הלכות תפילה וברכת כהנים פרק א
דער שיעור לערנט הלכות תפילה וברכת כהנים פון רמב"ם, מיט א פאקוס אויף די מקור פון תפילה מן התורה און די תקנות פון אנשי כנסת הגדולה. ס'ווערט באהאנדלט פארוואס מ'דאוונט דריי מאל א טאג כנגד קרבנות, די חילוק צווישן תפילת חובה און תפילת נדבה, און פארוואס עזרא ובית דינו האבן מתקן געווען א פעסטע נוסח התפילה. אויך ווערט דורכגענומען די דינים פון תפילת ערבית (וואס איז רשות אבער אנגענומען ווי חובה), תפילת נעילה ביום הכיפורים, און די הלכות פון כיוון התפילה נוכח המקדש.
▶ לצפייה ללא יוטיוב / Watch without YouTube ✕ חזרה ליוטיוב / Back to YouTube
📖 טקסט הפרק / Chapter Text (Sefaria) ›
סיכום השיעור 📋
סיכום פון שיעור — הלכות תפלה וברכת כהנים, פרק א
—
הקדמה — ספר אהבה, מנין המצוות
רמב”ם: „הלכות תפלה וברכת כהנים, יש בכללן שתי מצוות עשה: א) לעבוד את ה’ בתפלה בכל יום, ב) לברך כהנים את ישראל בכל יום.”
פשט: צוויי מצוות עשה: יעדן טאג דאווענען, און יעדן טאג ברכת כהנים.
חידושים און הסברות:
1. פארוואס ברכת כהנים איז צוזאמען מיט תפלה: ברכת כהנים איז דאך א מצוה אויפן כהן — פארוואס נישט אריינלייגן ביי הלכות כהנים? מערערע תירוצים:
– א) דער רמב”ם’ס שטייגער — ער לייגט אריין קורצע הלכות ביי דער „משפחה” פון מצוות וואו זיי פאסן בעסער אינהאלטליך. ברכת כהנים איז א חלק פון סדר התפלה (חז”ל האבן עס אריינגעשטעלט אין שמונה עשרה), דעריבער פאסט עס בעסער ביי הלכות תפלה.
– ב) ברכת כהנים איז אליין א מין תפלה — דער כהן איז מתפלל פאר כלל ישראל. „יברכך ה'” איז א תפלה פאר אידן. דער כהן האט זיין אייגענעם אופן פון דאווענען — בענטשן אידן. מ’פארגלייכט עס מיט דעם שליח ציבור וואס זאגט „ברוך אתה ה’ רופא חולי עמו ישראל” — אויך א מין בענטשן פאר אידן.
– ג) אין ארץ ישראל (וואו מ’דוכנט יעדן טאג) זעט מען קלאר אז ס’איז דא דריי עיקר מצוות דאורייתא אין סדר התפלה: קריאת שמע, שמונה עשרה, און ברכת כהנים. (אשכנזים אין חו”ל זענען נישט צוגעוואוינט ווייל מ’דוכנט נאר יום טוב.)
2. דער לשון „לעבוד את ה’ בתפלה” (נישט סתם „להתפלל”): דער רמב”ם שרייבט „לעבוד את ה’ בתפלה בכל יום”, נישט סתם „להתפלל”. דאס מיינט: דינען דעם אייבערשטן *דורך* תפלה. תפלה איז א צורה פון עבודה.
3. מקור פאר „בכל יום”: אין ספר המצוות שטייט נישט מפורש „בכל יום”. דער כסף משנה רעדט דערפון — מ’זעט עס פון דער הלכה און מנהג, אבער ס’שטייט נישט קלאר אן עקספליציטער מקור.
4. ספר אהבה = מצוות תמידיות: „אהבה” מיינט „באהבתה תשגה תמיד” — זאכן וואס מ’טוט כסדר, טאג טעגליך, מערערע מאל א טאג. ביידע מצוות דא זענען „בכל יום”.
[דיגרעסיע: לערנען אויף חול המועד / שבת / יום טוב]
מ’רעדט אויס פארוואס דער שיעור גייט אן אויף חול המועד. פריערדיגע סדרי לימוד (ווי דף היומי) האבן אפגעשטעלט שבת/יום טוב, אבער נייערע סדרים (ווי עמוד היומי) גייען דורך. דער טעם: פריער זענען אלע שיעורים געווען לאקאל, מיט טעכנאלאגיע-פראדוקציע וואס פאסט נישט פאר שבת/יום טוב. היינט, ווען מ’לערנט ביחידות, איז עס כמעט ווי א „זאגאכטס” — אפשר מעג מען עס אפילו תשעה באב.
דער ענין פון „חציו לה’ וחציו לכם”: פארוואס מאכט מען נישט ממש האלב-האלב מיט א זייגער? ענטפער (מיט דער מעשה פון ר’ ברוך מרדכי מיטן פאפקארן): ביי אידן איז „לכם” אויך געמישט מיט „לה'” (זמירות, דברי תורה ביים סעודה) און „לה'” איז אויך געמישט מיט „לכם” (קאווע ביים לערנען). דאס איז דער חסידישער וועג — אלעס איז איין באנדל. דער רמ”א (סימן תרנ”ט) וויל לכאורה יא מאכן ממש האלב-האלב, אבער דאס איז א מחלוקת.
דער ספר החינוך’ס ענין פון מצוות תמידיות: אפילו יום טוב מוז מען אנגיין מיט די תמידיות’דיגע זאכן. תלמוד תורה איז 24 שעות א טאג, יעדן טאג. עס ווערט פארגליכן צו עסן: א מענטש מוז עסן גשמיות’דיג, און אזוי אויך מוז די נשמה „עסן” — דאווענען און לערנען. אפילו פסח, ווען מ’עסט אנדערש, עסט מען נאך אלץ.
—
הלכה א — מצות עשה להתפלל בכל יום
רמב”ם: „מצות עשה להתפלל בכל יום, שנאמר ועבדתם את ה’ אלקיכם. מפי השמועה למדו שעבודה זו היא תפלה. ונאמר ולעבדו בכל לבבכם, אמרו חכמים: איזו היא עבודה שבלב? זו תפלה.”
פשט: תפלה איז א מצות עשה מן התורה. דער מקור איז „ועבדתם את ה’ אלקיכם” — מפי השמועה (הלכה למשה מסיני / תורה שבעל פה) האט מען געלערנט אז „עבודה” מיינט תפלה. דער צווייטער פסוק „ולעבדו בכל לבבכם” — חז”ל זאגן: עבודה שבלב = תפלה.
חידושים און הסברות:
1. קשיא אויפן ערשטן פסוק „ועבדתם את ה’ אלקיכם”: דער פסוק „ועבדתם את ה’ אלקיכם וברך את לחמך” — אין קאנטעקסט איז דאס א *ברכה/הבטחה*, נישט א *ציווי*! דער רמב”ם „מוטשעט זיך אביסל” מיט דעם מקור. ס’איז נישט זיכער אויב עס איז דא א מדרש וואס דרשנ’ט דעם פסוק ספעציפיש אויף תפילה. „ועבדתם” קען מיינען כללות’דיגע עבודת ה’.
2. דער צווייטער פסוק „ולעבדו בכל לבבכם” — שטארקערער מקור: דא שטייט שוין מער קלאר: חז”ל זאגן בפירוש „איזוהי עבודה שבלב? זו תפילה.” דער חידוש: „עבודה” אליין וואלט מען פארשטאנען אלס עבודת המקדש / קרבנות. „בלב” איז לאפוקי קרבנות — עס מיינט נישט א מעשה’דיגע עבודה מיט א שעפסל, נאר אן עבודה וואס איז אינעווייניג, צווישן דעם מענטש און דעם אייבערשטן.
3. אלטערנאטיווע פשטים אין „ולעבדו בכל לבבכם” וואס ווערן אפגעוויזן: מ’וואלט געקענט זאגן אז „ולעבדו” מיינט כללות מצוות — צו זיין אן עובד ה’, צו פאלגן אלעס וואס דער אייבערשטער הייסט. „בכל לבבכם” וואלט געמיינט: טו עס מיט’ן גאנצן הארצן, מיט אהבה, אן היפאקריסי. אבער חז”ל’ס דרשה איז א חידוש: עס איז דא א ספעציפישע סארט עבודה וואס איז בלב — נישט במקדש, נישט בקרבן — און דאס איז תפילה.
4. עבודה שבלב — די עיקר פון תפלה איז אינעווייניג: תפלה מיינט דאך ארויסזאגן ווערטער — אבער חז”ל רופן עס „עבודה שבלב”. דאס מיינט: די עיקר תפלה איז דער אינעווייניגסטער עבודה שבלב, און די ווערטער זענען נאר דער *אויסדרוק* דערפון, דער וועג וויאזוי דער עבודה שבלב קומט ארויס אין מעשה. מ’קען נישט זען פאר מענטשן דרויסן דעם עבודה שבלב, אבער די תפלה ווייזט עס ארויס. דער רמב”ם אליין (אין שפעטערדיגע פרקים) האט אן עיקר אז מ’מוז וויסן אז מ’רעדט צום אייבערשטן — דאס איז דער עבודה שבלב.
5. „עבודה” = תפלה, תלמוד, מקדש: דער רמב”ם ברענגט אז „עבודה” ווערט אנגערופן אויף דריי זאכן: תפלה, תלמוד תורה, און עבודת המקדש. בנוגע מקדש — דער רמב”ם טייטשט „במקדשו” אז מ’דארף דאווענען אין א מקום המקדש (אין אן אנדער פלאץ — זעה אונטן ביי „נוכח המקדש”).
„בכל יום” — פון וואנעט?
6. אין די פסוקים שטייט נישט „בכל יום”: די צוויי פסוקים זאגן נישט קיין שיעור פון בכל יום. דער רמב”ם זאגט אבער „בכל יום.”
7. דער כסף משנה’ס תירוץ — א מצוה אן זמן מוז זיין יעדן טאג: דער כסף משנה ברענגט אז דער רמב”ן קריגט אויף דעם רמב”ם און האלט אז תפילה בכל יום איז נאר מדרבנן. דער כסף משנה’ס תירוץ פאר דעם רמב”ם: א מצוה וואס האט נישט קיין באשטימטע צייט מוז מען טון יעדן טאג — ווייל אויב נישט, ווען וועט עס געשען? מ’קען דאך נישט זאגן איינמאל אין לעבן.
8. ראיה פון תפילין: אין תורה שטייט נישט קלאר אז מ’לייגט תפילין יעדן טאג, אבער אלע פוסקים נעמען עס אן בפשטות. דער כלל: א מצוה וואס האט צו טון מיט דעם מענטש’ס נפש, מיט עבודת ה’, מיט זיין אן עובד ה’ — איז א מצוה בכל יום. תפילין, ציצית, תפילה — אלע זענען חלק פון דעם דרך החיים פון א איד, אזוי ווי עסן, שלאפן, ארבעטן. דאווענען איז געווארן א חלק החיים — עבודה שבלב.
9. „בכל יום” מיינט נישט דווקא איינמאל א טאג: „בכל יום” מיינט נישט א מינימום פון איינמאל א טאג, נאר עס מיינט אז דאווענען איז דער סדר החיים — א מענטש איז א דאווענער. דאס שטימט מיט וואס דער רמב”ם זאגט שפעטער אז דער זמן התפילה איז נישט מן התורה. מן התורה איז דער ענין אז א מענטש זאל זיין א דאווענער, נישט אז עס איז דווקא איינמאל.
רמב”ן’ס שיטה vs. רמב”ם
10. דער רמב”ן’ס שיטה — תפילה נאר בעת צרה: דער רמב”ן האלט אז מן התורה איז תפילה נאר בעת צרה. אבער דער רמב”ן’ס „תפילה בעת צרה” איז נישט דאס זעלבע ווי דער רמב”ם’ס „זעקה בעת צרה” (וואס איז דער ענין פון תענית). דער רמב”ן מיינט להתפלל על הצרכים — מיט שבח, הודאה, ושאלת צרכים — אבער נישט בכל יום. דער רמב”ם’ס זעקה בעת צרה איז אן אנדערע מצוה לגמרי, פארבונדן מיט תשובה, שכר ועונש, אז נישט קיין זאך איז מקרה.
11. חילוק צווישן תפילה בכל יום און תפילת תענית — פון מורה נבוכים: אין מורה נבוכים (טעמי המצוות) מאכט דער רמב”ם בפירוש א חילוק: תפילה בכל יום איז עבודה שבלב — געדענקען דעם אייבערשטן. תפילת תענית איז אן אנדערע נושא — צו ווייזן אז אלעס איז שכר ועונש, נישט מקרה, און מ’היילט זיך דורך תשובה. נארמאלע תפילה האט נישט מיט תשובה צו טון.
12. דער עיקר מחלוקת רמב”ם/רמב”ן: אפשר איז דער עיקר שפאלט נישט צו תפילה איז בעת צרה אדער נישט, נאר צו מ’נעמט אן דעם כלל אז א מצוה אן באשטימטע צייט מוז זיין יעדן טאג. דער רמב”ן נעמט דעם כלל נישט אן.
[דיגרעסיע: סדר של פסח]: ביים סדר זעט מען ביידע עלעמענטן: שבח והודאה (ווי נארמאלע תפילה), און אויך „ונצעק” — מ’דעמאנסטרירט צעקה בעת צרה, מ’דערמאנט זיך אין די צרה פון מצרים, מ’עסט מרור צו פילן די צעקה.
„ולא משנה התפילה הזאת מן התורה”
רמב”ם: „ולא משנה התפילה הזאת מן התורה, ואין לתפילה זו מנין קבוע מן התורה, ואין לה זמן קבוע מן התורה.”
פשט: מן התורה איז נישט דא קיין נוסח, קיין מנין (צאל), קיין זמן.
חידושים און הסברות:
13. דאס שטימט מיט דעם גאנצן מהלך: מן התורה איז תפילה א דרך החיים, נישט א פארמאלע סטרוקטור. דער רמב”ם ענטפערט דערמיט די רמב”ן’ס קשיא פון די גמרא וואס זאגט „תפילה דרבנן”: די גמרא מיינט אז דער נוסח, דער זמן, דער מטבע התפילה איז דרבנן — נישט די עצם מהות פון להתפלל.
14. צו שבח והודאה איז מן התורה: עס ווערט אויפגעברענגט א צד: אפשר איז דער עיקר סדר — אנהייבן בשבח און ענדיגן בהודאה — יא מן התורה, אלס חלק פון דער עצם עבודה שבלב. אבער עס זעט נישט אויס אז דער רמב”ם האלט אזוי.
נשים ועבדים חייבין בתפילה
רמב”ם: „לפיכך נשים ועבדים חייבין בתפילה, לפי שהיא מצות עשה שלא הזמן גרמא.”
פשט: ווייל דער זמן התפילה איז נישט מן התורה, איז תפילה א מצות עשה שלא הזמן גרמא, און דעריבער זענען נשים ועבדים חייב.
חידושים און הסברות:
15. חילוק פון קריאת שמע: קריאת שמע זענען נשים פטור ווייל ס’איז א מצות עשה שהזמן גרמא (עס האט א באשטימטע צייט). תפילה’ס זמן איז נאר מדרבנן, דעריבער בלייבט עס א מצוה שלא הזמן גרמא.
16. חילוק צווישן דער רמב”ם און די גמרא: די גמרא (ברכות כ ע”ב) זאגט אז נשים זענען חייב בתפילה ווייל „דרחמי נינהו” — תפילה איז רחמים, און א פרוי דארף אויך רחמים פונעם אייבערשטן. דער רמב”ם אבער גיט א למדנות’דיגע הסבר: מדאורייתא איז תפילה נישט שהזמן גרמא, ווייל די עצם מצוה איז נישט צייט-געבונדן. די זמנים פון תפילה זענען נאר מדרבנן. דאס איז אינטערעסאנט ווייל דער רמב”ם’ס הסבר שטייט נישט אין זיין ספר המצוות.
17. שאלה וועגן תפילות קבועות: הרב רבינוביץ’ קלערט: צו זענען פרויען פטור פון די תפילות קבועות שבכל יום (וואס האבן א זמן, מדרבנן), און בלייבן נאר מיט די עצם חיוב תפילה מדאורייתא? ער ענטפערט: אפשר איז דער כלל אז נשים פטור פון מצות עשה שהזמן גרמא נאר אויף דאורייתא’דיגע מצוות. אבער דאס איז נישט קלאר, ווייל ביי חנוכה און פורים (דרבנן’דיגע מצוות שהזמן גרמא) דארף מען א באזונדערע סיבה — „אף הן היו באותו הנס” — כדי נשים זאלן זיין חייב. היינטיגע פוסקים זענען מחולק אין דעם.
18. דער מגן אברהם’ס שיטה: דער מגן אברהם זאגט אז נשים זענען מחויב בתפילה, אבער מ’איז יוצא מיט ברכות השחר, מודה אני, וכדומה — ווייל ער גייט מיט דעם דרך אז די נוסח איז נישט מעכב. דאס פאסט מיט דעם רמב”ם’ס יסוד אז די עצם מצוה איז נישט שהזמן גרמא.
19. למעשה — דער מנהג: רוב דורות זעט מען נישט אז פרויען האבן געדאוונט שחרית מנחה מעריב. אפילו די רביצין (טאכטער) פון דעם רמ”א — ווען זי איז געווען ביזי, האט מען פאר איר געמאכט תפילות/תחנות אין אידיש, ווייל זיי האבן נישט געדאוונט די רעגולערע תפילות. אבער היינטיגע פוסקים, בפרט ליטווישע, האלטן אז פרויען זענען מחויב צו דאווענען כמינימום צוויי מאל א טאג. דער מנהג אבער איז אז פרויען דאווענען — זיי זאגן מודה אני, זיי האבן זייערע אייגענע נוסחאות.
—
הלכה ב — „חיוב מצוה זו כך הוא”
רמב”ם: „אלא חיוב מצוה זו כך הוא: שיהא אדם מתפלל ומתחנן בכל יום, ומגיד שבחו של הקדוש ברוך הוא, ואחר כך שואל צרכיו שצריך להם בבקשה ובתחנונים, ואחר כך נותן שבח והודאה להשם על הטובה שהשפיע לו. כל אחד ואחד כפי כחו. אם היה רגיל מרבה בתחנה ובקשה, ואם היה ערל שפתים מדבר כפי יכלתו, בכל עת שירצה.”
פשט: די צורת התפילה מדאורייתא איז: (1) שבח — לויבן דעם אייבערשטן’ס גרויסקייט, (2) בקשה — בעטן אייגענע צרכים, (3) הודאה — דאנקען פאר וואס מ’האט שוין באקומען. יעדער לויט זיין יכולת, ווען ער וויל.
חידושים און הסברות:
1. דער רמב”ם’ס סטרוקטור — וואס ער מסביר: ביז יעצט האט דער רמב”ם מסביר געווען דעם עיקר הדין (אז תפילה איז מדאורייתא). יעצט גייט ער מסביר וואס די עצם תפילה איז — איר דעפיניציע און צורה. דאס איז נאך פאר דער תקנת חכמים פון מטבע התפילה; ער באשרייבט דעם היסטארישן מצב ווי מ’האט געדאוונט פארצייטנס.
2. תפילה איז נישט בלויז א „טו-דו ליסט”: אויב תפילה וואלט נאר געמיינט „איך דארף פרנסה, גיב מיר פרנסה” — וואלט דאס בכלל נישט געהייסן עבודת השם. דאס וואלט געווען ווי אן עני וואס רופט אן צען מענטשן יעדן טאג בעטן. תפילה דארף האבן א חשיבות, א צורה פון הכנעה — מ’דארף ערשט רעקאגנייזן דעם אייבערשטן’ס גרויסקייט, אז ער קומט דיר גארנישט, און ערשט דאן בעטן.
3. צו איז די סדר (שבח-בקשה-הודאה) מעכב? ס’איז א שאלה צו דער סדר איז מעכב מדאורייתא. דער רמב”ם’ס לשון „חיוב מצוה זו כך הוא” קלינגט ווי א דין. אבער דער רמב”ם’ס כוונה איז מער צו מסביר זיין פארוואס ס’האט זיך געטוישט — אמאל האט יעדער אליין געדאוונט, שפעטער האט מען מתקן געווען א נוסח.
4. מקור פון דער סדר — „לעולם יסדר אדם שבחו של מקום ואחר כך יתפלל”: די גמרא (ברכות לב ע”א) ברענגט דעם כלל און באווייזט עס פון משה רבינו — „שכן מצינו במשה, אתה החילות להראות”. דער רמב”ם האט געהאלטן אז פון דעם „שכן מצינו במשה” קומט אויס אז דאס איז שוין מדאורייתא — דאס איז דער צורת התפילה נאך פאר דער תקנת חכמים.
5. חילוק צווישן „שבח” אין אנהייב און „שבח והודאה” אין סוף: דער ערשטער שבח איז נישט פערסאנעל — „דער אייבערשטער איז גרויס, מלך מלכי המלכים, הגדול הגבור והנורא.” דער סוף — „שבח והודאה” — איז פערסאנעל: דאנקען פאר „הטובה שהשפיע לו.” „הודאה” (דאנקען) איז נישט דאס זעלבע ווי „שבח” (לויבן). אבער דער רמב”ם שרייבט „שבח והודאה” צוזאמען ביים סוף. דער הסבר: דער רמב”ם האלט אז סתם דאנקען דעם אייבערשטן איז נישט ווי דאנקען א מענטש (דער אייבערשטער דארף נישט קיין „שכוח”), נאר די תודה איז אויך בעצם א סארט שבח — א שבח אויף די פרטים וואס דער אייבערשטער האט געטון פאר אים. אזוי ווי אין שמונה עשרה איז אויך דא שבח פאר הודאה.
6. „כל אחד ואחד כפי כחו”: דאס איז די חירות פון דאורייתא’דיגע תפילה — קיין פעסטע נוסח, קיין פעסטע לענג, קיין פעסטע שפראך. „כח” מיינט דא נישט פיזישע כח, נאר זיין שפראך, יכולת, הבנה. „רגיל” מיינט „מלומד” — ער האט א גוטע שפראך, ער קען זיך אויסדריקן. „ערל שפתים” מיינט ער האט נישט א מסודר’דיגע שפראך — ער רעדט וואס ער קען.
7. „בכל עת שירצה”: ווען ס’כאפט אים אן א חשק צו דאווענען. מדאורייתא איז נישט געווען קיין חילוק צווישן אינדערפרי, נאכמיטאג, אדער ביינאכט — נאר מ’דארף יעדן טאג.
8. „תחנה ובקשה” vs. „מתפלל ומתחנן”: דער רמב”ם באנוצט פארשידענע ווערטער — „מתפלל ומתחנן”, „תחנה ובקשה”, „בבקשה ובתחנונים”. ס’זענען בעיקר שמות נרדפים, מ’קען נישט שטארק מדייק זיין צווישן זיי ווייל דער רמב”ם האלט נישט אן די זעלבע שפראך קאנסיסטענט. אבער באופן כללי, די עיקר תפילה איז די תחנה/בקשה — אלעס אנדערע (שבח, הודאה) איז ארום דעם.
[דיגרעסיע: צו מעג מען זאגן „שכוח” צום באשעפער?] „שכוח” מיינט טאקע תודה/דאנק (נישט „יישר כחך”). מענטשן פרעגן צו מ’מעג זאגן „שכוח באשעפער” — ס’איז פשוט אז שכוח מיינט דאנק. אבער שפעטער זאגט דער רמב”ם אז מ’טאר נישט דאווענען בלשון עילג, און אפשר איז „שכוח” א לשון עילג.
נוכח המקדש
רמב”ם: „וכולם היו מתפללין נוכח המקדש בכל מקום שיהיה.”
פשט: אלע אידן פלעגן דאווענען אין ריכטונג פון מקום המקדש, וואו זיי זענען נישט געווען.
חידושים און הסברות:
9. נוכח המקדש איז א בעיסיק זאך פון עיקר התפילה, נישט בלויז א תקנת חכמים: דאס זעט אויס ווי א חלק פון דער עיקר התפילה, נישט א שפעטערדיגע תקנה. ס’איז נישט ממש מדאורייתא אין דעם זין פון א לאו אדער עשה, אבער ס’איז א „דבר כללי” — א זאך וואס מ’האט אייביג געטון, נאך פאר די תקנות חכמים.
10. מקורות פאר נוכח המקדש:
– דער פסוק „והתפללו אל הבית הזה” — כאטש דאס איז א שטיקל דרש, ווייל ס’קען זיין אז מ’איז ממש געקומען דארט.
– ביי יעקב: „אין זה כי אם בית אלקים וזה שער השמים.”
– ביי דניאל שטייט בפירוש אז ער האט געדאוונט כנגד ירושלים מיט אן אפענע פענסטער — און דניאל איז געווען בזמן החורבן, נישט בזמן בית המקדש.
11. דער רמב”ם אין מורה נבוכים — אברהם אבינו האט מתקן געווען דעם כיוון התפילה: דער רמב”ם אין מורה נבוכים זאגט אז אברהם אבינו האט מתקן געווען אז מ’זאל דאווענען towards הר המוריה, באזירט אויף „אשר יאמר היום בהר ה’ יראה.” דער רמב”ם דערקלערט אויך פארוואס ירושלים ווערט נישט בפירוש דערמאנט אין תורה — ער ברענגט טעמים אז מ’האט נישט געוואלט אז די גוים זאלן עס „כאפן”, און אנדערע reasons. ס’איז משמע אז דאס איז א תקנה פון אברהם אבינו, און שוין פון יענע צייטן האבן אידן געדאוונט towards ירושלים.
12. דער כסף משנה’ס צוויי פירושים אויף „בכל מקום שיהיה”: דער כסף משנה זאגט אז „בכל מקום שהיא” קען מיינען צוויי זאכן:
– (א) סיי וואו די אידן זענען — אין אמעריקע, אין מדבר — דאווענט מען towards בית המקדש.
– (ב) סיי וואו דער מקדש איז — צו ס’איז אין שילה, צו ס’איז אין גלגל, צו ס’איז אין מדבר — „המקדש” מיינט נישט דווקא בית המקדש, נאר דער משכן.
