשה אז מפי השמועה איז עס אלע הנאות פון די גוף, פארוואס זאל נאך זיין א חילוק? פארוואס זאל זיין… וואס איז די פראבלעם? נאכאמאל, “שבת שבתון”, און מיר ווייסן אונז שובת זיין פון די זאכן. ס׳האט גארנישט צוטון מיט די ווארט “ועניתם את נפשותיכם”? “ועניתם את נפשותיכם” מיינט נאר עסן און טרינקען, און “שבת שבתון” שובת זיין פון וואס? שובת זיין פון וואס? ס׳האט גארנישט צוטון מיט עינוי הגוף? שווער צו זאגן אזוי. וואס איז דאך נאר זאכן וואס איז א הנאה פאר די גוף אדער א עינוי פאר די גוף? דאס זענען די זאכן וואס די חכמים האבן גערעכנט מפי השמועה. אויב ס׳איז מדרבנן קען מען הערן, אבער אויב ס׳איז מדאורייתא איז זייער אינטערעסאנט, ווייל מדאורייתא איז דא א פסוק “ועניתם את נפשותיכם”, און נאכדעם איז דא זאכן וואס מ׳טאר נאר נישט טון אלס א מצוות עשה, און זיי זענען זייער נאנטע קאזינס, זיי זענען אלע יא מהנה זיין אדער נישט מהנה זיין די גוף. אבער פארוואס איז דאס נישט שטארקער, מיינט נאר עסן און טרינקען? ס׳איז זייער שווער צו פארשטיין. אבער אזוי זאגט דער רמב״ם קלאר.
Speaker 2:
ניין, ס׳איז נישט מדרבנן, ס׳איז נישט קיין פראבלעם. ניין, ס׳איז זיכער מדאורייתא. דאס הייסט, זיכער, מפי השמועה זאגט מען שוין אויף זאכן וואס זענען דרבנן, ס׳מאכט נישט קיין סענס.
מעגליכקייט: עשה אן עונש כרת
Speaker 1:
און ס׳איז דא נאך זאכן אזוי, זיי האבן געטראפן, למשל מחמר, זיי האבן געהאט די זעלבע קאנפיוזשן. אבער ס׳איז דא זאכן אין די וועלט וואס זענען איסור עשה, אזוי ווי מחמר, דער רמב״ם זאגט קלאר אז ס׳איז דא אן איסור עשה, אבער ס׳קומט נישט אויף דעם קיין עונש, רייט? מדאורייתא, אפשר מדרבנן האט מען געגעבן מלקות, מכת מרדות. אבער ס׳איז דא אזא זאך אין די תורה אז צוויי פרטים אין איין מצוה, אזוי ווי באופן כללי, וואס איינס איז איסור כרת, מ׳טוט עס, און איינס איז נאר אזוי ווי א חיוב עשה. ס׳איז דא אזא זאך, ס׳איז נישט… טאקע מיט די אלע פון די זאכן, בכלל מיט טאקע אויך איז די עולם געווארן צעמישט פון לשון הרמב״ם, אבער איך זע אז ס׳איז א קאנסיסטענט זאך, אפשר ביי די רמב״ם איז געווען נארמאל אז ס׳איז דא אזא זאך, דאס איז עשה, און דאס איז… וויאזוי הייסט עס?
רמב״ם׳ס פירוש המשנה אויף יומא
דער רמב״ם, ער ברענגט די לשון פירוש המשנה אין יומא, אז ער זאגט אז ווייל ס׳שטייט אסור, לערנט ער אז מ׳קומט מכת מרדות, אבער די גאנצע זאך איז בקבלה. קבלה מיינט די זעלבע זאך מפי השמועה, אז די גמרא רעדט יאנס טאקע רמזים אז עינוי מיינט דאס, עינוי מיינט יענץ. דער רמב״ם זאגט אז דאס איז אלעס נאר רמזים. די גמרא רמזים וואס מאכט עס, אבער ס׳איז קבלה. קבלה, די אלע זאכן טאר מען נישט, און אויך א קבלה אז ענוי נפש מיינט דוקא אכילה ושתיה. דאס איז אלעס די זעלבע לשון ווי דא בעצם.
Speaker 2:
אבער מ׳זאגט נישט לפי השמועה. קבלה. בבא קבלה. און ועיקר איסורים קבלה מיינט מדברי קבלה, אזוי ווי מדרבנן.
Speaker 1:
ניין, מדרבנן. אזוי ווי דברי תורה ומדברי קבלה לא יתברך.
Speaker 2:
ניין, דברי קבלה, עיקר איסורים קבלה.
Speaker 1:
ניין, קבלה מיינט אז ס׳איז נישט קיין דאורייתא.
Speaker 2:
ניין, קבלה מיינט נישט אז ס׳איז נישט דאורייתא, קבלה מיינט אז ס׳איז יא דאורייתא. קבלה מיינט אז מ׳האט מקבל געווען פון משה רבינו אז ווען ס׳שטייט שביתה און עינוי, מיינט שביתה. אזוי שטייט אין רמב״ם דא, און די פירוש המשנה מאכט נישט די חילוק פון שביתה און עינוי. אבער גלייך נאכדעם, דארטן אויף די מכת מרדות. מכת מרדות האט די רמב״ם געלערנט. וזה עניין אומרו עתיד, דאס איז געווען זיין ראיה. שטייט אין די משנה אין יום הכפורים עתיד, האט ער געטייטשט עתיד.
המשך: סטאטוס העינויים – דאורייתא אדער דרבנן?
קבלה מיינט דאורייתא, נישט דרבנן
Speaker 1: ניין, מדאורייתא.
אזוי ווי דברי תורה און דברי קבלה לאורך? ניין, דברי קבלה איז קבלה. ניין, קבלה מיינט אז ס׳איז נישט קיין דאורייתא. ניין, קבלה מיינט נישט אז ס׳איז נישט דאורייתא. קבלה מיינט אז ס׳איז יא דאורייתא. קבלה מיינט אז מ׳האט מקבל געווען פון משה רבינו אז ווען ס׳שטייט “שביתה” און “עינוי”, מיינט שביתה.
דער רמב״ם אין פירוש המשניות – “אסור” מיינט מכת מרדות
אזוי שטייט אין רמב״ם דא, און אין פירוש המשניות מאכט ער נישט די חילוק פון שביתה און עינוי. אבער ער זאגט גלייך נאך דעם דארטן אויף די מכת מרדות. די מכת מרדות האט דער רמב״ם געלערנט “וזה ענין אמרו אסור” – דאס איז געווען זייער זייער… שטייט אין די משנה אין יומא כפורים “אסור”, האט ער געטייטשט, אסור מדרבנן? נישט אסור מדרבנן. אסור, דאס הייסט, ווען ס׳וואלט געשטאנען סתם “אין” אדער עפעס אזוי, האט ער נישט געזאגט אז מ׳באקומט מכת מרדות. איך ווייס נישט אויף יעדער דרבנן, יעדער… פיין, ס׳איז אן איסור עשה, נישט יעדער איסור עשה איז דא מכת מרדות. אבער דא, וויבאלד ס׳שטייט “אסור”, האט ער מחליט געווען אז ס׳מיינט אז מ׳באקומט מכת מרדות. אפשר איז אזוי משמע אין די גמרא אז מ׳איז לוקה, אבער דער רמב״ם לערנט אז ס׳מיינט מכת מרדות.
דער רמב״ם האט נישט קיין פראבלעם מיט צוויי מדרגות עינויים
על כל פנים, זעט מען אויס אז דער רמב״ם האט נישט געהאט קיין פראבלעם אז ס׳זאל זיין אן איסור עשה אויף א חלק, און אויף אנדערע… אדער לאמיר זאגן אסאך מער פשוט. וואס אונז ווייסן אונז אזוי ווי א מסורה, קבלה, לכל הפחות צו אונז, איז אז ס׳איז דא צוויי סארט עינויים. ס׳איז דא עינויים וואס זענען זייער חמור, אכילה ושתיה, וואס אויף זיי באקומט מען כרת. לאמיר זאגן די עונש, איך ווייס נישט, ער באקומט אן עונש. און ס׳איז דא עינויים וואס זענען ווייניגער חמור, ער באקומט נישט אויף זיי קיין כרת. אפשר מדרבנן באקומט מען אן עונש, אבער דאס איז די קבלה.
וויאזוי שטימט עס מיט די פסוקים? רמזים און מסורה
יעצט, וויאזוי ס׳שטימט מיט די פסוקים? איז דער רמב״ם זאגט אז אין די גמרא שטייט טאקע רמזים, אבער ס׳איז נאר רמזים. און דא זעט אויס דער רמב״ם וויל יא אסמכתא׳דיג אריינלייגן אין די פסוקים דעם חילוק, אבער ער זאגט קלאר אז ס׳איז מפי השמועה, ס׳איז נישט תלוי אין די פסוק. ס׳איז א מסורה אז אזוי איז דא א כלל. מ׳קען עס מדרגה׳ן, אין די פסוקים קען מען עס נישט.
פארוואס איז דא נאר אן עשה אויף די ווייניגער-חמור׳ע עינויים?
ס׳איז אינטערעסאנט, ווייל ווען ס׳וואלט געשטאנען א קלארע לאו, וואלט מען אפשר געקענט פרעגן פארוואס אויף די זאך איז דא א לאו און אויף דעם נאר אן עשה. אבער וויבאלד די לאו איז מכלל כרת, קען מען פארשטיין אביסל. וועלכע לאו? די לאו פון “ועניתם” איז דאך נישט קיין עכטע לאו, ס׳איז דאך א לאו וואס מ׳פארשטייט ווייל ס׳איז דא כרת. סאו קען מען פארשטיין אז די תורה איז נישט געגאנגען אזוי שטרענג ביז כרת. אוטאמאטיש איז עס אויך א לאו, ווייל די לאו איז אינקלודעד אין די כרת.
חידוש: אפילו “עינוי נפש” איז אפשר נישט מפורש אין תורה
אבער איך זאג אז קען זיין אז ס׳איז א דאורייתא אבער אן די עונש. דו קענסט אפילו זאגן מער, ס׳שטייט אפילו נישט אין די תורה אז “עינוי נפש” מיינט אכילה ושתיה. די גאנצע חילוק איז א קבלה. ס׳שטייט נישט וואס ס׳מיינט, ס׳איז נישט מפורש.
—
הלכה ו: זמני שביתת עינוי – בין ביום בין בלילה
דער רמב״ם׳ס לשון
Speaker 1: אוקעי, עד כאן איז דער עיקר חיוב, דער עיקר איסור פון פאסטן און די אנדערע עינויים. יעצט גייט מען לערנען נאך איין הלכה אין דעם פרק, וועגן ווען ס׳איז נוהג די עינויים, יא? זאגט דער רמב״ם, “כשם ששובת ממלאכה בו בין ביום בין בלילה”, וואס שטייט אין פסוק “מערב עד ערב” שטייט אין פרשת פסח, יום כיפור. אויף שביתה ממלאכה, וויאזוי ווייסט מען? ווייל ס׳איז אזוי ווי שבת, וואס איז יום ולילה.
דיגרעסיע: וויאזוי ווייסט מען אז שבת איז יום ולילה?
וויאזוי ווייסט מען אז שבת איז יום ולילה? יא, יא, יום מיינט אייביג די גאנצע טאג, נאר “יום השביעי שבת”. ביי די וועי, אין די פסוק? ניין.
יעדער איינער ווייסט, איך ווייס נישט, ווי שטייט אין די פסוק אז אלעמאל איז ביום ובלילה? אפשר נארמאל ווען ס׳שטייט יום מיינט עס, איך ווייס נישט. יעדער איינער ווייסט אז שבת הייבט זיך אן פון ביינאכט. וויאזוי ווייסט מען? “מכל תעשה”. גיי אין שול וועסטו זען. פון די פסוק שטייט נישט קיין מאל. ס׳איז זייער אינטערעסאנט, ווייל ס׳איז דא פסוקים ביי יום כיפור שטייט בפירוש “מערב עד ערב”, אדער אויך פסח “בערב תאכלו מצות”. זעסטו קלאר אז ס׳הייבט זיך אן פון מערב. איז משמע פון דעם אז נארמאל ווען ס׳שטייט אין תורה “ביום” הייבט זיך עס נישט אן בערב. אדער דו קענסט זאגן פארקערט, נאר אויב ס׳שטייט “בעצם היום” דעמאלטס מיינט עס דוקא בייטאג, אבער סתם אזוי מיינט יום אויך לילה. ס׳איז נישט קיין קלארע זאך. ווייסטו וואס איז די פשוטו של מקרא? נישט קלאר ביי מיר.
דיגרעסיע: ששת ימי בראשית – ווען הייבט זיך אן דער טאג?
“ששת ימים עשה מלאכה” און ער האט געסטאפט די סוף פון די יום השישי. דאס איז תלוי וויאזוי מ׳לערנט די ששת ימי בראשית, ס׳איז בכלל נישט אזוי סימפל, ווייל ס׳שטייט “ויהי ערב ויהי בקר”. פשט איז, פשוט׳ע פשט, אז דער אייבערשטער האט נאר געארבעט בייטאג, ביינאכט איז געווארן נאכט און ער איז געגאנגען שלאפן. אוקעי, איך ווייס נישט, דער אייבערשטער שלאפט נישט, אבער מ׳רעדט דאך וואטעווער די פסוק, די משל, יא? “ויאמר אלהים… ויהי ערב”. וואס הייסט “ויהי ערב”? ווען איז געווען “ויהי ערב”? שוין א נאכט פארדעם? דו כאפסט אז ס׳איז דא א שווערע ששת ימי בראשית, סאמטינג ווערי בעיסיק. די תורה מפרשים זאגן “כבר היה ערב” פריער, ס׳איז נישט אזוי סימפל. פון דעם איז דא דער רשב״ם מיט די אבן עזרא און די גאנצע מחלוקת, ווייל ס׳איז נישט פשוט. פשוט׳ע פשט וואלט מען געזאגט אז אין תורה ארבעט מען בייטאג, אזוי ווי דער משל רעדט דער אייבערשטער אזוי ווי א מענטש וואס ארבעט, ביינאכט ארבעט ער נישט. סאו, ער איז נאך נישט געווען קיין שביתה.
Speaker 2: יא, לויט מיין…
Speaker 1: ניין, איך זאג אז זייער גוט, אויב ביינאכט איז נישט קיין זמן עבודה עניוועיס, איז ממילא דער אייבערשטער… אבער אויב יעצט הייבט זיך אן 24 hours פון שביתה, הייבט זיך שוין אן ערב יום כיפור, יום השישי, און ביי זיבן טאג האט ער גארנישט געפינט. געווענליך די נאכט איז א הכנה פאר די נעקסטע צופרי ארבעטן, און די נאכט איז שוין א חלק פון די לאנגע שביתה.
Speaker 2: קען זיין, אבער איך זאג, ס׳איז נישט כשם…
Speaker 1: ס׳מיינט צו זאגן ווי יעדער איינער ווייסט, אבער פון מיר ווייסט יעדער איז נישט אינגאנצן קלאר. אבער זאגן כשם, אזוי ווי יעדער פארשטייט אז לגבי הלכה איז נישט קיין חילוק, ווייל יעדער ווייסט אז יום כיפור און שבת מיינט 24 hours.
דער חידוש: עינוי איז אויך ביינאכט, כאטש עס איז נישט ניכר
אויף מלאכה פארשטייט יעדער איינער, אויף עינוי וואלט א מענטש געטראכט אז דו ביסט דאך עניוועיז זייט, די עינוי איז נישט ניכר. ווען א מענטש וועקט זיך אויף צופרי און ער עסט נישט, איז ער א הונגעריגע טאג. דער מענטש האט דאך דזשאדזש געענדיגן עסן עתידה און הפסקות, סאו? די שאלה איז ווען מ׳דארף ענדיגן עס איז דא הפסקות. אפשר קען עס ענדיגן ווען ס׳איז שוין ווערד ביינאכט. דאס איז דער חידוש. כך שבישל עינוי בין בעין ולילה מיינט אז מ׳דארף ענדיגן… איך זאג, דאך עניוועייז נישט ועניתם, ס׳איז דאך עניוועייז נישט דא קיין פיין. סאו ס׳איז נישט קיין חילוק.
Speaker 2: דאס קען מען זאגן אויך ביי אכילה. איך זאג, פארדעם דארף… דא שטייט א הלכה אז איינפאסטן דארף מען פאר די שקילה. למשל, מארגן נשבתו בתמוז, דו פאסט טאקע נישט פון ביינאכט, רייט? ס׳איז דא אזא זאך ביי א תענית…
Speaker 1: יא, יא. רייט, אבער זעהסט אז ס׳מאכט סענס אז ס׳איז אזא זאך א תענית וואס מ׳עסט אוכל ושותה כל הלילה, מ׳מעג עסן ביז די עלות, רייט?
Speaker 2: יא.
Speaker 1: סאו, אויף פון קופע… דאס מאכט נאך סענס, ווייל דער עינוי הנפש איז נישט ניכר. אבער ס׳איז נישט ניכר, מ׳האט געמעגט עסן ביינאכט.
Speaker 2: ניין, איך זאג, וואלט א מענטש געטראכט אז ווען די תורה זאגט ווי עניתם מיינט עס פון בייטאג, פון ווען דעמאלטס זעט מען אן עפעס אן עינוי הגוף, עפעס א נישט עסן.
Speaker 1: כך שביש של עינוי, למעשה איז די הלכה אז פונקט ווי מלאכה, פון ווען ס׳הייבט זיך אן די שבת, און פון ווען ס׳הייבט זיך אן די יום כיפור טאר מען נישט טון מלאכה, איז אויך פון ווען ס׳הייבט זיך אן די יום כיפור טאר מען נישט טון קיין עסן, די אלע פינף עינויים, די אלע זאכן פון הנאה האבן.
—
הלכה ו (המשך): מוסיפין מחול על הקודש – תוספת יום הכיפורים
דער רמב״ם׳ס לשון
Speaker 1: און נישט נאר דאס, זאגט דער רמב״ם א הלכה אזוי: וצריך, ס׳איז דא א חיוב, נאך א ענין, א חיוב, לכאורה א דרבנן׳דיגע חיוב. לאמיר זען, לא היתה מחל על הקדש, אז מ׳זאל צולייגן פון די חול, ס׳טייטש פון די ערב יום כיפור, זאל מען צולייגן אביסל צייט צו קדש, צו די יום כיפור, סיי בכניסתו, ס׳טייטש מ׳זאל אנהייבן די יום כיפור אביסל פריער, און ביי יציאתו, און מ׳זאל ענדיגן די יום כיפור אביסל שפעטער. שנאמר, ווייל ס׳שטייט אין מזון ועניתם את נפשתכם בתשעה לחדש בערב, און ס׳שטייט ווייטער, ומארף עד ערב תשבתו שבתכם.
וויאזוי לערנט מען דעם פסוק?
כלומר, אבער דער ערשטער דרש האט געטייטשט, כאילו ס׳שטייט בערב, בערב, מאי ערב? נאך פון ערב, פאר די נאכט, נישט פון… אבער דאס ביציאתו איז סתם פון די נעקסטע ווארט. זייער גוט אז מ׳ליינט עס ביידע וועגן. כלומר, תתחיל ותתענה מעט מערב תשעה סמוך לעשירי. מערב תשעה, נישט באב, תשעה בשלח. מערב תשעה, דער ערב יום כיפור, אביסל סמוך לעשירי. וכן ביציאתו, דאס הייסט בערב וואס איז נאך תשעה, רייט? ס׳איז נישט בערב. איך פארשטיי נישט וויאזוי מ׳ליינט דעם פסוק, ווייל בערב מיינט דאך ביינאכט איז שוין ליל עשירי. ערב שבת מיינט ווען ס׳איז נאך אביסל פריער. אבער ביי שבת רופן מיר אונז עס שבת, און דא רופן מיר אונז עס תשעה.
Speaker 2: ניין, ערב שבת. וואס הייסט ערב שבת? ערב שבת איז פרייטיג, און דא פאר שבת. דא רעדט מען די סוף פון די תשעה, יא? ס׳איז פאר בתשעה לחדש בערב, דאס הייסט די נאכט נאך תשעה לחדש, פאר די נאכט נאך תשעה, בקיצור.
Speaker 1: וכן ביציאתו, ווען די סוף טאג, שונא בעיניו מעט מליל אחד עשר סמוך לעשירי, שנאמר מערב עד ערב תשבתו שבתכם. וויאזוי לערנט מען דאס? מערב עד ערב, מען זאל אנהייבן פרי, עד ערב, מען זאל ענדיגן שפעט, אריין אין די נאכט.
Speaker 2: יא, אבער ער זאגט עס נאר לגבי תענית, ער זאגט נישט לגבי מלאכה.
Speaker 1: איך וויל אבער קודם פארשטיין די לימוד, ווייל ס׳איז מורא׳דיג פאני. כאילו מערב עד ערב מיינט עד ועד בכלל. דאס הייסט, נארמאל, לאמיר פארשטיין, נארמאל וואלט איך בתור פשוט טייטשן די פסוק, וואלט ער געזאגט אזוי, אין די פסוק שטייט בפורש אז יום כיפור איז סיי ביינאכט. נארמאל א תענית, אזוי ווי מ׳זעט פון תענית דרבנים וואס אונז האבן, ס׳קען זיין א תענית וואס איז נאר בייטאג. אבער די תורה, ניין, דארפסט אנהייבן ביינאכט, ממילא איז די תורה מסביר. איך וויל דיר פרעגן א שאלה, וויאזוי די תורה קען שרייבן אין די לשון התורה אז די תענית הייבט זיך אן ביינאכט? פארדעם שטייט בתשיעי, יא, יעדער איינער ווייסט שפעטער אן אנדערע דרשה, וכי בתשיעי מתענין? ס׳מיינט צו זאגן פון די נאכט פארדעם, וואס דאס הייסט נאך פון נאך תשיעי. בתשיעי מיינט נישט תשיעי בערב, מיינט נישט ערב ערב יום כפור, רייט? ס׳מיינט די נאכט נאך תשיעי, וואס איז נאך די ניינטע טאג, עד ערב ביז די עלפטע כלי. אבער ער האט עס דאך בכלל, ס׳קומט נאר ארויסצוזאגן אז ס׳גייט פיר און צוואנציג גאנצע שעה. אזוי וואלט איך געזאגט פשוט טייטש.
מהות די הוספה – דאורייתא אדער דרבנן?
ממילא, שאין סיבה, די חכמים האבן געזאגט, אדער איך ווייס נישט צו דאס איז א דאורייתא אדער א דרבנן, ס׳שטייט נישט אין רמב״ם קלאר, אז מ׳דארף טאקע צולייגן אביסל. ער זאגט נישט א שיעור אדער עפעס. אפשר די הוספה איז פשוט כדי אז ס׳זאל זיין קלאר אז ווען ס׳קומט, אה, מ׳זאל נישט נכשל ווערן מיט בין השמשות, מ׳זאל עס געבן אביסל ספעיס. נישט קלאר.
Speaker 2: וואס הייסט? ביי שבת האבן מיר געזען אז מ׳איז מקיל, ס׳דארף זיך נאר אנהייבן ווען ס׳איז שוין ממש שבת. און דא וועלן מיר אביסל מער מחמיר זיין. אז בין השמשות קוקן מיר אן נאר א דרבנן׳דיגע שבת, יום כיפור, יא, נאר מיט די דרבנן. און דא זאל מען מחמיר זיין מיט די ספקות, מ׳זאל שוין אנהייבן אביסל פריער. בין השמשות איז א ספק, ס׳איז א ספקא דאורייתא, אבער מ׳דארף מחמיר זיין. אויף שביתה האט דאך חומש נישט גוזר געווען ביי די שבתות, דאס איז וואס אונז לערנען אין שבת.
Speaker 1: אבער איך ווייס נישט, ס׳שטייט נישט דא בין השמשות, ס׳שטייט מערעוו, פארקערט, אויב מ׳מאכט די הוספה נאר בין השמשות איז מען נישט יוצא, ווייל אויב ס׳איז א חיוב, ס׳איז א פסוק א דאורייתא, דארף עס זיין פון אונז צוויי ווייטער. זאל מען צולייגן נאך פארדעם אביסל, זאל מען צולייגן. ער זאגט נישט די שיעור פון צולייגן. ער זאגט נישט אויך וואס איז די מינינג פון דאס.
דער “ועניתם” פסוק גייט אויף ביידע הלכות
אבער ס׳איז אינטערעסאנט, דו לערנסט אז די “ועניתם” גייט ארויף אויף ביידע הלכות, אויף דאס איז אויך וואס ער האט אנגעהויבן אז מ׳הייבט אן די נאכט פארדעם. איך מיין, דאס אז מען הייבט אן די נאכט פארדעם, זאגט נאר דער רמב״ם, ער דארף נישט אויף דעם קיין מקורות, ער זאגט דאך נאר אז אויף שביתה…
המשך: תוספת — מקור מהפסוק “בתשעה לחדש”
Speaker 1:
פארקערט, אויב מ׳מאכט די הוספה נאר בין השמשות איז מען נישט יוצא, ווייל אויב ס׳איז א חיוב, ס׳איז א פסוק, א דאורייתא, דארף עס זיין ווען ס׳איז נאך ודאי יום. זאל מען צולייגן נאך פארדעם אביסל, זאל מען צולייגן. ער זאגט נישט די שיעור פון צולייגן. ער זאגט אויך נישט וואס איז די מינינג פון דעם.
אבער איך זאג נישט אז דו לערנסט אז די “ועניתם” גייט ארויף אויף ביידע הלכות, אויף דעם איז אויך וואס ער האט אנגעהויבן אז מ׳הייבט אן די נאכט פארדעם. איך מיין, דאס אז מ׳הייבט אן די נאכט פארדעם זאגט נאר דער רמב״ם, ער דארף נישט אויף דעם קיין מקורות. ער זאגט דאך נאר אז אויף שביתה. איך טריי צו מאכן עפעס סענס אין דעם, און איך טריי צו טראכטן אז די תוספת האט עפעס צו טון מיט דעם וואס מ׳הייבט אן די נאכט.
מהלך חדש: די תשעה לחודש איז שוין מחייב
לאמיר לערנען דעם פסוק: “ועניתם את נפשתיכם בתשעה לחדש”. ס׳איז דאך נישט תשעה, ס׳איז דאך בעשור, יא? אבער ער מיינט צו זאגן “בערב”. זייער אינטערעסאנט. דאס איז וואס דו טרייסט צו זאגן, יא? אנדערש ווי די גמרא זאגט “ועניתם את נפשתיכם” — אז מ׳זאל עסן, “כל האוכל ושותה בתשיעי”. אבער דא איז דאך א שווערע פסוק, יא? פארוואס שטייט “בתשעה לחדש”? ס׳דארף שטיין “בעשור לחדש”. זאגט ער, אז ער רופט עס “תשעה לחדש”, סתם אזוי, אבער ער מיינט צו זאגן די נאכט ווען ס׳ענדיגט זיך די תשעה לחודש, עד ערב, ביז די נעקסטע נאכט ווען ס׳ענדיגט זיך עשור לחודש.
סאו זעען מיר אונז דא כאילו אז מ׳זאל שוין אנהייבן, אז דער חיוב הייבט שוין אן מיט׳ן אוועקגיין פון די תשעה. די סוף תשעה איז שוין מחייב. סאו מ׳קען פארשטיין אז די תוספת יום הכיפורים איז נאר אזויווי א הוספה אויף די נקודה. ס׳איז א חידוש. ביי שבת וועט קיינער נישט טראכטן אז דער יום שישי איז שוין מחייב מיט די שבת. פארקערט, ווי לאנג ס׳איז נאך דא עפעס א יום שישי איז עס נאך פטור. דא זעען מיר עפעס אז די תשעה לחודש ברענגט שוין מיט זיך די מצוה פון “ועניתם”. סאו וועסטו זאגן אז ביי די סוף פון תשעה דארף מען שוין אנהייבן פאסטן. יא? איך טראכט אזוי. ס׳איז אינטערעסאנט. איך טראכט אזוי, און ס׳מאכט סענס. פארדעם דארף מען אביסל צולייגן אביסל פון… יא, “בערב” מיינט שוין ערב עשור. זעט מען אז אויך די ערב עשור האט נאך אין זיך עפעס א איסור, עפעס א חיוב.
יום כיפור = עשור + א טראפעלע פון תשעה + א טראפעלע פון י״א
Speaker 2:
סאו יום כיפור איז גאנץ עשור, פלאס א טראפעלע פון תשעה און א טראפעלע פון י״א, רייט? דו קענסט זאגן אזוי?
Speaker 1:
רייט. וויבאלד אז… פאר אנדערע ווערטער, אויב ס׳וואלט געווען א צייט אז ס׳הייבט זיך אן נאר אינדערפרי אדער נאר אינמיטן די נאכט, וואלט נישט געמאכט קיין סענס. וויבאלד מ׳דארף ס׳זאל זיין א גאנצע טאג, זאל עס זיין א גאנצע טאג. בקיצור, מ׳דארף דאס בעסער פארשטיין. די פוסקים זאגן אז ס׳איז דא א חיוב תוספת. פארוואס? פאר ווען? וואס מיינט עס? ניין, דא זעט אויך אויס גאנץ קלאר אז דאס איז עפעס א דין אין די צום, ס׳איז נישט קיין דין אין די מלאכה. ממילא שבת איז אן אנדערע וועלט פאר זיך. אבער די ראשונים וואס לערנען אז דער פסוק “ועניתם את נפשתיכם” תוספת יום הכיפורים איז אויף אלע שביתות, שביתה ממלאכה אומן, האבן זיי א פראבלעם. וואס טוט זיך מיט יעדע שבת? פארוואס זאל נישט זיין יעדע שבת? אבער לויט די רמב״ם, עס איז נאר א חיוב אויף די צום, אז מען זאל פאסטן אביסל מער, מען זאל פאסטן אביסל פארדעם, און אביסל נאכדעם.
מחלוקת ראשונים: רמב״ם vs. ר״ן
זייער גוט, ברענגט דער מגיד משנה אז ס׳איז משמע אין די גמרא אז ס׳איז דא א מחלוקת וועגן דעם. דער רמב״ם פסק׳נט לכאורה קלאר אז ס׳איז נאר דא תוספת נאר אויף יום כיפור און נאר אויף אכילה ושתיה. אנדערע מפרשים…
Speaker 2:
נישט אויף די אנדערע עינויים מיינט אויך נישט?
Speaker 1:
ס׳טייטש נאר אויף די “ועניתם את נפשתיכם”, וואס איז די עיקר דאורייתא׳דיגע עינוי. על כל פנים, נישט עפעס א נייע גאון, על כל פנים נאר אויף די עינוי, זיכער נישט אויף די שביתה ממלאכה. דאס איז די עיקר. און די אנדערע מפרשים, דער ר״ן, איך מיין נאך, אנדערע האבן געזאגט אז ס׳איז דא א תוספת אפילו אויף די שביתה, ממילא איז דא אויך תוספת אויך אויף די… שבת, ווייל שבת איז אויך די שביתה.
Speaker 2:
איי, ס׳שטייט נישט שבת?
Speaker 1:
ס׳איז דא פסק זייערע שוה, ס׳שטייט “שבתכם”. “שבתכם” איז א רמז אויף שבת. אויך אויף שבת איז דא אן ענין פון תוספת. מ׳דארף וויסן, איך וויל וויסן וויאזוי מ׳ווייסט אז שבת איז מערב.
Speaker 2:
אפשר שבת איז נאר בייטאג?
Speaker 1:
מ׳זעט דאך “כבוד יום עדיף”, אויך שבת איז דער עיקר איז דער טאג, רייט? ניין?
Speaker 2:
די מצות קידוש איז וואס קומט אריין אין שבת.
Speaker 1:
ניין, ס׳קומט אריין אין שבת. אמת. קידושא רבה.
Speaker 2:
יא, ס׳איז טאקע ווייניגער.
Speaker 1:
אקעי.
תוספת vs. בין השמשות — חומרא ביי יום כיפור
ס׳איז אינטערעסאנט, ווייל איך וואלט ווען געקענט אפשר לערנען עפעס אזא מהלך, אז בין השמשות ביי שבת איז מען מקיל מיט די רבנן׳ס. איר וויל אונז דא זאגן אז מ׳זאל נישט טראכטן אז יום כיפור קען מען מקיל זיין מיט די… מיט די בין השמשות אויף עינויים, עינויים איז א שווערע זאך, אזוי ווי מ׳זעט אז די חכמים זענען גרינג מקיל מיט די מקום צער, זיי זאגן אז יעדע עינוי איז א מקום צער, ספעציעל די פינף עינויים וואס איז נישט קלאר אז ס׳איז א דאורייתא. זאגט ער, ניין, אז מיט די עינוי דארף מען מחמיר זיין פלאס, נאך מער אפילו ווי די בין השמשות. שווער, ס׳זעט אז די הלכה דאורייתא. און אויך, דער רמב״ם זאגט נאר קלאר, לצא מלא התענות, ער זאגט אויך נישט קלאר.
Speaker 2:
ער מיינט די אלע פינף ענינים.
Speaker 1:
אקעי, דאס קען מדייק זיין. ס׳איז זיכער אז ס׳האט עפעס צו טון. מ׳זעט, לאמיר זאגן אזוי, די אלע הלכות מיט די לומדות פון בין השמשות, פון ספק, דאס איז שוין לומדות של הגדרה. ס׳איז זיכער אז יעדע מאל וואס מ׳זאגט אז עפעס הייבט זיך אן א טאג, אויב ס׳הייבט זיך אן אינדערפרי איז אויך דא א שאלה פון עלות, נץ החמה. אבער בקיצור, די מעבר פון יום ולילה, ס׳איז דא עפעס א צייט אינצווישן, אדער אביסל פאר און אביסל נאכדעם, און מ׳דארף וויסן וואס די הלכה איז לכבוד יעדער איינער פון זיי. ס׳איז נישט אזא נארמאלע זאך אז מ׳זאל רעדן וועגן דעם. די אלע פרטים האבן מיר עפעס צו טון. און די נעקסטע סעיף גייט עס אויך ווייזן אז כאילו ס׳איז א נסיון אין דעם, אז ס׳איז דא אין דעם א נסיון אין דעם.
הלכה ז: נשים שאוכלות ושותות עד שחשכה
די ווערטער פון רמב״ם
זאגט דער רמב״ם, “נשים שאוכלות ושותות עד שחשכה”, פרויען וואס פאלגן נישט די הלכה אז מ׳זאל צולייגן אביסל תוספת יום הכיפורים, “והן אינן יודעות שמצוה להוסיף מחול על הקודש”, וועט א מענטש איינפאלן אז מ׳זאל מוחה זיין. אזוי ווי ערב שבת איז טאקע דא א מצוה וואס א מענטש דארף אנזאגן אין שטוב.
פארגלייך מיט ערב שבת
זייער אינטערעסאנט, אז ערב שבת וואס די בין השמשות איז נישט נאר א דרבנן, דארף מען אנזאגן אין שטוב, דארף מען זיך מאכן ווי מ׳איז אין כעס, די גאנצע עסק.
Speaker 2:
וואס דו גייסט פון? נו, די… בניחותא, אבער… נישט אין כעס.
Speaker 1:
ניין. ס׳שטייט אין די גמרא, מ׳האט געלערנט אין מסכת שבת, ביסטו מער מאין באנשי בית, אבער נישט ערב שבת, אז ס׳שטייט אין פירוש פניחתא. יא, בקיצור, מ׳איז ביזי מיט דעם. יום כיפור איז דאך א מצוה, אבער זאגט דער רמב״ם, “אין ממחין בידן”, מ׳דארף נישט מוחה זיין אויף די פרויען.
Speaker 2:
אבער ס׳איז פשוט, ווייל שבת רעדט מען אז ס׳זאל צוגרייטן פאר די הויז, די הדלקת נרות, אנדערע מענטשן, אז זי טוט אליינס איר אייגענע ענין, ס׳האט נישט מיט א צווייטן גארנישט צו טון.
Speaker 1:
מ׳זעט אויך אז די בלאזן שופר אויף ענדיגן טון מלאכות, אלעס איז נאר וועגן די שטוב, אז די שטוב זאל זיין שבת׳דיג.
Speaker 2:
נאכאמאל, די בלאזן שופר איז פאר די גאנצע עולם.
Speaker 1:
אבער דאס וואס דו ברענגסט אז “בתוך ביתו צריך לומר”, דאס איז נישט אז מ׳זאל מוחה זיין אז דיין פרוי זאל נישט עובר זיין אויף אן איסור. דו דארפסט פאר זיין שבת, ס׳זאל זיין זיכער.
Speaker 2:
איך פארשטיי, ס׳איז אנדערש.
פארוואס מ׳איז נישט מוחה
Speaker 1:
אקעי, ווייטער. אבער דא זאגט דער רמב״ם אז מ׳איז נישט מוחה. פארוואס? זאגט ער אזוי, “שלא יבואו לעשות בזדון”, כדי די פרויען זאלן עס נישט טון בזדון. יעצט טוען זיי עס ווייל “אינן יודעות”. אויב דו וועסט האבן איין מוחה, זיי ווייסן נישט די גאנצע ענין, זיי ווייסן נישט אז ס׳איז דא אזא זאך אז מ׳דארף פריער עסן, זיי וועלן עסן ביז די לעצטע מינוט, זיי וועלן עסן בזדון. זאגט דער רמב״ם, איי, ווער זאגט זיי זאלן טון בזדון? איך וועל שטיין אינדערהיים, איך וועל זיין א שטרענגע טאטע. זאגט דער רמב״ם, שאין אפשר שיהיה שוטר בבית כל אחד ואחד להזהיר לשוב. מ׳קען נישט מחייב זיין אז יעדער איינער זאל זיין א שוטר, צו אנווארענען, אז יעדער מענטש זאל זיין אין זיין הויז א שוטר, אנווארענען אז דער בית דין זאל נישט שיקן א בית דין.
דיון: ווער איז דער “שוטר”? — בית דין אדער דער מאן?
Speaker 2:
דער רמב״ם זאגט, ווייל דער מאן, “ואין ממחין בידם”, זעט אויס אז ער רעדט נישט פון דעם מאן, ער רעדט פון דעם בית דין. דער בית דין שיקט נישט ארום שוטרים, פארוואס קען נישט דער מענטש מונע זיין? ווייל ער קען נישט! א מענטש גייט נישט אוועקנעמען זיין ווייב׳ס…
Speaker 1:
קיין איין נארמאלער מענטש…
Speaker 2:
דער שוטר רעדט נישט… דו האסט אריינגעלערנט א טייטש אז שוטר מיינט אז דער מאן זאל נישט זיין קיין שוטר. ס׳איז זיכער אז דאס מיינט עס נישט. שוטר מיינט אז מ׳קען נישט, דער בית דין האט נישט גענוג פאליציי. דער רמב״ם זאגט, דער בית דין שיקט פאליציי ביי די נערה דארטן, די נערה קענען זיי שיקן. מ׳קען נישט שיקן אויף יעדער איינער אהיים. איז ממילא, אה, זאל דער מאן אליינס צוכאפן זיין עסן? דאס גייט נישט געשען! מ׳כאפט נישט צו די עסן פון די ווייב. ער זאל די ביזנעס טון. נישטא.
די אמונה אין ערליכע אידישע פרויען
Speaker 1:
“ואין לך להם שידעו וישמרו את עצמן”, ס׳איז נאך אלץ זייער די זאל, ווייל ער גייט דא ווייטער מיט די הנחה אז זיי גייען נישט סטאפן. פארוואס גייען זיי נישט סטאפן? אידישע ערליכע פרויען, יום כיפור ביינאכט, זיי ווילן אלע טון די מצוה. ס׳איז אן אינטערעסאנטער אמונה. און ס׳האט עפעס צו טון מיט דעם זאך אז… ס׳זעט עפעס אויס קאנעקטעד מיט די ענין פון מוסיף זיין מחול על הקודש. אבער ווארט נאך אמאל. דאס איז די חיוב. זיי ווייסן נישט, אויף יום כיפור אליין איז מען נישט חושש, מען ווייסט אז זיי וועלן סטאפן ווען ס׳ווערט בין השמשות, א משל. זיי ווייסן נישט די מצוה פון מוסיף זיין מחול על הקודש. און “אין מוחה”. אויף וואס טראכט ער אז זיי גייען נישט פאלגן וואנס מ׳גייט זיי זאגן? דאס פארשטיי איך נישט.
דיון: פארוואס גייען מענטשן נישט פאלגן?
Speaker 2:
מענטשן פאלגן נישט. איך ווייס נישט אויב דו רעדסט מיט מענטשן סאמטיימס, אבער מענטשן פאלגן נישט. מ׳קען זיי צווינגען, קען זיי פאלגן נישט. מענטשן פאלגן נישט.
Speaker 1:
מ׳רעדט נישט פון דעם. אויב מענטשן פאלגן נישט, וואלט ער נישט אנגעהויבן שרייבן די ספר. מענטשן פאלגן. דא איז דא עפעס אן עקסטערע זאך פארוואס מענטשן פאלגן נישט.
Speaker 2:
ניין, ניין, ניין, עפעס צווישן. “ואין ממחין בידם” מיינט מ׳שטערט זיי נישט, מ׳לערנט זיי נישט אויס. אויב מ׳גייט אין סקול און מ׳לערנט אויס הלכות, לערנט מען אויס די סקול.
Speaker 1:
אויכעט. אבער דאס מיינט נישט אז מ׳לערנט עס נישט אויס. איינמאל מ׳האט מחליט געווען, מ׳סטאפט נישט. אזוי ווי א מחאה פון הלכות חזקת הבתים. א מחאה מיינט נישט די זעלבע זאך ווי זאגן. אויב מ׳קען עס יעצט זאגן און זיי גייען פאלגן, אוודאי, אבער מ׳שטערט נישט. און איך מיין גראדע אז ס׳איז דא דא א ריזן… וואס ס׳שטייט דא אזוי. קודם כל, איך וועל דיר זאגן, ס׳איז דא דא א ריזן, ווייל די אנדערע, דער רשב״א איז געקומען און געזאגט, וואס הייסט, אויף יעדע זאך זאל מען דאס זאגן? ווער זאגט קודם כל, דער רמב״ם זאגט נישט די אלע חילוקים.