לויט דעם מקור פון מורה נבוכים איז זיכער ווי דער ערשטער וועג — ס’גייט אויף וואו די אידן זענען.
13. „שכינה במערב” — דער רמב”ם’ס הסבר: דער רמב”ם ברענגט אז „שכינה במערב” מיינט אז אברהם אבינו איז געגאנגען קעגן עבודה זרה — אלע עבודה זרה’ניקעס האבן זיך געבוקט צו מזרח (ווייל די זון קומט דארט ארויס), האט אברהם געמאכט פארקערט. אבער „מערב” מיינט נישט ספעציפיש מערב, נאר דעם מערב פון הר הבית. אונז דאווענען צו מזרח ווייל מיר זענען במקרה מערב פון ארץ ישראל, אבער בעצם איז דער עיקר „שכינה במערב.”
14. דער כסף משנה’ס ראיה פון „עבדיהו בתורתו, עבדיהו במקדשו”: דער כסף משנה ברענגט אז „עבדיהו במקדשו” איז געשריבן געווארן נאך פאר ס’איז געווען א בית המקדש — דאס באווייזט אז נוכח המקדש איז א בעיסיק זאך פון פאר די תקנות חכמים. דער רמב”ם אין פירוש המשניות און ספר המצוות לערנט אז „במקדשו” מיינט נישט „אין מקדשו” נאר „צו מקדשו” — מ’דאווענט towards דעם מקום המקדש.
15. כיוון תפילה איז א בעיסיק מענטשלעכע זאך — פארגלייך מיט מוסולמענער: אפילו די מוסולמענער האבן דאס געהאלטן פאר א בעיסיק זאך — זיי דאווענען צו מעקא. קודם לכתחילה האבן זיי אויך געדאוונט צו ירושלים, נאכדעם האבן זיי געוואלט זיין אנדערש. דער רמב”ם פארשטייט אז דאס איז א יסוד’דיגע זאך: מענטשן קענען נישט סתם דאווענען „אין די לופט אריין” — מ’דאווענט אין א דירעקשאן. אברהם אבינו האט דאס אנגענומען אבער פארקערט פון עבודה זרה — ס’איז א כיוון תפילה, אבער פארקערט פון זייער היכל. ס’איז אלעמאל צוויי סארט זאכן: אביסל טוט מען די זעלבע סארט זאך אבער אנדערש, אביסל טוט מען אינגאנצן נישט.
16. פראקטישע נפקא מינה — פונקטלעכקייט פון כיוון: מ’איז זייער ווייט פון ירושלים, און ס’ווערט קיינמאל נישט געברענגט פונקטליך וועלכע דירעקשאן (למשל דרום-מזרח). ס’איז זיכער אז דער עיקר איז צו זיין עפעס א וועג, נישט דווקא פונקטליך. אויב ס’וואלט געווען ממש מדאורייתא ווי תפילין, וואלט מען זיך נישט ארומגעשפילט דערמיט.
[דיגרעסיע: ר’ נחמן מברסלב און התבודדות אלס תפילה מדאורייתא]: ר’ נחמן ברעסלאווער האט גע’טענה’ט אז א מענטש וואס מאכט התבודדות (פריוואטע תפילה) איז מקיים תפילה מדאורייתא, באזירט אויף דעם רמב”ם אז עיקר התפילה איז „כפי יכולתו” — זיך אויסשמועסן מיט הקב”ה. אויב נוכח המקדש איז א „תקנה כללית” פון פאר די תקנות חכמים, קומט אויס אז אויך ביי התבודדות דארף מען דאווענען צו מזרח (towards ירושלים). אויך קומט אויס אז מ’דארף זיין בטהרת הגוף והידים. אמאל האבן מענטשן געהאט א נאטירלעכע תודעה פון וועלכע זייט איז מזרח — היינט לעבט מען נישט אזוי שטארק מיט דער איידיע פון כיוונים, ווייל מ’האט מעפס און GPS.
„וכן היה הדבר תמיד ממשה רבינו ועד עזרא”
רמב”ם: „וכן היה הדבר תמיד ממשה רבינו ועד עזרא.”
פשט: פון משה ביז עזרא איז תפילה געווען מסור פאר יעדער מענטש — וויפיל מאל צו דאווענען, דער נוסח, א.א.וו.
חידושים און הסברות:
17. ראיה פון תנ”ך: יעקב אבינו, דניאל, ירמיה — אלע האבן געזאגט תפילות, אבער קיינער האט נישט געזאגט „ברוך אתה ה'” אדער סדר שמונה עשרה. זיי האבן געזאגט לפי צורך, לפי ענין.
18. דער רמב”ם’ס שיטה — חכמים מאכן נישט נייע זאכן, נאר רעאגירן אויף מציאות: דער רמב”ם בלעימט יעדע גרויסע טשעינדזש אויף גלות און שוועריגקייטן. דאס קומט אפשר פון זיין סענסיטיוויטי צו בל תוסיף — מ’זאל נישט מאכן קיין גרויסע שינוי אין תורה. אבער ווען די מציאות טוישט זיך, דארף מען אפדעיטן. חכמים זענען נישט „דיקטעיטארס” וואס זוכן צו טשעינדזשן זאכן — זיי זענען דא צו אפדעיטן די תורה ווען די תורה דארף זיך אנשטעלן. אזוי ווי משה רבינו האט נישט סתם אראפגעברענגט שליו — דער עולם איז געווען הונגעריג. מ’גייט נישט סתם מאכן א סידור — ס’קומט ווען ס’איז נויטיג. דאס דערקלערט אויך פארוואס יעדע פארמאליזירונג (משנה, תלמוד, דער רמב”ם’ס ווערק אליין) קומט נאך א גרויסע צרה.
—
הלכה ג (הלכה ד אין עטליכע דפוסים) — „כיון שגלו ישראל בימי נבוכדנצר הרשע”
רמב”ם: „כיון שגלו ישראל בימי נבוכדנצר הרשע, נתערבו בפרס ויון ושאר האומות, ונולדו להם בנים בארצות הגוים, ואותן הבנים נתבלבלה שפתם, והיתה שפת כל אחד ואחד מעורבת מלשונות הרבה… כיוון שראו עזרא ובית דינו כך, תקנו להם שמונה עשרה ברכות על הסדר — שלוש ראשונות שבח, שלוש אחרונות הודאה, ואמצעיות יש בהן שאלת כל הדברים שהן כמו אבות לכל חפצי איש ואיש ולצורך הציבור כולם. כדי שתהא ערוכה בפי הכל וילמדוה מהר, ותהא תפילת אלו העלגים תפילה שלימה כתפילת בעל הלשון הצחה.”
פשט: אין גלות בבל האבן אידן פארלוירן זייער ריינע לשון הקודש, צוליב וואוינען צווישן פרסים, יוונים, און אנדערע פעלקער. דאס האט געפירט אז מענטשן האבן נישט געקענט זיך ארויסברענגען אין תפילה. עזרא ובית דינו (אנשי כנסת הגדולה) האבן דעריבער מתקן געווען א פעסטע נוסח פון שמונה עשרה ברכות, כדי יעדער איד — אפילו דער „עלג” — זאל קענען דאווענען א שלימות’דיגע תפילה.
חידושים און הסברות:
1. „נתערבו בפרס ויון ושאר האומות” — נישט נאר עמפייערס, אויך מענטשן: דער רמב”ם מיינט נישט בלויז אז זיי זענען אריין אין די פארסישע אדער גריכישע עמפייערס — ער מיינט אויך אז זיי האבן זיך אויסגעמישט מיט די מענטשן פון יענע לענדער. ס’קען אפילו זיין אז מ’איז געבליבן אין ארץ ישראל, אבער ארץ ישראל איז געווען א חלק פון דער פארסישער עמפייער.
2. „נתבלבלה שפתם” — א גלות פענאמען: ווען א פאלק זיצט לאנג אויף איין פלאץ אן אימיגרעישאן, בלייבט די שפראך קלאר. אבער אין גלות ווערט די שפראך פארמישט. דאס פארבינדט זיך מיט דעם ענין פון „שמרנו את לשוננו” — אז אין מצרים האבן אידן אפגעהיט זייער שפראך, אבער אין גלות בבל איז „נתבלבלה שפתם.”
3. „שלא שינו את לשונם” — א לאומי’שער ענין, נישט בלויז א תפילה-ענין: דער רמב”ם’ס באשרייבונג פון לשון-שיבוש שפיגלט אפ דעם ענין פון „שלא שינו את לשונם” וואס מ’דערמאנט ביי יציאת מצרים. דאס איז נישט בלויז א פראקטישע שוועריגקייט פאר תפילה, נאר א סימפטאם פון א טיפערע לאומי’שע צעבראכנקייט — אידן זענען „מער נישט קיין אחדות’דיגע פאלק” ווען זיי רעדן נישט איין שפראך.
4. דער פסוק „חצי מדבר אשדודית” — דער רמב”ם’ס טייטש: דער פסוק אין נחמיה רעדט אין קאנטעקסט פון חתונה מיט נשים נכריות (אשדודיות, עמוניות, מואביות). נחמיה’ס קאמפליינט איז נישט (נאר) וועגן עבודה זרה, נאר וועגן דעם וואס די קינדער האבן נישט געקענט קיין לשון הקודש. דער רמב”ם אבער ברענגט דעם פסוק נישט אין קאנטעקסט פון נשים נכריות, נאר אלס באווייז פאר דעם עצם וואוינען צווישן גוים וואס פירט צו לשון-שיבוש.
5. „שיבוש” — דער רמב”ם’ס שטרענגע באווערטונג פון שפראך-מישונג: דער רמב”ם רופט דאס מישן פון שפראכן „שיבוש” — א פארדארבענע זאך. דאס איז נישט בלויז א נייטראלע באשרייבונג. אסאך מענטשן קוקן אויף שפראך-מישונג (אידיש-ענגליש אין לעיקוואוד, אידיש-אונגאריש אין אונגארן) ווי עפעס נארמאלעס. אבער דער רמב”ם קוקט עס אן אז א מענטש דארף האבן א קלארע שפראך — ס’איז „נישט קיין וועג צו רעדן צו א מלך”. דער רמב”ם איז געווען א פארמאלער מענטש וואס האט געהאלטן פון א שיינע, ריינע שפראך.
6. צוויי טעמים פאר דער תקנה — לאומי און תפילה:
– א דין אין כלל ישראל (נישט בלויז תפילה): אידן דארפן האבן א שפראך אין וואס זיי קענען זיך. דער שיבוש איז א סימן פון גלות און צעבראכנקייט. דורך א פעסטע נוסח אין לשון הקודש ווערט יעדער איד „אינגאנצן א איד” כאטש ביים דאווענען, אפילו אויב ער איז „חצי אשדודית” דעם גאנצן טאג.
– א דין אין תפילה גופא: מ’שטייט „לפני מלך” — מ’דארף רעדן שיין און מסודר, נישט א געמישעכץ. דער רמב”ם האלט אז ס’איז דא א פארמאליטעט אין ווי מ’רעדט צום אייבערשטן.
הגם „מעיקר הדין תפילה בכל לשון”, פונדעסטוועגן איז דער פעסטער נוסח אין לשון הקודש וויכטיג כדי מ’זאל זיך נישט פילן פרעמד ביים דאווענען.
7. „אבות לכל חפצי איש” — ווי אבות און תולדות: דער באגריף „אבות” מיינט אז די צוועלף ברכות זענען הויפט-קאטעגאריעס (רפואה, פרנסה, גאולה, דעת, תשובה א.א.וו.) וואס אינקלודירן אלע ספעציפישע באדערפענישן אלס „תולדות”. א חקלאי דארף א ספעציפישע סארט פרנסה — דאס איז א תולדה פון דער ברכה פון ברכת השנים.
8. פארוואס פעלן שידוכים און חינוך קינדער אין שמונה עשרה? צוויי גרויסע זאכן וואס מענטשן סטראגלען מיט — שידוכים און חינוך הבנים — שטייען נישט אין שמונה עשרה. דאס איז אויפאלנד, ווייל תפילה אויף קינדער איז איינע פון די ערשטע תפילות אין תורה (ויעתר יצחק), און אליעזר האט געדאוונט אויף א שידוך פאר יצחק. א מעגליכער תירוץ: די ברכות פון שמונה עשרה זענען פאר זאכן וואס זענען „בכל יום” — יעדן טאג דארף א מענטש פרנסה, רפואה, דעת. שידוכים און קינדער זענען „איין מאל אין לעבן” זאכן, נישט טעגליכע באדערפענישן. אפשר וויל מען דוקא נישט אז אזעלכע תפילות זאלן זיין אין דער פעסטער שמונה עשרה. (חז”ל האבן געמאכט „שומע תפילה” אלס א פלאץ וואו מ’קען צולייגן אלע אינדיווידועלע צרכים.)
9. סדר הברכות — קודם חפצי איש, דערנאך צרכי ציבור: דער רמב”ם זאגט „חפצי איש ואיש” קודם, און „צורכי הציבור” נאכדעם. דאס שפיגלט זיך אפ אין דער סדר פון שמונה עשרה: מ’הייבט אן מיט דעת, תשובה, רפואה (פערזענליכע צרכים), און נאכדעם גאולה, בנין ירושלים (ציבור’שע צרכים).
10. דער עיקר-צוועק פון דער תקנה — קוואליטעט פון תפילה: דער גאנצער ריזן פאר דער תקנה איז קוואליטעט — אז אויך דער „עלג” זאל קענען דאווענען א שלימות’דיגע תפילה ווי איינער מיט א „לשון צחה”. דאס איז א זייער שיינער פונקט — די תקנה איז נישט בלויז פאר אחידות, נאר כדי צו העכערן דעם מינימ
ום-שטאנדארד פון תפילה פאר יעדן איד.
11. בעל הלשון הצחה וואלט אפשר נישט געדארפט דעם נוסח: פון דעם לשון זעט אויס אז דער עיקר טעם פון דעם קבוע’ן נוסח איז פאר די עלגים. א בעל לשון צחה וואלט בעצם געקענט בלייבן מיט זיין אייגענע לשון. אבער מ’האט געמאכט א „לא פלוג” — יעדער איינער שטעלט זיך צו צום זעלבן נוסח.
12. פארמאליטעט קעגן אויטענטיציטעט: חז”ל האבן „פריפערד” פארמאליטעט איבער אויטענטיציטעט. כאטש ווען א מענטש דאוונט מיט זיין אייגענע שפראך איז עס מער אויטענטיש און גרינגער מכוון צו זיין, האבן די חכמים געהאלטן אז עס איז וויכטיגער אז די תפילה זאל זיין שיין, מסודר, אן סתירות, און נישט אומבאהאלפן. ספעציעל חסידים לייגן א גרויסן דגוש אויף אויטענטיציטעט און פארגעסן אז סדר, ארגאניזאציע, און פארמאליטעט איז זייער וויכטיג.
13. ר’ נחמן מברסלב און לקוטי תפילות: כאטש ר’ נחמן זאגט מ’זאל מאכן אייגענע תפילות (התבודדות), איז ר’ נתן געגאנגען און האט געשריבן א גאנצע ספר „לקוטי תפילות” — ווייל מענטשן קומען צוריק פון התבודדות און זאגן „איך ווייס נישט וואס צו זאגן.” דאס ווייזט אז דער מענטש איז נישט מסודר אין זיין קאפ וואס ער דארף. א חלק פון תפילה איז גופא דאס מסודר זיין אין קאפ וואס מ’דארף — וויסן א „ליסט,” נישט נאר זאגן „באשעפער, העלף מיר.” דאס לעצטע איז אויך גוט אלס א זעקה פון צעבראכנקייט, אבער די חכמים זענען געקומען העלפן די עלגים — דאס איז אהבת ישראל, מרומם זיין די פשוט’ע אידן.
14. פלאץ פאר פערזענליכע תפילה: מ’קען מאכן א ספעציעלע צייט פאר תחנונים — נאכ’ן דאווענען תחנון, אדער אין שומע תפילה וכדומה.
15. קרייז-רעפערענץ צו הלכות קריאת שמע פרק א’: דער רמב”ם שרייבט דארט: „ברכות אלו וכן שאר כל הברכות ערוכות בפי כל ישראל… עזרא וב”ד תקנום.” דאס שטימט מיט וואס ער זאגט דא אז אנשי כנסת הגדולה האבן תקנות געווען אלע ברכות. „ערוכות בפי כל ישראל” מיינט תורה שבעל פה — אלע אידן ווייסן עס.
16. שבח ביים סוף פון תפילה — קירוב און ריחוק: פון וואו נעמט מען אז מ’דארף שבח אויך ביים סוף (נישט נאר ביים אנהייב)? די גמרא „לעולם יסדר אדם שבחו של מקום ואחר כך יתפלל” רעדט נאר וועגן פארדעם. דער חידוש: מ’דארף אייביג ווערן נאנט צום אייבערשטן (קירוב) אבער אויך האלטן דיסטאנץ (ריחוק) — געדענקען אז ער איז א גרויסער מלך. ווען א מענטש בעט זיין „טו-דו ליסט,” קען ער ווערן צו פאמיליער. די שבח פארדעם און נאכדעם איז מחזק דעם געפיל אז דער אייבערשטער איז גרויס — דאס איז דער ענין פון קירוב און ריחוק.
[דיגרעסיע: פראקטישע אפליקאציע — ארץ ישראל vs. אמעריקע]: אין ארץ ישראל קען א נארמאלער אינגל עפענען א סידור און בערך פארשטיין. אין אמעריקע אבער, אפילו אינגלעך וואס קענען טייטשן גמרא, עפענען א סידור און ווייסן נישט וואס זיי זאגן — „ממש דאס וואס דער רמב”ם האט געזאגט.”
[דיגרעסיע: דאווענען אויף אידיש אלס לעזונג?]: אויב דער עולם פילט זיך נישט קאנעקטעד מיט דעם סידור, זאל מען דאווענען אויף אידיש? דאס איז אן עצה וואס „העלפט אין איין זייט און מאכט חרוב אין די צווייטע זייט” — ווייל מ’ווערט דיסקאנעקטעד פון די שפראך פון לשון הקודש. דער גאנצער צוועק פון עזרא’ס תקנה איז געווען אז אידן זאלן האבן א פעסטע לשון הקודש-נוסח, נישט אז מ’זאל איבערזעצן.
—
הלכה ד — צאל פון תפילות א טאג
רמב”ם: „תיקנו שיהא מנין התפילות כמנין הקרבנות — שתי תפילות בכל יום כנגד שני תמידים… וכל יום שיש בו קרבן מוסף תיקנו בו תפילה שלישית כנגד קרבן מוסף.”
פשט: די חכמים האבן פעסטגעשטעלט אז מ’דאוונט צוויי מאל א טאג כנגד די צוויי תמידים, און אויף טעג מיט קרבן מוסף האט מען צוגעלייגט א דריטע תפילה.
חידושים און הסברות:
1. צוויי באזונדערע דינים — צאל און זמן: אין רמב”ם זעט אויס אז ס’איז דא צוויי באזונדערע דינים: (א) וויפיל מאל א טאג מ’דאוונט, (ב) דער זמן פון יעדע תפילה. דאס זענען נישט די זעלבע זאך. דאס איז אפשר דער פשט פון תפילות תשלומין — מ’איז משלים די צאל: „היינט האב איך געדאוונט דריי מאל” — דאס איז עקסטרא פון דעם וואס היינט דארף מען דאווענען אינדערפרי, נאכמיטאג, און ביינאכט.
2. „תפילות כנגד קרבנות” — נישט „במקום קרבנות”: דער רמב”ם’ס פשט איז נישט אז מ’דאוונט ווייל מ’קען נישט מאכן קרבנות (ווי „ונשלמה פרים שפתינו”). ראיה: עס איז געווען תפילה אויך אין דער צייט פון קרבנות. דער פשט איז אז מ’דאוונט מוסף פאר די זעלבע סיבה פארוואס מ’מאכט א קרבן מוסף — ווייל היינט איז א יום טוב/חול המועד, קומט צו זיין נאך א תפילה. מ’רעדט נישט וועגן דער פראבלעם אז מ’קען נישט מאכן קיין קרבן מוסף.
3. דער עיקר ענין — מער תפילות אויף הייליגערע טעג: פון דעם וואס דער רמב”ם האט פריער געזאגט „לפי כוחו” און „הלואי שיתפלל אדם כל היום כולו,” זעט מען אז ס’איז דא אן ענין צו דאווענען מער ווי איינמאל א טאג. די חכמים האבן עס פארמאליזירט, און גענוצט די סטרוקטור פון קרבנות. א הייליגערע טאג — א טאג וואס מ’ארבעט נישט, א יום טוב — פאסט צו מאכן מער תפילות. יום כיפור/תענית האט פינף תפילות — נישט ווייל ס’איז דא מער צייט, נאר ווייל ס’איז א מעלה צו מאכן מער תפילות.
4. חילוק צווישן ארץ ישראל און בבל: פאר דער תקנה איז געווען א חילוק — אין ארץ ישראל האט מען געדאוונט זיבן מאל א טאג, אין בבל צוויי מאל א טאג. די חכמים האבן עס פארמאליזירט.
5. תפילה און קריאת שמע — אריגינעל נישט פארבונדן: כאטש מיר שטעלן היינט צוזאם ברכות קריאת שמע מיט שמונה עשרה (סומך גאולה לתפילה), זעט אויס אז אריגינעל האבן זיי נישט געהאט קיין שייכות. מ’וואלט געקענט זאגן אז מ’דאוונט צוויי מאל א טאג ווייל מ’ליינט קריאת שמע צוויי מאל — אבער מנחה האט נישט קיין קריאת שמע, און מעריב איז א רשות.
6. מוסף איז אן אנדערע סארט עבודה: מוסף איז נישט א שאילת צרכים פון יחיד — מ’בעט נאר אויף גאולה, ס’איז א שאילת צרכים פון כלל.
תפילת ערבית — רשות אדער חובה
רמב”ם: „וכן התקינו שיהא אדם מתפלל תפילה אחת בלילה, שהרי אימורי תמיד של בין הערביים מתעכלין והולכין כל הלילה, שנאמר היא העולה על מוקדה על המזבח כל הלילה עד הבקר… ואין תפילת ערבית חובה כתפילת שחרית ומנחה, ואף על פי כן נהגו כל ישראל בכל מקומות מושבותיהם להתפלל ערבית וקבלוה עליהם כתפילת חובה.”
פשט: מ’האט מתקן געווען א תפילה ביינאכט כנגד די אימורי תמיד של בין הערביים וואס ברענען די גאנצע נאכט. אבער ערבית איז נישט א חובה ווי שחרית און מנחה — נאר כלל ישראל האט עס אנגענומען ווי א חובה.
חידושים און הסברות:
7. צוויי ריזענס פאר ערבית: דער רמב”ם ברענגט צוויי באזע פאר תפילת ערבית: (א) דער פסוק „ערב ובקר וצהרים אשיחה ואהמה” — וואס די גמרא ברענגט אלס מקור אז מ’דארף דאווענען דריי מאל א טאג; (ב) די פראקטישע צושטעלונג אז ערבית גייט כנגד די אימורים וואס ברענען כל הלילה.
8. ביינאכט — א צייט פון בענקעניש: בייטאג איז ווען א מענטש איז מסדר צרכיו — ער האט א גרויסע ליסט פון בקשות. אבער ביינאכט איז א צייט פון בענקעניש און וויינען, ווי דער פסוק זאגט „אמשכבי בלילות בקשתי את שאהבה נפשי”.
9. סתירה אין דער רמב”ם’ס טייטש פון „ערב”: דער רמב”ם טייטשט דעם פסוק „ערב ובקר וצהרים” אז „ערב” מיינט מעריב, „בקר” מיינט שחרית, „צהרים” מיינט מנחה. אבער פריער האט דער רמב”ם אליין גערופן תפילת מנחה „תפילת ערב” — וואס מיינט אז „ערב” איז מנחה, נישט מעריב. דאס איז א סתירה אין דער רמב”ם’ס שפראך.
10. רבנו יונה’ס טעם פארוואס ערבית איז רשות: רבנו יונה זאגט אז ערבית איז נישט קיין חובה ווייל די אימורים וואס ברענען ביינאכט זענען אויך נישט קיין חוב — ס’איז נאר א מנהג אז ווען עס קאכט זיך נאך אויפ’ן מזבח, זאל מען דאס מקריב זיין. אבער די קאנעקשאן צו קרבנות איז נאר א סימן — דער אמת’ער טעם פארוואס ס’איז רשות איז אפשר ווייל ביינאכט גייען רוב מענטשן שוין שלאפן, ס’איז נישט ממש א באזונדערע צייט.
11. כח פון קבלת כלל ישראל — שטארקער ווי א תקנה: א פאסצינירנדער פאראלעל: ביי טבילת עזרא האבן עזרא ובית דינו מתקן געווען א תקנה, אבער כלל ישראל האט עס נישט אנגענומען — ממילא איז עס נישט געבליבן קיין חוב. ביי תפילת ערבית פארקערט — מ’האט עס נישט מתקן געווען בתורת חובה, אבער כלל ישראל האט עס אנגענומען ווי א חובה — און עס איז געווארן א חוב. דאס ווייזט אז די אנגענומענקייט פון כלל ישראל איז מער שטארק ווי די תקנה פון חכמים אליין.
12. קשיא אויף די גאונים’ס סברא: די גאונים זאגן אז ווער עס דאוונט נישט מעריב ווערט אנגעקוקט ווי א פורץ גדר, ווייל דער עולם ווייסט נישט אז ס’איז רשות — ס’איז ווי מראית עין. אבער אין די צייטן פון די תנאים האט מען אויך געדאוונט מעריב, און דאך האבן די חכמים פסק’נט אז ס’איז רשות. וואס איז אנדערש? אפשר אין די צייט פון די תנאים האט נישט יעדער איינער געדאוונט מעריב — דאס איז משמע פון דעם אז ס’איז בכלל געווען א שאלה צו ערבית איז רשות.
13. פראקטישע באמערקונג: פאר מאנכע מענטשן איז עס גרינגער צו פארפאסן מנחה ווי מעריב, ספעציעל אין ווינטער — אבער מנחה איז א חוב, וואס מאכט עס הארבער.