דער רשב״א׳ס חילוק: דבר שגגים
אבער דער רמב״ם האט גע׳טענה׳ט אז דער רשב״א האט גע׳טענה׳ט אז ס׳איז דא א חילוק אז דאס שטייט נישט אין די תורה, ס׳איז נאר עפעס א לימוד וואס די חכמים האבן פארשטאנען. זיי גייען, גייסטו עס זאגן, זיי גייען עס נישט נעמען ערנסט. די ריאליטי איז, ווער ס׳רעדט מיט נארמאלע מענטשן, נישט מיט די בני תורה. בני תורה איז, אפשר דארף מען יא מוחה זיין, שגגת תלמוד וכדומה, אבער מענטשן זענען נישט בני תורה. סתם, אין די נארמאלע עולם, וועסטו זאגן, דו ווייסט אז שבת טאר מען נישט עפענען באטלעך. איך וויל דיר זאגן, ער גייט דיר נישט גלייבן, ס׳העלפט נישט. מ׳דארף זיין א תלמיד חכם צו פארשטיין. דבר השווה נשמע, יא, דאס איז א זעלבע ענליכע זאך, דבר שגגים, דבר שגגים, דבר שגגים.
אבער איך וויל נאר פארענטפערן דיין קשיא וואס דו פרעגסט, ער גייט דיר פאלגן. ער גייט נישט, ווייל ס׳איז דא זאכן וואס ער גייט פאלגן. פארן שבת? אויב ער ווייסט נישט, איך ווייס נישט, מ׳וועט אים זאגן מ׳טאר נישט פארן שבת. זאכן וואס איז עפעס אזא פארוואס דארף מען מוסיף זיין? וואס איז נישט געווען גענוג צו פאסטן יום כיפור? ער ווייסט אז מ׳פאסט יום כיפור, זי איז א פרומע פרוי, זי פאסט יום כיפור, אוודאי, ס׳ווערט ביינאכט, ער הערט אויף צו עסן. פארדעם אויכעט? וואס זאל די רבנן האבן געזאגט? זיי גייען נישט טראסטן דאס. איך מיין אז ס׳איז דא אזא זאך, איך מיין אז זיי
דער פּראַקטישער אָנווענדונג פון “מוטב שיהיו שוגגין”
איך מיין אַז זייער אַסאַך הלכות זענען אַזוי: מענטשן גלייבן נישט אמת׳דיג אַז מ׳טאָר נישט דאָס טון. נעקסטע יאָר וועט ער עס נישט נאָכאַמאָל טון, אָדער אין דריי מינוט, איך ווייס נישט, ס׳העלפֿט נישט. ס׳איז דאָ זייער אַסאַך זאַכן וואָס מ׳איז מוחה און קיינער פֿאָלגט נישט.
און די פּוסקים זאָגן, מענטשן מיינען אַז שמירת עינים איז אַ מדת חסידות. ס׳איז גראַדע טאַקע אַ מדת חסידות. יאָ, חוץ אויב ס׳איז אַ פֿרוי וואָס איז אסור עליו, אָבער ס׳שטייט אין די רמ״א אַז ס׳איז אַ מדת חסידות. מענטשן זענען גערעכט. אַסאַך מאָל זאָגסטו אים, איך הער, ס׳איז אַ חומרא, אַ שיינע הידור, ער גייט עס נישט פֿאָלגן. די פּראָבלעם איז, יעצט גייט ער ווערן אַ מזיד, ווייל יעצט ווייסט ער דערפֿון, און עס מאַכט אים ערגער.
די מוטב שיהיו שוגגין איז אַ זייער וויכטיגע זאַך, ווייל אַסאַך מאָל ווען מ׳זאָגט פֿאַר מענטשן זאַכן ווערן זיי ערגער, ווייל נאָכדעם זאָגט ער, אָקיי, איך בין שוין נישט פֿון דעם מענטש.
דער משל פֿון יום כּיפּור
און דאָ קען מען עס זאָגן זייער קלאָר, אויב וועסטו זאָגן פֿאַר אַ פֿרוי, האָסט שוין נישט געטאָרט יעצט עסן, גייט זי מיינען, אָקיי, איך האָב שוין נישט געפֿאַסט דעם יום כּיפּור. זי גייט נישט כאַפּן דעם חילוק אַז דו האָסט נאָר עובר געווען אויף די תּוספֿות, דו האָסט נאָך נישט עובר געווען אויף דעם יום כּיפּור אַליין.
דער עיקר פֿון “מוטב שיהיו שוגגין” — אַ תּכונת הנפֿש
איך מיין אַז די מזידים, די עליית מזידים, איז נישט אַז מ׳ראַטעווועט אים פֿון עפּעס אַ חיוב סקילה, ס׳איז עפּעס אַ, ווי דו זאָגסט, אַ תּכונת הנפֿש. אַ מענטש טאָר נישט זיין אַ מזיד. ער איז אַ שוגג, אָקיי, אַ שוגג איז… ער ווייסט נישט. ער האָט נישט קיינמאָל געלערנט די הלכה, ער ווייסט נישט אַזאַ זאַך. אי דאָנט נאָו.
דער משל פֿון חינוך הבנים
ס׳איז אַ דין אין חינוך, ס׳איז אַ זאַך אמת. אַז ווי לאַנג דו כאַפּסט נישט דיין קינד, וועט ער נאָך ווייטער אַקטן אַז אויב ער איז מקפּיד אויף דעם, פֿאַלט ער דורך. איינמאָל ס׳ווערט אָפֿן אַז ער איז נישט מקפּיד אויף די זאַך, האָסטו אַוועקגענומען דיין רצון. צו באַהאַלטן אויב איז ער אַמאָל נכשל. ס׳ווערט אַזאַ זאַך וואָס ער קען טון ביד רמה. איך מיין אַז ס׳האָט צוטון מיט דעם.
אָקיי, געוואַלדיג.
סיום פּרק א׳
דער רמב״ם זאָגט, וכן כל הדומה לזה. דאָ שטייט הכלל גדול בכל התּורה כּולה, וואָס דאַרף וויסן ווען נישט מוחה צו זיין, כּדי מתפּשט שוגגים זאָלן זיי נישט וויסן. דאָס איז זייער אַסאַך.
אָקיי, בקיצור, מ׳קען דענקען אַסאַך.
עד כּאן פּרק א׳ פֿון הלכות שביתת עשור. יאָ.
HE עברית ›
סיכום השיעור 📋
סיכום של שיעור על הלכות שביתת עשור — פרק א׳
—
הקדמה: השם “שביתת עשור”
הרמב״ם קורא להלכות “הלכות שביתת עשור” — לא “הלכות יום הכיפורים”.
פשט: הרמב״ם עוסק כאן רק בהיבט השביתה של יום כיפור — לא בעבודה (שנמצאת בהלכות עבודת יום הכיפורים בספר עבודה) ולא בתפילות (שנמצאות בהלכות תפילה).
חידושים והסברים:
1. שיטת הרמב״ם ב״שביתה”: הרמב״ם מקשר את כל הימים הטובים תחת נושא השביתה — שבת, יום טוב ויום כיפור. הוא קורא אפילו לתענית (צום) “שביתה” — שביתה מאכילה, לא רק שביתה ממלאכה. “שביתה” הוא מושג רחב יותר — הפסקת החיים הרגילים.
2. “עשור” כשם מיוחד: השם “עשור” (העשירי) הוא חריג — הוא לא מופיע ככינוי קבוע ליום כיפור בספרים אחרים. במנין המצוות הקצר כותב הרמב״ם “להתענות בעשירי” (בהקשר של חודש השביעי), ואחר כך “לשבות ביום הצום”. השם נובע מהפסוק “אך בעשור לחודש השביעי”.
3. אולי רוצה הרמב״ם להדגיש שהשביתה אינה תלויה בכפרה: דרך השם “שביתת עשור” (לא “שביתת יום הכיפורים”) יכול הרמב״ם לרמז שהשביתה היא מצווה נפרדת של היום העשירי כיום טוב, בנפרד מהיבט הכפרה. אך זה לא נענה באופן מוחלט.
4. סיבה מעשית — פרקים קצרים: הרמב״ם בכלל לא אוהב שמות ארוכים לפרקי הלכות. “שביתת עשור” (שתי מילים) קצר יותר מ״שביתת יום הכיפורים” (שלוש מילים). במקביל: שבת נקראת “הלכות שבת” (לא “שביתת השביעי”), כי שם הוא כולל את כל הענינים (זכור, שמור, עונג שבת).
5. מקבילה למסכת יומא: הגמרא קוראת ליום כיפור “יומא” — סתם “היום”. מסכת יומא נקראת גם לפעמים “מסכת יום הכיפורים”.
—
הלכה א — מצות עשה לשבות ממלאכה ביום כיפור
א) ארבע המצוות של שביתת עשור
“מצות עשה לשבות ממלאכות בעשור לחודש השביעי שנאמר שבת שבתון הוא לכם. וכל העושה בו מלאכה ביטל מצות עשה ועבר על לא תעשה שנאמר כל מלאכה לא תעשו.”
פשט: הרמב״ם מונה ארבע מצוות — שתי עשה ושתי לא תעשה: (1) עשה: לשבות ממלאכה; (2) לא תעשה: שלא לעשות מלאכה; (3) עשה: להתענות בו; (4) לא תעשה: שלא לאכול ולשתות בו.
חידושים:
הרמב״ם אומר במפורש “שלא לאכול ולשתות בו” — רק אכילה ושתייה הן דאורייתא. חמשת העינויים האחרים (רחיצה, סיכה, נעילת הסנדל, תשמיש המיטה) אינם באותה רמה דאורייתא. זה אולי שונה מראשונים אחרים.
—
ב) עונשים — כרת, חטאת, סקילה
“אם עשה ברצונו בזדון חייב כרת, ואם עשה בשגגה חייב קרבן חטאת קבועה.”
פשט:
– ברצונו = להוציא אונס (גוי כופה אותו — הוא יודע מה הוא עושה אבל הוא לא רוצה).
– בזדון = להוציא שוגג (הוא יודע שזה יום כיפור ושזה אסור).
– חטאת קבועה = לא עולה ויורד (לא תלוי בעשיר/עני).
—
ג) אילו מלאכות אסורות?
“כל מלאכה שחייבין על זדונה בשבת סקילה, חייבין על זדונה ביום הכיפורים כרת… וכל שחייבין עליו קרבן חטאת בשבת חייבין עליו קרבן חטאת ביום הכיפורים.”
פשט: כל ל״ט מלאכות עם תולדותיהן שאסורות בשבת אסורות גם ביום כיפור. ההבדל היחיד הוא בעונש: שבת = סקילה (עם עדים והתראה) + כרת (בלי עדים); יום כיפור = רק כרת (אין סקילה). בשוגג — בשניהם חטאת.
חידושים:
1. הרמב״ם מצטט את המשנה במכות: “אין בין שבת ליום הכיפורים אלא שזה זדונו בכרת וזה זדונו בידי אדם” — ההבדל היחיד הוא ששבת יש בית דין של מטה (סקילה), ויום כיפור יש רק בית דין של מעלה (כרת).
2. לשון הרמב״ם — תחילה “כל מלאכה שחייבין על זדונה בשבת סקילה… חייבין עליו ביום הכיפורים כרת” ואחר כך “כל שחייבין עליו חטאת בשבת חייבין עליו חטאת ביום הכיפורים” — לכאורה מיותר, כי אפשר היה פשוט לומר שכל המלאכות זהות. הרמב״ם רוצה להדגיש את המקבילה באופן שיטתי — הן למזיד והן לשוגג.
—
ד) דרבנן — שבות, מוקצה, איסורי אמירה, לכתחילה
“כל שאסור לעשותו בשבת משום שבות, אם עשה מכין אותו מכת מרדות כדרך שמכין אותו בשבת. כל שאינו מטלטל בשבת אינו מטלטל ביום הכיפורים. וכל שאסור לאמרו או לעשותו לכתחילה בשבת, כך ביום הכיפורים. אין בין שבת ליום הכיפורים בענינים אלו אלא שזה במיתה וזה בכרת.”
פשט: כל איסורי דרבנן של שבת — שבות, מוקצה, איסורי אמירה/עשייה לכתחילה — חלים גם על יום כיפור. ההבדל היחיד בין שבת ליום כיפור הוא העונש על מלאכה דאורייתא: שבת — מיתה, יום כיפור — כרת.
חידושים והסברות:
1. ארבע קטגוריות נפרדות של דרבנן: הרמב״ם מונה: (א) שבות — דברים הדומים למלאכה או מביאים לידי מלאכה (כמפורט בפרק כ׳ של הלכות שבת); (ב) טלטול/מוקצה; (ג) איסורי אמירה — “שלא יהא דיבורך של שבת כדיבורך של חול”; (ד) דברים שאסור לעשות לכתחילה. הרמב״ם כותב כל קטגוריה בנפרד, מה שמראה שהוא סובר שהן לא זהות — אי אפשר ללמוד אחת מהאחרת.
2. החידוש ש״לכתחילה” היא קטגוריה נפרדת: נדון מה פירוש “לעשותו לכתחילה”. הסבר אחד: הכנה למוצאי שבת (משום ממצוא חפצך). הסבר אחר: דברים שאסור לעשות לכתחילה, אבל בדיעבד אין עונש (אין מכת מרדות). הסבר נוסף: “לכתחילה” פירושו דברים שבשעת הדחק חכמים מקילים — כל דרבנן שאסור רק לכתחילה, מותר בשעת הדחק.
3. חידוש לגבי מכת מרדות: הרמב״ם אומר מכת מרדות רק על שבות (דומה למלאכה), אבל לא אומר זאת במפורש על מוקצה או על איסורי אמירה/לכתחילה. זה מדויק — נראה שלא כל הדרבנן יש להם אותו מעמד של מכת מרדות. על מוקצה ועל דברי “לכתחילה” אולי אין מכת מרדות.
4. חזרה להלכות שבת פרק א׳: הרמב״ם אומר שם: “כל מקום שנאמר שעושה דבר זה פטור אבל אסור הרי זה אסור מדברי סופרים, וכן כל מקום שנאמר אין עושין כך וכך” — לשונות שונות כולן מתייחסות לדרבנן. אבל מפרק כ״ד (הלכות שבת) רואים שיש דברים האסורים אף שאינם דומים או מביאים למלאכה, ועליהם לא חל שמקבלים מכת מרדות. הרמב״ם לא אמר זאת בבירור בהלכות שבת, אבל כאן בהלכות יום הכיפורים רואים זאת.
—
הלכה ב — מותר לקנב את הירק ביום הכיפורים מן המנחה ולמעלה
“מותר לקנב את הירק ביום הכיפורים מן המנחה ולמעלה. מה היא הקנובה? שיסיר את העלין המיובשין ויקצץ השאר ויתקן אותו לאכילה. וכן מפצעין באגוזים ומפררין רימונים מן המנחה ולמעלה, מפני עגמת נפש.”
“כבר נהגו העם בשנער ובמערב שלא יעשו אחד מכל אלה ביום הצום, אלא הרי הוא כשבת לכל.”
פשט: מן המנחה ולמעלה ביום כיפור מותר להכין ירקות (להסיר עלים יבשים, לחתוך), לשבור אגוזים ולהוציא גרעינים מרימונים — בגלל עגמת נפש מהתענית. אבל המנהג בבבל (שנער) ובמערב היה שלא עושים זאת, אלא נוהגים לגמרי כמו בשבת.
חידושים והסברות:
1. מהו האיסור שמתירים? הרמב״ם מונה שלוש פעולות בקניבת הירק: (א) “יסיר את העלין המיובשין” — דומה לבורר (הוצאת פסולת מאוכל); (ב) “יקצץ השאר” — דומה לטוחן (חיתוך); (ג) “ויתקן אותו לאכילה” — דומה למתקן. כל שלושתן היו אסורות בשבת (לכל הפחות מדרבנן), אבל ביום כיפור התירו זאת מפני עגמת נפש.
2. יסוד ההיתר — עגמת נפש: ביום כיפור מן המנחה ולמעלה כבר רעבים מאוד. אם לא יוכלו להכין את האוכל עד אחרי יום כיפור, ייקח זמן עד שיוכלו לאכול, ויצטרכו להמשיך לצום גם במוצאי יום כיפור. זוהי עגמת נפש — הצער מלדעת שעוד זמן רב לא יוכלו לאכול. לכן הקילו חכמים באיסורי דרבנן מסוימים.
3. הקושי עם קניבת ירק: אם קניבת ירק היא איסור דאורייתא (בורר), איך יכולה להיות מותרת ביום כיפור? ואם היא רק דרבנן, למה לא תהיה מותרת גם בשבת (סמוך לאכילה)? מפרשים לרמב״ם כבר התקשו בבעיה זו. הרמב״ם מוסיף את הפירוש (“מה היא הקנובה?”) כדי להבהיר שלא מדובר בבורר דאורייתא, ואולי אפילו לא באיסור דרבנן ממשי — זה יכול להיות משהו פחות מזה. זה חריג לרמב״ם, שבדרך כלל לא מביא פירושים על לשונות הגמרא במשנה תורה.
4. ענין “לא ניח” ביום כיפור: בשבת מותר לפצח אגוזים סתם כי תמיד אפשר לאכול (זה תמיד “סמוך לאכילה”). אבל ביום כיפור, שבו לא אוכלים, זה “לא ניח” — מכינים למאוחר יותר, שזה ענין של הכנה. היינו חושבים שאחר הצהריים ביום כיפור זה כבר “סמוך לאכילה” (למוצאי יום כיפור), אבל בבוקר זה לערב — זה רחוק מדי. בשבת יש בעיה אחרת: אסור להכין משבת למוצאי שבת.
5. המנהג כתירוץ: המנהג בשנער ובמערב בא לפתור בעיה מעשית — כדי שאנשים לא יתבלבלו בין דברים המותרים ביום כיפור אבל אסורים בשבת, קיבלו את המנהג לנהוג לגמרי כמו בשבת.
6. למעשה: גם הרמב״ם וגם השולחן ערוך פוסקים שהמנהג הוא לא לעשות קניבת ירק ביום כיפור, כך שזה לא נוגע למעשה.
7. [דיגרסיה: הכנה ביום כיפור] הרב מבעלזא היה מבקש מהגבאי לפני נעילה שיוציא את החלב מהמקפיא, כדי שלא יהיה קר מדי לקפה שלו במוצאי יום כיפור, והוא אמר שבכך הוא יוצא ידי חובת ענין קניבת ירק. זה מראה שבדבר שהוא רק נושא של הכנה (לא איסור ממש), ביום כיפור מותר. בכל בתי הכנסת מכינים כבר את הכיבוד למתפללים, אף שיש שאלה של הכנה — נראה שההיתר חל על דברים כאלה.
—
הלכה ג — מצות עשה של עינוי ביום כיפור (אכילה ושתייה)
“מצות עשה אחרת יש ביום הכפורים, והיא לשבות בו מאכילה ושתיה… ומפי השמועה למדו שעינוי שהוא לנפש זה הצום… וכל הצם בו קיים מצות עשה, וכל האוכל ושותה בו ביטל מצות עשה ועבר על לא תעשה, שנאמר כי כל הנפש אשר לא תעונה ונכרתה.”
“מאחר שהעניש הכתוב כרת למי שלא יתענה, למדנו שאנו מוזהרין בו על אכילה ושתיה.”
פשט: יש מצות עשה נפרדת ביום כיפור — שביתה מאכילה ושתייה. המקור הוא “ועניתם את נפשותיכם”, ומפי השמועה למדו שעינוי הנפש פירושו צום. מי שצם מקיים מצות עשה; מי שאוכל או שותה מבטל מצות עשה ועובר על לא תעשה. בשוגג — חייב קרבן חטאת קבועה.
חידושים והסברות:
1. לשון הרמב״ם “שביתה” על עינוי: הרמב״ם קורא לעינוי בשם “שביתה” — “לשבות בו מאכילה ושתיה” — אף שהתורה משתמשת בלשון “תענו”. הרמב״ם משתמש ב״שביתה” לא רק למנוחה ממלאכות כמו בשבת, אלא גם להפסקה מאכילה — כמו שהוא אומר “שובת מעבירה”.
2. המקור מספר המצוות: הרמב״ם בספר המצוות מפרש את הפסוק בפרשת אמור “שבת שבתון הוא לכם ועניתם את נפשותיכם” ש״שבתון” חל גם על “ועניתם” — לשבות מהכל: ממלאכות ומאכילות. אבל כאן במשנה תורה הוא לא מביא את אותו פסוק מאמור, אלא את הפסוק מאחרי מות.
3. “מפי השמועה למדו” — למה צריך הלכה למשה מסיני: הפסוק אומר “ועניתם את נפשותיכם” — זה יכול להתפרש כסוגים שונים של ייסורים (לעמוד על רגל אחת, להכות את עצמו וכו׳). הרמב״ם מסביר שמפי השמועה למדו ש״עינוי שהוא לנפש” — עינוי ספציפי ל״נפש” — זהו הצום. המילה “נפש” בפסוק מתפרשת כרמז לחיות הנפש, התלויה באכילה ושתייה (ענין שיש בו איבוד נפש). אף שלא כתוב “עינוי של נפש” אלא “ועניתם את נפשותיכם” (ענו את נפשותיכם), חז״ל מפי השמועה הוסיפו את הפירוש שזה עינוי נפשי — דהיינו אי אכילה.
4. לאו ללא לשון מפורשת של “לא תעשה”: שיטת הרמב״ם היא שלא צריך שיהיה כתוב במפורש “לא תאכלו” כדי שיהיה לאו. עצם העובדה שהתורה מענישה בכרת (“כי כל הנפש אשר לא תעונה ונכרתה”) מוכיחה אוטומטית שיש לאו. זהו כלל מעניין — כרת מרמז על לאו.
5. קושיא מהגמרא: בלימוד הגמרא לא פשוט שכל פעם שכתוב עונש זה מספיק בלי לאו נפרד. הרבה פעמים צריך לחפש לאו ספציפי. הגמרא מביאה גזירה שווה — כמו שעל אכילה יש לאו עם עונש, כך גם על מלאכה. הלחם משנה מביא זאת מהגמרא ואומר שזה כוונת הרמב״ם.
6. דרך הרמב״ם בפסוקים: הרמב״ם לא בהכרח הולך לפי כללי הדרשות של הגמרא. הוא מביא פסוק על פי שכל — אם יש כרת, בוודאי יש לאו — לא דווקא בחשבונות של הגמרא. זה עקבי עם דרך הרמב״ם שהוא מביא הרבה פעמים פירוש קרוב לפשט, לא דווקא בדיוק כמו שהגמרא לומדת.
—
הלכה ד — ארבעת העינויים האחרים (רחיצה, סיכה, נעילת הסנדל, תשמיש המיטה)
“וכן למדו מפי השמועה שאסור לרחוץ בו, או לסוך, או לנעול את הסנדל, או לבוא על אשתו. ומצוה לשבות מכל אלו כדרך ששובת מאכילה ושתיה, שנאמר ‘שבת שבתון׳ — שבת לענין מלאכה, ושבתון לענינים אלו.”
“ואין חייבים כרת או קרבן אלא על אכילה ושתיה בלבד, אבל [על רחיצה, סיכה, נעילת הסנדל, ותשמיש] מכין אותו מכת מרדות.”
פשט: מפי השמועה לומדים שאסור לרחוץ, לסוך, לנעול נעליים או לשמש. צריך לשבות מכל ההנאות הללו כמו מאכילה ושתייה. הפסוק “שבת שבתון” מתחלק: “שבת” — על מלאכה, “שבתון” — על ארבעת העינויים. כרת וקרבן הם רק על אכילה ושתייה; על ארבעת העינויים האחרים מקבלים רק מכת מרדות.
חידושים והסברות:
1. שני מקורות לשתי קטגוריות: הרמב״ם עושה חלוקה ברורה במקורות: אכילה ושתייה לומדים מ״תענו את נפשותיכם”, וארבעת העינויים האחרים לומדים מ״שבתון”. זה לא שהכל בא מפסוק אחד.
2. שאלה גדולה — דאורייתא או דרבנן? זוהי נקודת הדיון העיקרית. יש סתירה לכאורה ברמב״ם:
– ראיות שזה דאורייתא: (א) הוא אומר “למדו מפי השמועה” — שאצל הרמב״ם בדרך כלל פירושו הלכה למשה מסיני, שהיא דאורייתא. (ב) הוא מביא פסוק “שבתון” כמקור — פסוק בדרך כלל עושה דאורייתא. (ג) הוא אומר שזו “מצוה לשבות” — משמע מצות עשה מדאורייתא.
– ראיה שזה דרבנן: הוא אומר “מכת מרדות” — שזה בדרך כלל העונש על דרבנן, לא על דאורייתא.
3. מקבילה לשביתות שבת: זה דומה לשיטת הרמב״ם בהלכות שבת פרק כ״א, שם הוא אומר “נאמר בתורה ‘תשבות׳ אפילו מדברים שאינן מלאכה” — וזה בוודאי דרבנן, כי הוא מדבר על שביתות שמקבלים עליהן מכת מרדות. המבנה דומה מאוד: פסוק (“שבתון”/”תשבות”), אבל העונש הוא רק מכת מרדות. אולי זו דרך הרמב״ם — פסוק יכול לשמש כאסמכתא לדרבנן.
4. קושיא על לימוד דאורייתא: אם זה דאורייתא, קשה להבין למה “ועניתם את נפשותיכם” פירושו רק אכילה ושתייה. במצות העשה (שבתון) כל הנאות הגוף כלולות. למה “עינוי נפש” — שהוא
גם ענין של צער הגוף — לא יכלול גם רחיצה, סיכה וכו׳? כל הדברים הם “קרובי משפחה” — כולם הנאות הגוף. אבל הרמב״ם אומר בבירור ש״עינוי נפש” פירושו דווקא אכילה ושתייה, והאחרים באים ממקור נפרד.
5. אפשרות: עשה ללא עונש: ייתכן שזה דאורייתא — איסור עשה — אבל בלי עונש כרת. יש דבר כזה בתורה ששני פרטים באותה מצווה, אחד הוא איסור כרת (אכילה ושתייה) ואחד הוא רק חיוב עשה (העינויים האחרים). מקבילה היא מחמר בשבת — הרמב״ם אומר בבירור שזה איסור עשה מדאורייתא, אבל אין עליו מלקות מדאורייתא, אלא מכת מרדות מדרבנן.
6. פירוש המשנה של הרמב״ם על יומא: הרמב״ם בפירוש המשנה על יומא אומר שמכיוון שכתוב “אסור”, הוא לומד שמקבלים מכת מרדות, אבל “עיקר איסורן קבלה” — כל הענין הוא בקבלה. “קבלה” פירושו אותו דבר כמו “מפי השמועה” — קיבלו ממשה רבינו. הרמזים של הגמרא מהפסוקים הם רק אסמכתאות, אבל העיקר הוא קבלה. פירוש המשנה לא עושה את החילוק בין “שביתה” ו״עינוי” כמו שהרמב״ם עושה כאן במשנה תורה.
[דיגרסיה: מה פירוש “קבלה”?] היה דיון האם “קבלה” פירושה דברי קבלה (= דרבנן, כמו נביאים), או קבלה ממשה רבינו (= דאורייתא). המסקנה היא שכאן קבלה פירושה שקיבלו ממשה רבינו ש״שבתון” ו״עינוי” פירושם הדברים הספציפיים — זוהי מסורת דאורייתא.
7. מכת מרדות — מקור: ראיית הרמב״ם למכת מרדות על העינויים האחרים באה מהמילה “עתיד” במשנה יומא — הוא פירש את המילה “עתיד” כבסיס למכת מרדות. גם: במשנה כתוב “אסור” (לא סתם “אין עושין”), והרמב״ם מפרש — “וזה ענין אמרו אסור” — שהלשון “אסור” מראה שמקבלים מכת מרדות. לא כל איסור עשה מביא מכת מרדות, אבל הלשון “אסור” במשנה גרם לרמב״ם להחליט שכאן יש מכת מרדות.
8. לרמב״ם אין בעיה עם שתי מדרגות: רואים שלרמב״ם אין בעיה שחלק מהעינויים יהיו עם איסור עשה (בלי כרת), ואחרים יהיו חמורים יותר. הקבלה/מסורה היא שיש שני סוגי עינויים: (1) אכילה ושתייה — חמור, מקבלים כרת; (2) העינויים האחרים — פחות חמור, בלי כרת.
9. חידוש לגבי ה״לאו” של אכילה ושתייה: אם היה כתוב לאו ברור על העינויים הפחות חמורים, היינו יכולים לשאול למה על אחד יש לאו ועל אחרים רק עשה. אבל מכיוון ש״לאו” של “ועניתם” הוא מכלל כרת (לא לאו אמיתי נפרד, אלא כלול בכרת), אפשר להבין — התורה לא הלכה כל כך חמור עד כרת על כל העינויים, ואוטומטית איפה שיש כרת יש גם לאו. אבל על העינויים האחרים — זה יכול להיות דאורייתא אבל בלי עונש.
—
הלכה ה — עינוי ביום ובלילה
“כשם ששובת ממלאכה בו בין ביום בין בלילה, כך שובת מכל אלו בין ביום בין בלילה.”
פשט: בדיוק כמו שמלאכה אסורה הן ביום והן בלילה, כך גם עינוי הוא הן ביום והן בלילה.
חידושים:
1. החידוש של עינוי בלילה: במלאכה כולם מבינים שיום כיפור (כמו שבת) הוא 24 שעות. החידוש הוא שגם בעינוי, שאדם היה חושב שבלילה זה לא ניכר (כי ממילא ישנים, ממילא לא אוכלים), זה גם נוהג מהלילה. הרי רואים מתעניות דרבנן שיש תענית שאוכלים כל הלילה עד עלות השחר. החידוש הוא שביום כיפור צריך להתחיל את כל חמשת העינויים מהלילה.
2. [דיגרסיה: איך יודעים שבשבת זה יום ולילה?] מהפסוק עצמו לא ברור ש״יום” פירושו תמיד 24 שעות. ביום כיפור כתוב במפורש “מערב עד ערב”, בפסח כתוב “בערב תאכלו מצות” — רואים בבירור שזה מתחיל מהערב. זה משמע שבדרך כלל כשכתוב “ביום” זה לא מתחיל בערב. או להיפך — רק כשכתוב “בעצם היום” זה דווקא ביום, אבל סתם “יום” פירושו גם לילה. זה לא דבר ברור מפשוטו של מקרא.
3. [דיגרסיה: ששת ימי בראשית] לפי הפשט בבראשית הקב״ה עבד רק ביום — “ויהי ערב ויהי בוקר” — בלילה הוא לא עבד. זה לא כל כך פשוט, כי “ויהי ערב” — מתי היה הערב? מפרשי התורה אומרים “כבר היה ערב” קודם. מזה בא הרשב״ם עם האבן עזרא ומחלוקתם. הפשט הפשוט היה שבלילה אין זמן עבודה, ממילא כששבת מתחילה, הלילה כבר חלק מהשביתה הארוכה.
—
הלכה ו — תוספת יום הכיפורים: מוסיפין מחול על הקודש
“וצריך להוסיף מחול על הקודש בכניסתו וביציאתו. שנאמר ועניתם את נפשותיכם בתשעה לחודש בערב… מערב עד ערב תשבתו שבתכם. כלומר, תתחיל ותתענה מעט מערב תשעה סמוך לעשירי, וכן ביציאתו שהוא בעינוי מעט מליל אחד עשר סמוך לעשירי.”
פשט: צריך להתחיל לצום קצת לפני תחילת יום כיפור (עוד בערב יום כיפור = תשיעי בתשרי), וצריך לסיים קצת אחרי מוצאי יום כיפור (להיכנס לליל י״א תשרי).
חידושים והסברות:
1. איך לומדים את הפסוק? הלימוד הוא: “בתשעה לחודש בערב” — “בערב” פירושו עוד מהערב, לפני הלילה, לא כשכבר נעשה ליל עשירי. “מערב עד ערב” — “מערב” פירושו שיתחילו מוקדם (לפני הלילה), “עד ערב” פירושו שיסיימו מאוחר (להיכנס ללילה). כאילו “מערב עד ערב” פירושו עד ועד בכלל — עוברים קצת משני הצדדים.
2. שאלה שהועלתה: הרמב״ם אומר זאת רק לגבי תענית/עינוי, לא לגבי מלאכה. למה?
3. הפשט הרגיל של הפסוק: בדרך כלל היינו מפרשים שהפסוק בא רק לומר שיום כיפור הוא 24 שעות — מתחילים בלילה (לא כמו תענית רגילה שהיא רק ביום). אבל חכמים למדו מזה שצריך להוסיף קצת.
4. מהלך חדש בהבנת תוספת: הגמרא לומדת מהפסוק “ועניתם את נפשתיכם בתשעה לחדש” שצריך לאכול בערב יום כיפור (“כל האוכל ושותה בתשיעי”). אבל הפסוק קשה: למה כתוב “בתשעה לחדש” כשיום כיפור הוא “בעשור”? התירוץ הוא ש״תשעה לחדש בערב” פירושו: מהערב שמסתיים תשעה לחודש, עד הערב שמסתיים עשור לחודש.
החידוש: רואים מהפסוק שחיוב העינוי מתחיל כבר עם סיום תשעה — סוף תשעה כבר מחייב. זה אומר שתוספת יום הכיפורים היא לא רק תוספת ליום (כמו בשבת), אלא משהו אינהרנטי בחיוב העינוי עצמו. בשבת אף אחד לא היה חושב שיום שישי כבר מחייב בשבת — כל עוד זה עוד יום שישי, פטורים. אבל כאן תשעה לחודש כבר מביא עמו את מצוות “ועניתם”. זה אומר שגם ערב עשור יש בו משהו של חיוב.
5. יום כיפור = כל עשור + טיפה מתשעה + טיפה מי״א: לפי מהלך זה, זמן הצום של יום כיפור הוא: כל עשור, פלוס קצת מסוף תשעה, פלוס קצת מתחילת י״א. זה הגיוני רק כי צריך “יום שלם” — אם זה היה מתחיל רק בבוקר או באמצע הלילה, לא הייתה סברא לתוספת.
6. תוספת היא רק על עינוי, לא על מלאכה — לפי הרמב״ם: הרמב״ם פוסק בבירור שתוספת יום הכיפורים היא רק על הצום (עינוי — אכילה ושתייה), לא על שביתה ממלאכה. המגיד משנה מביא שמשמע בגמרא שיש מחלוקת על זה. הרמב״ם אומר “לצאת מלא התענות” — שפירושו כל חמשת העינויים, אבל בוודאי לא שביתה ממלאכה.
7. מחלוקת ראשונים: ר״ן נגד רמב״ם: הר״ן וראשונים אחרים סוברים שתוספת חלה גם על שביתה ממלאכה, וממילא יש תוספת גם על שבת. מקורם: הפסוק אומר “שבתכם” — רמז לשבת. אבל לפי הרמב״ם, מכיוון שתוספת היא רק דין בצום (עינוי), שבת היא עולם אחר לגמרי.
8. תוספת נגד בין השמשות — חומרא ביום כיפור: אם עושים את התוספת רק בבין השמשות עצמו, לא יוצאים ידי חובה, כי אם זה חיוב דאורייתא מפסוק, זה צריך להיות כשזה עדיין ודאי יום (לפני בין השמשות). בשבת מקילים עם בין השמשות (כי ספק דרבנן לקולא). אבל ביום כיפור אי אפשר להקל עם בין השמשות על עינויים — אף שחכמים מקילים בקלות במקום צער, וכל עינוי הוא מקום צער, בכל זאת צריך להחמיר. זה מראה שההלכה היא דאורייתא.
9. האם תוספת יום הכיפורים דאורייתא או דרבנן? הרמב״ם לא אומר בבירור. הוא מביא פסוק, שהיה משמע דאורייתא. אבל הוא לא אומר שיעור לתוספת, ולא מה המינימום.
—
הלכה ז — נשים שאוכלות ושותות עד שחשכה
“נשים שאוכלות ושותות עד שחשכה, והן אינן יודעות שמצוה להוסיף מחול על הקודש — אין ממחין בידן, שלא יבואו לעשות בזדון, שאין אפשר שיהיה שוטר בבית כל אחד ואחד להזהיר… ואין לך להם שידעו וישמרו את עצמן.”
פשט: נשים שאוכלות עד שמחשיך (בלי תוספת), כי הן לא יודעות על מצוות תוספת מחול על הקודש — אין צריך למחות בידן, כדי שלא יבואו לעשות זאת בזדון. אי אפשר לשים שוטר בכל בית.
חידושים והסברות:
1. השוואה לערב שבת — למה שם כן מוחים? בערב שבת יש חיוב להודיע בבית (“בתוך ביתו צריך לומר”), אף שבין השמשות של שבת הוא רק דרבנן. ביום כיפור, שבו תוספת היא דאורייתא, הרמב״ם אומר שאין מוחים! ההבדל: בשבת מדברים על הכנת הבית — הדלקת נרות, אנשים אחרים, תקיעת שופר לכל הציבור. זו לא מחאה אישית על איסור, אלא הודעה מעשית שהבית יהיה שבתי. בתוספת יום כיפור מדברים על מצווה אישית שאין לה קשר לאחר.
2. “אין ממחין” — מדברים על בית דין, לא על הבעל: לשון הרמב״ם “שאין אפשר שיהיה שוטר בבית כל אחד ואחד” פירושה: בית הדין לא יכול לשלוח שוטרים לכל בית. זה לא מדבר על כך שהבעל לא יהיה “שוטר” — בעל רגיל לא הולך לקחת את האוכל של אשתו. “שוטר” פירושו שלבית הדין אין מספיק כוח משטרתי לאכוף זאת.
3. למה הן לא יציתו? — חילוק הרשב״א: הרשב״א טען שההבדל הוא: תוספת מחול על הקודש לא כתובה במפורש בתורה — זה רק לימוד שחכמים הבינו מפסוקים. כשהולכים לומר זאת לאנשים פשוטים (לא בני תורה), הם לא ייקחו זאת ברצינות. זה דומה ל״דבר שגגים” — דברים שאנשים עושים בשוגג, מניחים להם, כי אם אומרים להם, הם יעשו זאת במזיד.
4. האמונה בנשים יהודיות ישרות: הרמב״ם הולך עם הנחה שהנשים לא יפסיקו לאכול ביום כיפור עצמו — הן נשים צדקניות, הן צמות ביום כיפור, מחשיך, הן מפסיקות לאכול. הבעיה היא רק עם התוספת לפני כן — זו מדרגה גבוהה יותר שהן לא יודעות עליה. זוהי אמונה מעניינת בצדקנות הבסיסית של כלל ישראל.
5. “מחאה” — לא אותו דבר כמו “לומר”: “אין ממחין בידן” לא אומר שלא מלמדים זאת בבית הספר או בשיעורי הלכה. מחאה פירושה מחאה חזקה/אכיפה — כמו “מחאה” בהלכות חזקת הבתים. אם אפשר לומר זאת בשקט והן יציתו — בוודאי. אבל לא עושים מחאה רשמית, כי זה יכול להביא למזיד.
6. המשל הספציפי עם יום כיפור: אם אומרים לאישה שהיא כבר לא הייתה רשאית לאכול (כי תוספת יום הכיפורים כבר התחילה), היא תחשוב “אוקיי, כבר לא צמתי את יום הכיפור” — היא לא תתפוס את ההבדל שהיא רק עברה על התוספת, אבל עדיין לא על יום כיפור עצמו. זה יכול להוביל לכך שהיא תמשיך לאכול ביום כיפור עצמו.
—
הכלל של “מוטב שיהיו שוגגין ואל יהיו מזידין”
פשט: הרמב״ם מביא את הכלל שלא למחות כשאנשים ממילא לא יציתו, כדי שיישארו שוגגים ולא יהפכו למזידים.
חידושים והסברות:
1. הבעיה של מחאה שמחמירה: בהרבה מאוד הלכות אנשים באמת לא מאמינים שאסור לעשות את זה. גם אם אומרים להם, הם לא יציתו — לא בשנה הבאה, לא בעוד שלוש דקות. זו המציאות של הרבה הלכות.
2. המשל של שמירת עיניים: פוסקים אומרים, ואנשים חושבים, ששמירת עיניים היא מידת חסידות. הרמ״א אומר אכן שזו מידת חסידות (חוץ מאישה שאסורה עליו). כשאומרים לאדם שזו חומרא או הידור, הוא לא יציית. אבל הנזק מלומר לו הוא — עכשיו הוא נעשה מזיד, כי עכשיו הוא יודע על זה, וזה עושה אותו גרוע יותר.
3. המנגנון של “מוטב שיהיו שוגגין” — לא רק הצלה מעונש: ענין מוטב שיהיו שוגגין הוא לא רק ענין טכני של הצלה מחיוב סקילה או עונשים אחרים. זו תכונת הנפש — אדם לא רשאי להפוך למזיד. שוגג הוא אדם שלא יודע, מעולם לא למד את ההלכה. אבל מזיד הוא מצב נפשי שונה לחלוטין.
4. המשל של חינוך הבנים: כל עוד הילד לא תופס שהאבא לא מקפיד על דבר, הרצון של האבא נשאר בתוקף, והילד ימשיך לפעול לפיו. אבל ברגע שזה נעשה גלוי שהוא לא מקפיד, מסירים את הרצון, והילד יכול לעשות זאת “ביד רמה.” כך גם במוטב שיהיו שוגגין — כשעושים זאת גלוי והאדם לא מציית, זה נעשה דבר שהוא עושה ב״יד רמה.”
5. “הכלל גדול בכל התורה כולה”: צריך לדעת מתי לא למחות, כדי ששוגגים יישארו שוגגים. זהו כלל רחב המשתרע על הרבה מאוד הלכות.
—
עד כאן פרק א׳ של הלכות שביתת עשור.
תמלול מלא 📝
הלכות שביתת עשור — פרק א: מצוות השביתה ממלאכה ואכילה
הקדמה: מדוע קורא הרמב״ם לזה “שביתת עשור”?
דובר 1:
אוקיי, אנחנו לומדים רמב״ם, ספר זמנים. כבר סיימנו הלכות שבת בעיקרו של דבר, שבת ועירובין, ומתחילים ללמוד את ההלכות של ימים טובים. והיום טוב הראשון, שהוא כמעט חמור כמו שבת, או חמור כמו שבת לגבי רוב הדברים, יש לו אפילו עוד חומרא שאסור אפילו לאכול, וזה יום שנקרא עשור. מהו עשור? “אך בעשור”. ביום העשירי של איזה חודש. אנחנו לא יודעים. אה, של החודש השביעי, כמובן. אבל איזה יום? החודש של ימים טובים. כן. אז ביום העשירי יש דבר שאנחנו קוראים יום כיפור.
ו… מדוע קורא לזה הרמב״ם “שביתת עשור”? הוא לא יכול היה לכתוב “יום הכיפורים”? אוקיי, התשובה היא, כי קודם כל, בהלכות יום כיפורים הוא מונה את חלק השביתה של עשור. הוא לא מונה, למשל, את העבודה של יום כיפור. את זה הוא מונה בהלכות עבודה. והוא גם לא מונה מה מתפללים ביום כיפור. את זה הוא אמר בהלכות תפילה. ובכלל, גם יום טוב נקרא “שביתת יום טוב”, כי הוא מקשר כאן שבת וכל שאר השביתות. ולא רק זאת, אלא אפילו את הצום הוא קורא שביתה. מלבד שביתת מלאכה יש שביתה מאכילה. הוא קורא לזה שביתה. הוא עוסק כאן בנושא של שביתה.