נאמען „מנחה” — דיסקוסיע
רמב”ם: „ותפילה שכנגד תמיד של בין הערביים היא נקראת תפילת מנחה.”
חידושים:
14. פארוואס הייסט עס „מנחה”? דער רמב”ם גיט נישט קיין הסבר. אין פירוש המשניות זאגט ער אז „מנחה” איז דער נאמען פאר נאכמיטאג, אבער פארוואס דאס איז דער נאמען בלייבט אומקלאר. פארשידענע מעגליכקייטן:
– (א) „מנוחת השמש” — ווען די זון לייגט זיך (אבער מנחה איז נישט פון לשון מנוחה — ס’זענען די זעלבע אותיות אבער אן אנדער ווארט).
– (ב) פון „כלות המנחה” אין נביא — „בעלות המנחה” ביי אליהו הנביא מיינט לויט די מפרשים: אין דער צייט פון קרבן תמיד של בין הערביים.
– (ג) מנחה אלס „מתנה/gift” (ווי „מנחה היא שלוחה”). אויך ביי קרבנות — סולת, מחבת, מרחשת — זענען אלץ מתנות פאר’ן מזבח.
– (ד) פארבונדן מיט קרבן מנחה (סולת).
– (ה) דער רד”ק אין ספר השורשים זאגט אז דער עולת הערב ווערט גערופן מנחה. אבער ס’איז נישט גאנץ קלאר פארוואס, ווייל מיט יעדער תמיד (אויך אינדערפרי) איז געווען א מנחה.
– (ו) דער פסוק „תכון תפלתי קטרת לפניך משאת כפי מנחת ערב” ווייזט אז מנחה איז פארבונדן מיט ערב. אבער אינדערפרי הייסט עס נישט מנחה — עפעס איז ספעציעל וועגן נאכמיטאג.
– אפשר נאכמיטאג פלעגט מען ברענגען די מנחות, און דערפאר הייסט עס אזוי — אבער עס בלייבט אומקלאר. „איך ווייס נישט קיין גוטע הסבר דערויף.”
תפילת נעילה
רמב”ם: „וכן תיקנו תפילה אחרת, תפילת המנחה סמוך לשקיעת החמה ביום התענית בלבד, כדי להוסיף תחינה ובקשה מפני התענית. והיא תפילה נקראת תפילת נעילה, כלומר שננעלו שערי שמים בעד השמש ונסתרה, לפי שאין מתפללין אותה אלא סמוך לשקיעת החמה.”
פשט: אויף א תענית האט מען מתקן געווען א צוגעלייגטע תפילה סמוך לשקיעה — נעילה — כדי מוסיף צו זיין תחינה ובקשה.
חידושים און הסברות:
15. פארוואס נאך מנחה? מנחה קומט נישט גלייך פאר שקיעה — עס בלייבט א פנויע צייט צווישן מנחה און שקיעה. אויף א תענית פילט מען אויס יענע צייט מיט נעילה.
16. סדר פון תקנות: מ’האט ערשט אויסגעלאזט די דאורייתא-תפילות (שחרית, מנחה), און ערשט דערנאך צוגעלייגט נעילה — ווייל ס’איז וויכטיגער ווי מעריב, און מ’האט עס געמאכט פאר מעריב, ווייל מעריב איז שוין דער נעקסטער טאג.
17. וואס מיינט „שערי שמים” ביי נעילה — מחלוקת ראשונים: עס איז דא א מחלוקת צו „נעילה” מיינט נעילת שערי היכל פון בית המקדש אדער נעילת שערי שמים. דער רמב”ם’ס שיטה איז אז „שערי שמים” מיינט פשוט דער פיזישער הימל — ווי „פתח דלתות” אין ברכות יוצר — אז ס’זענען דא שערים וואס עפענען זיך פאר די זון, און יעצט פארמאכט זיך דער הימל. אבער עס ליגט דערין א דימוי: א יום התענית איז א יום עצור, א טאג וואס דער הימל איז פארשפארט, און נעילה איז דער מאמענט ווען עס פארשפארט זיך.
18. חסידות’ישער קוק: אין חסידות שרייבט מען אז ביי נעילה דארף מען זיך גארנישט בעטן — ווייל א גאנצן טאג איז געווען אפן, און יעצט ביי נעילה פארשפארט עס זיך.
ריקעפ — צאל תפילות
רמב”ם: „נמצא… בכל יום מתפלל אדם שלוש תפילות: ערבית שחרית ומנחה. ובשבתות ומועדים וראשי חדשים ארבע… וביום הכיפורים חמש.”
פשט: רעגולער טאג — 3 תפילות; שבת/יו”ט/ר”ח — 4 (מיט מוסף); יום כיפור — 5 (מיט נעילה).
חידושים:
19. פארוואס „ביום הכיפורים חמש” און נישט „ביום התענית”? א נארמאלע תענית (נישט יו”כ) האט אויך 4 תפילות — שחרית, מנחה, נעילה, מעריב — ווייל א נארמאלע תענית האט נישט קיין מוסף, אבער יא נעילה. יום כיפור האט 5 ווייל עס האט ביידע מוסף און נעילה.
—
הלכה ה (הלכה ג אין עטליכע דפוסים) — תפילת נדבה
רמב”ם: „תפילות אלו אין פוחתין מהם אבל מוסיפין עליהם. אם רצה אדם שיתפלל כל היום כולו הרשות בידו.”
פשט: מ’טאר נישט ווייניגער דאווענען ווי די תקנה, אבער מ’קען צולייגן תפילות נדבה וויפיל מ’וויל.
חידושים און הסברות:
1. דאס שטימט מיט דער יסוד אז מדאורייתא דארף מען נאר איין תפילה: חז”ל האבן געמאכט א „סקעדזשול” — דריי, פיר, פינף — אבער דאס איז נאר דער מינימום. דער עיקר ענין פון מרבה זיין אין תפילות בלייבט בעשטיין.
2. „שיתפלל כל היום כולו”: דאס מיינט נישט איין לאנגע שמונה עשרה א גאנצן טאג, נאר פילע שמונה עשרה’ס — פינף הונדערט שמונה עשרה’ס אויב ער וויל.
3. תפילת נדבה = קרבן נדבה: דער רמב”ם איז מדמה תפילת נדבה צו קרבן נדבה — „כל תפילה שיוסיף מקריב נדבות.” ביי קרבנות קען מען אויך צולייגן נדרים ונדבות וויפיל מ’וויל — די סטרוקטור שטימט.
חידוש דבר בתפילת נדבה
רמב”ם: „לפיכך צריך שיחדש דבר בתפילה בכל ברכה וברכה מן האמצעיות… ואם חידש אפילו בברכה אחת כדי להודיע שהיא נדבה ולא חובה.”
פשט: ביי תפילת נדבה מוז מען עפעס חידוש’ן אין די מיטלסטע ברכות — לכתחילה אין יעדע ברכה, בדיעבד גענוג אין איינע — כדי עס זאל קלאר זיין אז ס’איז נדבה.
חידושים:
4. „להודיע” — פאר וועמען? צוויי פשטים: (א) פאר אנדערע — ווי ביי קרבנות, אויב דער קרבן של שחר איז שוין געברענגט, קען מען נישט נאכאמאל ברענגען דאס זעלבע; מ’דארף ברענגען א נייע זאך. (ב) פאר דעם מתפלל אליין — ער זאל געדענקען וועלכע תפילות זענען חובה און וועלכע נדבה. ווייל אויב איין טאג איז ער „נישט אין די מוד”, זאל ער נאך אלץ דאווענען עט ליעסט די חיוב-תפילות. ס’איז וויכטיג צו האלטן דעם חילוק צווישן נדבה און חובה.
שלש ראשונות ושלש אחרונות
רמב”ם: „שלש ראשונות ושלש אחרונות לעולם אין מוסיפין בהם ולא פוחתין מהם, שאין משנה ממטבע שטבעו חכמים.”
פשט: די ערשטע דריי און לעצטע דריי ברכות טוישט מען נישט — נישט צולייגן, נישט אראפנעמען.
חידושים:
5. דער רמב”ם פסק’נט ווי ר’ אליעזר אז אין מוסיפין בהם.
6. רבינו יונה’ס הערה: אין מוסיפין בהם תפילות פרטיות, אבער צרכי ציבור קען מען יא מוסיף זיין — ווי „זכרנו לחיים” וכדומה. דער רמב”ם אליין ברענגט שפעטער אז דאס איז א מנהג.
7. קשיא אויפ’ן רמב”ם: ביי די אמצעיות איז מותר צולייגן ווייל מ’האט צרכים. אבער פארוואס זאל מען נישט מוסיף זיין ביי מודים — א מענטש האט דאך אויך אייגענע הודאות? מ’זעט אבער נישט אז ס’איז דא תפילות פרטיות אויף הודאות.
8. שאלה: קען מען צולייגן אין די אמצעיות אויך ביי תפילת חובה (נישט נאר נדבה)? דער רמב”ם זאגט עס נישט קלאר, אבער לכאורה יא — ער האט דאך פריער געזאגט אז מ’קען דערמאנען צרכים.
—
הלכה ו (הלכה ד אין עטליכע דפוסים) — אין הציבור מתפללין תפילת נדבה
רמב”ם: „אין הציבור מתפללין תפילת נדבה, לפי שאין הציבור מביאין קרבן נדבה.”
פשט: תפילת נדבה איז נאר פאר א יחיד, נישט פאר’ן ציבור, ווייל דער ציבור ברענגט נישט קיין קרבן נדבה.
חידושים און הסברות:
1. חתם סופר (תשובה נ”ה): ענינים פון חסידות / לפנים משורת הדין / „עקסטרע קרעדיט” מוזן קומען פון הארצן פון דעם יחיד. ווען ס’ווערט א ציבור-חיוב, פארלירט עס דעם גאנצן חילוק צווישן נדבה און חובה. דאס איז זיין קריטיק אויף חסידות — אז ווען חומרות ווערן אנגעלערנט אין חדר אלס חיוב, פארלירן זיי דעם אופי פון נדבה.
2. קשיא: ס’איז דאך יא דא עולת קיץ המזבח — א מין נדבת ציבור? דער רמב”ם ענטפערט: דבר שאינו שכיח — ס’איז נישט שכיח גענוג צו זיין א ראיה.
תפילת נדבה בשבתות וימים טובים
רמב”ם: „יש מן הגאונים הראשונים שאסרו להתפלל תפילות נדבה בשבתות וימים טובים, לפי שאין מקריבין בהם נדבה אלא חובת היום בלבד.”
פשט: עטליכע גאונים האבן פארבאטן תפילת נדבה אויף שבת/יו”ט, ווייל מ’איז נישט מקריב נדבות אויף יו”ט.
חידושים:
3. קשיא: די סיבה פארוואס מ’איז נישט מקריב נדבה אויף יו”ט איז ווייל שחיטה איז מלאכה, און מ’האט נאר א היתר פאר קדשי חובה — נישט פאר סתם נדבה. תפילה איז נישט קיין מלאכה, וואס איז די שייכות?
4. אייגענער פשט (בשם רב האי גאון): דאס איז דווקא ביי תפילות בקשות — א מענטש קען כסדר מבקש זיין רחמים, אבער בשבת ויו”ט ברענגט מען נישט קיין בקשות. אויף הודאות איז נישטא דאס פארבאט. דאס שטימט מיט דעם כלל אז מ’זעט נישט אז ס’איז דא תפילות פרטיות אויף הודאות — נאר אויף צרכים/בקשות.
מוסף שתים
רמב”ם: „לא יתפלל אפילו יחיד מוסף שתים, אחת חובה ואחת נדבה.”
פשט: מ’קען נישט דאווענען מוסף צוויי מאל — איינס חובה און איינס נדבה.
חידושים:
5. דער קשר צווישן תפילה און קרבנות איז מער ווי סתם א זכר — ס’זעט אויס אז תפילה האט אן אייגענע שייכות צו קרבנות וואס באגרעניצט וואס מ’קען טון.
[דיגרעסיע: „טענק יו השם” — הודאה פרטית]:
פון דעם פשט אז תפילת נדבה גייט נאר אויף בקשות, נישט הודאות, קומט אויס אז דער היינטיגער מנהג צו זאגן „ברוך השם” / „טענק יו השם” כסדר איז נישט אזוי פשוט מצד הלכה. דער ראב”ד טענה’ט אז ס’איז נישטא קיין ענין צו מוסיף זיין הודאות מער ווי וואס חז”ל האבן מתקן געווען.
קשיא: אבער אין סוף הלכות ברכות רעדט דער רמב”ם יא אז א מענטש זאל ווי מער מהלל זיין דעם אייבערשטן — „ובכל יום אברכך ואהללה שמך לעולם ועד”? תירוץ: דארט רעדט ער פון ברכות אויף ספעציפישע זאכן (עסן, הנאות), נישט פון צולייגן נייע ברכות סתם אזוי. מ’זאגט נישט א ברכה שאינה צריכה.
א מוסר-השכל: ווען מ’זאגט „ברוך השם” ווערט עס אזוי שגור בפי הלשון אז ס’מיינט שוין גארנישט — דאס איז א שטיקל זלזול. מ’זאל עס זאגן מיט ריכטיגע כוונה, מיט עפעס אין זינען. דאס האט צו טון מיט דעם ענין פון רעספעקט פאר’ן אייבערשטן — מ’זאל נישט מאכן דעם נאמען השם צו עפעס וואס מיינט גארנישט.
תמלול מלא 📝
הלכות תפלה וברכת כהנים — מצות עשה להתפלל בכל יום
הקדמה — ספאנסערשיפ און די סגולה פון תמיכת התורה
א גוטן מועד. אונז גייען היינט אנהייבן לערנען בעזרת השם דער רמב”ם ספר אהבה, מ’הייבט אן הלכות תפלה.
לאמיר דערמאנען אונזער חשוב’ער ספאנסער, דער חשוב’ער תומך תורה ואוהב תורה ר’ יואל וויינבערגער, וואס האט מנדב געווען די ערשטע שיעורים, וממנו ילמדו וכן יעשו. יא, רבותי, ווער עס וויל זיך זיין אזויווי דער גביר, זאל זיך לערנען אז ס’איז א סגולה אויך, ווער עס גיט געלט פאר די שיעור, ס’איז א סגולה “עשר בשביל שתתעשר”. אויך איז דא אן הלכה, די אוהבי רבנן, האוהב את החכמים, האוהב את התורה, באקומט קינדער אדער איידעמערס תלמידי חכמים, אדער ער ווערט אליין א תלמיד חכם. ס’קען זיין אז אויב מ’גיט געלט פאר די תורה, וועט מען זוכה זיין צו פארשטיין די תורה בעסער. ס’איז בדוק ומנוסה.
הונדערט פראצענט. אויב איינער איז מנדב אונזער שיעור און ער זעצט זיך לערנען, און ער ווערט נישט קיין תלמיד חכם נאך פינף און צוואנציג יאר לערנען, מאני בעק געראנטיד. ניין, ניין, איך מיין ס’העלפט, ס’איז זיכער א סגולה וואס העלפט. אמת, מ’דארף נאך אלץ לערנען, אבער ס’מאכט אויס. ס’איז די חשיבות, יא. אז א מענטש איז מחשיב א זאך, איז פשט אז דאס וואס א מענטש לייגט אריין דעם געלט, איז ער עס מחשיב, איז ער עס מייקר.
פארוואס ברכת כהנים איז צוזאמען מיט הלכות תפלה
אקעי, הלכות תפלה וברכת כהנים. סא, דער רמב”ם האט דאס צאמגעשטעלט. ס’איז די סדר פון די רמב”ם אסאך מאל צו טון, אז אויב למשל אין הלכות עבודה זרה האט ער אריינגעלייגט זאכן וואס האט א קשר צו עבודה זרה. למשל, ברכת כהנים איז אביסל אן אנדערע סארט ברכות, ס’איז א מצוה וואס ליגט אויף א כהן, אבער ס’איז א זאך וואס מ’טוט ביים דאווענען, ס’איז א חלק פון תפלה. דאס הייסט, די חז”ל האבן עס אריינגעלייגט אין די נוסח התפלה אז די ברכת כהנים טוט מען ביי שמונה עשרה. האט ער עס אריינגעלייגט ווייל ס’איז א קורצע, ס’האט נישט אזוי סאך הלכות, אבער די עיקר דערפון איז הלכות תפלה, אלע הלכות וואס האט צו טון מיט דאווענען.
דיסקוסיע: ברכת כהנים אלס א מין תפלה
אינטערעסאנטע הערה, איך האב נישט געטראכט וועגן דעם פריער, וואס איז די פשט אז הלכות ברכת כהנים. ס’קען אויך זיין אז די פשט, אונז טראכטן נישט אזוי ווייל אונז פילן זיך נישט צו זאגן ברכת כהנים יעדן טאג, אבער די ברכת כהנים איז אויך א מין תפלה וואס די כהנים זענען מתפלל פאר אידן. יא, איך האב געוואלט זאגן א פשוט’ערע זאך, דאס איז אויך גערעכט. אונז זענען נישט צוגעוואוינט, ווייל אונז זאגן ביי אונז דוכנ’ען נאר יום טוב, וואס ס’איז נישט אזוי איינגעפירט. אבער למשל אין ארץ ישראל, ס’איז כמעט ווי ס’איז דא דריי מצוות וואס מ’דארף יעדן אינדערפרי, ס’איז דא קריאת שמע, דאס איז קריאת שמע של שחרית, נאכדעם איז דא שמונה עשרה תפילה, און ס’איז דא ברכת כהנים. איז דאך די עיקר מצוה מדאורייתא פון די סדר התפילה. ס’איז דא אסאך זאכן, מ’קען זאגן סדר התפילה איז דא ישתבח, נשמת, אלע מיני שיינע זאכן וואס מ’לייגט אריין, אבער דאס איז נישט סתם מדרבנן אדער… מ’קען עס אויך אנקוקן, אזוי ווי איך האב געזאגט, אז דאס איז דער וועג וויאזוי דער כהן איז מתפלל. דער כהן’ס תפילה איז א חלק פון… אז ער האט א מצוה פון בענטשן, מתפלל זיין. וואס טוט ער? בענטשן מיינט מתפלל זיין פאר אידן. ער איז מתפלל פאר אידן. ער זאגט “יברכך ה'”, ער איז מתפלל פאר אידן. דאס איז א מצוה וואס איז אונזער תפילה. ער האט צוויי מיני תפילות. ס’איז נישט אז ישראל האט איין מין תפילה, אונזער תפילה, דאווענען פאר זיך, אדער מ’קען דאווענען פאר אנדערע אויך, אבער דאס איז דער אופן פון דאווענען, און ער האט א מין אופן פון דאווענען פון בענטשן אידן.
ניין, אפשר אונזער תפילה, אונזער תפילה איז דאך אויך ברכות. מ’זאגט דאך “ברוך אתה ה'”. און ס’קען נאך זיין אז דער שליח ציבור איז נישט אזוי אנדערש ווי ברכת כהנים. מ’זאגט דאך א חלק “ברוך אתה ה’ רופא חולי עמו ישראל”. דער כהן איז דאך א סארט וועג וויאזוי מ’בענטשט אלע אידן. יא, ס’איז זייער אנדערש ווי “יברכך ה’ וישמרך”, אבער ס’איז א נוסח הכנעה צו די אידן, די בענטשן. אמת, אמת, אמת. אבער איך מיין אז מער פשוט איז ווייל ער, אזוי ווי ער טוט אסאך מאל, אז ער נעמט א קורצע מצוה און ער לייגט עס צו די משפחה פון מצוות. ער וואלט עס דאך געקענט אריינלייגן ביי אנדערע הלכות כהנים, טומאת כהן, אבער ס’שטימט בעסער אריין אז די צורה וויאזוי די מצוה איז האט אסאך מער שייכות מיט תפלה.
הקדמה — מצוות תמידיות אין ספר אהבה
רייט, וועגן דעם “לברך כל יום”. וועגן דעם, ווייל ס’איז צוויי זאכן וואס מ’קען זאגן אין ספר האהבה, מצוות תמידיות. דאס איז די צוויי זאכן וואס מ’טוט יעדן טאג. אהבה און מורא. צוויי, צוויי. מ’טוט עס אויך ביים דאווענען, אפשר דאס איז נאר מדרבנן, מ’טוט עס ביים דאווענען, איך ווייס נישט, אבער ס’איז זאכן וואס איז כל יום. זייער גוט, דו ביסט גערעכט אז דער רמב”ם זאגט ביידע זאכן בכל יום. אזוי ווי אין ספר האהבה, אזוי ווי מיר האבן שוין געשמועסט מערערע מאל, אז אהבה איז דאס אז מ’האלט אין איין טון עבודת ה’ טאג טעגליך, יעדן טאג, מערערע מאל א טאג. דאס איז “באהבתה תשגה תמיד”, דאס טייטשט אהבה.
די רמב”ם’ס לשון: שתי מצוות עשה
זאגט דער רמב”ם אזוי: הלכות תפילה וברכת כהנים יש בכללן שתי מצוות עשה. מצות עשה א’ לעבוד את ה’ בתפילה בכל יום. דינען דעם אייבערשטן בתפילה יעדן טאג. ס’איז אן אינטערעסאנטע לשון, נישט “להתפלל בכל יום”, ווייל דער רמב”ם איז א כותב וואס ווארט ביי אים איז א ווארט. “לעבוד את ה’ בתפילה בכל יום”, דינען דעם אייבערשטן דורך תפילה. די צווייטע איז “לברך כהנים את ישראל בכל יום”. אויף די ביידע פון די זאכן איז נישט קלאר וואו ס’שטייט די מקור אז ס’איז בכל יום. סיי תפילה, געדענקען, עס גייט נישט ברענגען געהעריג קיין מקור אז ס’איז איינמאל א טאג. דער רמב”ם שטייט “לעבדה ולעבד את ה'”, לערנען מיר פון דעם אז ס’איז יעדן טאג. איך זאג דיר, איך זאג דיר, אין כסף משנה רעדט ער דערפון. איך זאג דיר, אין כסף משנה שטייט נישט קלאר אז ס’איז כל יום, אבער אזוי זעען מיר פון די הלכה, פון די מנהג, פון די וועג וויאזוי מ’טוט עס, אז ס’איז כל יום.
דיסקוסיע: דער מקור פאר “בכל יום”
אה, האט רבי יצחק דא צוגעצייכנט די ספר המצוות. אה, דארט שטייט יא? “שצונו לעבדו”, אזוי שטייט אין פסוק “ועבדתם”, “ואשר תעבוד”. יא, איך זע נישט אבער אז ס’שטייט. ער זאגט, דער רמב”ם, אז בעצם “ועבדתם את ה’ אלקיכם” מיינט אלע, טון אלע מצוות, דאס הייסט זיין אן עובד ה’. אבער חז”ל זאגן אז די מער ספעציפישע טייטש פון עבודה מיינט תפילה. נו, גוט, איך זע נישט אז ער האט געברענגט די ספר המצוות פון בחקותיכם. על כל פנים, ער ברענגט עס דא, אבער ס’שטייט נישט דארט גארנישט. אינטערעסאנט.
דא אליין ברענגט דער רמב”ם אז עבודה ווערט אנגערופן תפילה, תלמוד, און מקדש. אויף די תורה, אויף די מקדש? דער רמב”ם טייטשט, במקדשו מיינט אז מ’דארף דאווענען אין א מקום המקדש. ער זאגט אזוי דער רמב”ם אין אן אנדערע פלאץ.
דיגרעסיע: לערנען אויף חול המועד און די ענין פון “חציו לה’ וחציו לכם”
אפשר דארף איך זאגן א תורה, ווייל ס’איז ערב, מ’זאגט, מ’לערנט דאך יעצט חול המועד. דארף איך זאגן א תורה, אז תדיר ושאינו תדיר, ס’איז אביסל שווער פאר אונז צו לערנען, ס’איז יום טוב. און אמאל האבן די מענטשן וואס האבן געמאכט סדרי לימוד, האבן זיי געמאכט אז ס’פארט אוועק שבת, יום טוב, און אזוי ווייטער. ביז לעצטנס, ווען מ’האט אנגעהויבן צו מאכן נייע סדרים, די, וויאזוי הייסט עס, די עמוד היומי. יא, די אלע סדרים פון די לעצטע יארן מאכן שוין נישט די מיסטעיק, זיי מאכן, ס’סטאפט זיך שבת און יום טוב.
איך מיין אז די טעם איז פשוט, ווייל ווי לאנג ס’איז נישט געווען די זאך פון טעכנאלאגיע, יעצט איז דא א זאך אז א מענטש האט געהערט שיעורים, איז אלע שיעורים געווען לאקאל. איז דאך מיט לאקאלע אידן, מ’דארף דאך ערגעץ וואו לערנען “חציו לה’ וחציו לכם” יעדן טאג. אקעי, יום כיפור, מאכט זיך אמאל א טאג יום כיפור, פורים, האט מען שוין געמאכט א לא פלוג. אבער שבת, פארוואס זאל מען נישט לערנען די דף היומי? אדער חול המועד, “ונטנו מהלכין לדעת”. מ’וויל האלטן קעווענטליך חול המועד, וויל מען לערנען עפעס ענייני דיומא. אבער ווען לערנען איז א גאנצע פראדאקשן, און מ’דארף מאכן זיכער אז די מייקס ארבעטן, און אז די סיסטעם ארבעט, איז עס טאקע נישט קיין שבת יום טוב’דיגע זאך.
איינער האט געוואלט טיילן אז ס’קען זיין אז די וואס האבן געמאכט די פריערדיגע סדרי לימוד, זיי האבן נישט געטראכט אז מ’גייט לערנען ביוניאן. ביוניאן איז דאך יעדער אין זיין סייט, און די לימוד איז אזא אמירה, ס’איז כמעט אזא זאגאכטס. ס’קען זיין אז מ’מעג עס אפילו זאגן תשעה באב, ווייל ס’איז דאך סתם א סדר היום וואס ס’שטייט אין די פוסקים. אונזערע תורות זענען תפילות קינות.