דובר 2:
נכון, אז מאוד יפה. יש אכן הלכות עבודת יום הכיפורים, שקשורות לכפרה. כנראה אכן בספר עבודה, אני זוכר. כן, שזה מדובר בספר עבודה.
עבודה וכפרה זה גם לא אותו דבר. יש עבודה ויש תשובה.
דובר 1:
לא, עבודה במשנה וברמב״ם מתכוון תמיד לעבודת המקדש, לא עבודת ה׳ שצועקים בתפילה.
דובר 2:
נכון, נכון, נכון. אני אומר אבל, הכפרה של יום כיפור, יכול להיות שהכפרה קורית דרך הקרבנות, אבל כפרה היא דבר בפני עצמו, שקשור לתשובה, ואולי לתפילות של יום כיפור שמבקשים כפרה.
דובר 1:
אוקיי, אבל כל הכפרות. אני אומר, יש כן הלכה עם הפרקים “יום הכיפורים”, עם הלכות עבודת יום הכיפורים. אבל אתה צודק שכאן הוא מדבר על השביתה, גם כי זה הדבר… אבל למה זה לא יכול להיקרא “שביתת יום הכיפורים”? זה חייב להיקרא “שביתת עשור”? איפה כתוב בתורה לשון כזו “שביתת עשור”?
דובר 2:
יכול להיות שהרמב״ם רוצה אולי לומר שהשביתה לא תלויה בכפרה. יש יום טוב, שהיום העשירי הוא יום טוב. ליום טוב יש מצוות של שביתה. אבל יש דבר שהיום הוא יום כפרה. אני לא יודע, אני לא יודע אם השביתה לא נובעת מהכפרה. אני לא יודע, זה דבר, דיוק של שם.
דובר 1:
כן, לא, זה שם מוזר. לא, אני רק שואל, כמו שמוצאים בגמרא, משהו הוא לשון שנקרא עשור? אני רואה את הלשון של מנין המצוות הקצר שיש לי כאן מועתק הוא “לשבות ביום הצום”, לא “לשבות”. לא, כי הוא התחיל עם “להתענות בעשירי”, אז לא מה שהיום שאני רק אמרתי. לא, הוא דיבר על חודש השביעי, הימים טובים של חודש השביעי. הוא אמר, “להתענות בעשירי”. עכשיו הוא יכול לומר, היום שהוא יום הצום, אני רק אמרתי את זה. הוא לא קורא יום הצום זה לא הכינוי ליום, אלא כאן. מה בהקשר? אין כאן ראיה. יום צום יום הכיפורים, כך אומרים. את זה הוא אומר כבר מהר יותר, בואו נשאיר את יום הכיפורים. יש כאן עשירי? ליום הכיפורים. אתה רואה שלושה שמות בשלושה שמות. עשירי בו? מילא, אבל הלכות שביתת עשור זה קשה, כי עשור של מה? זה חייב להיות איזו לשון שמדברת? זה חייב להיות איזו לשון שמדברת? ליזר זה לא רק ההלכה באיסור לחודש השביעי. הפרק הוא שביתת עשור, אבל באמת מעניין. הוא החזיק בשביתת עשור, יום הכיפורים? הוא לא אהב שמות ארוכים? הוא לא אהב כשהפרק יש לו שלוש ארבע מילים?
דובר 2:
אני יכול להיות פשוט כזה יכול, יש שביתת השבת, שהיא שביתת השביעי, וכאן יש שביתת העשירי, שביתת העשירי. יש משהו שני מספרים.
דובר 1:
למה זה לא נקרא הלכות שביתת השבת? זה נקרא פשוט הלכות שבת. הלכות שבת, נכון. אוקיי, כי הלכות שבת הוא מנה את כל מה שנוגע לשבת. כן, אמת. אממ… כן, אמת. גם אתה מתכוון לומר זכור ושמור, כל הדברים האלה. עונג שבת, כן. לרמב״ם יש לפעמים פרקים ארוכים? אם אין לו כמעט פרקים ארוכים, הוא העדיף שביתת עשור, שזה שתי מילים, על שביתת יום הכיפורים, שזה שלוש מילים. פתאום שביתת יום טוב? יום טוב זה בדרך כלל יו״ט עם קו. אוקיי, אני נכנס לפרטים הקטנים. לא, זה מעניין, כי אין שום ספר אחר שנקרא כך. אני חושב אולי הרמב״ם אומר שהוא לקח? הגמרא קוראת לו כיפור יומא, היום. שביתת היום, יומא. המסכת קוראים כך. המסכת נקראת יומא, יומא, יומא לימים הכיפורים. קוראים לזה כך? אני לא יודע, השמות של המסכתות הם לא… אני לא יודע, זה רבינו יונה הקדוש שהכניס את הכותרות של המסכתות? נו אין מושג. לא. אני חושב שיש מקומות שקוראים לזה מסכת יום הכיפורים, לא? אה, יש שקוראים לזה מסכת יום הכיפורים, כן. אני לא יודע. אוקיי. כן. אז אנחנו הולכים ללמוד את ההלכות של שביתת יום הכיפורים, כמו שאתה אומר, לא הענין של התפילה. אבל ביום כיפור עושים הרבה מאוד דברים, אבל עכשיו לומדים בעיקר מה לא עושים. נכון. נכון. הולכים ללמוד על להיות שובת. להיות שובת מתכוון להפסיק את מה שעושים בדרך כלל, לשנות.
דובר 2:
להפסיק. להפסיק את העבודה, כן. שובת ביום, כן. מאוד יפה. ובמקרה שלנו מפסיקים את העבודה, ומפסיקים את האכילה, מפסיקים הכל, מפסיקים את החיים הרגילים.
ארבע המצוות של שביתת עשור
דובר 1:
אומר הרמב״ם כך, הפרק, הרמב״ם מביא תמיד את המצוות שיש בנושא, בהלכות. הוא אומר, יש כאן ארבע מצוות, שתי מצוות עשה ושתי מצוות לא תעשה. שתיהן הן דבר והיפוכו, נכון? מצוות עשה לשבות בו ממלאכה, להפסיק, לא לעבוד. ומצוות לא תעשה היא אותו דבר, שלא לעשות בו מלאכה. ואותו דבר לענין שביתה מאכילה, יש את החיובי, מצוות עשה היא להתענות בו. ואותו דבר יש בלא תעשה, שלא לאכול ולשתות בו. הרמב״ם אומר בפירוש, לאכול ולשתות בו. אנחנו נראה בפנים, הרמב״ם אומר שאכילה היא דאורייתא, ושונה אני חושב מאולי ראשונים אחרים, אבל לא כל חמשה עינויים הם דאורייתא. הוא אומר כאן שלא לאכול ולשתות בו. זה לא אותה רמה דאורייתא, כן. בסדר. כן. אוקיי. ואת המצוות אנחנו הולכים ללמוד בשלושת הפרקים. כן. אומר הרמב״ם, מאוד יפה.
הלכה א: מצות עשה לשבות ממלאכה
דובר 1:
זה פרק א׳. מצות עשה לשבות ממלאכות, לנוח ולהפסיק מהמלאכות, בעשור לחודש השביעי, שנאמר, כמו שכתוב בפסוק על מצוות יום כיפור, “שבת שבתון הוא לכם”. זה שבת שבתון, זה יום של שביתה מלאה. בשבת כתוב שבת שבתון, וביום כיפור. זה אומר שצריך לנוח מהכל. ביום טוב לא כתוב שבתון, כתוב רק שבת, כי צריך לנוח מהרבה דברים. שבת שבתון היא מנוחה גדולה יותר. אז היינו אומרים שם, צריך לבדוק את הלשונות של הפסוקים, אבל ביום טוב כתוב בפירוש בפרשת בא, ש״אך ביום הראשון תשביתו שאור מבתיכם”. שם דווקא יודעים. אבל אני אומר, כשכתוב שבת שבתון זה אומר שביתה חזקה. וכל העושה בו מלאכה, ביטול מצות עשה, כשמישהו עושה כן מלאכה הוא מבטל מצות עשה, ועבר על לא תעשה, שנאמר, כתוב גם, מלבד העשה של “שבת שבתון” כתוב גם, ובסוף מסיים הפסוק “כל מלאכה לא תעשו”, לא תעשה.
עונשים: כרת, חטאת, סקילה
דובר 1:
ומה העונשים? הוא אומר, העונשים הם כך, אם עשה ברצונו בזדון, אנחנו הבנו קודם, ברצונו בזדון מתכוון, בזדון מתכוון הוא יודע מה הוא עושה, וברצונו מתכוון הוא רוצה לעשות זאת. רצון לאפוקי שוגג, זדון לאפוקי אונס. להיפך, רצון לאפוקי אונס, זה אומר כשגוי כופה אותך, אתה יודע מה אתה עושה, אין זה שאתה שכחת שזה שבת, אבל אין רצון. ובזדון, שאתה יודע שאתה עושה זאת בזדון. ברצון ובזדון. רצון לאפוקי אונס, וזדון לאפוקי שוגג. נכון. ואם עשה בשגגה, חייב קרבן חטאת קבועה, צריך להביא קרבן חטאת. חטאת קבועה מתכוון שאין הבדל בין עשיר או עני. יש מצוות מסוימות שהקרבן הוא עולה ויורד לפי הכסף שיש, אבל חטאת, זו חטאת קבועה.
הלכה ב: אילו מלאכות אסורות
דובר 1:
הלאה, אומר הרמב״ם, אילו מלאכות אסור לעשות? אומר הרמב״ם, כל מלאכה שחייבין על זדונה בשבת סקילה, אה, הוא הולך עכשיו לומר אילו מלאכות. הוא אומר, אנחנו כבר למדנו בהלכות שבת ל״ט מלאכות עם תולדות. כל המלאכות שבשבת חייבים עליהן סקילה, המלאכות האלה אסורות ביום הכיפורים, וחייבין על זדונה עונש כרת. והעונש, כמו שהוא כבר אמר שהעונש הוא כרת, על איזה דבר יש כרת? על כל המלאכות שבשבת חייבים סקילה.
וגם אותו דבר עם השוגג, וכל שחייבין עליו קרבן חטאת בשבת, זה אומר כל אותן מלאכות שאם עשינו אותן בשוגג מביאים קרבן חטאת בשבת, חייבין עליו קרבן חטאת ביום הכיפורים. כן, זה מיותר. היינו יכולים לומר שכל המלאכות הן אותן. העניין הוא, כמו שכתוב במשנה במכות, אין בין שבת ליום הכיפורים אלא שזה זדונו בכרת וזה זדונו בידי אדם. במילים אחרות, שבת, כשאנחנו זוכרים מה כתוב באותו נוסח, “ומחייבין על עשיית מלאכה זו”, למדנו שלושה דברים: אם עושים בעדים ובהתראה, מובן מאליו ברצונו ובזדון, מקבל סקילה. ואם הוא עושה בלי עדים ובהתראה, מקבל כרת. ובשוגג זה אותה חטאת. אז הדבר היחיד שיום כיפור שונה משבת הוא אותן מלאכות, אבל אין את האופן שאפשר לקבל סקילה. זה אומר, אין בית דין, בית דין של מטה, לא מענישים על מזיד של יום כיפור, או הדאורייתא של יום כיפור. הקב״ה נותן כבר כרת, זה כבר בין אדם למקום. משא״כ שבת שיש את שניהם, יש גם כרת וגם סקילה. אז כל דבר ששבת היה סקילה, והאמת היא שהיה גם כרת, גם ביום כיפור יש כרת בלי סקילה. זו הלשון. אני מתכוון, סקילה היא כמו שהוא לוקח את הכרת, כן, לא יכול להיות שניהם. אבל זה כבר נושא אחר.
איסורי דרבנן גם אסורים ביום כיפור
דובר 1:
עכשיו, לא רק הדאורייתא, אלא כל דבר שאסור לעשותו בשבת, כי בהלכות שבת למדנו שיש הרבה מאוד דרבנן. כל הדברים שאסור לעשות מדרבנן בשבת, על פי שאין בו מלאכה, גם אסור לעשותו ביום הכיפורים.
הלכה א (המשך) — כל שאסור בשבת אסור ביום הכיפורים: דרבנן
לשון “מלאכה” מתכוונת תמיד למלאכה דאורייתא
דובר 1: מלאכה, זוכרים זה תמיד הלשון, למשל בהלכות עירובין היה להם כל הזמן, אם הניחו דבר במגדל ואסור משום מלאכה. מלאכה מתכוונת תמיד למלאכה דאורייתא, הלשון מלאכה מתכוונת לל״ט מלאכות, לא שבות שדומה למלאכה או יבוא לידי מלאכה. מלאכות מדאורייתא, ל״ט מלאכות.
אז למדנו בפרק כ׳ משהו בהלכות שבת, נכון? שהחכמים אסרו גם דברים שאינם מלאכה, אלא שהן דומין למלאכה או מביאין לידי מלאכה, מה שלא יהיה הסיבה, ועל זה הוא מדבר עכשיו.
איסורי דרבנן ביום הכיפורים
דבר שאסור בשבת אפילו אינו מלאכה, במילים אחרות, כן, פטור אבל אסור, נכון? החכמים אסרו, גם אסור ביום הכיפורים. “ואם עשה”, אם הוא עבר ועשה, גם אותו דבר כמו שבת, ש“מכין אותו מכת מרדות”. נותנים לו מכת מרדות כמו כל איסור דרבנן שמקבל מכת מרדות. אם עשה אחד מאיסורי דרבנן ביום כיפור, מקבלים מכת מרדות כמו שמקבלים בשבת, “כדרך שמכין אותו בשבת”.
שלושה סוגי דרבנן: שבות, מוקצה, איסורי אמירה/עשיה לכתחילה
אז כתוב שלמשל, כאן היה לנו עד עכשיו רק הדרבנן שאינם מלאכה, שדומים למלאכה, אבל עדיין לא היה לנו למשל מוקצה או הדברים של שבות או של… אה, טוב. אה, כאן הוא הולך לומר מוקצה.
“כל שאינו מטלטל בשבת”, זה דבר בפני עצמו. דומה למלאכה, אבל זה איסור טלטול, גם אסור לטלטל ביום הכיפורים.
הרמב״ם מונה את כל שלושת סוגי הדרבנן שיש בשבת, חלים גם על יום כיפור. כי נראה שזה לא אותו דבר. כשהוא היה אומר רק אחד, היינו חושבים, אוקיי, את זה אני מבין, כי זה מביא למלאכה. אבל מה נכנס טלטול? לא, טלטול גם יש ביום כיפור.
ודבר רביעי, וכל שאסור לאמרו, גם כל הדברים שאסור לעשות, כמו שמנינו, שלא יהא דיבורך של שבת, הדברים שקשורים לכבוד שבת, או לעשותו לכתחילה בשבת.
דיון: מה מתכוון “לעשותו לכתחילה בשבת”?
דובר 1: על מה הוא אמר דברים מסוימים שלא להתחיל לעשות בשבת? הייתי אומר לעשות לכתחילה מתכוון כמו הדבר שגם למדנו, משום ממצוא חפצך, כמו להתחיל, לעשות הכנה למוצאי שבת. את זה היינו קוראים לעשות לכתחילה. זה אומר, להתחיל את העבודה למוצאי שבת, להתחיל במלאכה, כמו שלכתחילה מתכוון להתחלה. הייתי חושב כך, למה לא? זה בכלל אחד מהשבותים.
ראיתי, הוא מתרגם כאן, מישהו מתרגם כאן, להתחילה, לכתחילה, יש דברים שאין עליהם עונש. זה אומר, נראה שעל… הרמב״ם לא אומר על טלטול, למשל, שיש מכת מרדות. מה מסומן? מכת מרדות, מי שעושה דבר משום שבות, מכין אותו מכת מרדות. אבל הוא לא אומר כאן למשל שמי שמטלטל דבר שאינו מטלטל מדרבנן… נכון, או מי שעושה אחד מהדברים שלמדנו מאוחר יותר בהלכות שבת, משום ממצוא חפצך, או כל הדברים האלה, האם אפשר לקרוא לזה תצאה שלח התחלה. כלומר, כמו שאמרת, יכול להיות שזה מתחיל התחלה, או שאסור לעשות שלח התחלה, אבל בדיעבד אין על זה עונש.
חזרה להלכות שבת פרק א׳ — מהי מכת מרדות?
דובר 1: כי בהלכות שבת, נדמה לי, הרמב״ם אמר לנו מאוד ברור. הוא אמר לנו בהתחלה שכל מה שאסור לעשות בשבת משום דרבנן זה מכת מרדות. נו, מה לא ברור?
דובר 2: אני מתכוון לומר את מה שחידשתי שעל מוקצה אין…
דובר 1: כן. אני לא יודע אם זה… לא, זה כן אמר. מה בדקנו מה כתוב? “וכל מקום שנאמר שעושה דבר זה פטור אבל אסור, הרי זה אסור מדברי סופרים.” הוא אומר מאוד ברור, על דברים שכתוב פטור. “וכן כל מקום שנאמר אין עושין כך וכך.” לא, זה… או אין עושין כך וכך בשבת, הוא מתכוון גם זו לשון כללית, כמו טלטול לכאורה, לא?
הוא מדבר אבל יותר על הדברים שהם בעצם כמו פטור אבל אסור. אבל הדברים האחרים… אבל הלשון לא כל כך משמעת. אני לא יודע אם ההלכה…
דובר 2: לא, הלשון שהרמב״ם מדבר עליה ב… בפרק א׳ של הלכות שבת, הוא נותן את הכללים של שיש אסור, מותר, הרי כליד חייב, אסור, מותר. והוא אומר שיש עוד לשונות שמתכוונות גם לפטור אבל אסור, לא רק הלשון פטור, אלא גם הלשון אין עושין וכדומה, זו הלשון שאתה מביא. זה לא מתכוון לומר את זה.
דובר 1: והם למדו, ההוא באותן זה גם כי דומה למלאכה. הוא עדיין עולה על כל הפרקים האלה. הוא אומר רק כלל שלפעמים כתוב באותן, אבל רואים בבירור מפרק כ״ד שאנחנו מגיעים לכאן, שיש דברים שהן עשירין אפילו הם לא דומים או מביאין למלאכה, הם לא מתאימים שמקבלים מכת מרדות על שבת.
הנה, לכל דבר יש שיעור. וזה מעניין, הרמב״ם לא אמר מאוד ברור בהלכות שבת, אבל כאן זה נראה כך, וכאן הוא אומר את זה.
עוד הסבר ב״לכתחילה” — שעת הדחק
דובר 1: אבל לי פשוט, והדברים הייתי אומר נקראים דברים שאין עושין לכתחילה. כך הייתי חושב. יכול להיות בנושא לכתחילה הוא מתכוון לעומת כל אלה ששעת הדחק הרבנן היקלו. כל הדברים שזה כל הדרבנן, אם יש שעת הדחק מקילים. הוא אומר, כל דרבנן זה דברים שרק לכתחילה אסור לעשות בשבת. כל דבר בעולם מותר בשעת הדחק. לא הרבנן.
תרגום לעברית
דובר 2: לא, שבועות זה לא סתם שעת הדחק, זה צריך להיות מקום מצווה, זה צריך להיות חזק יותר. למשל בעירוב לא היה לנו אפילו קולא קטנה לשעת הדחק.
כללו של דבר — ארבע קטגוריות של דרבנן
דובר 1: בקיצור, הנקודה ברורה היא שיום כיפור יש בו את כל הדינים. אבל רואים כאן מאוד ברור שהרמב״ם החזיק מאוד בארבע הקטגוריות שיש בהלכות שבת. יש מלאכה, יש מה שלא יודעים בדיוק אם זה מלאכה, יש שבות, יש איסור אמירה או עשייה לכתחילה. אלו ארבע קטגוריות שונות, זה לא אותו דבר. כל אחד כותב בנפרד.
אומר הרמ״א, “כללו של דבר”, זו לשון המשנה שאמרת, “אין מה שבת ליום הכיפורים בענינים אלו”. אין שום חילוק בין שבת ליום כיפור בעניינים האלה. הכוונה היא בעניינים של מלאכה, מלאכה דאורייתא, מלאכה דרבנן, “אלא שזה במיתה וזה בכרת”.
אבל יש כן חילוק. יש דברים שהתירו ביום כיפור. אנחנו נגלה שיש אכן איזה חילוק, שיש איזה מדרש מפליא לדעתי.
הלכה ב — מותר לקנב את הירק ביום הכיפורים מן המנחה ולמעלה
הקדמה — הלכה קשה
דובר 1: אוקיי, ההלכה הבאה היא הלכה קצת קשה. אז אני חושב שאני הולך ללמוד אותה בדרך אחת, או שאתה יכול להגיד את דעתך. אני הולך ללמוד אותה בדרך אחת, שלא לכל הדעות זה הפשט הנכון ברמב״ם, אבל ככה אני חושב שזה מסתדר קצת.
הרמב״ם הולך למנות דברים ששבת אסור לעשות, אבל קצת קשה להגיד את זה ככה, כי אצלנו לא ראינו שאוסרים את זה בהלכות שבת. אבל דברים ששבת אסור לעשות, כי זה דומה לאחת המלאכות של הכנת אוכל, או שזה דומה לטוחן, או כדומה. אבל ביום כיפור התירו את זה, ביום כיפור אחר הצהריים, כשכבר מאוד רעבים, התירו את זה, כי יום כיפור שונה משבת בכך שצמים ומאוד רעבים. ממילא החכמים אכן הקילו, כמו שהם מקילים בדרבנן מסוימים, הם מקילים באיסור דרבנן משום עגמת נפש. כך אני חושב שזה הפשט הפשוט.