דיסקוסיע: פארוואס מ’מעסט נישט ממש “חציו לה’ וחציו לכם”
איך האב געהאט אן אנדערע געדאנק, איך בעט איבער פארן אוועקרוקן, אבער איך האב געפרעגט, פארוואס זעען מיר נישט אז יודן וואס זענען גרויסע מחמירים, די מענטשן וואס האבן אויף זייער סדר טיש א טשארט פון שיעורים, פארוואס זאלן זיי נישט האבן א זייגער וואס זאל מעסטן די מינוטן, און מ’זאל מאכן אז די “חציו לה’ וחציו לכם” זאל זיין ממש חציו?
און מיין ענטפער איז געווען מיט אן הקדמה פון א באקאנטע מעשה פון ר’ ברוך מרדכי. א יוד האט געזען ר’ ברוך מרדכי זיצן מיט א גמרא און קראכן פאפקארן. פרעגט ער דעם ראש ישיבה, “אזוי לערנט מען גמרא?” זאגט ער, “ניין, אזוי עסט מען פאפקארן.”
איז פשט, מיין ענטפער איז אזוי, אז ביי אונז די “חציו לכם” איז דאך אויך “לכם”. וויאזוי עסט מען די סעודה? מ’האלט אפן א זמירות, מ’זינגט זמירות, מ’זאגט א דבר תורה. די “לכם” איז דאך אויך געמישט מיט “לה'”. און די “לה'” איז דאך אויך, ווען מ’זיצט און מ’לערנט, האלט מען זיך אויך א קאווע, מ’אינדזשויט זיך ביים לערנען. די “לכם” און די “לה'” איז דאך די חסיד’ישע וועג אז ס’איז געמישט, ס’איז געווארן פון איין גרויסע באנדל. סאו וועגן דעם, ס’איז א גוטע ענטפער, ניין? וועגן דעם דארף מען נישט צעטיילן האלב און האלב ממש.
אינטערעסאנט, יא. ווען זיי זענען אנגעקומען אין סימן תרנ”ט, וועלן מיר זען וויאזוי די רמ”א וויל יא לכאורה מאכן ממש זאל זיין האלב און האלב. יא, ער זאגט דאך דעם צבי, אז מ’גייט אין ביהמ”ד און מ’גייט אין דערהיים. אבער דער רמ”א האט אויך נישט געטראכט אז מ’גייט זאגן זמירות ביים סעודה אדער דברי תורה? איך ווייס נישט. איך מיין אז יענץ איז טאקע “לכם”. “לה'” מיינט אז מ’טרינקט נישט קיין קאווע. דאס איז א גוטע תירוץ, מאך נישט אוועק די תירוץ. ניין, ס’איז אן אמת.
מצוות תמידיות — תלמוד תורה און תפלה
על כל פנים, יא, אויך וואלט איך געוואלט זאגן אז מ’זאל אנכאפן ספר החינוך מיינט מצוות תמידיות. איך האב געטראכט אזוי, אז אפילו יום טוב, אסאך מאל ווערט מען צומישט. ס’קומט א יום טוב, ס’איז א גאנץ אנדערע סדר היום. אבער בעצם די מצוות תמידיות, די דברים חמורים, דארף מען אנגיין. אפילו אויב א מענטש האט א געוויסע שיעור. אבער תלמוד תורה איז נישט אין א האלבער. תלמוד תורה איז אין מדה. ס’שטייט דא צוויי מידות, תמידיות. דא תמידיות מיינט 24 hours a day. תלמוד תורה איז נישט יעדן טאג, נאר ס’איז א גאנצן טאג, יעדן טאג א גאנצן טאג. דו האסט אזוי גערעדט אמת. איך האב געטראכט אז ס’איז אזויווי ענליך, זיך תורה ברענגט, א מענטש האט מוזן רוחני און מוזן גשמי, יא? גשמיות דארף מען עסן, וואטעווער, צוויי דריי מאל א טאג, און דאס דארף מען האלטן א מענטש אין נפש. די נפש דארף דאווענען און דארף לערנען. סאו, ס’איז אזויווי איינער זאל זאגן, אקעי, פסח עסט מען טאקע נאר א מצה, מען עסט נישט די נארמאלע מאכלים וואס מען עסט א גאנץ יאר, אבער מען האלט נאך אלץ אין עסן. ס’איז דא איינמאל יום כיפור וואס מען עסט נישט, אויך, מען עסט פארדעם און נאכדעם. מען קען נישט אוועקגיין. ס’איז דא, דו ווילסט מאכן א ספעציעלע פארטי, א ספעציעלע זאך, קודם דארף מען עסן. סאו, קודם דארף א מענטש עסן אביסל, לערנען יעדן טאג, דאווענען אביסל יעדן טאג. קריאת שמע זאגט מיר דאס זעלבע. אמאל לייגט מען צו א פיוט, וכדומה. אקעי, עניוועיס, זאגט דער רמב”ם אזוי.
הלכה א — מצות עשה להתפלל בכל יום
איך גיי מיר לערנען די מצוה פון תפלה. זאגט דער רמב”ם, די ערשטע הלכה פון ערשטע פרק, ערשטע הלכה פון תפילה, זאגט דער רמב”ם, מצוה להתפלל כל יום, מצות עשה, מצות עשה מן התורה להתפלל כל יום, שנאמר, ברענגט ער די פסוקים, “ועבדתם את ה’ אלקיכם”. מפי השמועה אמרו חז”ל, מפי השמועה געלערנט אז הלכה למשה מסיני, ס’שטייט אז ס’קומט פון משה רבינו, תורה שבעל פה, זיי האבן געזאגט אז עבודה זו, די עבודה וואס די תורה רעדט דא איז תפילה.
קשיא: דער ערשטער פסוק איז א ברכה, נישט א ציווי
איך האב געזען אין די מפרשים, דער רמב”ם מוטשעט זיך אביסל, “ועבדתם את ה’ אלקיכם”, לכאורה אין די תורה איז דאס א ברכה. דער אייבערשטער זאגט, “ועבדתם את ה’ אלקיכם וברך את לחמך”. פארוואס ברענגט ער נישט “עשו את העבודה”? וואס ברענגט ער בוקי ודעת יא באופן עשה? איז אפשר אויף דעם איז דער מדרש? ניין? ס’איז נישטא קיין מדרש וואס שטייט אויף דעם פסוק און מען ווענדט אים אז דאס איז תפילה? נישט זיכער.
דער צווייטער פסוק: “עבודה שבלב זו תפילה”
און אויך, אה, ונאמר, די צווייטע פסוק וואס ער ברענגט פון “והיה אם שמוע” איז “ולעבדו בכל לבבכם”. אמרו חכמים, איזו היא עבודה שבלב? זו תפילה. דא שטייט שוין מער קלאר. אויסער דעם וואס אין כלליות עבודה איז תפילה, עבודה שבלב איז זיכער תפילה.
חידוש: עבודה שבלב איז דער עיקר, די ווערטער זענען דער אויסדרוק
עבודה שבלב, ס’איז זייער אינטערעסאנט, ווייל תפילה מיינט ארויסזאגן די ווערטער, אבער תפילה איז נאר אזויווי די ענד. דאס הייסט, קודם איז דא עבודה שבלב, און דאס ברענגט מען ארויס מיט ווערטער. ס’איז זייער אינטערעסאנט, יא? אבער זאגט מען, עבודה שבלב זו תפילה. מיינט אז ממש די עיקר תפילה, אזוי ווי מיר וועלן שפעטער זען די רמב”ם אין די שפעטערדיגע פרק, די רמב”ם האט אן עקר מצוות עשה פון תפילה, און מ’מוז וויסן אז מ’רעדט צו דער אייבערשטער. יא, איך וואלט געטראכט… ווייל די תפילה איז נאר אן, וויאזוי זאג איך, אן אויסדרוק, די וועג וויאזוי דער עבודת שבלב קומט ארויס אין מעשים… מ’קען דאך נישט זען פאר מענטשן דרויסן צו ראזן דער עבודת שבלב, אבער די תפילה ווייזט ארויס. אבער די עיקר איז דער עבודת שבלב, דאס פארשטייט דא.
הלכה א (המשך) — מקור המצוה פון תפילה מן התורה
דער רמב”ם’ס ווערטער און דער דרש פון “עבודה שבלב”
Speaker 1:
ניין. ס’איז נישט דא קיין מדרש וואס שטייט אויף דעם פסוק און מ’ווארנט אים אז דאס איז תפילה. נישט זיכער.
און אויך, אה, ווען נעמט מען אז דער צווייטער פסוק וואס איז איבערגעברענגט פון “והיה אם שמוע” איז “ולעבדו בכל לבבכם”, אמרי חכמים “איזוהי עבודה שבלב? זו תפילה.” דא שטייט שוין מער קלאר. אויסער דעם וואס אין כלליות עבודה איז תפילה, עבודה שבלב איז זיכער תפילה.
עבודה שבלב — דער עיקר תפילה איז אין הארצן
עבודה שבלב, ס’איז זייער אינטערעסאנט, ווייל תפילה מיינט ארויסזאגן די ווערטער, אבער תפילה איז נאר אזויווי דער ענד. דאס הייסט, קודם איז דא עבודה שבלב, און דאס ברענגט מען ארויס מיט ווערטער. ס’איז זייער אינטערעסאנט, יא? אז מ’זאגט עבודה שבלב זו תפילה, מיינט אז ממש דער עיקר תפילה, אזויווי מיר וועלן שפעטער זען אין רמב”ם אין די שפעטערדיגע פרקים, די דברים המעכבים את התפילה, מ’מוז וויסן אז מ’רעדט צום אייבערשטן.
ווייל די תפילה איז נאר א… וויאזוי זאל איך זאגן, אן אויסדרוק, די וועג וויאזוי די עבודה שבלב קומט ארויס אין מעשה. מ’קען דאך נישט זען אויף א מענטש אין דרויסן צו ער האט עבודה שבלב. די תפילה ווייזט ארויס. אבער דער עיקר איז די עבודה שבלב, דאס איז וואס שטייט דא.
אלטערנאטיווע פשטים אין “ולעבדו בכל לבבכם”
סאו איך וואלט געטראכט אז ווען מ’זאגט עבודה זו תפילה, מיינט וואס וואלט געווען עבודה חוץ פון תפילה? פאר מ’גייט אריין אין די חילוק פון דיבור אדער די לב, די כוונת הלב אדער די ווערטער וואס מ’זאגט, וואלט איך געטראכט אז געווענליך וואס שטייט עבודה, לכאורה וואלט א מענטש וואס קען חומש, וואס לערנט תורה… עבודת המקדש, יא. פשט איז, ס’מיינט עבודת המקדש, ס’מיינט קרבנות. און “לב” מיינט לאפוקי קרבנות. דאס הייסט, זיכער נישט ברענגען א קרבן וואס איז במעשה, מ’ברענגט א שעפסל אדער א זאך. אן עבודה וואס איז בלב איז נישט במעשה קרבנות. רייט. יעצט, צו די עיקר תפילה איז אין די הארץ, אין די קאפ, אין די ווערטער, אקעי, דאס איז שוין דיטעילס פון דעם.
אבער איך וואלט געזאגט “ולעבדו בכל לבבכם” און אויך “אותו תעבוד”, לכאורה וואלט מען געקענט זאגן מיינט טון אלע מצוות. דאס איז א נאמען כללי צו זיין אן עובד ה’, דאס הייסט פאלגן אלעס וואס דער אייבערשטער הייסט, אזויווי דאס איז די דזשאב פון אן עבד. איך מיין דאס מיינט מען היינט. עבודת ה’, וואס מיינט עבודת ה’? דאס זאל מען טון נישט מיט א האלב הארץ. “ואהבת את ה’ אלוקיך” און “ולעבדו בכל לבבכם”. דאס הייסט, דו זאלסט זיך אויפפירן ווי א איד, בעיסיקלי. ס’איז נאר א שם כללי. און אויך “בכל לבבכם” מיינט נישט דו זאלסט טון א זאך נאר זאכן וואס איז בלב. טון מיט’ן גאנצן הארץ, דאס טון מיט אהבה, אזויווי “ואהבת את ה’ אלוקיך… בכל לבבך”. אז די הארץ זאל נישט זיין מיט היפאקריסי, נישט אזויווי ווי ס’שטייט מיט קיין שקר, וואס ער זאגט “מצא נשים ולמדו” וכו’, ער זאגט ווי…
דער חידוש פון דער דרשה
אבער דאס איז איין דרש. די דרש האט מען פארשטאנען אז דאס איז א חידוש לכאורה, ס’איז דא אזא סארט עבודה, וואס דאס איז תפילה. וואו איז די עבודה? נישט במקדש, נישט בקרבן, נאר בלב. ס’איז אן עבודה גלויב צווישן יעדער מענטש און דער אייבערשטער, אדער עפעס אזא סארט זאך, און דאס איז תפילה. זייער שיין.
“בכל יום” — פון וואנעט?
די פסוקים זאגן נישט “בכל יום”
אבער ס’איז זייער אינטערעסאנט, ווייל אין די צוויי פסוקים האבן מיר אונז נישט געזען קיין שיעור בכל יום. דער רמב”ם זאגט אבער “בכל יום”.
דער כסף משנה’ס תירוץ — א מצוה אן זמן מוז זיין יעדן טאג
אמת, איך ווייס שוין וואו איר האט גענומען אז די כסף משנה ברענגט אז דער רמב”ן קריגט אויף דער רמב”ם, און ער זאגט אז ס’איז נאר א מצווה דרבנן, און אזוי ברענגט ער ארויס פון גמרות. און ער ברענגט ער אז דער רמב”ם אליין זעט מער אז אמאל מוז א מענטש זיכער דאווענען מן התורה, אבער די בכל יום איז נישט קיין… ער זעט נישט בכל יום. אזוי זאגט די כסף משנה, און לכאורה וואלט דער רמב”ם געהאלטן אז א זאך וואס האט נישט קיין צייט מוז מען טון יעדן טאג, ווייל אויב נישט, וואס וועסטו זאגן, איינמאל אין לעבן מוזטו דאווענען? די נארמאלע צד, ווען מען לייגט עפעס אריין אין זמן, זאגט מען אז ס’איז א טעגליכע זאך, אויסער אויב ס’איז א מצווה איינמאל א יאר, אזויווי מצה. אבער אויב ס’איז נישט קיין מצווה התלוי באיזה זמן, א געוויסע יום טוב, נאר ס’איז א מצווה וואס מען זאל אמאל דאווענען, איז דארף מען דאווענען יעדן טאג, ווייל אז נישט ווען וועט עס געשען? ס’איז אפשר איינמאל א יאר, ס’איז א “שמא יפנה”.
ראיה פון תפילין
איך האב געטראכט צוצולייגן צו דעם, אז ס’איז דא א מצוות תפילין, און אונז ווייסן אלע אז מען לייגט יעדן טאג תפילין. ס’שטייט נישט קלאר אין די תורה, אדער ניטאמאל אפשר אין אנדערע… איך געדענק נישט אויב אין תורה שבעל פה שטייט יא, מען מוז עס יעדן טאג. אבער די אלע פוסקים האבן אנגענומען בפשטות, אז ווען א מצווה איז אן ענין פון עבודת ה’, וואס איז א מצווה וואס מען דארף אמאל אמאל, ווייסטו, מען דארף מאכן א מחאה איינמאל, קיינער זאגט נישט אז מען דארף יעדן טאג מאכן א מחאה. אקעי, גיין צו השם צו אפהאלטן נישט קיין גוטע דברים. אבער עפעס וואס איז עבודת ה’, עפעס וואס האט צו טון מיט דעם מענטש’ס נפש, מיט דעם מענטש’ס לב, ער זאל זיין אן עובד ה’, איז א מצווה בכל יום. תפילין געדענקט, דערמאנט פאר א מענטש אז ער דארף זיין אן עובד ה’, אדער ציצית, איז א מצווה בכל יום. אזוי וואלט מען עס דער רמב”ם אנגעלערנט.
דאווענען איז א דרך החיים
וואס וואלט געווען שלעכט אז ס’איז איינמאל א וואך? איך מיין, שבת איז איינמאל א וואך. זאג אלע אנדערע זאכן. ס’איז יעדן טאג, אזוי ווי א מענטש עסט יעדן טאג. בעצם האבן זיי עס געמאכט אלס א חלק פון די לייפסטייל. אז א לייפסטייל פון א איד איז דאווענען. אזוי ווי יעדן טאג עסט א מענטש, און שלאפט א מענטש, און ארבעט א מענטש, און יעדן טאג איז א מענטש פארברענגט מיט זיין ווייב. ס’איז זאכן וואס האבן צו טון מיט א דרך החיים פון א מענטש. ס’שטייט אין די תורה מ’זאל דאווענען, ס’שטייט נישט ווען. אבער דאווענען איז א דרך החיים. ס’איז איינע פון די עבודה שבלב, ס’איז איינע פון די זאכן אז א מענטש זאל אייביג זיין אנגעוויזן אין די אייבערשטער, אייביג דאנקען די אייבערשטער. בכל יום איז די נארמאלע סדר החיים, איז אלעס געשעט בכל יום.
דיסקוסיע: וואס מיינט “בכל יום” — איינמאל א טאג אדער סדר החיים?
Speaker 2:
מ’דארף פרעגן, אזוי ווי איך האב געזאגט אז מ’דארף עסן יעדן טאג. מ’דארף פרעגן צו בכל יום מיינט עס דווקא איינמאל א טאג, אדער ס’מיינט יעדן טאג. קען זיין אז בכל יום איז אביסל לאו דווקא, ווייל מיר גייען זען שפעטער אז דער רמב”ם זאגט דאך קלאר אז די זמן התפילה איז נישט מן התורה. סא, וואס מיינט בכל יום? לאו דווקא ס’מיינט איינמאל א טאג. דו פארשטייסט? ווען ער זאגט בכל יום תהא תפילתו של אדם…
Speaker 1:
ס’זעט אויס יא, ווייל ס’איז דא תשלומים. אקעי, תשלומים איז אפשר נאר מדרבנן אויף די זאך. איך ווייס נישט פונקטליך, דו פארשטייסט? איך ווייס נישט פונקטליך. ס’קען זיין, דו ביסט גערעכט לויט די רמב”ם. איך ווייס אז ס’מאכט זיך אמאל א מענטש לאזט אויס א טאג, ער גייט א חתונה, די נעקסטע טאג איז א גארגעטע טאג, ער עסט נישט געהעריג, ער ארבעט נישט, ס’איז אזא חרוב’דיגע טאג. ער זאגט אז ער האט נישט אויפגעהויבן יענעם טאג אויף די דאורייתא מיט די חשבון.
די תירוץ איז אז יעדער טאג, א נארמאלע טאג וואס א מענטש טוט אלעס וואס ער טוט, יעדן טאג טוט א מענטש אלע בעיסיקס. א נארמאלער מענטש, ער זעט זיינע קינדער יעדן טאג, ער טוט חינוך יעדן טאג אין א געוויסע פארנעם, ס’איז דאך נישט אז ער זעט זיינע קינדער, ער קוקט זיך אום אויף זיי, ער זעט זיין ווייב יעדן טאג, ער גייט אריין אין די ארבעט יעדן טאג. מענטשן טוען זאכן יעדן טאג. סא דאווענען איז אויך געווארן א חלק החיים, עבודה שבלב.
Speaker 2:
פיין גוט. סא בכל יום מיינט נישט אז ס’איז א מינימום אזוי ווי איינמאל א טאג. ס’איז מער אזוי ווי דו זאגסט, ס’איז דאס די סדר, אדער עפעס אזא סארט זאך וואלט איך געטראכט מאכט מער סענס.
Speaker 1:
אזוי קען מען טראכטן, יא.
דיסקוסיע: דער רמב”ן’ס שיטה — תפילה נאר בעת צרה
ס’איז אינטערעסאנט צו זען, דו דערמאנסט אז די רמב”ן… די עולם כאפט נישט, די רמב”ן זאגט אז ס’איז דא א מצוה נאר בעת צרה, אבער די רמב”ן האט אויך אן עקסטערע מצוה פון מתפלל בעת צרה, וואס דאס איז די מצוה פון תענית. לויט די רמב”ן איז דא א מצוה דאורייתא אז ווען ס’איז דא א צרה… על הציבור אדער על היחיד, זאל מען זועק זיין להשם, און ס’איז אן ענין פון לזעוק, און דאס איז תענית.
חילוק צווישן תפילה בכל יום און תפילת תענית — פון מורה נבוכים
איך האב געזען בפירוש, און נעכטן האב איך דורכגעקוקט אין מורה נבוכים אין די טעמי המצוות, ער שרייבט בפירוש די חילוק, ער מאכט א חילוק פון תפילה בכל יום און תפילת תענית, וואס ס’האט אן אנדערע מובן, ווייל… ס’האט אן אנדערע סארט תפילה אויכעט, ווייל ער זאגט דארטן נישט די אנהייבן בשבח און… רייט, אויכעט די תענית, וואס זאל זיין די ענין פון די תענית, יעדער איינער געדענקט, די תענית איז מער אן ענין צו ווייזן אז יעדע זאך וואס קומט, קומט… נישט עבודה שבלב, ס’איז מער צו ווייזן שכר ועונש, אז יעדע זאך איז נישט קיין מקרה, און מ’היילט זיך דורך תשובה טון. ס’האט מיט תשובה. למשל, א נארמאלע תפילה האט נישט מיט תשובה, ס’האט מיט עבודה שבלב, קענסט זאגן צו געדענקען דעם אייבערשטן, וואטעווער, ס’איז נישט די נושא פון תשובה טון. ס’איז נישט די עיקר תפילה פון בכל יום איז נישט די נושא פון בקשת צרכים, ס’איז צו זאגן אז וואס מ’טוט, וואס מ’באקומט, איז דאס שכר ועונש. ס’איז אן אנדערע נושא.
דער רמב”ן’ס תפילה איז נישט די זעלבע ווי דער רמב”ם’ס זעקה בעת צרה
אויב ווען דער רמב”ן זאגט אז די תפילה איז נאר ווען ס’איז דא א צרה, זאגט ער נישט אז ס’איז נאר דא די מצוה פון שרייען בעת צרה ווי דער רמב”ם’ס שרייען בעת צרה. ער זאגט אז די תפילה האט נישט קיין זמן פון בכל יום. אפשר בסך הכל האט ער נישט אנגענומען די וועג וויאזוי דער בית יוסף זאגט אין כסף משנה, אז אויב ס’איז דא א מצוה און די תורה זאגט נישט ווען ס’איז, דארף עס זיין יעדן טאג. אפשר דאס איז ווי זיין עיקר שפאלט איז. יא, יא. איך מיין אז דער רמב”ן’ס פשט, לאמיר זאגן אין אנדערע וועג, דער רמב”ן… אז די תפילה וואס דער רמב”ן איז יא מחייב, וועט אויך זיין אז ס’זאל זיין שבח והודאה ושאלת צרכים. ס’איז נישט די זעקה פון אן עת צרה. ס’איז נישט דער רמב”ם’ס זעקה. ס’איז נישט די זעלבע זאך. דער רמב”ם רופט זעקה בעת צרה, וואס דער רמב”ן רופט להתפלל על הצרכים, אפשר לאו דווקא בעת צרה, נאר להתפלל על הצרכים, אבער נישט בכל יום. ס’איז אנדערע גדרים, ס’איז נישט די זעלבע זאך. די מחלוקת איז נישט עקזעקטלי איקוועל. דער רמב”ן איז בקי, ער ברענגט נישט די לשון הרמב”ם.
דיגרעסיע: סדר של פסח
אבער איך טראכט ביים סדר, אז ביים סדר האבן מיר אונז… מ’זאגט דארטן שבח והודאה, איך ווייס שוין, מ’זאגט תפילה אויך, און מ’זאגט אויך, מ’בעט פאר די גאולה. אבער ס’איז דא דארטן אויך אזויווי אונז עסן מרור און “ונצעק”, אונז דעמאנסטרעיטן אויכעט אזא צעקה בעת צרה. אונז דערמאנען זיך וויאזוי ס’איז געווען די עת צרה אין מצרים, ס’איז דא דערין דעם ענין צעקה בעת צרה, און מ’עסט די מרור ממש ווי מ’זאל פילן די צעקה. אקעי.
Speaker 2:
יא. אקעי, איז דאס איז די מצוה, ס’איז א מצוה מצות עשה. דער רמב”ן האט א גוטע טענה, ס’שטייט דאך אין די גמרא אז קריאת שמע איז דאורייתא און תפילה איז דרבנן.
דער רמב”ם’ס תירוץ — די גמרא מיינט נוסח און זמן, נישט עצם תפילה
אבער דער תירוץ איז דער רמב”ם’ס תירוץ, און דאס איז וואס ער זאגט דא, אז די גמרא זאגט תפילה איז דרבנן מיינט עס די נוסח התפילה אדער די זמן התפילה וכדומה. די גמרא מיינט נישט צו זאגן די עצם מהות פון להתפלל. דאס איז דער רמב”ם’ס חילוק, און לכאורה דאס מיינט ער צו ענטפערן די רמב”ן’ס קשיא.
איז וואס גייט ער יעצט זאגן? יא, איין…
הלכה א (המשך) — “ולא משנה התפילה הזאת מן התורה”
Speaker 1:
יא. ס’איז נישט אז נאר די עצם תפילה איז דאורייתא, אבער אוודאי איין מינימום. איין מינימום פון א תפילה איז מן התורה. דאס איז… ער גייט שפעטער זאגן אז מיר דאווענען צוויי מאל א טאג לכל הפחות, אדער דריי מאל א טאג, איז… די מן התורה דארף מען נאר דאווענען איינמאל. זאגט ער, “ולא משנה התפילה הזאת מן התורה”.
לויט ווי מיר האבן יעצט צוגעקומען, קען מען עס נאך בעסער פארשטיין. נישט פשט נאר איינמאל, נאר ס’זאל געווען א מינימום מן התורה אויך. מן התורה איז אן ענין, אזויווי דו זאגסט, א מענטש איז א דאווענער. ער דארף דאווענען. “מהו דאדם”, א מענטש איז א דאווענער. איך האב נישט קיין צומורא, איך וויל נישט איינס. אה, דער רמב”ם, רייט, רייט. ער זאגט נישט די מינימום, עס דארף זיין נאר איינס. זייער גוט, זייער אינטערעסאנט.
מן התורה איז נישט דא קיין נוסח, קיין מנין, קיין זמן
אממ… יא. “ולא משנה התפילה הזאת מן התורה”. זייער אינטערעסאנט. אויך די נוסח, “משנה התפילה” וואס מ’רופט דעם מטבע התפילה, דער וועג וויאזוי אונז דאווענען איז נישט מן התורה, “ואין לתפילה זו מנין קבוע מן התורה”. איך מיין די שטיקל קומט זייער קלאר אריין אין די וועג וויאזוי אונז האבן דאס געזאגט, אז תפילה האט נישט קיין נוסח אדער קיין… מן התורה, הכוונה מ’האט נישט קיין נוסח אדער קיין זמן. נאר אפשר וואלט געווען גענוג, אפשר אויך מן התורה, מ’זאל דארפן טראכטן צו דאס, אז מ’דארף אייביג אנהייבן בשבח און ענדיגן בהודאה, צו ס’איז יא מן התורה. ס’וואלט געקענט זיין די עצם מן התורה, און מ’איז מודה מיט דעם אז יעדן טאג דערמאנט זיך א מענטש פון אייבערשטן און ער דאווענט עבודה שבלב. יא.
הלכה א (המשך) — נשים ועבדים חייבין בתפילה
Speaker 2:
יא, ס’זעט נישט אויס. זאגט דער רמב”ם, “לפיכך, הואיל ואין זמן התפילה מן התורה”, און די זמן איז נישט מן התורה, “נשים ועבדים חייבין בתפילה”. לפי שאין מצות עשה שלא הזמן גרמא, נישט די זמן איז גורם, נאר די מצוה איז א תמידיות’דיגע מצוה. דעריבער זאל מען זאגן. קריאת שמע וואס האבן די נעכטן גע’דרמ’ט, איז דאך קריאת שמע די סיבה, האבן מיר געזאגט אז קריאת שמע זענען נשים פטור, פארוואס? ווייל ס’איז א מצוות עשה שהזמן גרמא. אבער תפילה איז דאך נישט קיין מצוות עשה שהזמן גרמא, איין ס’האט א זמן, די זמן איז מדרבנן. איז ממילא זענען זיי חייב מיט תפילה. די גמרא זאגט אפילו נישט,
תפילה מדאורייתא ומדרבנן — נשים חייבות בתפילה, צורת התפילה, ומנין התפילות
הלכה א (המשך) — נשים חייבות בתפילה
תפילה איז נישט מצות עשה שהזמן גרמא
Speaker 1: נישט די זמן איז גורם, נאר די מצוה איז אזא תמידיות’דיגע מצוה. אזוי ווי קריאת שמע, וואס האט דער רמב”ם געזאגט? ביי קריאת שמע איז די ריזען האבן מיר געלערנט אז קריאת שמע זענען נשים פטור, פארוואס? ווייל ס’איז א מצות עשה שהזמן גרמא. אבער תפילה איז דאך נישט קיין מצות עשה שהזמן גרמא. אה, ס’האט א זמן, די זמן איז מדרבנן. וואס מיינט אז זיי זענען זיך חייב בתפילה? די גמרא זאגט אזוי אנדערש.
לכאורה, לכאורה, פון די זמן תפילה וואלטן זיי טאקע געבליבן פטור, אדער די מצוה איז דרבנן איז אנדערש? נשים ועבדים זענען אפשר נאר חייב אין די עצם תפילה? לכאורה.
חילוק צווישן דער גמרא און דער רמב”ם
ס’איז אינטערעסאנט, די גמרא זאגט אנדערש ווי דער רמב”ם. די גמרא זאגט, פארוואס איז… יא, ס’איז א משנה אז נשים זענען פטור מקריאת שמע ומן התפילין, וחייב בתפילה. זאגט די גמרא, פארוואס תפילה? “דא רחמי נינהו”. די גמרא זאגט אז זיי זענען חייב בתפילה ווייל תפילה איז פשוט רחמים. תפילה דארף א פרוי אויך, א פרוי דארף נישט דאווענען אז דער אייבערשטער זאל איר העלפן? זי דארף עס אויך. אבער די גמרא זאגט אז ס’איז דאך פשוט. די גמרא, ניין, ווייל ער האט געמיינט אז מצות עשה שהזמן גרמא. פארענטפערט דער רמב”ם מיט זיין למדנות אז ס’איז אמת’דיג, מדאורייתא איז עס נישט קיין מצות עשה שהזמן גרמא, נאר די רחמים איז די דאורייתא. אבער ס’איז אינטערעסאנט אז ס’שטייט נישט אין רמב”ם’ס ספר המצוות.
שאלה: צו זענען נשים פטור פון תפילות קבועות?
אבער איך זע אז הרב רבינוביץ’ קלערט אויך וועגן דעם, צו די פרויען וואלטן געדארפט זיין פטור פון די תפילות קבועות שבכל יום, אפשר זאלן זיי בלייבן מיט די עצם חיוב. און וואס זאגט ער? ער זאגט אבער נישט אזוי, ווייל ס’קען זיין אז די כלל אז נשים זענען פטור פון מצות עשה שהזמן גרמא איז אויף די דאורייתא’דיגע. ניין, לאו דווקא, ווייל מיר זעען אז ביי חנוכה און פורים האט מען עפעס אן אנדערע סיבה, ווייל “אף הן היו באותו הנס”. ס’איז נישט קלאר. ס’איז דא היינטיגע פוסקים, שפעטערדיגע פוסקים, זענען מחולק וועגן דעם.
דער מגן אברהם’ס שיטה
אני געדענק למשל, יעדער איינער ווייסט אז דער מגן אברהם האט געזאגט אז נשים זענען מחויב בתפילה, זאגט דער מגן אברהם, אויב נשים פירן זיך נישט צו דאווענען, אבער ער זאגט אז מסתמא דאווענען זיי יא. יעדע פרוי זאגט עפעס ברכות השחר, עפעס א מודה אני, און מ’איז יוצא מיט דעם, ווייל ער גייט מיט דעם דרך אז די נוסח איז נישט מעכב. די נוסח און די מנין, די נוסח איז אן עקסטערע זאך, אבער די זמן דערפון איז דאך שהזמן גרמא. אבער ס’קען זיין אז דער רמב”ם האט געלערנט אז איינמאל די פרויען זענען מחויב ווייל ס’איז א מצוה שאין הזמן גרמא, נאר אז מ’האט מתקן געווען די אופן וויאזוי עס צו טון, זענען זיי יא מחויב, ווייל די עצם מצוה איז נישט א מצוה שהזמן גרמא.
דער מנהג למעשה
אבער למעשה זעט מען נישט, רוב דורות זעט מען נישט אז פרויען פלעגן דאווענען שחרית מנחה מעריב. אפילו נישט פרויען אין סעמינאריס, אפילו נישט… אפילו נאך די רביצין פון דעם בעלזער מיידל, די רביצין פון דעם רמ”א, די טאכטער פון רמ”א, ווען זי איז שוין געווען ביזי, האט מען איר געמאכט תפילות, תחנות אזעלכע אין אידיש, ווייל זיי האבן נישט געדאוונט די רעגולערע תפילות. אבער מען זעט אז לשום, די מנהג ישראל על פי רוב, די היינטיגע פוסקים, בפרט די ליטווישע, זענען יא האלטן אז פרויען זענען מחויב צו דאווענען, עט ליעסט צוויי מאל א טאג. זעט מיר נישט אויס די מנהג, זעט מיר אויס די מנהג איז אז זיי זענען מחויב בתפילות, אז זיי דאווענען, זיי זאגן מודה אני, זיי האבן זיך זייער אייגענע נוסחאות התפילה. אזוי קען מען זאגן לויטן רמב”ם. מען קען זאגן אנדערש, אז וואס די גמרא זאגט “נשים חייבות בתפילה”, און איך ווייס נישט ווען די משנה זאגט “תפילה”, מיינט דאך דאס יא די נוסח, די סדר און די נוסח. איך ווייס נישט. אקעי.
הלכה ב — צורת התפילה מדאורייתא
“חיוב מצוה זו כך הוא”
Speaker 1: זאגט דער רמב”ם ווייטער, “אלא חיוב מצוה זו כך הוא”. אה, יעצט וואס איז יא מדאורייתא? יעצט גייט דער רמב”ם מסביר זיין, ביז יעצט האט דער רמב”ם מסביר געווען די עיקר הדין, יעצט גייט דער רמב”ם מסביר זיין בעצם וויאזוי איז געווארן אז ס’איז יא דא א נוסח התפילה. ער הייבט אן מיט דאס ווי היסטאריש, אבער דא איז ער מסביר וואס די עצם תפילה איז. די עצם תפילה, די דעפינישאן ווען מען זאגט “זו תפילה”, וואס מיינט תפילה? תפילה מיינט נישט נאר געבן א “טו-דו ליסט” פאר’ן באשעפער “איך דארף דאס און דאס”, נאר ס’האט אן אופן. ס’האט אן אופן אז דאס מיינט אן הכנעה’דיגע שיינע וועג פון בעטן א מלך. מ’דארף זאגן קודם די שבח און בעטן און ענדיגן מיט שבח. איך ווייס נישט אויב ס’איז מעכב דאס. איך ווייס נישט אויב דאס איז… איך ווייס נישט צו דאס איז מעכב, אבער דער רמב”ם זעט יא אויס אז די עצם צורת התפילה… רייט, רייט. אבער דו קענסט אליינס דיר געבן א נוסח. אבער ס’איז נישט פשט אז ס’איז דא א עיקר הדין, דער רמב”ם לייגט ארויף די עיקר הדין, נאכדעם וויאזוי איז מען יוצא, אדער קענסטו אליינס אדער מאכן א נוסח. ס’איז מער אז דאס זאגט ער כדי מסביר צו זיין פארוואס ס’האט זיך געטוישט דאס. וואס אמאל איז טאקע אזוי געווען דער מנהג, מ’האט געדאוונט בכל יום יעדער איינער אליינס, נאכדעם האט זיך עס געטוישט.
דיסקוסיע: תפילה דארף האבן א צורה פון עבודת השם
Speaker 2: ניין, אבער איך וואלט אפשר יא געזאגט, אז אויב תפילה זאל נאר מיינען “איך דארף פרנסה, פליז גיב מיר פרנסה”, די ווערטער למשל, אזוי ווי א מענטש וואלט דא געטראכט, דאס איז בכלל נישט קיין עבודת השם. האסט נישט געדאנקט און רעקאגנייזד אז דער אייבערשטער איז גרויס, און אז דער אייבערשטער קומט דיר גארנישט. דאס איז א תפילה, דאס איז אזוי ווי ווען א מענטש איז אן עני, ער קאלט יעדן טאג צען מענטשן בעטן. יא, אויך בעט ער דעם אייבערשטן. דאס וואלט נישט געהייסן בכלל תפילה. תפילה דארף האבן אין זיך עפעס א געוויסע חשיבות, עפעס א געוויסע עבודת השם.
Speaker 1: איך בין מסכים, איך בין מסכים. איך וויל נאר ארויסברענגען, איך וויל נישט פארשטיין אז דאס איז די דין. אויב איינער למשל, איז בדיעבד, למשל אזוי ווי די נשים וואס דער מגן אברהם זאגט וכדומה, איינער וואס דאוונט נישט מיט די סדר, ער דאוונט יא, איך ווייס שוין אז ס’איז דא הלכות, ווייל ס’איז דאך געווען שיין אז דו זאלסט טון אויף די ריכטיגע סדר, אבער ס’איז נישט קיין חיוב אז דו מוזסט אזוי טון. דער רמב”ם לייגט עס אזוי אראפ, “חיוב מצוה זו כך הוא”. וואו נעמט דאס דער רמב”ם? ס’איז א גמרא וואס זאגט דערוועגן אז ס’דארף זיין שבח? איך געדענק אזא זאך, אבער די גמרא זאגט אז דאס זאל זיין מדאורייתא? האט דער רמב”ם געהאלטן אז דאס איז עיקר תפילה אדער יסוד התפילה? דאס איז זיכער ביהיינד די סדר, די סטרוקטור פון די תפילה וואס אונז האבן, און די גמרא זאגט עס עקסטער פון די סטרוקטור. די גמרא ברענגט אזעלכע לשונות, “לעולם יסדר אדם שבחו של מקום ואחר כך יתפלל”, און וואס זעהט אויס אז ס’איז עפעס וואס איז געווען א קדום. די גמרא זאגט “לעולם יסדר אדם שבחו של מקום”, שכן מצינו במשה, זאגט ער, “אתה החילות להראות”. ס’איז קלאר פון דעם אז שכן מצינו במשה, האט דער רמב”ם געהאלטן אז דאס מיינט אז ס’איז שוין מדאורייתא. דאס איז דער צורת התפילה.
Speaker 2: דאס איז נישט א חלק פון די תקנת חכמים פון די מטבע התפילה, נאר דאס איז נאך פאר די מטבע התפילה.
Speaker 1: אבער דאס איז געווען נאך פאר די מתקני התפילה.
Speaker 2: אבער משה רבינו האט אויך מתפלל געווען אויף דעם נוסח.
Speaker 1: יא.
Speaker 2: ס’איז שוין געווען איינגעפירט דעמאלטס.
Speaker 1: פיין, גוט. יא, לאמיר לאמיר ליינען. “אלו”.
Speaker 2: יא.
לשון הרמב”ם: שבח, בקשה, והודאה
Speaker 1: “אלו”, וויאזוי טוט מען עס? “חיוב מצוה זו כך הוא, שיהא אדם מתפלל ומתחנן בכל יום”. א מענטש זאל יעדן טאג… ס’איז דא א חילוק צווישן די ווערטער “מתפלל” און “מתחנן”?
Speaker 2: איך ווייס נישט.
Speaker 1: זיך בעטן. ער זאגט, וויאזוי טוט מען עס? “ומגיד שבחו של הקדוש ברוך הוא”. מ’זאגט די שבח פון אייבערשטן, דאס הייסט ווי גרויס דער אייבערשטער איז. די ערשטע שבח איז נישט א פערסאנעל שבח. דער אייבערשטער איז… שבח איז טייטש לויבן, נישט דאנקען. יא, שפעטער זאגט ער אויך “נותן שבח והודאה”, אבער קודם איז נישט א פערסאנעל שבח, נאר דער אייבערשטער איז גרויס, דער אייבערשטער איז דער מלך פון די גאנצע וועלט, “מלך מלכי המלכים הקדוש ברוך הוא, הגדול הגבור והנורא”, די גרויסקייט פון דער אייבערשטער.
“ואחר כך שואל צרכיו שצריך להם”, בעט ער די צרכים וואס ער דארף האבן, און ער בעט עס “בבקשה ובתחנונים”. מ’זעט דא גאנץ קלאר, מען בעט פאר די אייגענע צרכים. מען בעט נישט דא פאר די גאולה, און איך ווייס נישט פאר כלל ישראל. מען בעט פאר… וואס איז פערזענליך. “צרכים רבים”, מ’איז אויך א צרכים רבים. “שצריך להם”, ער זאגט דא אביסל אויף… יעדער מענטש דארף אויך… “מתפלל ומתחנן”. דער קלאנג דא איז אביסל א פערסאנעל זאך.
אקעי. “ואחר כך נותן”, נאכדעם געט ער א שבח והודאה… ס’איז אמת, אבער דער רמב”ם פארציילט דאך די מעשה וואס איז געווען פארצייטנס, אין א תפילה קצרה, וואס איז א תפילה בציבור און אזוי ווייטער. זאגט ער, “ואחר כך אחר שאלת צרכיו נותן שבח והודאה להשם על הטובה שהשפיע לו”. ער דאנקט דעם אייבערשטער פערסאנעל. ער זאגט זיין שבח, ער הייבט אן מיט שבח, “גרויסער באשעפער, דו ביסט דער מלך העולם”, און נאכדעם זאגט ער, “גרויסער באשעפער וואס האט מיר געטון אזויפיל גוטס”. און ער דאנקט דעם אייבערשטער, “שבח והודאה”.
דיסקוסיע: חילוק צווישן שבח און הודאה
Speaker 2: איך וואלט געזאגט אז ווען ס’וואלט נישט געווען דאס ווארט “שבח”, וואלט עס נישט געדארפט זיין אזוי געקוועטשט. וואלטסט געקענט זאגן פלעין, קודם זאגט ער די גרויסקייט פונעם אייבערשטער, און נאכדעם זאגט ער הודאה. דאנקען איז נישט די זעלבע זאך ווי שבח. אבער דו קענסט זאגן אז דער רמב”ם האט געהאלטן… דער רמב”ם שרייבט אין שמונה עשרה איז דאך אויך דא ביידע, ס’איז דא שבח פאר הודאה. און דערפאר זאגט ער אז דער רמב”ם האט געהאלטן אז סתם אזוי דאנקען דעם אייבערשטער, נישט כפשוטו מ’דאנקט נישט דעם אייבערשטער, דער אייבערשטער איז נישט קיין מענטש וואס דו דארפסט אים זאגן שכוח. ס’איז דאך אסאך קלארער ווי דו זאגסט, ס’איז א שבח אויף די דברים פרטים שהשפיע לו, על הטובה שהשפיע לו.
Speaker 1: איז פון דעם קומט אויס אז די תודה איז אויך בעצם א שבח, נאר ווי דו זאגסט, ס’איז אן אנדערע סארט שבח. אבער איך וואלט געזאגט פשוט, מער בגשמיות וואלט איך געזאגט אז ס’איז בכלל צוויי אנדערע זאכן. דא זעסטו, דער אייבערשטער איז גרויס. דא זאגסטו, “אייבערשטער, שכוח האסטו מיר געגעבן”. שכוח קען מען נישט זאגן פאר’ן אייבערשטער, איך מיין, שכוח איז א ברכה, יא? יישר כחך. אבער תודה… איך האב געזען מענטשן פרעגן צו מ’מעג זאגן “שכוח באשעפער”, אבער ס’איז דאך פשוט אז שכוח מיינט דאנק. ס’איז א מוציא געווען מיט א פשיטא.
Speaker 2: אמת, אמת, ס’איז א ווייטע קנייטש. איך זאג נאר אז ס’איז טעכניש גענומען… שכוח מיינט תודה, אדער? מ’זאגט דאך אייביג שכוח. שכוח איז א… די מינינג פון די ווארט איז תודה. שפעטער זאגט דער רמב”ם אז מ’טאר נישט דאווענען בלשון עילג. ס’קען זיין אז זאגן “שכוח” איז א לשון עילג. אפשר דאס איז די פראבלעם. “שכוח דיר האב איך”. “שכוח” מיינט נישט “יישר כחך”. “שכוח” איז עפעס א נייע ווארט אויף דער נאכט. “שכוח” איז א תודה, ס’מיינט ש-כ-ו-ח. אקעי.
“כל אחד ואחד כפי כחו”
Speaker 1: זאגט דער רמב”ם, “כל אחד ואחד כפי כחו”. דאס וואס ער האט יעצט געזאגט, די שבח, שאלה, און הודאה, איז “כל אחד ואחד כפי כחו”. יא, דאס הייסט דאס איז די חירות. דו מוזט נישט האבן א מהלך וויפיל, ווען, און וועלכע נוסח. יעדער איינער לויט וואס ער פארשטייט, לויט וואס זיין כח. “כח” מיינט נישט דא כח, ס’מיינט זיין שפראך, זיין יכולת, זיין הבנה.
און דער רמב”ם גייט עס מסביר זיין, די “כפי כחו”: “אם היה רגיל מרבה בתחנה ובקשה”. ער זאגט נאכאמאל “מתפלל ומתחנן”, און דא זאגט ער “תחנה ובקשה”. די ווארט “תחנה”… ס’זענען אלע שמות נרדפים דא, לויט ווי איך זע. אפשר יעדע זאך מיינט אריגינעל עפעס, אבער איך זע נישט אז מ’קען מדייק זיין דא, ווייל ער וואלט געדארפט אנהאלטן די זעלבע שפראך ווי דא. איך מיין ס’איז נישט דווקא “תחנה ובקשה”. אפשר בעיקר, באופן כללי, בעיקר, למעשה, די עיקר תפילה איז די תחנה. ס’איז אלעס ווי ארום דעם. מ’קען נישט סתם מסכן זיין צוזאמען אין די וועלט? ניין, זאגט מען קודם “אתה גדול” וכו’. “רגיל” דא מיינט אויך נישט צוגעוואוינט, “רגיל” מיינט מער אזוי ווי “מלומד”, אזוי ווי ער האט עס געזען אפאר מאל. “מלומד” און “רגיל” מיינט די זעלבע זאך. ס’מיינט ער האט א גוטע שפראך.
“ואם היה ערל שפתים”, ער האט א פארשטאפטע מויל, ער רעדט שווער, “מדבר כפי יכלתו”. מ’רעדט אויך נישט רעדן, ווייל לכאורה די זאך קען אפילו זיין האלב וועגס במחשבה. יא, ער איז שוואך, ער קען זיך נישט איינהאלטן ביי א תפילה. ס’מיינט ער האט נישט מסודר, ער טראכט נישט אין א מסודר’דיגע וועג. “ערל שפתים” מיינט אזוי ווי געווענליך, אז דו גיבסט פאר א היינטיגן יונגערמאן צו שרייבן א תפילה, וועט עס אויסקוקן אזוי: ס’וועט זיין זכר, נקבה, יחיד, רבים, אידיש, ענגליש. ס’איז אן “ערל שפתים”, בקיצור. אבער אויב ער קען נישט, רעדט ער וואס ער קען.
זמן התפילה מדאורייתא
און ווען טוט מען דאס? “בכל עת שירצה”, ווען ס’כאפט אים אן א חשק צו דאווענען. ער דארף איינמאל א טאג, אבער ס’איז נישט קיין חילוק געווען אינדערפרי, נאכמיטאג, ביינאכט. ער דארף יעדן טאג. א מענטש דארף דאך נישט יעדן טאג.
הלכה ג — מנין התפילות מדאורייתא
Speaker 1: אקעי, וחיוב, זאגט ער, וחיוב מנין התפילות, כל אחד כפי כחו. ער וואלט אויך געווען יעדער איינער לויט זיין יכולת. יש מתפלל פעם אחת ביום, געוויסע מענטשן וואלטן מתפלל געווען איינמאל א טאג. ויש מתפלל
תפילה מן התורה ותקנת אנשי כנסת הגדולה — נוכח המקדש, מנין התפילות, ונוסח התפילה
נוכח המקדש — כיוון התפילה מן התורה
Speaker 1: איך ווייס נישט וואס ער האט צו וויסן דעם, אונז האלטן אריינלייגן דא פילינגס. איך ווייס נישט, אפשר לויט וואס ער פארשטייט אז ס’איז שיין צו מאכן א רמז, צו דאווענען איינמאל אדער צוויי מאל וכדומה.
אקעי. זאגט דער רמב”ם ווייטער, אבער איין זאך, ס’איז אינטערעסאנט צו זען, טאווארדס וואו האט מען געדאוונט. דאס זעט אויך אויס מן התורה. וכולם היו מתפללין נוכח המקדש. זעט אויס אז דאס איז שוין אויך געווען פון די עיקר התפילה. יא, און ווען ס’איז נישט מן התורה, הייסט עס אז ס’איז ממש מדאורייתא, אבער ס’איז א דבר כללי, ס’איז נישט קיין תקנת חכמים, אבער דאס האט מען אייביג געטון. מ’האט געדאוונט נוכח המקדש, טאווארדס די מקום המקדש, בכל מקום שיהיה, סיי וואו מ’איז, האט מען מתפלל געווען, אזוי ווי ס’שטייט אין פסוק, “והתפללו אל הבית הזה”. וואו מ’איז געווען האט מען געדאוונט.
זייער גוט. און ס’שטייט אויך, ביי דניאל שטייט עס בפירוש. די “והתפללו אל הבית הזה” איז א שטיקל דרש, ווייל ס’קען זיין אז מ’איז געקומען דארט. ס’קען זיין מ’זעט אויך אביסל ביי יעקב, “אין זה כי אם בית אלקים וזה שער השמים”, שטייט אז ער האט געזאגט אז דא איז די פלאץ וואו “אין זה כי אם בית אלקים”. אויף דניאל שטייט עס בפירוש אז ער האט געדאוונט כנגד ירושלים, מיט אן אפענע פענסטערל.
און ס’איז אינטערעסאנט, ווייל מ’דארף טראכטן, דאס איז לכאורה, ער רעדט נאך פאר ס’איז געווען א בית המקדש.
Speaker 2: זייער גוט.
Speaker 1: ניין, דניאל איז געווען בזמן החורבן.
Speaker 2: אבער איך זאג, אז די חיוב איז מן התורה, ס’שטייט אז ס’איז פון הר סיני.
Speaker 1: זייער גוט, דאס איז זייער גוט. דאס איז גוט געזאגט. גייען מיר זאגן אז די מקדש דעמאלטס איז געווען די משכן.
דער רמב”ם אין מורה נבוכים — אברהם אבינו האט מתקן געווען כיוון התפילה
אה, ס’איז דא אן אינטערעסאנטע זאך וואס איך האב געזען. דער רמב”ם אין מורה זאגט אז אברהם אבינו האט מתקן געווען דאס מקום התפילה, ווייל ס’שטייט “כיוון התפילה”, ער האט געקובע’ט די תפילה. דארט שטייט דאך “אשר יאמר היום בהר ה’ יראה”. סאו אברהם אבינו האט מתקן געווען די זאך אז מ’זאל דאווענען towards די הר המוריה. אזוי זאגט דער רמב”ם.
דער רמב”ם זאגט נאר, און ער זאגט אפילו א פשט פארוואס, אבער… און ער זאגט אז אפילו ס’שטייט נישט אין די תורה בפירוש אז די מקום המקדש זאל זיין דארט, ער זאגט ער געבט טעמים, ווייל מ’האט נישט געוואלט אז די גוים זאלן עס כאפן, וכדומה, אנדערע reasons פארוואס ס’שטייט נישט ירושלים. אבער ס’איז משמע פון די רמב”ם, אזוי זעט אויס, אז דאס איז א תקנה פון אברהם אבינו. סאו שוין די אלע אידן פלעגן שוין דאווענען towards, אקעי, טעיק איט, towards ירושלים נאך פון יענע צייטן, נאר ס’שטייט נישט בפירוש. אבער אזוי סאונדט פון די רמב”ם.