לשון הרמב״ם — קניבת הירק
דובר 1: אומר הרמב״ם כך: “מותר לקנב את הירק”. הרמב״ם הולך להסביר מה זה “לקנב את הירק” — להכין ירקות כדי לצאת מהצום במוצאי יום כיפור. מותר לעשות זאת ביום הכיפורים מן המנחה ולמעלה, מאחר הצהריים ואילך מותר להכין את קניבת הירק.
אומר הרמב״ם, “מה היא הקניבה?” מה זה אומר קניבת הירק? והשאלה שלו היא כזו, מה הוא פגש עכשיו? למה עוד לא שמענו על זה? אני עוד לא שמעתי בהלכות שבת על כל מיני מלאכות. מה זו הקניבה?
הוא מסביר. אומר הוא, “מה היא הקניבה? שיסיר את העלין המיובשין” — מהירק מסירים את העלים שאינם טובים, “ויקצץ השאר” — ואת השאר חותכים, “ויתקן אותו לאכילה”.
אז מהלשון משמע שהיה איזה איסור, או מה״יסיר את העלין המיובשין” איזה ענין של בורר, משהו דומה לבורר, וה״יקצץ השאר” יכול להיות איזה ענין של טוחן. ו״ויתקן אותו לאכילה” אולי האיסור הכללי של להיות מתקן בשבת. אם כי לתקן אוכל מותר.
עוד דברים — אגוזים ורימונים
דובר 1: “וכן”, עוד דברים שמותר לעשות כך: “מפצעין באגוזים” — לשבור אגוזים. ומפררין רימונים. לפרק.
דובר 2: לפרק ממש.
דובר 1: לפרק?
דובר 2: פירורים, פירורים.
דובר 1: כן, אבל זה אומר ממש לפתוח…
דובר 2: כן, להוציא את הגרעינים.
דובר 1: או צריך לשבור את הגרעינים.
דובר 2: אותו דבר, צריך לפתוח.
דובר 1: לא, לא צריך לפתוח. פשוט זה אומר לקחת את הגרעינים, לחלק. להוציא את הגרעינים מהרימון. להוציא את הגרעינים. לפתוח רימון.
דובר 2: אפילו לא לפתוח אגוז או לפתוח רימון.
דובר 1: אבל לא לפתוח רימון. להסיר את… רק להסיר את הגרעינים ממקומם. שהגרעינים יהיו בנפרד, שאפשר יהיה לאכול אותם. להכין את הרימונים.
גם נראה שזה גם איזה… היה איזה איסור בשבת. אבל מותר מן המנחה ולמעלה. למה? מפני עגמת נפש. כי… למה מותר? אומר הרמב״ם, מפני עגמת נפש. כי ביום טוב, ביום כיפור יש עגמת נפש, במיוחד כשכבר מן המנחה ולמעלה כבר מאוד רעבים, התירו את זה שמותר כבר להתחיל להכין את האוכל למוצאי יום טוב.
לכאורה משמע עגמת נפש זה הפירוש, כי תמיד אם תצטרך להתחיל להכין את האוכל לאחר הצום אחרי יום טוב, זה ייקח עוד עשר דקות עד שתוכל לאכול, ותצטרך לצום גם במוצאי יום טוב.
דובר 2: כן, מאוד טוב.
יום כיפור שחל בחול ויום כיפור שחל בשבת
דובר 1: אומר הרמב״ם, אבל זה יום כיפור שחל בחול, אבל יום כיפור…
המשך הלכה א – מנהג שנער ומערב בענין קניבת ירק ביום הכיפורים
ועוד דבר, כבר נהגו העם, אומר הרמב״ם, למעשה, המנהג ישראל הוא, כבר נהגו העם, העם נוהג בשנער ובמערב, שנער זה בבל, ומערב, מה זה מערב? חשבו, האם זה מרוקו או מערב בבל? שלא יעשו אחד מכל אלה ביום הצום, שלא לעשות את קניבת הירק, אגוזים, רימונים ביום הצום, אלא הרי הוא כשבת לכל, שינהגו כמו שבת באיסור עם סוג זה של דבר.
במילים אחרות, בואו, זה חוזר למה שאמרנו. יום הכיפורים הוא כשבת לכל דבר, חוץ מדבר אחד, הרמב״ם לא אמר בבירור בהתחלה שיש חריג, אבל זה מהסוף. חוץ, כאן יש איזה דבר של קניבת ירק, שכשיום כיפור הוא שבת אתה רואה, זה שורה אחת בגמרא שהרמב״ם פסק שאסור לעשות את זה, כי בשבת זו בעיה. יום כיפור, מכיוון שמשום עגמת נפש החכמים התירו את זה, ממילא אפילו יום כיפור שהוא שבת לא התירו את זה כי זה נשאר שבת, שאסור.
והמנהג הוא אבל שחוזרים, לא, יום כיפור הוא כמו שבת, ולכאורה זה גם הביאור של המנהג הזה. כלומר, אומרים לאנשים שיום כיפור הוא כמו שבת, אבל את זה מותר, אנשים מתבלבלים, אז החזירו שינהגו לגמרי כמו שבת, ולא להתבלבל מדברים שמותרים ביום כיפור ואסורים בשבת.
אתה מסכים?
דובר 2: מאוד טוב, כן.
הערה על שיטת הרמב״ם בהלכות שבת
אני רק רוצה להגיד הערה אחת על ענין הקניבה, כי זה דבר חשוב. הם למדו בהלכות שבת. בדרך כלל, הרמב״ם לא אומר מה הדברים הם, כמעט אף פעם לא. הוא מביא לשון מהגמרא, והוא אומר פירוש, כי בפירוש המשניות הוא עושה את זה כל הזמן. אבל בהלכות, ובדרך כלל בהלכות שבת בפרט, ברוב ההלכות, הרמב״ם מביא את הלשון. מי שלא יודע שלשון הקודש של הגמרא היא בעיה אחרת, הרמב״ם לא עוזר לאותה בעיה. זו שאלה למה לא, אבל זו המציאות.
כאן זה… כאן זה… אני כתבתי ספר. אני שומע, מעניין. הרמב״ם לא אומר שצריך ללמוד פירוש המשניות לפני שלומדים רמב״ם עם ההקדמה, נכון? הוא אומר שצריך ללמוד מחומש ורמב״ם. אז לפי זה צריך עוד ללמוד פירוש המשניות, צריך עיון.
כאן הוא מביא את הלשון, כלומר, הדבר השני שהרמב״ם עושה הרבה פעמים, זה דבר אחד שהרמב״ם עושה הרבה פעמים. הדבר השני שהרמב״ם עושה הרבה פעמים, הוא כותב את הלשון בלשון שיותר מובנת. הוא מביא לשון, במקום להגיד, אני לא זוכר דוגמה אוטומטית, אבל הרבה פעמים הוא מביא לשון שיותר פשוטה, במקום איזו לשון קשה מהגמרא, הוא אומר מה זה אומר.
כאן הוא לא עושה כך. הוא מביא את לשון הגמרא, לא משנה, “מותר לקנב ירק”, והוא צריך עוד להוסיף הסבר מה זה קניבה, כדי שיבינו מה מותר לעשות. הוא היה יכול להיות סבלני, “מותר להסיר העלים המיובשות וכו׳ ויתקן אוכל”, כך הוא היה יכול לעשות.
הקושי עם קניבת ירק
אז, לא יודע למה? הסיבה היא כי כאן יש אולי קושי, והמפרשים כבר לפני הרמב״ם על זה, אחרים התייסרו על הבעיה. איך יכול להיות, אם זה איסור דאורייתא, לא יכול להיות שזה מותר ביום כיפור. אם זה איסור דרבנן, אולי זה יהיה מותר בשבת גם, על ידי סמוך לאכילה.
שמעת פעם ששבת אסור לקלף אגוז? זו שאלה של בורר, והכי נמי, אסור, בדרך כלל אסור בשבת, אבל זה מותר לאכילה.
דובר 2: היה לי ברור שמותר לפצח אגוז.
באיסור טלטול כתוב שמותר לפצח אגוז עם הכלים. אבל תירוץ, מותר אבל רק לצורך אכילה. אסור לעשות להלכות פורר, אסור לעשות להניח.
דיון: הענין של “לא ניח” ביום כיפור
הייתי חושב דבר כל כך פשוט, שיום כיפור אחר הצהריים…
דובר 2: לא, זה לא.
זו הנקודה. אם זה בבוקר זה לערב. אם זה אחר הצהריים, זה אומר כבר סמוך לאכילה. בגלל זה מותר.
דובר 2: תגיד ככה, תגיד שבת, האם צריך כאילו… זה תמיד, אפשר לאכול את זה כל הזמן.
לא ניח ממש, לעשות ארוחה גדולה זו בעיה. אבל סתם מותר לקלף. אבל יום כיפור מותר רק כשכבר סמוך, כי ככה זה אומר כמו לא ניח.
דובר 2: אוקיי, כך הייתם חושבים. אבל זה לא מסתדר לפי זה למה אם יום כיפור הוא שבת זה יהיה אסור.
אוקיי, יכול להיות ששבת נשאר עם האיסור הרגיל. התירו את זה ביום כיפור, ושבת נשאר עם האיסור שלו.
דובר 2: אבל יש לי עם שבת גם.
עם שבת, יש לי רק כאן ענין של איך אומרים כאן לא ניח. אבל מה הייתי אומר? בדרך כלל אסור במוצאי שבת, אפילו אם זה מיוחד, אפילו אם זה קרוב מספיק, כי אין מכינים משבת למוצאי שבת.
דובר 2: מה הנושא של הכנה כאן?
יום כיפור, משום עגמת נפש התירו את זה. אם זה שבת, עדיין לא רוצים… זה לא כל כך ברור.
בקיצור, בגלל זה, ו… אני צריך עכשיו, בגלל זה, היו מפרשים אחרים שהבינו שקניבת ירק דיבר על דבר שאסור, אולי ממש אסור. מה שהרמב״ם מוסיף להדגיש כדי להגיד בבירור, מה בדיוק הפרטים של מה שהוא מתכוון, אבל לא מדברים על שום תולדה. ממש, לא על שום בורר ממש, משהו להכין את הדבר, והוא יבין שזה… הוא לא אומר אף פעם בשבת שזה אסור, אני לא יודע איך הם יכולים לדעת שאסור בשבת, אבל אולי בגלל מה שאני אומר, בשבת, אם זה מחלוקת אכילה מותר, אבל אם לא זה לא היה. אם יום כיפור התירו במיוחד שלא משהו אז בשבת.
זאת אני אומר רק כדי להסביר למה הרמב״ם צריך להגיד את זה, כדי להגיד שלא מדברים כאן על כניסה דאורייתא, או אפילו אולי לא על שום איסור דרבנן ממש, יכול להיות שזה אפילו פחות מזה. אבל קצת קשה להבין, כי אם כך, למה העם כבר נהג אפילו לאסור את זה, זה כבר קצת מוגזם.
דובר 2: כן, הסוגיא קצת יותר מסובכת, כי בגמרא נראה כמו שחלק מהדבר שדואגים לו הוא כשיבואו לאכול. החילוק בין מן המנחה למעלה ואחר כך הוא על כשיבואו לאכול. אז זה נעשה קצת קשה, וגם משום עגמת נפש יש איזו שיטה שצריך לעשות את זה משום עגמת נפש כדי שירגישו יותר את הצום.
כן, אחד הראשונים. אז זו גמרא שיש שם שיטות שונות של ראשונים ללמוד.
דובר 2: כן, זו גמרא קטנה. כמו שהגמרא אומרת שצריך להשאיר לגדל זקן זה משום עגמת נפש. כדי ש… זה קשה, כן. אבל כך אומר מישהו?
כן, אני מתכוון, אני מתכוון, אני מתכוון. זה הפשט. אני אומר שאותה גמרא יש דרכים שונות איך ללמוד אותה, אבל אנחנו למדנו אותה כך שאפשר ללמוד אותה בדרך החלקה של הרמב״ם. אני רק רוצה להגיד מה הרמב״ם אומר, אבל גם את הסיבה למה הרמב״ם לא מסביר כראוי, כי בכל מקרה המנהג הוא לא לעשות, וכך כתוב גם בשולחן ערוך שהמנהג הוא לא לעשות, אז זה לא נוגע, כי עושים את זה בכל מקרה לא, אז זה עוד לא נוגע.
דיון: שאלות מעשיות על קניבת ירק
דובר 2: גם למשל לילדים או לאנשים שמותר להם לאכול, גם לא תהיה הבעיה כל כך חזקה עם לא ניח. שמים כאן כל הזמן עם ה… מי אומר שבכלל אמרו שיום כיפור צריך תמיד להיות יותר חושש כי זה תמיד יותר לא ניח?
אני לא יודע, יש לו ילדים בבית.
דובר 2: לילדים?
לא מדברים עכשיו על זה, מדברים עכשיו על האבות.
דובר 2: לא, נראה שאסרו לגמרי כי יום כיפור הוא יותר לא ניח.
לא, לא, זה לא למה זה הענין. אני אומר, נו, פשוט, דבר מעשי. מדברים על מה שהם עושים למוצאי, לאחר הצום.
אני זוכר שהרבי מבעלז היה מבקש מהגבאי תמיד לפני נעילה שיוציא את החלב מהמקרר, כי הוא רצה שלא יהיה קר מדי כשהוא שותה את הקפה שלו במוצאי יום טוב. והוא אמר שבזה הוא יוצא את הענין של קניבה ביום טוב.
דובר 2: אין שום איסור אולי, אין לו גם קצת הכנה?
לא, על איסורים או חשש איסורים ממש. כאן, על סתם להוציא, בכל בתי הכנסת מכינים כבר את האוכל לאחר הצום. אם כי זו שאלה של הכנה, נראה שזה הולך על ההיתר, על דבר שהוא רק נושא של הכנה, יום כיפור מותר. כך היה נראה.
מאוד טוב.
—
הלכה ד – מצות עשה של עינוי ביום כיפור
אוקיי, אומר הרמב״ם הלאה, עכשיו אנחנו הולכים לדבר על הדבר שמיוחד ליום כיפור. עד כאן למדנו על שביתה איך יום כיפור דומה לשבת. עכשיו אנחנו הולכים ללמוד איך יום כיפור הוא ייחודי.
“מצות עשה אחרת יש ביום הכפורים”, יש עוד מצות עשה, אבל הרמב״ם גם נותן את הכותרת שביתה, לשבות. לשבות ממה? להימנע מאכילה ושתייה.
מזה מעניין שהרמב״ם נותן את השם, כי התורה אומרת “תענו”, אבל הרמב״ם עדיין, הוא אוהב את הלשון שביתה. כמו שהרמב״ם אומר “שובת מעבירה”, הרמב״ם לא השתמש בשביתה רק על מה שקוראים לזה שבת, אנחנו נחים ממלאכות.
כן, נראה שהרמב״ם פירש את הפסוק בפרשת אמור שהוא מביא כאן, לא את הפסוק באחרי שהוא מביא, אבל את הפסוק בפרשת אמור שכתוב “שבת שבתון הוא לכם ועניתם את נפשתיכם”. הרמב״ם פירש, הוא מביא את הלשון מספר המצוות, הרמב״ם פירש שהשבתון הולך גם על ה״ועניתם”, שישבתו מהכל, ממלאכות ומאכילות.
אבל כאן הוא לא מביא את אותו פסוק בכלל, הוא מביא את הפסוק מאחרי. אבל זה באמת מעניין, “ושבת שבתון” ו״ועניתם”.
אה, כאן כתוב תענית. זה פסוק אחר, ומאיפה יודעים שה“תענו את נפשתיכם” אומר לא לאכול? זה יכול להיות עוד מיני דרכים של להתענות.
“מפי השמועה למדו” – המקור של עינוי הנפש
“מפי השמועה למדו”, חכמים למדו הלכה למשה מסיני, “שעינוי שהוא לנפש זה הצום”, שעינוי שהוא לנפש, זה הצום דווקא. זה הרמז שלהם כביכול, שאיזה סוג עינוי? עינוי שהוא לנפש. נפש אומר אוכל, כך הם הבינו. אני לא יודע איך הם הבינו את המשחק, ענין שיש בו איבוד נפש, הוא מביא את הלשונות. בקיצור, נפש, חיות הנפש, זה ענין על זה.
אם כי לא כתוב את זה, לא כתוב עינוי של נפש, כתוב “ועניתם את נפשותיכם”, תענו את עצמכם, תענו את נפשכם. אבל הם מפי השמועה הוסיפו שזה כמו פירוש או רמז לסוג כזה של עינוי נפשי, וזה הם הבינו שזה לא לאכול.
ממילא, וכל הצם בו, כן? אולי היו אחרים, קראי יכול לטעון, הוא יכול להגיד ש״ועניתם את נפשותיכם” אומר לעמוד על רגל אחת, אני לא יודע, הוא מתכוון להכות את עצמו כמו שאחרים עושים, מה שתרצה, אפשר לחשוב על פירושים אחרים.
אבל, אומר הרמב״ם הלאה, וכל הצם בו, מי שצם ביום הזה, קיים מצות עשה, כמו שהוא אמר תענית נשמה זכות, זו לשון עשה. וכל האוכל ושותה בו, ביטל מצות עשה, אם מישהו אוכל או שותה ביום כיפור, הוא ביטל את מצות העשה של תענית, ועבר על לא תעשה, הוא גם עובר על לא תעשה, שנאמר “כי כל הנפש אשר לא תעונה ונכרתה”.
כרת ולאו על אכילה ושתייה
אדם צריך להתענות כמו שאחרים עושים. בכל אופן, אפשר לחשוב על פירושים אחרים. אבל, כך אומר הרמב״ם הלאה:
“וכל הצם בו קיים מצות עשה” — מי שמתענה ביום הזה, “קיים מצות עשה”, כמו שנאמר “תענו את נפשותיכם” הוא לשון עשה.
“וכל האוכל ושותה בו ביטל מצות עשה” — אם אדם אוכל או שותה ביום כיפור, ביטל את מצות העשה של תענית, “ועבר על לא תעשה”, כי יש גם לא תעשה, “שנאמר ‘כל הנפש אשר לא תעונה ונכרתה'”.
לא כתוב הלשון “לא תאכלו” ואחר כך “ונכרתה”, אלא כתוב רק “ונכרתה”. אבל אומר הרמב״ם, שמשעה שכתוב איסור כרת, אוטומטית זה לאו. “מאחר שהעניש הכתוב כרת למי שלא יתענה” — כי התורה אומרת מיד את העונש של כרת, “למדנו שאנו מוזהרין בו על אכילה ושתיה”, שאנו מוזהרים בזה, שיש על זה לא תעשה.
הוא אומר הרי, לא צריך לכתוב את המילה “לא תעשה כך וכך” כדי שיהיה לא תעשה. אם כתוב על משהו שיש עליו כרת, אוטומטית יש שם לא תעשה. לא צריך שיצא הלא תעשה כדי שיהיה לא תעשה. זה מעניין.
דיון: האם הרמב״ם עקבי עם הכלל הזה?
דובר 1:
יש על זה חקירות. אמנם, לא ברור בלמדנות בגמרא שכל פעם שכתוב עונש זה כבר מספיק ולא צריך לחפש גם לאו. הרבה פעמים צריך לחפש. וגם כאן, יכול להיות שהגמרא משמעת שזה יותר מסובך. יש גזירה שווה, שכמו שעל אכילה יש לאו ואיסור, כך גם על מלאכה יש לאו עם עונש. כך מביא הלחם משנה מהגמרא, והוא אומר שהרמב״ם מתכוון לזה.
אבל בקיצור, זו לא קושיא, כי הרמב״ם באופן כללי לא בהכרח הולך עם הכללים של דרשות. הרמב״ם מביא פסוק, על פי שכל זה הגיוני ללכת, שאם יש כרת, בוודאי יש לאו. הוא עושה זאת לא בהכרח בחשבונות של הגמרא.
דובר 2:
האם הרמב״ם עקבי בזה שכשיש כרת, הוא לא מחפש לאו אחר?
דובר 1:
הרמב״ם בטוח עקבי בזה שכשהוא מביא פסוקים, הוא מביא הרבה פעמים פירוש קרוב לפשט, לא בהכרח בדיוק מה שהגמרא לומדת. אני זוכר שיש מקומות אחרים שהרמב״ם עושה כך, הוא מביא על העונש בשביל הלאו, אבל אני לא זוכר כרגע.
שוגג — קרבן חטאת
אומר הרמב״ם הלאה: וכל האוכל או השותה בו בשוגג, כבר נאמר הכרת, ואם עושים בשוגג, אוכלים או שותים ביום כיפור בשוגג, חייב קרבן חטאת קבועה.
אומר הוא, זה אכילה ושתייה. אבל אנחנו זוכרים שיש חמישה מיני עינויים. האכילה והשתייה חישבנו שניים. מה עם השלושה האחרים?
שאר ארבעת העינויים — רחיצה, סיכה, נעילת הסנדל, תשמיש
אומר הרמב״ם כך: וכן למדו מפי השמועה, גם למדו חכמים… הוא אומר הרי, וכן. הוא אמר עכשיו שמפי השמועה אמרו שעינוי פירושו צום. וכן למדו מפי השמועה, שאסור לרחוץ בו — אסור לעשות עוד הנאות הגוף, אסור לעשות כך, לרחוץ, או לסוך, למשוח, או לנעול את הסנדל, לנעול את הנעליים, או לבוא על אשתו, לשמש. עוד ארבעה דברים.