דער כסף משנה — צוויי פירושים אויף “בכל מקום שיהיה”
אבער דער כסף משנה זאגט “בכל מקום שהיא” קען מיינען צוויי זאכן: אדער ס’מיינט סיי וואו די אידן זענען, צו זיי זענען אין אמעריקע, צו זיי זענען אין מדבר, דאווענט מען towards די בית המקדש. אדער זאגט ער, די מקדש בכל מקום שהיא, צו ס’איז אין שילה, צו ס’איז אין גלגל, צו ס’איז אין מדבר. “המקדש” מיינט נישט די בית המקדש, ס’מיינט דער משכן, דער משכן שילה, וואטעווער ס’איז.
זאג איך, סאו לויט מיין מקור איז זיכער אז ס’מיינט די ערשטע וועג.
Speaker 2: יא, יא, איך פארשטיי.
“שכינה במערב” — דער רמב”ם’ס הסבר
Speaker 1: דער רמב”ם ברענגט אויך אז ער לערנט אז ס’שטייט “שכינה במערב”. “שכינה במערב” זאגט דער רמב”ם, וואס איז פשט “שכינה במערב”? אז אברהם אבינו איז געגאנגען קעגן די עבודה זרה. אלע עבודה זרה’ניקעס בוקן זיך צו מזרח, ווייל די זון קומט דארט ארויס. האט ער געמאכט פונקט פארקערט.
אבער אויך “מערב” מיינט נישט ספעציפיקלי מערב, ס’מיינט אין די מערב פון די מקום המקדש, פון די הר הבית. אינטערעסאנט, אונז דאווענען צו מזרח פון דאנען, ווייל במקרה זענען אונז מערב צו ארץ ישראל, אבער בעצם איז עס נישט מזרח, ס’איז בעצם “שכינה במערב”.
דער כסף משנה — ראיה פון “עבדיהו בתורתו, עבדיהו במקדשו”
דער כסף משנה זאגט אויך, פון וואו ווייסט מען אז די נוכח המקדש איז א בעיסיק זאך נאך פאר די תקנות חכמים? זאגט ער, ער ברענגט דארט “עבדיהו בתורתו, עבדיהו במקדשו”. זאגט ער, “במקדשו” איז דאך געשריבן געווארן נאך פאר ס’איז געווען א בית המקדש. סאו, אזוי האט דער רמב”ם געלערנט, צו עובד זיין צום מקום המקדש. אזוי האט דער רמב”ם געלערנט פשט. ער ברענגט דער רמב”ם אין פירוש המשניות און ספר המצוות צוזאמען, אז “עבדיהו במקדשו” מיינט נישט “במקדשו”, ס’מיינט “צו מקדשו”.
ס’זעט אויס פון די רמב”ם אז כאילו דאס איז… מיר האבן געלערנט אויך אז עבודה זרה ווערט גערופן, ס’איז נישט געשטאנען געהעריג וועגן דעם, אבער די זאך איז, ווען ס’איז א מקום תפילה, איז אפילו ס’איז נישט דארט, מען דאווענט towards די מקום המקדש, האט דער רמב”ם פארשטאנען אז דאס איז א basic זאך.
פארגלייך מיט מוסולמענער — כיוון תפילה איז א בעיסיק מענטשלעכע זאך
אויך ווייל למשל די מוסולמענער האבן דאס אויך געהאלטן פאר א basic זאך. האט דער רמב”ם געוואלט זאגן אז זיי דאווענען צו מעקא, זיי האבן דאס אויך געמאכט להכעיס די אידן. קודם לכתחילה האבן זיי אויך געדאווענט צו ירושלים, נאכדעם האבן זיי געוואלט זיין אנדערש, האבן זיי געטון אזוי. האט ער פארשטאנען אז דאס איז פסול, און פארדעם זאגט ער אברהם אבינו איז געגאנגען אנדערש ווי די עבודה זרה. די עבודה זרה האט אויך געהאט א וועג ווי מ’דאווענט, מ’דאווענט צו מזרח ווייל דארט איז די זון. סא דאס איז א basic זאך, דאווענען איז צו א געוויסע דירעקשאן.
אברהם אבינו האט מען אויך געזען פארקערט, אז אונז האבן מיר נישט ליב די זאך אז ס’מוז זיין א היכל וואו מ’דארף דאווענען, אבער towards א כיוון איז יא א זאך, אבער פארקערט פון זייער היכל. ס’איז אלעמאל די צוויי סארט זאכן: אביסל טוט מען די זעלבע סארט זאך אבער אנדערש, אביסל טוט מען אינגאנצן נישט. דאס איז פון די זאכן וואס מ’טוט, מ’מאכט א כיוון תפילה, מ’דאווענט נישט סתם אין די וועלט אריין.
ס’זעט אויס אז מענטשן האבן אז ס’פעלט אויס, מ’קען נישט סתם דאווענען, דאווענען אין די לופט. מ’דאווענט אין עפעס א דירעקשאן. פארוואס? איך ווייס נישט, אזוי גייט עס.
דיסקוסיע: נפקא מינה פאר התבודדות — דארף מען דאווענען צו מזרח?
ס’איז נישט סתם, ווייל איך טראכט למשל א נייע חידוש, א נייע חידוש להלכה פון היינט. זיי האבן דאך געזאגט, יא, און זיי זאגן דאך אלעמאל, איך מיין, איך ווייס אז דאס איז א הלכה, אבער ר’ נחמן ברעסלאווער האט גע’טענה’ט אז א מענטש וואס דאווענט באופן פרטי, ער מאכט התבודדות ווי ער האט עס גערופן, איז ער מקיים בעצם תפילה מדאורייתא. אזוי ברענגט ער, ר’ נחמן האט געזאגט אז מ’זאל מאכן התבודדות, ער ברענגט דעם רמב”ם. אז מ’קוקט אין רמב”ם זעט מען אז עיקר התפילה איז נישט צו זאגן וואס ס’שטייט, עיקר התפילה איז צו זאגן “כפי יכולתו”, אז ער זאל זיך אויסשמועסן און גראדע זאגן. האט ער געזאגט אז די תפילה וואס מ’דארף יא טון, די תפילה וואס מ’דארף טון איז דאס וואס מ’דארף טון, כדי מ’זאל זיך קאנעקטן אין עבודת השם.
סא קומט אויס פון רמב”ם, קודם כל, אז מ’דארף זיין בטהרת הגוף והידים, ווי מ’האט שוין געזאגט. צווייטנס קומט דאך אויס אז אויב מ’מאכט התבודדות דארף מען מאכן צו מזרח. ווייל אויב נוכח המקדש איז א תקנה כללית, ס’איז נישט קיין מדאורייתא’דיגע זאך, איז א זאך וואס איז קודם לנוסח התפילה אפשר ווען א מענטש דאווענט באופן פרטי איז אויך אן ענין.
איך מיין, אמאל האבן מענטשן געהאט די סענס אין די ראש און האבן געוואוסט וואו מזרח איז. רוב מענטשן וואס דו וועסט היינט פרעגן, דו וועסט אים אפשטעלן אין א רענדאם פלאץ, ער וועט נישט וויסן, אין א וואלד וועט ער גארנישט וויסן וועלכע זייט איז מזרח. ער וועט דארפן גיין זוכן. אמאל איז דאס געווען אן ענין, אז ווען א מענטש… אונז לעבן נישט אזוי שטארק מיט די איידיע פון צו וועלכע זייט איך בין. א מענטש’ס תודעה, ווייל אמאל האט מען נישט געהאט קיין שום מעפס און דעיס. די איינציגסטע זאך וואס מ’האט געהאט איז מ’האט געוואוסט וועלכע זייט.
Speaker 2: ניין, איך ווייס.
Speaker 1: ניין, איך טראכט צו דער חיוב האט זיך אפשר געטוישט, ווייל ס’איז היינט נישט קיין חלק פון דעם מענטש’ס תודעה.
Speaker 2: אה, אקעי, וואס… חידושים.
Speaker 1: אקעי, מיר רעדן דאך יעצט וואס איז דער חיוב.
Speaker 2: ניין, וואס איך מיין צו זאגן, לכבוד דעם אפשר איז גענוג אז דער מענטש איז מתפלל לכיוון, מיין איך במחשבה.
Speaker 1: אגען, אלעס גייט צו ירושלים. מ’טוט דאך א מעשה, ווייל וואס ס’פלעגט זיין, אמאל, היינט איז ווייניגער דא, אבער ס’פלעגט זיין אלע אידן, אז זיי האבן געהאט א צרה איז מען געגאנגען אין בית המדרש, און געגאנגען צו דרום קודש, און געבעטן צו דרום קודש, אזעלכע סארט זאכן. ס’איז אויך דא דאס צו זיין. אפילו אין בית המדרש, אסאך חסיד’ישע בתי מדרשים, מ’שפילט זיך ארום מיט די מזרח זאך. ס’איז נישט לגבי מזרח, ס’איז נישט לגבי מזרח בכלל. אבער מ’דארף עס האבן פאר אזעלכע פראבלעמען, ווייל מ’דארף זיך בויען א געוויסע וועג.
איך זאג, אויב איז עס אזא בעיסיק אזויווי ס’איז ממש דער עיקר תפילה צו תפילין מן התורה, וואלט מען זיך נישט ארומגעשפילט. מ’איז זייער ווייט פון ירושלים, איז אויפגעפונען געווארן וועגן צו רעכענען. ס’ווערט קיינמאל נישט געברענגט פונקטליך, דאס וואס מ’זאגט אז מ’דארף זיין דרום מזרח. ס’איז זיכער אז דער עיקר איז צו זיין עפעס א וועג, וואס ס’איז נישט דווקא פונקטליך.
אבער אזוי, ס’איז שוין א משפטיק, און איך ווייס שוין אז מ’מוז אזוי, איז זייער שטארק אריינגעריפן. למעשה איז דאך אויך געווען דער ענין אין די בתי מדרשים. איך מיין, אין קבלה איז אויך דא אז מ’זאל דאווענען צו אלע פיר זייטן. די בתי מדרשים, די פארצייטישע בתי מדרשים, זענען געווען בענק טווארדס אלע זייטן. אבער ביים דאווענען שטעלט מען זיך אויף. שטעלט מען זיך אויף צו מזרח. אבער מיר גייען זען די רמב”ם וועגן דעם.
הלכה ג: “וכן היה הדבר תמיד ממשה רבינו עד עזרא” — תפילה פאר די תקנות
אקעי, זאגט דער רמב”ם ווייטער, “וכן היה הדבר תמיד ממשה רבינו עד עזרא”. פון משה ביז עזרא, וואס איז דער עיקר תורה שבעל פה, איז אינטערעסאנט דער רמב”ם. אנפאנגען פון די אנשי כנסת הגדולה. איז געווען אזוי, אז די תפילה איז געווען מער מסור פאר יעדער מענטש, וויפיל מאל צו דאווענען און די נוסח און אזוי ווייטער.
ראיה פון תנ”ך — תפילות בלי נוסח קבוע
לכאורה, מ’קען ברענגען א ראיה פאר דעם, ווי ווערט געזאגט פאר די רמב”ם דעיס. מ’קען דאך קוקן אין חומש. מ’קען זען, יעקב אבינו האט געזאגט א תפילה, דניאל האט געזאגט א תפילה, ירמיה האט געזאגט תפילות. ס’איז דא אסאך תפילות אין תנ”ך וואס מ’זעט פון משה ביז עזרא. מ’זעט נישט קיינער פון זיי האט געזאגט “ברוך אתה ה'”. סדר השמונה עשרה. זיי האבן געזאגט לפי צורך, לפי ענין.
דער רמב”ם’ס שיטה — חכמים רעאגירן אויף מציאות, מאכן נישט נייע זאכן
דער רמב”ם, יעדע מאל ווען ס’איז געשען א גרויסע טשעינדזש, בלעימט ער עס אויף די גלות, אויף די שוועריגקייטן. ניין, ס’איז טאקע אזוי. ס’קען זיין אז ס’קומט וועגן זיין סענסיטיוויטי צו בל תוסיף, אז מ’זאל נישט מאכן קיין גרויסע שינוי אין די תורה. אבער די שינוי געשעט אין די מציאות, נאכדעם געשעט א טשעינדזש אין די תורה.
אסאך מאל, נישט נאר א גרויסע טשעינדזש, ווען ס’ווערט אזוי ווי א פארמאליזעישאן. יא, ווען מ’האט געשריבן, דו האסט גערעדט מסתמא פון די… מ’האט געשריבן די משנה, אדער די תלמוד, דער רמב”ם אליינס. ווען ס’ווערט מער אזוי ווי א… ווען ס’ווערט מער אזוי ווי א קביעות, אז מ’מאכט א סדר, א נוסח, געווענליך קודם לכן איז געווען עפעס א גרויסע צרה.
מענטשן למשל היינט זענען למשל פארשטייען נישט פארוואס ס’איז געווארן יעדע זאך איז געווארן מיט זייער פארמעלס. ס’איז דא א סדר וויאזוי מ’מאכט א חתונה, און וויאזוי מ’מאכט א טיש, יעדע זאך קומט א געוויסע סדר. דארף מען וויסן, כיוון שגלו ישראל, ס’איז געווען גרויסע צרות, און מ’האט פארגעסן מער ווייניגער. דער עולם וואלט געטון אזוי ווי ס’איז געווען פארדעם, מ’האט נישט געדארפט גארנישט, אבער ס’איז געווארן אז ס’ווערט פארמעל.
און איך טראכט אז דער רמב”ם האט יא אזוי ווי אן ענין אז חכמים מאכן נישט נייע זאכן, נאר חכמים קוקן אויף די ריעליטי. משה רבינו האט נישט געגאנגען אראפברענגען סליו סתם אזוי, נאר דער עולם איז געווען הונגעריג, אזויווי ס’שטייט אין נחלת נביאים. מ’גייט נישט מאכן א סידור. די חכמים זענען נישט קיין דיקטעיטארס וואס זוכן צו טשעינדזשן זאכן ווייל אזוי שמעקט זיי, נאר זיי זענען דא צו אפדעיטן די תורה, און אז די תורה דארף אן אייגענע זיך אנשטעלן.
הלכה ד: “כיון שגלו ישראל בימי נבוכדנצר הרשע” — בלבול הלשונות
זאגט דער רמב”ם, “כיון שגלו ישראל בימי נבוכדנצר הרשע”, ביי די ערשטע גלות, חורבן בית ראשון, ווען נבוכדנצר הרשע האט פארטריבן די אידן, “נתערבו בפרס ויון ושאר האומות”, זיי זענען געווארן אויסגעמישט אין די עמפייערס פון פרס, פון יון, און מחשמו”מ, “ונולדו להם בנים בארצות הגוים”. ער מיינט נישט די עמפייערס, ער מיינט אויך די עמפייערס, אבער ער מיינט אויך די מענטשן. פשוט אין די לענדער. ס’קען זיין אז זיי זענען געבליבן אין ארץ ישראל, אבער ארץ ישראל איז געווען א חלק פון די פארסישע עמפייער.
און “ונולדו להם בנים”, אזוי זאגט ער יא, “ונולדו להם בנים בארצות הגוים”, זיי זענען געווארן פארטריבן און מ’האט געהאט גוים אויף די שפראך. ואותן הבנים נתבלבלה שפתם, דאס זעען מיר אונז אביסל די ענין פון “שמרנו את לשוננו”. פון משה רבינו איז געווען, אזויווי מיר דערמאנען אייביג פסח, “שמרנו את לשוננו”. נאר ביי גלות איז געווארן “נתבלבלה שפתם”, איז געווארן די שפראך, וואס איז “והיתה שפת כל אחד ואחד מעורבת מלשונות הרבה”.
זייער אינטערעסאנט. דאס איז א גלות פענאמענאן. ווען א פאלק זיצט זייער לאנג אויף איין פלאץ און ס’איז נישטא קיין גרויסע אמאונט פון אימיגרעישאן, בלייבט די שפראך זייער קלאר און אינטערעסאנט.
דער לשון-שיבוש אין גלות און די תקנה פון שמונה עשרה ברכות
הלכה ד (המשך) – “נתבלבלו שפתותם” און דער ענין פון “שלא שינו את לשונם”
אינטערעסאנט, דא זעט מען דאס אביסל די ענין פון “שלא שינו את לשונם”. פון משה רבינו איז געווען אזוי ווי מ’דערמאנט אייביג פסח “שלא שינו את לשונם”, נאר ביי גלות איז געווארן “נתבלבלו שפתותם”, איז געווארן די שפראך וואס “שכל אחד ואחד מעורב מלשונות הרבה”.
דאס איז אינטערעסאנט, דאס איז א גלות פון… ווען א פאלק זיצט זייער לאנג אויף איין פלאץ און ס’איז דא נישט קיין גרויסע amount פון immigration, בלייבט די שפראך זייער קלאר און און און מדויק. אבער איינמאל ס’ווערט א געמישעכץ, סאו די אידן האבן אנגעהויבן רעדן, א חלק האט מען גערעדט ווערטער וואס מ’האט געדענקט פון לשון הקודש פון די זיידעס און פון די באבעס, א חלק האט מען אויפגעפיקט פון פרס ויון. “וכיוון שהיו מדברים, לא היה אחד יכול לדבר כל צרכו בלשון אחת אלא בשיבוש”. מילא האט מען נישט געקענט רעדן איין שפראך, נאר בשיבוש. “שנאמר ובניהם חצי מדבר אשדודית”, ברענגט ער א פסוק אויף דעם, “אז בימי נחמיה”, דאס איז בערך אין די צייטן פון עזרא, יא, עזרא און נחמיה זענען געווען איין גרופע, איז א האלבע פאלק רעדט אשדודית, דאס איז די פאלק וואס האט געוואוינט אין שטאט אשדוד און און און באגאנבעט. וואס? די שטאט אשדוד איז א מאדערנע שטאט. ס’איז די זעלבע פלאץ. “ואינם מכירים לדבר יהודית”, זיי האבן נישט געקענט רעדן יהודית, מ’מיינט דא לשון הקודש, “וכלשון עם ועם”. זיי האבן נישט געקענט רעדן אזויווי זייער שפראך פון זייער אייגענע פאלק.
דער רמב”ם’ס טייטש פון דעם פסוק אין נחמיה
דער רמב”ם טייטשט אזוי, נישט נאר האבן זיי נישט געקענט יעצט… סאו ס’איז זייער אינטערעסאנט, ווייל דער פסוק קאמפלעינט דא בעצם פון די נשים נכריות וואס זיי האבן גענומען, יא, נשים אשדודיות, עמוניות, מואביות. און ער זאגט אז וואס געשעט, זייער אינטערעסאנט, נחמיה, דאס איז נחמיה, דאס איז אבער נישט… יא, נחמיה רעדט דא. נחמיה קאמפלעינט דא וועגן די התבוללות, יא, וועגן ווי אידן האבן זיך צוגעמישט מיט גוים, כולם האבן זיך חתונה געהאט מיט די גוי’אישע פרויען. נאכדעם, ווייסטו וואס ס’געשעט ווען מ’האט חתונה מיט גוי’אישע פרויען? דיינע קינדער האבן נישט געקענט קיין לשון הקודש אפילו. דאס איז די שרעקליכע זאך. ער זאגט נישט וועגן די עבודה זרה, קען זיין זיי האבן נישט געדינט קיין עבודה זרה שוין דעמאלטס.
דא ווערט דערמאנט נישט די חתונה פרויען, ער זאגט דא די עצם וואוינען צווישן גוים. גוט, אבער יא, ער זאגט דיך נאכדעם וואס דער נביא, נישט נביא, נחמיה זאגט, יא, מ’קען זען ווי שרעקליך ס’איז, וועגן וואס מ’זאגט, איך האב געזען מענטשן רעדן, למשל, מענטשן אין ארץ ישראל, ער גייט אין חוץ לארץ, זיינע קינדער האבן אפילו נישט געקענט קיין עברית. איי, יא. זיינע קינדער… ס’מיינט, מ’ווערט אפגעריסן נישט נאר פיזיש, נאר אויך אין די קולטור, די נפשיות’דיגע ווערט מען אפגעריסן. אדער אז די מאמע רעדט אשדודית און דיין טאטע רעדט יהודית, דו קענסט נישט דאס און נישט דאס. אבער אזוי איז עס, דער רמב”ם רופט דאס אן א שיבוש. אויך האט מען פריער גערעדט וועגן שכוח, שכוח איז א שלעכטע ווארט. דער רמב”ם האט געזאגט אז ס’איז א שיבוש’דיגע ווארט, ס’איז נישט קיין גוטע ווארט.
דער רמב”ם’ס שטרענגע באווערטונג פון שפראך-מישונג
אסאך מענטשן האבן געזאגט, איך ווייס, אין לעיקוואוד רעדט מען אינגליש, מען רעדט אידיש-אינגליש, א ביסל עברית, און א ביסל צוזאמגעמישט. און אידן אין אונגארן האבן גערעדט א געמיש פון אידיש מיט אונגאריש. און מענטשן קוקן עס אן ווי ס’איז אקעי, אזוי גייט עס. אבער דער רמב”ם קוקט עס נישט אן אזוי, א מענטש דארף האבן א קלארע שפראך. און ווען מ’רעדט פון א געמישעכץ, דאס איז א… איך טראכט, ניין, דער פשט איז געוואלט געקענט זאגן וואס איז א סימן, ס’איז נישט קיין סיבה, ס’איז נישט קיין עבירה. אבער דא זעט איר אויס אז ס’איז נישט קיין שיינע זאך, ס’איז נישט קיין וועג צו רעדן צו א מלך. דער רמב”ם האט געהאלטן אז ס’איז א געוויסע פארמאליטי, מ’זאל רעדן שיין. דאס איז איינס.
איך האב געטראכט, יא, אפשר אן אנדערע פשט. אבער ס’קען זיין דער רמב”ם איז געווען א זייער א פארמאל מענטש, ער האט געהאט, ער וואלט סתם נישט ליב געהאט אז מ’רעדט אזוי, ווי מ’זאגט, ער איז אומוויסנד אין דריי שפראכן, יא, ער קען נישט קיין… א מאור איז אין אידיש, ענגליש, עברית, לשון הקודש.
צוויי מעגליכע טעמים פאר דער תקנה
אבער ס’קען זיין דער רמב”ם האט געטראכט אז ס’איז אפשר מער אז מ’פילט זיך פרעמד. אה, אה, דאס האב איך געוואלט זאגן. איך מיין אז ס’איז זייער מעגליך אז דאס איז אן ענין לאומי, אן ענין פון… אזוי זעט אויס די נעקסטע שטיקל. קוק, “בני זקן שהיה אחד מהמתפללים, תקצר לשונו לשאול חפציו ולהגיד שבח הקדוש ברוך הוא בלשון הקודש”, איינער פון די אידן אין יענע צייטן האט מתפלל געווען, ער האט נישט געהאט גענוג א רייכע לשון הקודש צו בעטן זיינע חפצים, ער האט זיך נישט געקענט ארויסברענגען אין לשון הקודש. וואס האט ער געטון? “יערב עמה לשונות אחרים”.
איך טראכט, דאס איז דער ענין, נישט נאר די שיבוש. ס’איז א גרויסע בושה אז דו ביסט נישט קיין פולער איד, דו ביסט אזא פרסי’שער איד וואס דו מישט צוזאם אידיש מיט פרסיש. סא ביים תפילה האט מען דערמאנט נאכאמאל די גנאי אז אידן זענען מער נישט קיין אחדות’דיגע פאלק. נישט נאר דאס איז א בושה, איך וואלט געטראכט אז מענטשן הערן אויף צו דאווענען וועגן דעם. ווייל א מענטש קומט אין שול, ער פילט זיך נישט אין א פלאץ וואו דער עולם איז מאוחד, די תפילה איז געבויט אויף לשונות פון פסוקים.
די געפיל פון פרעמדקייט ביים דאווענען
וויאזוי א מענטש דאווענט, דאווענט ער זיך צו אלקי יעקב, צו דער אייבערשטער וואס האט אונז ארויסגענומען פון מצרים. און אנשטאט ער זאל זאגן “מצרים”, וועט ער זאגן “אידזשיפט”. ער פילט זיך… שטעל דיך פאר אז א מענטש קומט צום סדר און ער זאגט, “העלאו משה, קאם קאם משה”. די משה מיט די מכות… דער מענטש פילט זיך אז… א מענטש גייט אין שול, איך ווייס נישט, קומען מענטשן אין שול, ער קען נישט אפילו די שפראך, אונזערע אויך טוען אביסל אזוי, וועלן זיי רופן אונזערע… א זאך פון אונזערע חבר’ה. מ’איז נישט צוגעוואוינט צו רעדן נישט אין לשון הקודש, און מ’קומט נישט, מ’פילט זיך פרעמד.
ס’איז א גרויסע פראבלעם אונז אידן, אויב וויל מען קוקן וואס איז דער חילוק צווישן אידן אין ארץ ישראל און אידן אין אמעריקע. אידן אין ארץ ישראל, א נארמאלער אינגל וואס פארשטייט אביסל, ער קען עפענען א סידור און בערך פארשטיין וואס מ’רעדט. א אינגל אין אמעריקע, אנפארטשונעטלי, ער קען טייטשן גמרא, אבער ער עפנט אויף דעם סידור און ער ווייסט נישט וואס ער רעדט. ממש דאס וואס דער רמב”ם האט דאס געזאגט. שטעל דיך פאר ווען ער האט אפילו נישט קיין סידור, ווי שלעכט ס’וואלט געווען. ער וואלט געפריידט זיך צו קנעכטן, ער וואלט געפריידט צו זאגן “פא פא פא”, ער וואלט נישט געוואוסט.
דיסקוסיע: דאווענען אויף אידיש אלס לעזונג?
ס’איז דא אויך דער חלק פון אלע אידן דאווענען בערך אין איין שפראך. ס’איז דא עפעס אן ענין פון “לשון ערומה מכל הלשונות”, אידן האבן א געוויסע שפראך. רייט, רייט. ס’קען זיין אז “ודגלו עלי אהבה” איז אויך א חיזוק, אדער ס’איז דא א מעלה אין דעם וואס דו זאגסט. איך וויל נאר ארויסברענגען, איינער זאגט אז ס’איז דא א פראבלעם אז דער עולם פילט זיך נישט קאנעקטעד מיט די סידור, זאל מען דאווענען אויף אידיש. דאס איז אן עצה, אבער דאס איז אויך אן עצה וואס העלפט אין איין זייט און עס מאכט חרוב אין די צווייטע זייט, ווייל ער ווערט דיסקאנעקטעד פון די שפראך.