אומר הרמב״ם, ומצוה לשבות מכל אלו כדרך ששובת מאכילה ושתיה. צריך להימנע מלעשות את הדברים האלה, צריך לשבות מכל ההנאות האלה שהוא מנה, כמו ששובתים מאכילה ושתייה, שנאמר שבת שבתון. שבת לענין מלאכה. כאן הוא אומר מאוד ברור, שבת לענין מלאכה ושבתון, לשבות, מלבד מלאכה צריך לשבות לעניינים אלו.
הרמב״ם לומד שכך משמע כאן מהלשון, שאכילה ושתייה לומדים מתענו את נפשותיכם, וארבעת העינויים האחרים לומדים משבתון. כך, לא שהכל הוא שבתון, אף על פי שההלכה שביתת עשה אומר הוא שאכילה ושתייה היא גם שביתה, אבל כאן הוא הביא על אכילה ושתייה פסוק תענו, ועל ארבעת העינויים האחרים אומר הוא שבתון לענין ארבעת הדברים.
דיון: דאורייתא או דרבנן?
דובר 1:
זה מעניין, כי הדבר הזה הוא דרבנן, ברור, כי הוא אומר כך על העונש.
דובר 2:
לא, זה לא ברור. זה מאוד לא ברור. למדו מפי השמועה זה תמיד פירושו הלכה למשה מסיני, אבל הוא אומר שמקבלים רק מכת מרדות.
דובר 1:
אז הולך כבר. בואו נראה מתי אמרתי, אבל הוא אומר בזמן שזה דרבנן. בואו נדבר בחלקים הבאים, ובואו ננסה להבין.
ואין חייבים כרת או קרבן, מה שהוא אמר שחייבים כרת או קרבן, זה על אכילה ושתייה בלבד. אבל על העינויים האחרים, רחץ סך נעל או בעל. אין כרת או קרבן, אלא מכין אותו מכת מרדות. הוא מקבל מכת מרדות.
דובר 2:
אז זה מעניין, כי בשניהם היה כתוב למדו מפי השמועה. על זה ש״ועניתם” פירושו אכילה ושתייה, הוא אמר למדו מפי השמועה קודם.
דובר 1:
נכון, למדו מפי השמועה פירושו תמיד שהחכמים מסבירים שהפסוק מתכוון לזה. אז, מפי השמועה יכול לעשות דבר לדאורייתא, או יכול לעשות דבר לדרבנן?
דובר 2:
לא, אין בכל הרמב״ם מפי השמועה שעושה דרבנן, שאני יודע. מפי השמועה זה תמיד דאורייתא. אני לא יודע למה הוא מביא פסוק, הוא מביא פסוק שנאמר “שבתון”, איך יכול להיות? פסוק תמיד, כמעט תמיד, הוא דאורייתא. וכתוב שיש מצות עשה, שביתה.
זה למדנו שיש שתי מצוות בנושא של עינוי יום כיפור. יש מצוה של שביתה, במצווה הזו כלולים כל העינויים. אחר כך יש לא תעשה, ועל הלא תעשה מקבלים כרת. אני זוכר, על ביטול מצות עשה לא מקבלים כרת, אלא על עשיית לא תעשה. כלומר, לא כתוב הלא תעשה, אבל מזה שכתוב “ונכרתה”, אז כתוב “כל הנפש אשר לא תעונה”. זה כתוב רק על העינוי נפש, שזה פירושו אכילה ושתייה. מפי השמועה כתוב זה, לא כתוב בפסוק שזה פירושו אכילה ושתייה, אבל החכמים אומרים שזה פירושו אכילה ושתייה. ממילא על עינוי נפש מקבלים כרת.
האם יש מצות עשה? על מצות עשה לא מקבלים כרת, אבל אומרים שמקבלים מכת מרדות. אולי על כל ביטול מצות עשה מקבלים מכת מרדות? אני לא יודע. מכת מרדות בדרך כלל היא על דרבנן, אבל איפשהו הרמב״ם החליט שעל זה מקבלים מכת מרדות. אני לא יודע למה.
דובר 1:
זה פשוט הפשט של הרמב״ם, היית יכול לומר קצת יותר ברור, כמו שאתה אומר, ולומר שיש לאו, והלאו הוא ברור אכילה ושתייה, והעשה הוא הרי הדבר האחר. הוא אומר זאת ברור, לשבות מאכילה ושתיה, שנאמר “ועניתם”. הוא מתחיל עם מצות העשה, והוא אומר, “וכל האוכל ושותה בו ביטל מצות עשה”. זו אותה מצות עשה, מה זה אומר? זו לא אותה מצות עשה. מצות העשה אומרת “ועניתם”. יש עוד פסוק שלישי, אני שומע.
בכל מקרה קשה מאוד ללמוד ברמב״ם שהוא מתכוון לומר שזה דרבנן. יש מי שלומדים שיש ראשונים אחרים שלומדים ברור שזה דרבנן, אבל הרמב״ם זה ספק. אבל זה נכון שהוא אומר “מכות מרדות”, שזה בדרך כלל על דרבנן. אז, אנחנו לא יודעים. גם אחר כך נראה, נראה שמקילים קצת יותר ברחיצה מאשר בדברים האחרים. זה קשה, כי זה עשה. קשה לומר על זה.
מקבילה לשביתות שבת
דובר 2:
אולי זה גם יותר כמו עשה של שבות של שבת. זה נראה מאוד דומה לשבת. זוכר, אמרתי שזה מוזר שהרמב״ם אומר פסוק ומכות מרדות. אמרתי שאין אף פעם אחת שיש פסוק בדרבנן, אבל כן, כאן, נכון? שבות של שבת זה גם דבר מוזר. הרמב״ם בתחילת הלכות שבת פרק, אני לא זוכר איפה, הלכות שבת פרק כ״א, כתוב “נאמר בתורה ‘תשבות׳ אפילו מדברים שאינן מלאכה”, וזה בטוח דרבנן, כי הוא מדבר על שביתות שהן דרבנן שמקבלים עליהן מכות מרדות. זו מבנה מאוד דומה לכאן, שיש “שבתון”, ואולי זה מדרבנן אם מדייקים במכות מרדות, ומבינים.
קושיא: למה יש הבדל בין עינוי נפש לשאר העינויים?
דובר 1:
אני חושב עוד סיבה למה קשה לומר שהעינויים האחרים הם גם דאורייתא, כי הוא אומר קודם כך: “ועניתם את נפשותיכם”, אומרים חכמים שזה פירושו עינוי הנפש שהוא אכילה. אבל משעה שרואים במצוות העשה שמפי השמועה זה כל ההנאות של הגוף, למה עדיין יהיה הבדל? למה יהיה… מה הבעיה? שוב, “שבת שבתון”, ואנחנו יודעים לשבות מהדברים האלה. אין לזה שום קשר למילה “ועניתם את נפשותיכם”? “ועניתם את נפשותיכם” פירושו רק אכילה ושתייה, ו“שבת שבתון” לשבות ממה? לשבות ממה? אין לזה שום קשר לעינוי הגוף? קשה לומר כך. מה זה הרי רק דברים שהם הנאה לגוף או עינוי לגוף? אלה הדברים שהחכמים מנו מפי השמועה. אם זה מדרבנן אפשר להבין, אבל אם זה מדאורייתא זה מאוד מעניין, כי מדאורייתא יש פסוק “ועניתם את נפשותיכם”, ואחר כך יש דברים שאסור רק לעשות כמצוות עשה, והם בני דודים מאוד קרובים, הם כולם להנות או לא להנות את הגוף. אבל למה זה לא חזק יותר, פירושו רק אכילה ושתייה? זה מאוד קשה להבין. אבל כך אומר הרמב״ם ברור.
דובר 2:
לא, זה לא מדרבנן, אין בעיה. לא, זה בטוח מדאורייתא. כלומר, בטוח, מפי השמועה אומרים גם על דברים שהם דרבנן, זה לא הגיוני.
אפשרות: עשה בלי עונש כרת
דובר 1:
ויש עוד דברים כאלה, הם מצאו, למשל חמץ, היה להם אותו בלבול. אבל יש דברים בעולם שהם איסור עשה, כמו חמץ, הרמב״ם אומר ברור שיש איסור עשה, אבל לא מגיע על זה עונש, נכון? מדאורייתא, אולי מדרבנן נתנו מלקות, מכת מרדות. אבל יש דבר כזה בתורה ששני פרטים באותה מצווה, כמו באופן כללי, שאחד הוא איסור כרת, עושים אותו, ואחד הוא רק כמו חיוב עשה. יש דבר כזה, זה לא… דווקא עם כל הדברים האלה, בכלל דווקא גם העולם התבלבל מלשון הרמב״ם, אבל אני רואה שזה דבר עקבי, אולי אצל הרמב״ם היה נורמלי שיש דבר כזה, זה עשה, וזה… איך קוראים לזה?
פירוש המשנה של הרמב״ם על יומא
הרמב״ם, הוא מביא את הלשון בפירוש המשנה ביומא, שהוא אומר שכיוון שכתוב אסור, הוא לומד שמקבלים מכת מרדות, אבל כל הדבר הוא בקבלה. קבלה פירושה אותו דבר כמו מפי השמועה, שהגמרא מדברת רמזים שעינוי פירושו זה, עינוי פירושו ההוא. הרמב״ם אומר שזה הכל רק רמזים. הגמרא רומזת מה עושה, אבל זו קבלה. קבלה, כל הדברים האלה אסורים, וגם קבלה שעינוי נפש פירושו דווקא אכילה ושתייה. זו אותה לשון כמו כאן בעצם.
דובר 2:
אבל לא אומרים מפי השמועה. קבלה. זו קבלה. ועיקר איסורים קבלה פירושו מדברי קבלה, כמו מדרבנן.
דובר 1:
לא, מדרבנן. כמו דברי תורה ומדברי קבלה לא יתברך.
דובר 2:
לא, דברי קבלה, עיקר איסורים קבלה.
דובר 1:
לא, קבלה פירושה שזה לא דאורייתא.
דובר 2:
לא, קבלה לא פירושה שזה לא דאורייתא, קבלה פירושה שזה כן דאורייתא. קבלה פירושה שקיבלו ממשה רבינו שכשכתוב שביתה ועינוי, פירושו שביתה. כך כתוב ברמב״ם כאן, ובפירוש המשנה לא עושה את ההבדל של שביתה ועינוי. אבל מיד אחר כך, שם על מכת מרדות. מכת מרדות הרמב״ם למד. וזה עניין אומרו אסור, זו הייתה הראיה שלו. כתוב במשנה ביום הכיפורים אסור, הוא תרגם אסור.
המשך: מעמד העינויים – דאורייתא או דרבנן?
קבלה פירושה דאורייתא, לא דרבנן
דובר 1: לא, מדאורייתא.
כמו דברי תורה ודברי קבלה לא יתברך? לא, דברי קבלה זו קבלה. לא, קבלה פירושה שזה לא דאורייתא. לא, קבלה לא פירושה שזה לא דאורייתא. קבלה פירושה שזה כן דאורייתא. קבלה פירושה שקיבלו ממשה רבינו שכשכתוב “שביתה” ו״עינוי”, פירושו שביתה.
הרמב״ם בפירוש המשניות – “אסור” פירושו מכת מרדות
כך כתוב ברמב״ם כאן, ובפירוש המשניות הוא לא עושה את ההבדל של שביתה ועינוי. אבל הוא אומר מיד אחר כך שם על מכת מרדות. את מכת מרדות הרמב״ם למד “וזה ענין אמרו אסור” – זו הייתה הראיה שלו. כתוב במשנה ביומא כיפורים “אסור”, הוא תרגם, אסור מדרבנן? לא אסור מדרבנן. אסור, כלומר, אם היה כתוב סתם “אין” או משהו כזה, הוא לא היה אומר שמקבלים מכת מרדות. אני לא יודע על כל דרבנן, כל… בסדר, זה איסור עשה, לא על כל איסור עשה יש מכת מרדות. אבל כאן, מכיוון שכתוב “אסור”, הוא החליט שזה פירושו שמקבלים מכת מרדות. אולי כך משמע בגמרא שלוקים, אבל הרמב״ם לומד שזה פירושו מכת מרדות.
לרמב״ם אין בעיה עם שתי רמות של עינויים
בכל מקרה, נראה שלרמב״ם לא הייתה בעיה שיהיה איסור עשה על חלק, ועל אחר… או בואו נגיד הרבה יותר פשוט. מה שאנחנו יודעים כמסורה, קבלה, לפחות לנו, הוא שיש שני סוגי עינויים. יש עינויים שהם מאוד חמורים, אכילה ושתייה, שעליהם מקבלים כרת. בואו נגיד את העונש, אני לא יודע, הוא מקבל עונש. ויש עינויים שהם פחות חמורים, הוא לא מקבל עליהם כרת. אולי מדרבנן מקבלים עונש, אבל זו הקבלה.
איך זה מתאים לפסוקים? רמזים ומסורה
עכשיו, איך זה מתאים לפסוקים? הרמב״ם אומר שבגמרא כתובים רמזים, אבל זה רק רמזים. וכאן נראה שהרמב״ם רוצה להסמיך ולהכניס לפסוקים את ההבדל, אבל הוא אומר ברור שזה מפי השמועה, זה לא תלוי בפסוק. זו מסורה שכך יש כלל. אפשר לדרוש אותו, בפסוקים אפשר לדרוש אותו.
למה יש רק עשה על העינויים הפחות-חמורים?
זה מעניין, כי אם היה כתוב לאו ברור, אולי היו יכולים לשאול למה על הדבר הזה יש לאו ועל זה רק עשה. אבל מכיוון שהלאו הוא מכלל כרת, אפשר להבין קצת. איזה לאו? הלאו של “ועניתם” הרי לא לאו אמיתי, זה הרי לאו שמבינים כי יש כרת. אז אפשר להבין שהתורה לא הלכה כל כך חמור עד כרת. אוטומטית זה גם לאו, כי הלאו כלול בכרת.
חידוש: אפילו “עינוי נפש” אולי לא מפורש בתורה
אבל אני אומר שיכול להיות שזה דאורייתא אבל בלי העונש. אתה יכול אפילו לומר יותר, לא כתוב אפילו בתורה ש״עינוי נפש” פירושו אכילה ושתייה. כל ההבדל הוא קבלה. לא כתוב מה זה פירושו, זה לא מפורש.
—
הלכה ו: זמני שביתת עינוי – ביום ובלילה
לשון הרמב״ם
דובר 1: אוקיי, עד כאן העיקר חיוב, העיקר איסור של תענית ושאר העינויים. עכשיו הולכים ללמוד עוד הלכה אחת בפרק הזה, על מתי נוהגים העינויים, כן? אומר הרמב״ם, “כשם ששובת ממלאכה בו בין ביום בין בלילה”, שכתוב בפסוק “מערב עד ערב” כתוב בפרשת פסח, יום כיפור. על שביתה ממלאכה, איך יודעים? כי זה כמו שבת, שהוא יום ולילה.
סטייה: איך יודעים ששבת היא יום ולילה?
איך יודעים ששבת היא יום ולילה? כן, כן, יום פירושו תמיד כל היום, רק “יום השביעי שבת”. דרך אגב, בפסוק? לא.
כולם יודעים, אני לא יודע, איך כתוב בפסוק שתמיד זה ביום ובלילה? אולי נורמלי כשכתוב יום זה פירושו, אני לא יודע. כולם יודעים ששבת מתחילה מהלילה. איך יודעים? “מכל תעשה”. לך לבית הכנסת ותראה. מהפסוק לא כתוב אף פעם. זה מאוד מעניין, כי יש פסוקים ביום כיפור כתוב בפירוש “מערב עד ערב”, או גם בפסח “בערב תאכלו מצות”. רואים ברור שזה מתחיל מהערב. משמע מזה שנורמלי כשכתוב בתורה “ביום” זה לא מתחיל בערב. או אתה יכול לומר להיפך, רק אם כתוב “בעצם היום” אז זה פירושו דווקא ביום, אבל סתם כך יום פירושו גם לילה. זה לא דבר ברור. אתה יודע מה הפשט של המקרא? לא ברור לי.
סטייה: ששת ימי בראשית – מתי מתחיל היום?
תרגום לעברית
“ששת ימים עשה מלאכה” והוא הפסיק בסוף יום השישי. זה תלוי איך לומדים את ששת ימי בראשית, זה בכלל לא כל כך פשוט, כי כתוב “ויהי ערב ויהי בקר”. פשט הוא, פשט פשוט, שהקב״ה עבד רק ביום, בלילה נעשה לילה והוא הלך לישון. אוקיי, אני יודע, הקב״ה לא ישן, אבה מדברים בכל זאת מה שהפסוק, המשל, כן? “ויאמר אלהים… ויהי ערב”. מה זה “ויהי ערב”? מתי היה “ויהי ערב”? כבר לילה לפני כן? אתה מבין שיש כאן ששת ימי בראשית קשה, משהו מאוד בסיסי. מפרשי התורה אומרים “כבר היה ערב” קודם, זה לא כל כך פשוט. מזה יש את הרשב״ם עם אבן עזרא וכל המחלוקת, כי זה לא פשוט. פשט פשוט היינו אומרים שבתורה עובדים ביום, כמו שהמשל מדבר הקב״ה כמו אדם שעובד, בלילה הוא לא עובד. אז, עדיין לא היתה שביתה.
דובר 2: כן, לפי שלי…
דובר 1: לא, אני אומר שטוב מאוד, אם בלילה אין זמן עבודה בכל מקרה, אז ממילא הקב״ה… אבל אם עכשיו מתחילים 24 שעות של שביתה, מתחיל כבר ערב יום כיפור, יום השישי, וביום השביעי הוא לא מצא כלום. בדרך כלל הלילה הוא הכנה לעבודות הבאות למחרת, והלילה כבר חלק מהשביתה הארוכה.
דובר 2: יכול להיות, אבל אני אומר, זה לא כשם…
דובר 1: זה אומר לומר כמו שכל אחד יודע, אבל ממני יודע כל אחד זה לא לגמרי ברור. אבל לומר כשם, כמו שכל אחד מבין שלגבי הלכה אין חילוק, כי כל אחד יודע שיום כיפור ושבת פירושו 24 שעות.
החידוש: עינוי הוא גם בלילה, אף על פי שאינו ניכר
על מלאכה כל אחד מבין, על עינוי אדם היה חושב שאתה בכל מקרה צם, העינוי לא ניכר. כשאדם מתעורר בבוקר והוא לא אוכל, הוא יום רעב. האדם סיים לאכול ערבית והפסקות, נכון? השאלה היא מתי צריך לסיים יש הפסקות. אולי אפשר לסיים כשכבר נעשה לילה. זה החידוש. כך שבעינוי בין יום ולילה פירושו שצריך לסיים… אני אומר, בכל מקרה לא ועניתם, בכל מקרה אין כאן עינוי. אז אין חילוק.
דובר 2: זה אפשר לומר גם באכילה. אני אומר, לפני כן צריך… כאן כתובה הלכה שלהתענות צריך לפני השקיעה. למשל, מחר תשעה בתמוז, אתה לא צם מהלילה, נכון? יש דבר כזה בתענית…
דובר 1: כן, כן. נכון, אבל אתה רואה שזה הגיוני שיש דבר כזה תענית שאוכלים ושותים כל הלילה, מותר לאכול עד עלות, נכון?
דובר 2: כן.
דובר 1: אז, מצד זה… זה עוד הגיוני, כי עינוי הנפש לא ניכר. אבל זה לא ניכר, יכלו לאכול בלילה.
דובר 2: לא, אני אומר, אדם היה חושב שכשהתורה אומרת ועניתם פירושו מהיום, ממתי אז רואים משהו עינוי הגוף, משהו של לא אכילה.
דובר 1: כך שיש עינוי, למעשה ההלכה היא שבדיוק כמו מלאכה, ממתי שמתחילה השבת, וממתי שמתחיל יום הכיפורים אסור לעשות מלאכה, כך גם ממתי שמתחיל יום הכיפורים אסור לעשות אכילה, כל חמשת העינויים, כל הדברים של הנאה.
—
הלכה ו (המשך): מוסיפין מחול על הקודש – תוספת יום הכיפורים
לשון הרמב״ם
דובר 1: ולא רק זה, אומר הרמב״ם הלכה כך: וצריך, יש חיוב, עוד ענין, חיוב, לכאורה חיוב דרבנן. בוא נראה, מוסיפין מחול על הקודש, שצריך להוסיף מהחול, זה אומר מערב יום כיפור, צריך להוסיף קצת זמן לקודש, ליום הכיפורים, בכניסתו, זה אומר צריך להתחיל את יום הכיפורים קצת יותר מוקדם, וביציאתו, וצריך לסיים את יום הכיפורים קצת יותר מאוחר. שנאמר, כי כתוב בפסוק ועניתם את נפשתיכם בתשעה לחדש בערב, וכתוב הלאה, ומערב עד ערב תשבתו שבתכם.
איך לומדים את הפסוק?