אבער ס’קען זיין אז די סיבה וואס מ’האט געטוישט איז נישט א דין אין הלכות תפילה, ס’קען זיין אז ס’איז א דין אין סתם, אין כלל ישראל, כדי אידן זאלן יא האבן א שפראך אין וואס זיי קענען. אבער תפילה איז תפילה. ס’וואלט נישט גע’פסל’ט די תפילה, ווייל די תפילה האט נאך אלץ די שאלת צרכים און די שבח והודאה, איז גערעכט. ס’וואלט נישט, אבער מ’האט נאך אלץ געהאט א שפראך. אזויפיל, מ’האט ביז אנשי כנסת הגדולה געשריבן אויף אן עכטע לשון הקודש. יא, כמעט יעדער איינער קען עס פארשטיין, ווער ס’קען אביסל. אבער ס’איז נישט פשט אז ער גייט יעצט קענען רעדן אזוי א גאנצן טאג. ער גייט וויסן אז ווען ער דאוונט, דאוונט ער ווי א איד. ער איז נישט צעמישט, ער פילט זיך נישט פרעמד ביים דאווענען. ער איז א סארט “חצי אשדודית”, אבער ביים דאווענען איז ער אינגאנצן א איד. מער אזא זאך.
הגם מעיקר הדין תפילה בכל לשון, ס’איז נישט קיין דין אז מ’דארף דאווענען אויף דעם. אבער ס’איז גערעכט, מ’קען נישט זאגן אז מ’דארף דאווענען אויף דעם. מ’דארף דאווענען אויף דעם. און ס’קען זיין אז דאס איז וויכטיג דאס, אז מ’זאל זיך קאנעקטן. מ’וועט קלערן, מ’וועט קלערן. די ערשטע זאך וואס דו זאגסט, קען זיין אז ס’איז נישט א דין אין תפילה, ס’איז א דין אין כלל ישראל, אין די צורה פון כלל ישראל.
און די צווייטע זאך, זאגט דער רמב”ם, אפילו אין תפילה איז דא א דין. דער רב שטייט דאך עומד לפני מלך, ווי אזוי זאגט די גמרא? עומד לפני מלך, רעדט ער ווי א ברסלב’ער, שרייט? ס’איז דא א טענה, פיל מענטשן האבן א טענה אויף דעם, ס’איז נישט אזוי סימפל.
הלכה ה – די תקנה פון עזרא ובית דינו
זאגט דער רמב”ם ווייטער, קוק, דא זעט מען עס קלאר. די פייטנים האבן זייער שטארק געוואלט אז די תפילה זאל זיין שיין און מסודר. זאגט דער רמב”ם ווייטער, “וכיוון שראו עזרא ובית דינו”, עזרא ובית דינו, דאס ווערן אויך אנגערופן אנשי כנסת הגדולה, האבן געזען דעם מצב, האבן זיי זיך אויפגעשטעלט, האבן זיי זיך אזוי גענומען אין די הענט אריין, “ותקנו להם שמונה עשרה ברכות על הסדר”, זיי האבן געמאכט די אכצן ברכות על הסדר, אויף די סדר התפילה פון אנהייבן בשבח און ענדיגן.
הלכה ו – די סטרוקטור פון שמונה עשרה ברכות
איז דער רמב”ם מסביר, וואס איז די סדר? שלוש ראשונות איז שבח כלפי שמים, און זיי האבן פריער גערעדט אז קודם רעדט מען די שבח פון דער אייבערשטער, זאגסט “האל הגדול הגבור והנורא”, “מחיה מתים”, “רופא חולים”, און אזוי ווייטער, “קדוש”, די גרויסקייט פון דער אייבערשטער. שלוש אחרונות איז הודאה, “מודים אנחנו לך” אויף אלע גוטס וואס דו טוסט מיט מיר, “על חיינו המסורים בידך” און אזוי ווייטער. “שים שלום” איז אביסל אינטערעסאנט דא, אבער זאגט דארטן… נאר איינע פון זיי האט קלאר הודאה, מודים. ער זאגט איר, “ובאור פניך נתת לנו” האסט אונז געגעבן תורת חיים, ס’איז נישט קלאר.
“ואמצעיות”, אין די מיטלסטע צוועלף ברכות, “יש בהן שאלת כל הדברים”, בעט מען אויף אלע זאכן. וואסערע אלע זאכן? זאגט ער, מען רעכנט דארטן אויס די וויכטיגסטע זאכן, “שהן כמו אבות לכל חפצי איש ואיש”, צווישן די צוועלף ברכות רעכנט מען ארויס אלעס אז ס’זאל אינקלודן אלעס וואס א מענטש דארף האבן, “ולצורך הציבור כולם”, סיי וואס די פערסאנעל מענטשן דארפן האבן, און סיי וואס די כלל דארף האבן.
דיסקוסיע: “אבות” און “תולדות” אין די ברכות
וואס מיינט אזוי ווי אבות די כתולדות? יא, ס’הייסט נישט א חקלאי, דו מאכסט א חשבון, רפואה, ברכה, גאולה, פרנסה, דאס איז מער ווייניגער. דו דארפסט פונקטליך אזא סארט פרנסה, אבער ס’איז שוין א תולדה פון יענע זאכן. מער ווייניגער, איך ווייס נישט וואס דו קענסט טראכטן.
דיסקוסיע: פארוואס פעלן שידוכים און חינוך קינדער?
ס’איז דא א פאר זאכן וואס מענטשן האבן טענות אז ס’שטייט נישט אין שמונה עשרה. למשל שידוכים שטייט נישט, אדער למשל חנוך קינדער. ס’איז דא געוויסע זאכן וואס ס’שטייט אינגאנצן נישט אין שמונה עשרה. ס’זעט אויס אז בזמן אנשי כנסת הגדולה האבן זיי נישט געטראכט אז דאס איז די וויכטיגסטע זאכן, אז ס’איז נישט קיין צורך, און ווייסן אז ס’איז טאקע שווער.
מ’קען עס נישט אריינלייגן מיט אין איינע פון די… אלעס קען מען, אבער ס’איז זיכער עפעס א גאנצע האנט וואס זעט ווען מענטשן בעטן ברכות, ס’איז דא א… בעסיקלי, עזרא האט געזאגט, שטעל דיר פאר אז איינער איז א רעדנער, און ער מאכט… און די קינדער דערמאנט מען נישט, דאכט זיך. רייט. ס’איז צוויי גרויסע זאכן וואס מענטשן זענען סטראגלינג מיט פארוואס ס’שטייט נישט. ס’קען זיין אז… איך ווייס נישט פארוואס.
אבער חז”ל האבן דאך אויך געמאכט אז… אזוי זאגט די גמרא, אז ביי שומע תפילה קען מען צולייגן. אבער די רמב”ם האט מען געמאכט יא אפיס לכל צרכי איש, און אויך צרכי ציבור. אבער לכאורה אין די דעמאלטסדיגע מציאות איז טאקע געווען אנדערש. מענטשן האבן געקענט האבן מערערע ווייבער, תפילה איז דאך געמאכט געווארן בעיקר פאר די מענער, די נוסח התפילה.
אבער למשל, דאווענען אז מ’זאל האבן קינדער איז איינע פון די ערשטע תפילות וואס שטייט אין די תורה, “ויעתר יצחק לה’ לנוכח אשתו”. ס’איז נישט קיין זאך וואס האט זיך היינט אנגעהויבן. אויף א שידוך אויך, האט מען אליעזר געדאוונט צו טרעפן א שידוך פאר יצחק. יא, ס’איז נישט קיין חידושים וואס מ’האט אויסגעטראכט די סארט תפילות.
אקעי, אינטערעסאנט. אפשר איז עס ווייל ס’איז מער מזדמן. איך טראכט אז די זאכן וואס מ’דאוונט זענען זאכן וואס זענען בכל יום. יעדע טאג דארף א מענטש פרנסה. די זאכן איז פאר איין מאל אין לעבן דארפסטו א שידוך, דארפסט קינדער. ס’איז נישט די אנדערע סארט תפילות. אפשר יענע סארט תפילות וויל מען דוקא נישט ס’זאל זיין אין שמונה עשרה.
די סדר: קודם חפצי איש, דערנאך צרכי ציבור
אקעי, ס’איז אינטערעסאנט. ער זאגט קודם די חפצי איש ואיש, און ס’איז דאך טאקע אזוי, ווייל מ’הייבט אן מיט דעת, תשובה, רפואה, און נאכדעם בעט מען גאולה, בנין ירושלים. קודם בעט מען וואס ס’איז נוגע פאר זיך.
דער עיקר-צוועק פון דער תקנה
זאגט דער רמב”ם, פארוואס האט מען געטון אזוי די אופן? כדי שתהא ערוכה בפי הכל, כדי יעדער איינער זאל עס זיין אנגעגרייט, ערוך, ס’זאל זיין ארגאניזירט בפי הכל, וילמדוה מהר, אז מ’זאל עס קענען אויף א פוינט וואס מ’זאל עס קענען אויסנווייניג. ותהא תפילת אלו העלגים תפילה שלימה כתפילת בעל הלשון הצחה. אזוי אז אויך דער עלג, דער וואס האט א לשון משובש, זאל אויך קענען דאווענען א געהעריגע דאווענען אזויווי איינער וואס האט א שיינע שפראך.
ס’איז זייער שיין. סא די ריזן פארוואס מ’האט טאקע געמאכט א תפילה איז וועגן די קוואליטי.
תקנת נוסח התפילה וקביעת מספר התפילות ביום
הלכה ג (המשך) – סיבת תקנת נוסח קבוע: כדי שיהיו ערוכות בפי הכל
Speaker 1:
כדי שיהיו ערוכות בפי הכל, כדי יעדער איינער זאל עס זיין אנגעגרייט, ערוך, ס’זאל זיין ארגאניזירט בפי הכל, וילמדו אותם מהר. ממילא, ותהיה תפילת אלו העלגים תפילה שלמה כתפילת בעלי הלשון הצחה. אזוי אז אויך דער עלג, דער וואס האט א לשון משובש, זאל אויך קענען דאווענען א געהעריגע דאווענען אזוי ווי איינער וואס האט א שיינע שפראך. זייער שיין. ס’איז די ריזן פארוואס מ’האט טאקע געווען נוסח התפילה איז וועגן די קוואליטי.
ס’זעט דא אויס אזוי אז א בעל הלשון הצחה בעצם וואלט אפשר געקענט ווען בלייבן מיט זיין לשון צחה. יעצט שוין דא אזא לא פלוג, יעדער איינער וועט זיך צושטעלן. אהא. וכן כל ענין זה תקנו כל הברכות והתפילות הסדורות בפי כל ישראל. ס’זעט דא אויס, קודם האבן זיי געמאכט תפילת שמונה עשרה, און זיי האבן צוגעלייגט אלע ברכות און תפילות אז ס’זאל זיין מסודר בפי כל ישראל. כדי שיהא כל ענין ברכה ערוך בפי העלג. ס’דארף נישט נאר אויף די… ס’קען זיין אז דו וועסט עס זאגן שענער שפעטער, נישט ביז עזרא ונחמיה. אבער זיי זענען געגאנגען ווייטער, און זיי זענען מהלך און געמאכט אז אויך ווען מ’דארף מאכן א ברכה אויף ברויט זאל זיין א קלארע ברכה, כדי אויך דער עלג, דער מענטש וואס האט נישט קיין גוטע לשון, זאל וויסן וואס צו דאווענען.
מיר האבן געזען פריער אז ער האט געזאגט אז די ברכות וברכת קריאת שמע, ער האט געזאגט אז אנשי כנסת הגדולה האבן עס געמאכט. געדענק? אנשי כנסת הגדולה תקנו לישראל ברכות ותפילות קדושות והבדלות, אזוי ברענגט ער די גמרא. אבער איך געדענק אז דער רמב”ם אליין האט שוין געזאגט, געדענקסט אין הלכות קריאת שמע? ווען ער האט גערעדט וועגן ברכת קריאת שמע, געדענק איך אז ער האט שוין געגעבן עפעס אזא זאג אז מ’דארף זאגן די נוסח ווייל אנשי כנסת הגדולה האבן עס געמאכט. יא? קוק, ברכות אלו, דאס איז די לשון, הלכות קריאת שמע פרק א’, ברכות אלו וכן שאר כל הברכות ערוכות בפי כל ישראל. ס’איז אינטערעסאנט. לכאורה מיינט ער צו זאגן אז תורה שבעל פה, ערוכות בפי כל ישראל, וואס מיינט דאס? ווי שטייט די אלע ברכות? אלע אידן ווייסן אז ס’שטייט אין א סידור. דער רמב”ם האט שוין געשריבן אין א סידור, אבער ער זאגט דער רמב”ם, עזרא וב”ד תקנום, אזוי זאגט ער דארט. ער זאגט יא לכאורה אז אלע ברכות האבן אנשי כנסת הגדולה.
דיסקוסיע: פארמאליטעט קעגן אויטענטיציטעט
Speaker 2:
זיי האבן גערעדט דא וועגן אז דו האסט דערמאנט רב נחמן, למעשה זעט אויס אז חז”ל האבן פריפערד די פארמאליטי ווערסעס די אויטענטיסיטי.
Speaker 1:
דאס קענסטו זאגן. ס’איז אסאך מער ווען א מענטש דאוונט מיט זיין אייגענע שפראך, ס’איז א געוויסע מער אויטענטיק, ס’איז גרינגער מכוון צו זיין. אבער ס’איז דאך וויכטיגער די איידיע אז ס’זאל זיין שיין, אז ס’זאל שטימען, ס’זאל נישט זיין קיין סתירות, מ’קען אומבאהאלפן. היינט, ספעציעל חסידים, לייגן אזא ריזיגע דגוש אויף די אויטענטיסיטי, אויף די אמת’דיגקייט, און מ’פארגעסט אז די סדר, די ארגאניזעישאן, די פארמאליטי, איז זייער זייער וויכטיג. דא זעט מען אז די עזרא בית דין האבן געהאלטן אז ס’זאל נישט זיין קיין עלגים, און ס’איז וויכטיגער ווי…
Speaker 2:
אבער קומט דאך נישט ארויס אז ס’איז נישטא א טשענס פאר שמעת תפילה און פאר אנדערע תפילות?
Speaker 1:
יא, איך האב געמיינט אז מ’קען טאקע מאכן א ספעציעלע זמן פאר תחנונים, נאכ’ן דאווענען תחנון, אדער שמעת תפילה וכדומה. דאס איז איין זאך.
צווייטנס, זעסטו דא אז ער זאגט אז גאנץ אסאך, אלעס איז צו העלפן די עלגים. די אלע זאכן איז פשוט צו העלפן די עלגים. און די אמת איז, די אמת איז, אפילו די ברסלב’ער, יא, ר’ נחמן זאגט אז מ’זאל מאכן תפילות, איז געגאנגען ר’ נתן און געשריבן א גאנצע בוק פון “לקוטי תפילות”. ווייל מענטשן, אסאך מאל ווען מ’זאגט פאר א ברסלב’ער, ער זאגט מ’זאל מאכן התבודדות, קומט דער מענטש צוריק און ער זאגט, “איך ווייס נישט וואס צו זאגן.” ס’איז זייער סעד! ס’איז זייער סעד! ס’מיינט אז א מענטש איז נישט מסודר אין זיין קאפ וואס ער דארף. און דאס איז א חלק פון תפילה בעצם, די מסודר זיין אין די קאפ וואס איך דארף, וויסן א ליסט. נישט זאגן, “באשעפער, העלף מיר, פליז.” דאס איז אויך גוט, דאס איז אן אומבאהאלפענקייט, אזא זעקה פון “איך בין אזוי צעבראכן, איך ווייס ניטאמאל וואס צו זאגן.” אבער…
אבער וועגן די סעדנעסס האבן די חכמים געהאלפן, די חכמים קומען צו העלפן די עלגים. “תורה ונישון עלג” שטייט אפשר איז דא א פסוק שוין אינעם, די אלעס איז צו העלפן פאר די עלגים זאלן קענען זאגן שיין. דאס איז אלץ אן אהבת ישראל בעצם, ער וויל מרומם זיין די פשוט’ע אידן.
און אנדערע ווערטער, ווען פארדעם וואלט געווען אזוי, לאמיר זאגן ס’קומט צו א שבע ברכות, מ’זאגט ברכת המזון, יא? וואלט דער חכם וואס זאגט די שיינע נוסח און די פיוטים, די אמרות, וואלט אנגעהויבן צו קעקצן. יעצט זאגט יעדער איינער די זעלבע שיינע נוסח. ס’איז א געוויסע אמת, יא.
שבח ביים סוף פון תפילה – קירוב און ריחוק
Speaker 2:
איך זע אז דער מפרש הרמב”ם ווייסט נישט פון וואו נעמט ער אז ס’דארף זיין שבח אויך ביי די ענד. דאס “לעולם יסדר אדם שבחו של מקום ואחר כך יתפלל” איז א גמרא פון משה. אבער דאס איז ביי די ענד.
Speaker 1:
סאו איך טראכט אן אינטערעסאנטע פשט, אפשר די ווארט איז אזוי, אונז דארפן אייביג ווערן נאנט צו די אייבערשטער, מען דארף אויך האלטן די דיסטענס, געדענקען אז דער אייבערשטער איז א גרויסער שרעקעדיגער מלך. סאו ווען א מענטש הייבט דא אן בעטן זיין “טו-דו ליסט” פאר’ן אייבערשטן, “באשעפער, איך דארף דאס, איך דארף יענץ, איך דארף דאס”, סאו די שבח פארדעם און די שבח נאכדעם איז ווי מחזק צו זיין דאס אז דער אייבערשטער איז זייער גרויס. סאו ווער נישט דיין… ס’איז אזא ענין פון די קירוב און ריחוק, יא, אבער “כבאתי מלך לפניך שאין בי מעשים”. איך טראכט אזוי. אקעי, סטאפ עס נאר א מינוט, איך דארף ארויסגיין.
הלכה ד – תקנת מספר התפילות ביום
מספר התפילות כנגד הקרבנות
Speaker 1:
אה, חוץ פון דעם וואס זיי האבן געמאכט די נוסח, האבן זיי געמאכט אויכעט ווי אפט מ’זאל דאווענען, ווי סאך מאל א טאג מ’זאל דאווענען. ס’זעט אויס, דאס איז אינטערעסאנט, אין רמב”ם זעט אויס אז ס’איז דא צוויי דינים אזויווי. ס’איז דא די דין פון וויפיל מאל א טאג מ’דאוונט, און נאכדעם יעדע איינע פון די תפילות האט א זמן, אבער ס’איז נישט די זעלבע זאך. אפשר דאס איז די פשט פון “תפילות תשלומים”, פשט אז ער איז משלים, פשט, היינט האב איך געדאוונט דריי מאל. ס’איז עקסטער פון דעם וואס היינט דארף מען דאווענען אינדערפרי, נאכמיטאג און ביינאכט.
אבער וואס זאל עס טאקע מאכן דריי מאל א טאג? פארוואס זאל עס נישט געלאזט איינמאל א טאג? מ’דארף עס טראכטן, לאמיר זען. לכאורה תיקנו שיהא מנין התפילות כמנין הקרבנות. אז די אמאונט פון תפילות, וויפיל מאל א טאג מ’דאוונט, איז אזויפיל וויפיל קרבנות מ’ברענגט א טאג. וואסערע קרבנות? ס’איז דא צוויי מיני קרבנות יעדן טאג, שתי תפילות בכל יום כנגד שתי תמידים. אזויווי די גמרא זאגט, “תפילות כנגד קרבנות תקנום”.
לכאורה די פשט איז אז זיי האבן זיך אומגעקוקט אויף די בית המקדש. די בית המקדש איז די מאדעל פון עבודת השם. יא, עבודה שבלב זו תפילה, אבער די עיקר עבודה, אזויווי די גמרא זאגט “עבדוהו במקדשו”, איז אויב אין די מקדש איז נישט גענוג איינמאל א טאג, נאר ס’איז דא צוויי. ס’איז אינטערעסאנט, ס’איז זייער ענליך צו קריאת שמע, און אויכעט איז ביידעס, צופרי און ביינאכט. ס’איז אזויווי די טאג איז צעטיילט אין צוויי. איז דא צוויי קרבנות. די זעלבע זאך, שתי תפילות בכל יום כנגד שני תמידים.
זאגט די רמב”ם, איינמאל מ’האט געזאגט געווען די זאך, יא, אז תפילות זענען כנגד קרבנות, האט מען געמאכט אינגאנצן כנגד קרבנות. אויב ס’איז דא טעג וואס די בעיסיק עבודת השם איז אז ס’זאל אויכעט זיין נאך א קרבן, האט מען נאך צוגעלייגט נאך א תפילה. וכל יום שיש בו קרבן מוסף, תיקנו בו תפילה שלישית כנגד קרבן מוסף. ס’איז אינטערעסאנט, ווייל אויב וואלסטו געזאגט אז די ווארט איז ווייל יעדן טאג האט צוויי חלקים, ס’איז דא צופרי און ס’איז דא ביינאכט, זאל מען ביידע דאווענען, אזוי ווי מ’האט געלערנט לגבי קריאת שמע און אויך לגבי תלמוד תורה, איז ווי קומט אריין א קרבן מוסף? מ’דארף טראכטן. ס’זעט אויס פון פריער, די זאך וואס די רמב”ם האט געזאגט אז לפי כוחו, זעט אויס אז ס’איז דא אן ענין צו דאווענען מער ווי איינמאל א טאג. “הלואי שיתפלל אדם כל היום כולו” איז די מקסימום, אבער ס’איז דאך דא א זאך, א שיינע זאך, אז מ’דאווענט צוויי מאל א טאג, דריי מאל א טאג, פיר מאל, פינף מאל, ווי די מוסולמענער דאווענען. ס’וואלט געווען א שיינע זאך צו דאווענען מערערע מאל א טאג.
סאו די חכמים האבן עס פארמאליזד. אפילו א חילוק געווען צווישן ארץ ישראל און בבל, אין ארץ ישראל האט מען געדאוונט זיבן מאל א טאג, אין בבל האט מען געדאוונט צוויי מאל א טאג. איז די חכמים האבן עס פארמאליזד, און זיי האבן עס פארמאליזד, האבן זיי גענוצט די סטרוקטור. די רמב”ם זאגט נישט אז ס’איז זיכער די קרבנות. זיי האבן גענוצט די סטרוקטור וואס דו האסט געזאגט, זיי האבן גענוצט די סטרוקטור פון די זמנים פון די קרבנות. און לכאורה “היום שש ביושר אבותיך” איז פשוט א יום טוב, ס’איז דא מער ששון ושמחה, ס’האט נישט מיט די זמנים. זמנים איז נאך א זאך.
זיי האבן געמאכט אז א מער א הייליגע טאג, אז ס’איז דא אזא זאך, קומט אמאל, דאווענט מען פארגרעסערט די מדריגה פיר מאל. אדער א טאג וואס מ’גיבט אוועק מער פאר עבודת השם, א טאג וואס מ’ארבעט נישט, א טאג וואס ס’איז א יום טוב. נישט יעדע טאג וואס ס’איז דא מוסף ארבעט מען נישט, אבער ראש חודש, אבער ס’איז דא מער אן ענין וואס איז… ס’פאסט, אזא הייליגע טאג פאסט צו מאכן מער תפילות. מ’זעט יום כיפור אדער א תענית מאכט מען פינף תפילות. נישט ווייל ס’איז דא מער צייט אין יום כיפור, ס’איז א שיינערע זאך, ס’איז א מעלה צו מאכן מער תפילות.
דיסקוסיע: די שייכות פון תפילה צו קריאת שמע
Speaker 2:
אינטערעסאנט, אונז האבן מיר צאמגעשטעלט אלעס איז איין זאך, די ברכות קריאת שמע מיט שמונה עשרה איז איין לאנגע זאך, און נאכדעם האבן מיר נאך סומך גאולה לתפילה. דא זעט אויס אז ס’האט נישט קיין שייכות.
Speaker 1:
אריגינעל נישט. אריגינעל נישט. איך האב געזאגט, מ’קען זאגן די אנדערע סיבה, מ’דאווענט צוויי מאל א טאג ווייל מ’ליינט קריאת שמע צוויי מאל א טאג, און מיט יעדע קריאת שמע האט מען צוגעלייגט… אבער מנחה דאך נישט. מעריב איז א רשות.
אבער איך רעד שוין ווען מ’דארף עפעס זאגן צו חידוש. דו האסט געמיינט צו זאגן דאס וואס דו האסט געזאגט וועגן די קרבן מוסף, דאס איז לכאורה במקרה. בעצם די עיקר זאך איז צו מאכן נאך א תפילה. אז מ’מאכט נאך א תפילה קעגן מוסף, רעדט מען שוין וועגן עפעס אנדערש. מוסף איז דאך א שאילת צרכים, מ’בעט נאר אויף די גאולה. ס’איז א שאילת צרכים פון כלל.
Speaker 2:
אקעי.
Speaker 1:
רייט, איך האב געזאגט נאר אז ס’איז נישט פשט אז מ’דארף זאגן… די רמב”ם זאגט עס אויף דעם וועג. אזוי שטייט אין די גמרא, תפילה כנגד קרבנות. וואלט מען געקענט זאגן אז ס’איז במקום קרבנות, אזויווי “ונשלמה פרים שפתינו”. אבער ס’איז געווען תפילה אין די צייט וואס ס’איז געווען קרבנות אויך. דאן איז נישט געווען אזא גדולה, דעמאלטס איז עס געווען בעת שעני. פארקערט, ס’איז נישט פשט אז מ’דאוונט מוסף ווייל מיר קענען נישט מאכן די קרבן מוסף, און מ’זאגט דאס פאר מוסף, ווייל היינט איז אין אזא סיטואציע. מ’רעדט נישט וועגן די פראבלעם וואס אונז האבן אז מ’קען נישט מאכן קיין מוסף, און ס’איז פאסט פאר די זמן. נאר בעצם, פארוואס דאוונט מען מוסף? פאר די זעלבע סיבה פארוואס מ’מאכט א קרבן מוסף, ווייל היינט איז א יום טוב, היינט איז חול המועד, קומט צו זיין נאך א תפילה.