כלומר, אבל הדרש הראשון תרגם, כאילו כתוב בערב, בערב, מה ערב? עוד מערב, לפני הלילה, לא מ… אבל זה ביציאתו הוא סתם מהמילה הבאה. טוב מאוד שקוראים את זה בשני הכיוונים. כלומר, תתחיל ותתענה מעט מערב תשעה סמוך לעשירי. מערב תשעה, לא בתשעה, תשעה בשלח. מערב תשעה, ערב יום כיפור, קצת סמוך לעשירי. וכן ביציאתו, זה אומר בערב שהוא אחרי תשעה, נכון? זה לא בערב. אני לא מבין איך קוראים את הפסוק, כי בערב פירושו בלילה זה כבר ליל עשירי. ערב שבת פירושו כשזה עוד קצת יותר מוקדם. אבל בשבת אנחנו קוראים לזה שבת, וכאן אנחנו קוראים לזה תשעה.
דובר 2: לא, ערב שבת. מה זה ערב שבת? ערב שבת זה יום שישי, וכאן לפני שבת. כאן מדברים על סוף התשעה, כן? זה לפני בתשעה לחדש בערב, זה אומר הלילה אחרי תשעה לחדש, לפני הלילה אחרי תשעה, בקיצור.
דובר 1: וכן ביציאתו, כשסוף היום, ישהה מעט מליל אחד עשר סמוך לעשירי, שנאמר מערב עד ערב תשבתו שבתכם. איך לומדים את זה? מערב עד ערב, צריך להתחיל מוקדם, עד ערב, צריך לסיים מאוחר, להיכנס ללילה.
דובר 2: כן, אבל הוא אומר את זה רק לגבי תענית, הוא לא אומר לגבי מלאכה.
דובר 1: אבל אני רוצה קודם להבין את הלימוד, כי זה מאוד מפחיד. כאילו מערב עד ערב פירושו עד ועד בכלל. זה אומר, רגיל, בוא נבין, רגיל הייתי כפשוט מתרגם את הפסוק, היה אומר כך, בפסוק כתוב בפירוש שיום כיפור הוא גם בלילה. רגיל תענית, כמו שרואים מתענית דרבנן שיש לנו, יכול להיות תענית שהיא רק ביום. אבל התורה, לא, צריך להתחיל בלילה, ממילא התורה מסבירה. אני רוצה לשאול אותך שאלה, איך התורה יכולה לכתוב בלשון התורה שהתענית מתחילה בלילה? לפני כן כתוב בתשיעי, כן, כל אחד יודע אחר כך דרשה אחרת, וכי בתשיעי מתענין? זה אומר לומר מהלילה שלפני, שזה אומר עוד מאחרי תשיעי. בתשיעי לא פירושו תשיעי בערב, לא פירושו ערב ערב יום כיפור, נכון? זה פירושו הלילה אחרי תשיעי, שהוא אחרי היום התשיעי, עד ערב עד האחד עשר בלילה. אבל הוא כלל את זה, זה רק יוצא לומר שזה הולך עשרים וארבע שעות שלמות. כך הייתי אומר פשט פשוט.
מהות התוספת – דאורייתא או דרבנן?
ממילא, אין סיבה, החכמים אמרו, או אני לא יודע אם זה דאורייתא או דרבנן, לא כתוב ברמב״ם ברור, שצריך באמת להוסיף קצת. הוא לא אומר שיעור או משהו. אולי התוספת היא פשוט כדי שיהיה ברור שכשזה מגיע, אה, שלא ייכשלו עם בין השמשות, שיתנו לזה קצת מרווח. לא ברור.
דובר 2: מה זה? בשבת ראינו שמקילים, זה צריך להתחיל רק כשזה ממש שבת. וכאן נהיה קצת יותר מחמירים. שבין השמשות מסתכלים רק על שבת דרבנן, יום כיפור, כן, רק עם הדרבנן. וכאן צריך להחמיר עם הספקות, צריך להתחיל קצת יותר מוקדם. בין השמשות הוא ספק, זה ספק דאורייתא, אבל צריך להחמיר. על שביתה התורה לא גזרה בשבתות, זה מה שאנחנו לומדים בשבת.
דובר 1: אבל אני לא יודע, לא כתוב כאן בין השמשות, כתוב מערב, להיפך, אם עושים את התוספת רק בבין השמשות לא יוצאים, כי אם זה חיוב, זה פסוק דאורייתא, צריך שיהיה כשזה עדיין ודאי יום. צריך להוסיף עוד לפני כן קצת, צריך להוסיף. הוא לא אומר את השיעור של התוספת. הוא גם לא אומר מה המשמעות של זה.
הפסוק “ועניתם” הולך על שתי ההלכות
אבל זה מעניין, אתה לומד שה״ועניתם” הולך על שתי ההלכות, על זה גם מה שהוא התחיל שמתחילים בלילה שלפני. אני מתכוון, זה שמתחילים בלילה שלפני, אומר רק הרמב״ם, הוא לא צריך על זה מקורות. הוא אומר רק ששביתה… אני מנסה לעשות משהו הגיוני בזה, ואני מנסה לחשוב שהתוספת יש לה משהו לעשות עם זה שמתחילים בלילה.
מהלך חדש: התשעה לחודש כבר מחייב
בוא נלמד את הפסוק: “ועניתם את נפשתיכם בתשעה לחדש”. זה לא תשעה, זה בעשור, כן? אבל הוא מתכוון לומר “בערב”. מאוד מעניין. זה מה שאתה מנסה לומר, כן? אחרת מה שהגמרא אומרת “ועניתם את נפשתיכם” — שצריך לאכול, “כל האוכל ושותה בתשיעי”. אבל כאן זה פסוק קשה, כן? למה כתוב “בתשעה לחדש”? צריך לכתוב “בעשור לחדש”. אומר הוא, שהוא קורא לזה “תשעה לחדש”, סתם כך, אבל הוא מתכוון לומר הלילה כשמסתיים התשעה לחודש, עד ערב, עד הלילה הבא כשמסתיים עשור לחודש.
אז רואים כאן כאילו שצריך כבר להתחיל, שהחיוב מתחיל כבר עם סיום התשעה. סוף תשעה כבר מחייב. אז אפשר להבין שתוספת יום הכיפורים היא רק כמו תוספת על הנקודה. זה חידוש. בשבת אף אחד לא יחשוב שיום השישי כבר מחייב עם השבת. להיפך, כל עוד יש עוד משהו מיום שישי זה עדיין פטור. כאן רואים משהו שהתשעה לחודש מביא כבר עמו את המצווה של “ועניתם”. אז תאמר שבסוף תשעה צריך כבר להתחיל לצום. כן? אני חושב כך. זה מעניין. אני חושב כך, וזה הגיוני. לפני כן צריך להוסיף קצת מ… כן, “בערב” פירושו כבר ערב עשור. רואים שגם ערב עשור יש בו עוד משהו איסור, משהו חיוב.
יום כיפור = עשור + טיפה מתשעה + טיפה מי״א
דובר 2:
אז יום כיפור הוא כל עשור, פלוס טיפה מתשעה וטיפה מי״א, נכון? אתה יכול לומר כך?
דובר 1:
נכון. מכיוון ש… במילים אחרות, אם היה זמן שמתחיל רק בבוקר או רק באמצע הלילה, לא היה הגיוני. מכיוון שצריך שיהיה יום שלם, שיהיה יום שלם. בקיצור, צריך להבין את זה טוב יותר. הפוסקים אומרים שיש חיוב תוספת. למה? מתי? מה זה אומר? לא, כאן נראה גם די ברור שזה משהו דין בצום, זה לא דין במלאכה. ממילא שבת היא עולם אחר בפני עצמו. אבל הראשונים שלומדים שהפסוק “ועניתם את נפשתיכם” תוספת יום הכיפורים הוא על כל השביתות, שביתה ממלאכה אומן, יש להם בעיה. מה קורה עם כל שבת? למה לא יהיה כל שבת? אבל לפי הרמב״ם, זה רק חיוב על הצום, שצריך לצום קצת יותר, צריך לצום קצת לפני, וקצת אחרי.
מחלוקת ראשונים: רמב״ם נגד ר״ן
טוב מאוד, מביא המגיד משנה שמשמע בגמרא שיש מחלוקת על זה. הרמב״ם פוסק לכאורה ברור שיש תוספת רק על יום כיפור ורק על אכילה ושתייה. מפרשים אחרים…
דובר 2:
לא על העינויים האחרים גם לא?
דובר 1:
זה אומר רק על ה״ועניתם את נפשתיכם”, שהוא העיקר עינוי דאורייתא. על כל פנים, לא משהו חידוש, על כל פנים רק על העינוי, בטח לא על השביתה ממלאכה. זה העיקר. והמפרשים האחרים, הר״ן, אני מתכוון עוד, אחרים אמרו שיש תוספת אפילו על השביתה, ממילא יש גם תוספת גם על… שבת, כי שבת היא גם השביתה.
דובר 2:
אה, לא כתוב שבת?
דובר 1:
יש פסוק שווה שלהם, כתוב “שבתכם”. “שבתכם” הוא רמז על שבת. גם על שבת יש ענין של תוספת. צריך לדעת, אני רוצה לדעת איך יודעים ששבת הוא מערב.
דובר 2:
אולי שבת הוא רק ביום?
דובר 1:
רואים “כבוד יום עדיף”, גם שבת העיקר הוא היום, נכון? לא?
דובר 2:
מצוות קידוש היא מה שנכנס בשבת.
דובר 1:
לא, זה נכנס בשבת. אמת. קידושא רבה.
דובר 2:
כן, זה באמת פחות.
דובר 1:
אוקיי.
תוספת נגד בין השמשות — חומרא ביום כיפור
זה מעניין, כי הייתי יכול אולי ללמוד משהו כזה מהלך, שבין השמשות בשבת מקילים עם הרבנן. הוא רוצה לנו כאן לומר שלא לחשוב שיום כיפור אפשר להקל עם ה… עם בין השמשות על עינויים, עינויים זה דבר חמור, כמו שרואים שהחכמים מקילים בקלות עם מקום צער, הם אומרים שכל עינוי הוא מקום צער, במיוחד חמשת העינויים שלא ברור שזה דאורייתא. אומר הוא, לא, שעם העינוי צריך להחמיר פלוס, עוד יותר אפילו מבין השמשות. קשה, נראה שההלכה דאורייתא. וגם, הרמב״ם אומר רק ברור, לצאת מלאכת התענית, הוא גם לא אומר ברור.
דובר 2:
הוא מתכוון לכל חמשת הענינים.
דובר 1:
אוקיי, זה יכול להיות מדויק. זה בטוח שיש לזה משהו לעשות. רואים, בוא נאמר כך, כל ההלכות עם הלימודים של בין השמשות, של ספק, זה כבר לימודים של הגדרה. זה בטוח שכל פעם שאומרים שמשהו מתחיל יום, אם זה מתחיל בבוקר יש גם שאלה של עלות, נץ החמה. אבל בקיצור, המעבר מיום ולילה, יש משהו זמן ביניים, או קצת לפני וקצת אחרי, וצריך לדעת מה ההלכה היא לכבוד כל אחד מהם. זה לא דבר רגיל שמדברים על זה. כל הפרטים יש להם משהו לעשות. והסעיף הבא הולך גם להראות שכאילו יש ניסיון בזה, שיש בזה ניסיון בזה.
הלכה ז: נשים שאוכלות ושותות עד שחשכה
דברי הרמב״ם
אומר הרמב״ם, “נשים שאוכלות ושותות עד שחשכה”, נשים שלא עוקבות אחרי ההלכה שצריך להוסיף קצת תוספת יום הכיפורים, “והן אינן יודעות שמצוה להוסיף מחול על הקודש”, אדם יחשוב שצריך למחות. כמו ערב שבת יש באמת מצווה שאדם צריך להגיד בבית.
השוואה לערב שבת
מאוד מעניין, שערב שבת שבין השמשות הוא לא רק דרבנן, צריך להגיד בבית, צריך להתנהג כאילו כועסים, כל העניין.
דובר 2:
ממה אתה הולך? נו, ה… בנחת, אבל… לא בכעס.
דובר 1:
לא. כתוב בגמרא, למדנו במסכת שבת, אתה מאיים על אנשי ביתך, אבל לא ערב שבת, שכתוב בפירוש בנחת. כן, בקיצור, עסוקים בזה. יום כיפור זה מצווה, אבל אומר הרמב״ם, “אין ממחין בידן”, לא צריך למחות בנשים.
דובר 2:
אבל זה פשוט, כי שבת מדברים שצריך להכין את הבית, הדלקת נרות, אנשים אחרים, שהיא עושה בעצמה את הענין שלה, אין לזה שום קשר לשני.
דובר 1:
רואים גם שהתקיעת שופר לסיום מלאכות, הכל רק על הבית, שהבית יהיה שבתי.
דובר 2:
שוב, התקיעת שופר היא לכל העולם.
דובר 1:
אבל מה שאתה מביא ש״בתוך ביתו צריך לומר”, זה לא שצריך למחות שאשתך לא תעבור על איסור. אתה צריך להיות שבת, שיהיה בטוח.
דובר 2:
אני מבין, זה שונה.
למה לא מוחים
דובר 1:
אוקיי, הלאה. אבל כאן אומר הרמב״ם שלא מוחים. למה? אומר הוא כך, “שלא יבואו לעשות בזדון”, כדי שהנשים לא יעשו את זה בזדון. עכשיו הן עושות את זה כי “אינן יודעות”. אם תהיה מוחה, הן לא יודעות את כל הענין, הן לא יודעות שיש דבר כזה שצריך לאכול מוקדם יותר, הן יאכלו עד הרגע האחרון, הן יאכלו בזדון. אומר הרמב״ם, אה, מי אומר שהן צריכות לעשות בזדון? אני אעמוד בבית, אני אהיה אבא קפדן. אומר הרמב״ם, שאין אפשר שיהיה שוטר בבית כל אחד ואחד להזהיר לשוב. אי אפשר לחייב שכל אחד יהיה שוטר, להזהיר, שכל אדם יהיה בביתו שוטר, להזהיר שבית הדין לא ישלח בית דין.
דיון: מי הוא ה״שוטר”? — בית דין או הבעל?
דובר 2:
הרמב״ם אומר, כי הבעל, “ואין ממחין בידם”, נראה שהוא לא מדבר על הבעל, הוא מדבר על בית הדין. בית הדין לא שולח שוטרים, למה האדם לא יכול למנוע? כי הוא לא יכול! אדם לא הולך לקחת מאשתו…
תרגום לעברית
דובר 1:
שום אדם נורמלי…
דובר 2:
השוטר לא מדבר… אתה למדת פירוש ששוטר פירושו שהאיש לא יהיה שוטר. בטוח שזה לא מה שזה אומר. שוטר פירושו שאי אפשר, לבית הדין אין מספיק משטרה. הרמב״ם אומר, בית הדין שולח משטרה אצל הנערה שם, את הנערה הם יכולים לשלוח. אי אפשר לשלוח לכל אחד הביתה. אז ממילא, אה, שהאיש בעצמו יתפוס את האוכל שלו? זה לא יקרה! לא תופסים את האוכל של האישה. הוא יעשה את העסק. אין.
האמונה בנשים יהודיות ישרות
דובר 1:
“ואין לך להם שידעו וישמרו את עצמן”, זה עדיין הכל הנחה שלהם, כי הוא הולך כאן הלאה עם ההנחה שהן לא יפסיקו. למה הן לא יפסיקו? נשים יהודיות ישרות, ליל יום כיפור, כולן רוצות לעשות את המצווה. זו אמונה מעניינת. ויש לזה משהו לעשות עם הדבר הזה ש… זה נראה איכשהו מחובר לענין של להוסיף מחול על הקודש. אבל חכה שוב. זו החובה. הן לא יודעות, ביום כיפור עצמו אין חוששים, יודעים שהן יפסיקו כשמגיע בין השמשות, למשל. הן לא יודעות את המצווה של להוסיף מחול על הקודש. ו״אין מוחה”. על מה הוא חושב שהן לא יציתו כשילכו להגיד להן? את זה אני לא מבין.
דיון: למה אנשים לא מציתים?
דובר 2:
אנשים לא מציתים. אני לא יודע אם אתה מדבר עם אנשים לפעמים, אבל אנשים לא מציתים. אפשר לכפות עליהם, אבל הם לא מציתים. אנשים לא מציתים.
דובר 1:
לא מדברים על זה. אם אנשים לא מציתים, הוא לא היה מתחיל לכתוב את הספר. אנשים מציתים. כאן יש משהו נוסף למה אנשים לא מציתים.
דובר 2:
לא, לא, לא, משהו באמצע. “ואין ממחין בידם” פירושו לא מפריעים להם, לא מלמדים אותם. אם הולכים לבית ספר ומלמדים הלכות, מלמדים את בית הספר.
דובר 1:
גם. אבל זה לא אומר שלא מלמדים את זה. פעם אחת הוחלט, לא עוצרים. כמו מחאה מהלכות חזקת הבתים. מחאה לא אומרת אותו דבר כמו לומר. אם אפשר עכשיו לומר והם יציתו, בוודאי, אבל לא מפריעים. ואני מתכוון בדיוק שיש כאן ענק… מה שכתוב כאן ככה. קודם כל, אני אגיד לך, יש כאן ענק, כי האחר, הרשב״א בא ואמר, מה זה אומר, על כל דבר יגידו את זה? מי אומר קודם כל, הרמב״ם לא אומר את כל החילוקים האלה.
חילוקו של הרשב״א: דבר שגגים
אבל הרמב״ם טען שהרשב״א טען שיש חילוק שזה לא כתוב בתורה, זה רק איזה לימוד שהחכמים הבינו. הם הולכים, תלך להגיד, הם לא יקחו את זה ברצינות. המציאות היא, מי שמדבר עם אנשים נורמליים, לא עם בני תורה. בני תורה זה, אולי צריך כן למחות, שגגת תלמוד וכדומה, אבל אנשים לא בני תורה. סתם, בעולם הנורמלי, תגיד, אתה יודע ששבת אסור לפתוח בקבוקים. אני אגיד לך, הוא לא יאמין לך, זה לא עוזר. צריך להיות תלמיד חכם כדי להבין. דבר השווה נשמע, כן, זה אותו דבר דומה, דבר שגגים, דבר שגגים, דבר שגגים.
אבל אני רק רוצה לענות על השאלה שלך מה שאתה שואל, הוא יציית לך. הוא לא יציית, כי יש דברים שהוא יציית. לנסוע בשבת? אם הוא לא יודע, אני לא יודע, יגידו לו שאסור לנסוע בשבת. דברים שזה איזה למה צריך להוסיף? מה לא היה מספיק לצום ביום כיפור? הוא יודע שצמים ביום כיפור, היא אישה חרדית, היא צמה ביום כיפור, בוודאי, מגיע הלילה, היא מפסיקה לאכול. גם לפני זה? מה הרבנן היו צריכים לומר? הם לא יסמכו על זה. אני מתכוון שיש דבר כזה, אני מתכוון שהם
היישום המעשי של “מוטב שיהיו שוגגין”
אני מתכוון שהרבה מאוד הלכות הן ככה: אנשים לא מאמינים באמת שאסור לעשות את זה. בשנה הבאה הוא לא יעשה את זה שוב, או בעוד שלוש דקות, אני לא יודע, זה לא עוזר. יש הרבה מאוד דברים שמוחים ואף אחד לא מציית.
והפוסקים אומרים, אנשים חושבים ששמירת עיניים היא מידת חסידות. זו בדיוק מידת חסידות. כן, חוץ מאם זו אישה שאסורה עליו, אבל כתוב ברמ״א שזו מידת חסידות. אנשים צודקים. הרבה פעמים תגיד לו, אני שומע, זו חומרא, הידור יפה, הוא לא יציית לזה. הבעיה היא, עכשיו הוא יהפוך למזיד, כי עכשיו הוא יודע על זה, וזה עושה אותו יותר גרוע.
המוטב שיהיו שוגגין היא דבר חשוב מאוד, כי הרבה פעמים כשאומרים לאנשים דברים הם נעשים יותר גרועים, כי אחר כך הוא אומר, בסדר, אני כבר לא מהאדם הזה.
המשל של יום כיפור
וכאן אפשר להגיד את זה מאוד ברור, אם תגיד לאישה, כבר לא היית צריכה לאכול עכשיו, היא תחשוב, בסדר, כבר לא צמתי את יום הכיפורים. היא לא תתפוס את החילוק שעברת רק על התוספות, עדיין לא עברת על יום הכיפור עצמו.
העיקר של “מוטב שיהיו שוגגין” — תכונת הנפש
אני מתכוון שהמזידים, עליית המזידים, זה לא שמצילים אותו מאיזה חיוב סקילה, זה איזה, כמו שאתה אומר, תכונת הנפש. אדם לא צריך להיות מזיד. הוא שוגג, בסדר, שוגג זה… הוא לא יודע. הוא מעולם לא למד את ההלכה, הוא לא יודע דבר כזה. אני לא יודע.
המשל של חינוך הבנים
יש דין בחינוך, זה דבר אמיתי. שכל עוד לא תופס את הילד שלך, הוא עדיין ימשיך להתנהג כאילו אם הוא מקפיד על זה, הוא נכשל. פעם אחת מתברר שהוא לא מקפיד על הדבר הזה, לקחת את הרצון שלך. לשמור אם הוא פעם אחת נכשל. זה נעשה דבר שהוא יכול לעשות ביד רמה. אני מתכוון שיש לזה קשר לזה.
אוקיי, נפלא.
סיום פרק א׳
הרמב״ם אומר, וכן כל הדומה לזה. כאן כתוב הכלל הגדול בכל התורה כולה, שצריך לדעת מתי לא למחות, כדי שהשוגגים לא ידעו. זה הרבה מאוד.
אוקיי, בקיצור, אפשר לחשוב הרבה.
עד כאן פרק א׳ מהלכות שביתת עשור. כן.