ס’איז אן אנדערע סארט עבודה. אדרבה.
שמות התפילות
Speaker 1:
ותפילה שכנגד תמידין של בין הערביים, פארוואס רופט מען איר תפילת שחרית? אדער שחרית, ער זאגט תפילת שחרית ווייל די זמן איז צופרי. אבער ניין, ווייל ס’איז כנגד די קרבן פון צופרי. ער זאגט נישט ווייל, איך ווייס נישט. ער זאגט, “תפילה שכנגד תמיד של בין הערביים, והיא נקראת מנחה”. וואס טייטשט דאס ווארט מנחה? מנחה, איך ווייס נישט. מנחה איז א מנחה וואס מ’איז מקריב מנחות? וואס קומט עס אריין? איך ווייס נישט. ס’איז נישט קלאר פארוואס מנחה הייסט מנחה. ווען די זון לייגט זיך, ס’איז “מנוחת השמש”? ער זאגט נישט. ער ברענגט אז דער רמב”ם אין פירוש המשניות זאגט אז מנחה איז די נאמען פאר נאכמיטאג. נו, שכוח. פארוואס איז דאס די נאמען? פארוואס הייסט עס מנחה? “כלות המנחה” שטייט אזא לשון אין די נביא. כלות המנחה, ווען מ’ברענגט אפשר א קרבן מנחה? ניין. איך בין נישט זיכער.
אקעי. “ותפילה שכנגד תמיד של בין הערביים היא נקראת תפילת מנחה”. זאגט ער נישט פארוואס ס’הייסט מנחה. פארוואס הייסט עס… “ותפילה שכנגד המוספין היא נקראת תפילת המוספין”. דאס איז obvious. וואס איז די ענין פון מנחה?
Speaker 2:
אדרבה, טרעף עס. לאמיר זען צו דיינער זאגט דא עפעס א גוטע הסבר.
Speaker 1:
וואו איז די רמב”ם וואס אונז האבן? ער זאגט נישט. איך ווייס נישט. איך מיין אז איך האב געדענקט אז ס’איז נישטא קיין גוטע הסבר אויף דעם. אדרבה, איך ווייס נישט קיין גוטע הסבר דערויף. מנחה מיינט דאך א gift, right? אזויווי “מנחה היא שלוחה”. מנחה, יא. ווען מ’איז מקריב א מנחה אויפ’ן מזבח. איז אויך א מנחה באופן לשון מתנה לכאורה? מנחה, סמ”ך, ואת מנחה, ואת מרחשת, ס’איז אלעס מתנות. ניין, א מתנה פאר די מזבח.
Speaker 2:
אה, פארוואס פונקט די קרבן פון סולת הייסט א מנחה ווייס איך אויך נישט. מ’זעט אז מנחה קען הייסן, אנדערע קרבנות קענען אויך הייסן מנחה. אזוי ווי… איך געדענק נישט actually. מנחה. אה, בעלות המנחה, נאכאמאל.
תפילת ערבית, תפילת נעילה, ומנין התפילות
תפילת ערבית — רשות אדער חובה
Speaker 1: אזויווי “מנחה היא שלוחה”. מנחה, יא. ווען מ’איז מקריב א מנחה אויפ’ן מזבח איז אויך א מנחה באופן לשון מתנה?
Speaker 2: לכאורה.
Speaker 1: מנחה, סלת, מחבת, מרחשת, ס’איז אלץ מתנות.
Speaker 2: ניין, א מתנה פאר’ן מזבח.
Speaker 1: אה, פארוואס פונקט דער קרבן פון סולת הייסט א מנחה ווייס איך אויך נישט.
דיגרעסיע: וואס מיינט דאס ווארט “מנחה”?
Speaker 1: מ’זעט אז מנחה קען הייסן, אנדערע קרבנות קענען אויך הייסן מנחה. אזויווי… ווי? איך געדענק נישט actually. מנחה… אה, “בעלות המנחה”. נאכאמאל, “בעלות המנחה” מיינט נישט בזמן מנחה?
Speaker 2: ס’מיינט יא.
Speaker 1: פארוואס זאגסטו אזוי?
Speaker 2: “בעלות המנחה” פון אליהו הנביא, וואס איז די טייטש?
Speaker 1: “ויהי בעלות המנחה”. ס’איז זמן קרבן מנחה, אזוי זאגן די מפרשים דא. “בעלות המנחה” מיינט אין די זמן וואס מ’איז מקריב די תמיד של בין הערבים.
Speaker 2: איך ווייס, אזוי איז עס גערופן, איך ווייס. איך ווייס נישט פארוואס מנחה הייסט מנחה.
Speaker 1: נישט אז איך האב אים מנוחה געלאזט.
Speaker 2: נו, זאג עפעס.
Speaker 1: ער האט זיך גענומען צו מנוחה, איך ווייס נישט.
Speaker 2: מנחה איז נישט מלשון מנוחה. ס’איז דא מנחה און מנוחה, ס’איז די זעלבע אותיות אבער ס’איז אן אנדער ווארט. מנחה מיינט… “מנחת ערב”. I don’t know. “מנחת ערב”. “תכון תפלתי קטרת לפניך משאת כפי מנחת ערב”.
Speaker 1: יא, אויך א פסוק אין תהלים. קען מיינען די מתנה פון ביינאכט.
Speaker 2: יא, אבער דו זעסט אז אינדערפרי הייסט עס נישט א מנחה. עפעס איז דא עפעס א reason אז… “מנחת שוא”.
Speaker 1: ניין, יעצט מיינט אלץ מנחה, א מנחה פון…
Speaker 2: ניין, ס’שטייט אסאך מאל מנחה וואס ס’שטייט סתם. אבער מ’זעט אפאר מאל פסוקים אז מנחה איז ערב.
Speaker 1: יא, און אויך דא, “כעת מנחת ערב”.
Speaker 2: אפשר נאכמיטאג פלעגט מען ברענגען די מנחות, און וועגן דעם האט עס אזוי געהייסן, איך ווייס נישט. מ’זעט שוין אין די פסוקים אז נאכמיטאג הייסט מנחה.
Speaker 1: נו, אין רבי שמשון רפאל הירש, די אידן וואלטן זיכער געהאט א פשט אויף דעם.
Speaker 2: זיי וואלטן געהאט א פשט, וואס זאל איך טון? אקעי, איך וועל זוכן די פשט.
Speaker 1: “נקרא עולת הערב מנחה”, אזוי זאגט דער רד”ק אין ספר השורשים, “לעולת הבקר… אה, ס’שטייט יא, אין דער פרי איז אויך מנחה, אבער לכאורה איז תפילת המנחה לפי שבא עולת המנחה בערב. בקיצור. ס’שטייט אז מיט תמיד איז געווען אויך א מנחה?
Speaker 2: מיט יעדער תמיד איז געווען א מנחה?
Speaker 1: יא, אין דער פרי אויך, נישט נאר נאכמיטאג.
Speaker 2: סאו איי דאונט נאו. פאר סאם ריזען, דער נאכמיטאג קרבן תמיד של בין הערביים רופט זיך קרבן מנחה.
Speaker 1: יא, נישט קלאר.
תפילת ערבית — די רמב”ם’ס תקנה
Speaker 1: שוין, זאגט דער רמב”ם ווייטער, נאכדעם, וכן התקינו, שיהא אדם מתפלל תפילה אחת בלילה. אויך ביינאכט, אויסער די צוויי פון בייטאג, יא, האט מען געמאכט א תפילה וואס מ’זאגט ביינאכט. וואס איז די היסקעגן? זאגט ער, א וואס? הרי אין לך אלא שני קרבנות בכל יום, ס’איז דאך יעדן טאג נאר צוויי קרבנות, אבער ס’איז דאך דא מער ווי צוויי קרבנות, ווייל ביינאכט איז דאך די מזבח אויך עקטיוו מיט קרבנות. ס’איז זייער אינטערעסאנט, מ’איז נישט מקריב בעצם קיין נייע קרבן, נאר ביינאכט איז מען מקריב אלע חלבים ואיברים, אלע איברים פון תמידין של בין הערביים און ס’ווערט ווייטער אויסגעברענט במשך די נאכט, שנאמר “היא העולה על מוקדה על המזבח כל הלילה עד הבקר”, און ווערט אויפגעגעסן די איבריגע קרבנות, אויסער די קרבנות פון במשך די טאג, ניין, די קרבנות נדנוב’ס פון די נאכט. כענין שנאמר, אה, דא ברענגט דער רמב”ם צו א נייע זאך, ס’קומט דאך אז א מענטש זאל זיך אויך מתפלל זיין ביינאכט, ביינאכט איז דאך א צייט פון תפילה.
נישט נאר בייטאג, ס’איז זייער אינטערעסאנט, בייטאג איז ווען א מענטש איז מסדר צרכיו, בייטאג האט ער א גרויסע ליסט, ער דארף דאס, ער דארף יענץ, ער דארף שידוכים, ער דארף פרנסה. ביינאכט אבער איז א צייט פון בענקעניש, א צייט פון וויינען אויף זיינע צרכים, יא, “אמשכבי בלילות בקשתי את שאהבה נפשי”. אזוי שטייט אין פסוק, “ערב ובקר וצהרים אשיחה ואהמה”, אייביג בעט איך און איך וויין און איך בענק מיך צו די אייבערשטער, “ערב ובקר וצהרים”. ס’איז נישט קלאר, ווייל איך האב דא א שטיקל פראבלעם, ס’איז אינטערעסאנט, דער רמב”ם זאגט דא צוויי אנדערע זאכן, “ערב ובקר” לכאורה מיינט שחרית און מנחה, און “צהרים” מיינט פאר מנחה. דער רמב”ם טייטשט דאך אין די גמרא וואס רעדט פון דריי תפילות, טייטשט ער אזוי, “ערב” מיינט מעריב, “בקר” אין דער פרי, “צהרים” מיינט מנחה. אבער פריער האט ער גערופן תפילת ערב, תפילת מנחה. מנחה איז ערב.
Speaker 2: יא, ס’זעט אויס אז ס’איז דא צוויי ריזענס. קודם איז דא דאך א פסוק “ערב ובקר וצהרים”, און די גמרא ברענגט פון דעם א מקור אז מ’דארף דאווענען דריי מאל א טאג. און צווייטנס, אז די תפילת מעריב גייט קעגן די איברים וואס זענען מתעכל כל הלילה.
Speaker 1: יא, אבער מ’זעט אז די ערבית איז עפעס א שוואכערע זאך, “ואין תפילת ערבית חובה כתפילת שחרית ומנחה”. רבי שמעון החורי האט אויך נישט געוואוסט צו תפילת ערבית איז רשות אדער חובה.
Speaker 2: רבי שמעון? איינער איז געקומען פרעגן אין בית המדרש… ניין. רבן גמליאל. איינער איז געקומען פרעגן פון רבן גמליאל, ניין? וואס איז די טעם? רבי שמעון החורי. אקעי.
Speaker 1: ואף על פי כן נהגו כל ישראל בכל מקומות מושבותיהם להתפלל ערבית, וקבלוה עליהם כתפילת חובה. ס’איז נישט געווארן קיין חובה, ס’איז נישט מחייב. ואף על פי כן נהגו כל ישראל בכל מקומות מושבותיהם להתפלל ערבית, וקבלוה עליהם כתפילת חובה. ס’איז נישט א תפילת חובה, אבער מ’קוקט עס אן ווי א תפילת חובה. ס’איז נישט מחייב מדין חיוב, נאר מחייב מדין מנהג.
Speaker 2: יא, ס’איז נישט קלאר וואס דאס מיינט.
Speaker 1: אקעי. ס’זעט אויס אז ס’איז דא דריי צייטן פון די טאג: ס’איז דא אנפאנג נאכט, ס’איז דא צופרי, ס’איז דא נאכמיטאג, און ס’איז דא אנפאנג נאכט. ווייל ערב מיינט נישט…
די גאונים’ס תשובה וועגן ערבית
Speaker 1: בקיצור, ער ברענגט אז די גאונים… ער ברענגט דא א תשובה, און די ענדע פון די תשובה איז אז דער עולם ווייסט נישט אז תפילת ערבית איז רשות, ממילא אויב מ’איז פריץ גדר, מ’גייט קעגן דעם, מיינט דער עולם אז ס’איז א חיוב. אה, ער איז מבזה… ער איז מבזה ווען ער דאוונט נישט תפילת ערבית. ס’איז אזויווי א דבר שנהגו בו איסור, מ’קען נישט מקיל זיין קעגן אנדערע מענטשן וואס זיי פירן זיך.
Speaker 2: ס’איז דא מענטשן וואס ס’קומט זיי אויס אסאך גרינגער צו פארפאסן א מנחה, ווייל מנחה איז, ספעציעל ווינטער, ווייל דאס איז א חוב, ס’איז אסאך הארבער ווי מעריב.
Speaker 1: אקעי, דארף מען פארשטיין ווייטער די כללי הדברים. ווען רבנו יונה זאגט אז ס’איז נישט קיין חובה ווייל די איברים וואס זענען מתעכלים איז אויך נישט קיין חוב, ס’איז נאר א מנהג אזא, אז דעמאלטס ווען ס’קאכט זיך, זאל דער עיקר זאך זיין מקריב. רייט, איך מיין אז די קאנעקשאן צו די קרבנות איז נאר אזויווי א סימן, ס’איז נישט וועגן דעם אז ס’איז רשות. די ריזען פארוואס ס’איז רשות איז לכאורה ווייל ס’איז דאך ממש אין די זעלבע צייט. ס’איז נישט ממש א צייט, אפשר גייען רוב מענטשן שלאפן בכלל שוין ביי מעריב. דאס איז לכאורה די reason, מען שטעלט עס צו אז ס’איז כנגד, ס’שטימט אויך די זעלבע וועג. אזוי וואלט איך געטראכט.
זאגט דער מפרש הרמב”ם רעדנדיג פון דעם צו, אויב מ’האט נישט מתפלל געווען כתיקונה, דאס הייסט מ’האט נישט געזאגט ותן ברכה אדער קדושה, וואלט מען נישט געדארפט צוריק איבערחזר’ן ביי מעריב, וואלט איך נישט געווען קיין חוב. אבער למעשה, איינמאל חז”ל האבן עס, כלל ישראל האט עס אנגענומען ווי א חובה… מיר האבן געהאט פריער אז טבילת עזרא האבן די אידן נישט אנגענומען, ממילא איז עס נישט געווען קיין חוב. ס’איז זייער אינטערעסאנט, דו זעסט אז די אנגענומענקייט פון אידן איז מער שטארק ווי די תקנה וואס די חכמים זענען מתקן. עזרא ובית דינו האבן מתקן געווען טבילת עזרא, אבער כלל ישראל האט עס נישט אנגענומען, איז עס נישט געווארן קיין חוב. און די תפילה האט מען נישט מתקן געווען בתורת חובה, אבער כלל ישראל האט עס אנגענומען ווי תורת חובה, איז עס געווארן א חוב.
קשיא אויף די גאונים’ס סברא
Speaker 2: יא, אבער איך פארשטיי נישט דאס, ווייל אזוי ווי דו זאגסט, זיי האבן געפרעגט ביי רבן גמליאל צו תפילת ערבית רשות. פשטות, אין יענע צייטן אויך איז שוין געווען די מנהג אז יעדער איינער קומט און דאוונט מעריב, אנשטאט וואלט נישט געווען קיין שאלה. און על כל זה האבן די חכמים געזאגט אז ס’איז א רשות. סאו וואס איז די פשט אז די גאונים זאגן, דו זעסט אז מ’דאוונט מעריב און יעדער מיינט אז ס’איז א חובה?
Speaker 1: יא, און אין די צייטן פון די תנאים האבן אויך געדאוונט מעריב. און אויף דעם האבן זיי געזאגט אז זיי מיינען אז ס’איז אן ענין פון מראית עין, ממילא וועט מען אנקוקן ווי דו ביסט א רשע. אבער איך פרעג דיך, וואס איז אנדערש? אין די צייטן פון די תנאים, האבן ווייניגער מענטשן געדאוונט מעריב? ס’איז אויך נישט אזוי פון דעם זע איך דאך אז מ’דארף ווייטער דאווענען מעריב, ס’איז נישט אלעס איז א רשות. איך וואלט זיך געזאגט, ס’איז מיר א חידוש, אפשר נישט, אפשר וועט איינער זאגן ניין. אויב ס’איז געווען אזא שאלה צו תפילת ערבית רשות, איז משמע אז נישט יעדער איינער האט געדאוונט מעריב אין יענע צייט.
Speaker 2: איז יא, קען זיין.
תפילת נעילה
Speaker 1: גייען מיר ווייטער. איינמאל מ’האט מתקן געווען אז די תפילות האבן צוטון מיט קרבנות, האט מען צוגעלייגט נאך זאכן. נישט נאר די תפילות וואס זענען כנגד קרבנות, נאר מ’האט צוגעלייגט נאך זאכן. מ’האט תיקן תפילה אחרת, תפילת המנחה סמוך לשקיעת החמה, צווישן מנחה און מעריב, דאס הייסט נאך מנחה סמוך לשקיעת החמה, האט מען צוגעלייגט נאך א תפילה ביום התענית בלבד, כדי להוסיף תחינה ובקשה מפני התענית. דאס הייסט, ס’קען זיין אז מיט דעם איז מען יוצא די זעקה לפני השם בתענית, אדער די זעקה מער בעצם מיטן פאסטן. ביידע זענען גוט. לכבוד די תענית האט מען צוגעלייגט נאך א תפילה ביום התענית. אז יום התענית האט מען צוגעלייגט נאך א תחינה ובקשה. לכאורה האבן זיי עס געמאכט נאך די צוויי חיובים. ס’איז דאך דא די חיובים פון שחרית און מנחה. מאכט מען נישט בשעת. קודם לאזט מען אויס די דאורייתא. מ’האט שוין געענדיגט די תפילות דאורייתא. און ס’זעט אויס אז ס’איז וויכטיגער ווי מעריב. מ’האט עס געמאכט פאר מעריב. מ’האט עס געמאכט פאר מעריב, ווייל מ’האט עס געמאכט ווי לאנג ס’איז נאך די יום הדין. מעריב איז שוין די נעקסטע טאג בכלל.
Speaker 2: יא, לכאורה די ווארט איז, עס הייסט מנחה בעצם, מיר וועלן גיין זען ביים רמב”ם. מנחה קומט נישט גלייך פאר די שקיעה, מנחה קומט אביסל שפעטער. ס’בלייבט דא אזוי א צייט אין די טאג וואס ס’איז פנוי, ס’איז נישט דא קיין תפילה אין יענע צייט. אבער א צייט וואס ס’איז דא א תענית, איז דאך א זמן וואס מ’איז מתפלל, זאגט דער רמב”ם.
Speaker 1: ס’איז א תפילה נקראת תפילת נעילה. מ’האט עס א נאמען געגעבן תפילת נעילה. פארוואש הייסט עס אזוי? לפי שהיא בזמן שמתפללין אותה, כלומר שננעלו שערי שמים בעד השמש ונראה, דער הימל האט שוין פארשפארט די זון. ס’האלט אויפ’ן וועג פון פארשפארן די זון, לפי שאנו מתפללין אותה סמוך לשקיעת החמה.
וואס מיינט “שערי שמים” ביי נעילה
און די ראשונים האבן דא א מחלוקת וואס הייסט נעילה, וואס איז שערי היכל? איז עס שערי היכל פון בית המקדש, אדער שערי שמים. איך האב אלעמאל געמיינט אז שערי שמים מיינט אז ווען מ’זאגט ביי נעילה “שערי שמים פתח”, אז ס’ענדיגט זיך די זמן קבלת התפילות. אבער ווי דער רמב”ם זאגט, און אזוי זעט אויס אפשר פשט אין די ראשונים, אז שערי שמים מיינט פשוט די הימל, כאילו ס’איז אזויווי “פתח דלתות”, ווי מ’זאגט ביי די ברכות יוצר, איז דא אזעלכע דלתות און שערים וואס עפענען זיך און קומט ארויף די זון, און דא גייט עס צוריק, מ’פארמאכט שוין די הימל. אבער ס’איז אין דעם ליגט א דימוי, ווייל א יום התענית איז דאך א יום עצור, א טאג וואס ס’זעט אויס ווי די הימל איז פארשפארט. אויך איז אין חסידות געשריבן אז מ’דארף זיך גארנישט בעטן, יעצט איז אפן. נעילה מיינט אז ס’פארשפארט זיך יעצט, א גאנצע טאג איז געווען אפן, יעצט איז די זמן נעילה.
ריקעפ — מנין התפילות בכל יום
Speaker 1: זאגט דער רמב”ם, נמצא, קומט אויס, ער גייט אונז נאך געבן אזא ריקעפ. בכל יום שלוש, ער הייבט אן מיט ערבית, יא, שחרית ומנחה. ובשבתות ומועדים וראשי חדשים ארבע, ווייל ס’קומט צו מוסף. ערבית, שחרית ומנחה. בשבתות ומועדים וראשי חדשים איז ארבע, ווייל ס’קומט צו די דריי קומט נאך צו תפילת המוספין. ביום הכיפורים חמש, ווייל מ’האט געזאגט אז יום תענית, ס’איז דא וואס זאגן אז ביום הכיפורים אנשטאט זאגן מאי תענית, ווייל א תענית איז אויך דא ארבע, ווייל א תענית איז נישט דא קיין מוסף, א נארמאלע תענית איז נישט דא קיין מוסף. איז דא נאר שחרית מנחה מעריב, איז דא נאר דריי תפילות. איז ארבע איז אן עלי’ אין תפילות, און א נארמאלע תענית איז דא אן עלי’ אין תפילות. א נארמאלע תענית איז דא נעילה.
הלכות תפילה – מנין התפילות, תפילת נדבה, ותפילה בשבת ויום טוב
הלכה י – מנין התפילות בכל יום
“בשבתות וימים טובים וראשי חודשים, ארבע.”
ער רעדט דאך פון די פסוק, ער רעדט דאך פאר ער קומט אריין אין שחרית און מנחה. בשבתות וימים טובים וראשי חודשים, איז עס ארבע, ווייל ס’קומט צו צו די דריי קומט נאך צו תפילת המוספין.
“וביום הכיפורים, חמש.”
ווייל מ’האט דאך געזאגט אז יום התעניות… ניין, ער זאגט דאך ביום הכיפורים, ער זאל זאגן ביום התענית. ווייל א תענית איז אויך דא ארבע, ווייל א תענית איז נישטא קיין מוסף. א נארמאלע תענית איז דאך ארבע, אן תפילת נעילה. א נארמאלע תענית וועט זיין נאר ארבע, שחרית, מנחה, נעילה. אבער יום כיפור, וואס איז א טאג פון מוסף, קומט אויס פינף. יא.
הלכה יא – תפילת נדבה
דער עיקר דין פון תפילת נדבה
יעצט, ער רעדט דאך פון תפילת נדבה. דאס הייסט, דאס שטימט זייער גוט וואס איך זאג, אז ס’איז דא אן ענין פון מרבה זיין תפילות. דאס הייסט, מדאורייתא דארף מען נאר איינס, אבער מ’קען וויפיל מ’וויל. מ’האט געמאכט א געוויסע סקעדזשול: דריי יעדן טאג, פיר שבת יום טוב מוסף, פינף יום כיפור. דאס איז אבער אלץ די תקנה. ס’בלייבט נאך אלץ די זאך אז מ’קען מאכן מער אויב מ’וויל.
דאס איז דאך די רמב”ם, “תפילות אלו, אין פוחתין מהם”, מ’מאכט נישט ווייניגער, “אבל מוסיפין עליהם”, מ’קען יא צולייגן. זאגט ער, מ’קען נישט ווייניגער, ווייל דאס איז געווען די תקנות חכמים. אבער מ’קען צולייגן, “אם רצה אדם שיתפלל כל היום כולו”, אויב א מענטש וויל דאווענען א גאנצן טאג, “הרשות בידו”. אה, דאווענען א גאנצן טאג מיינט צו זאגן א גאנצן טאג זאגן שמונה עשרה, נישט דאווענען איין לאנגע שמונה עשרה פאר א גאנצן טאג. זאגן פינף הונדערט שמונה עשרה’ס. ער רעדט דאך פון דאווענען נאך א שמונה עשרה. ניין, ניין, ניין, ניין. דאס איז זיכער הרשות בידו. מ’קען זאגן וויפיל מ’וויל. אוודאי. דאס איז פון דעם רעדט מען דאך.
דער קשר צו קרבנות
זאגט ער, “לפיכך, כל תפילה שיוסיף”, קען מען מקריב זיין נדבות. איינמאל איז דאך דא די יום טוב, איז דאך דא קעגן די קרבנות. זעסטו דאך אז ביי קרבנות קען מען אויך צולייגן נדרים ונדבות וויפיל מ’וויל. ס’איז מקריב נדבות. ס’שטימט זייער גוט די סטרוקטור.
דער דין פון חידוש דבר בתפילת נדבה
“לפיכך”, זאגט ער, ווייל די תפילות זענען א תפילת נדבה, זאגט ער, “לפיכך, צריך שיחדש דבר בתפילה בכל ברכה וברכה מן האמצעיות”. מ’טוישט נישט ביי די ערשטע דריי און די לעצטע דריי. אבער ביי די אמצעיות, די מיטלסטע ברכות, זאל מען צולייגן אפילו איין ברכה. לכתחילה זאל מען ביי יעדע ברכה עפעס צולייגן. “ואם חידש אפילו בברכה אחת, כדי להודיע שהיא נדבה ולא חובה”, כדי ס’זאל זיין קלאר אז ס’איז נדבה ולא חובה.
דיסקוסיע: פארוואס “להודיע”?
פארוואס פעלט אויס די להודיע? איך ווייס נישט. אפשר די להודיע איז געווען ביי תפילה אחת. איך האב געטראכט אפשר, ס’הייסט, אויב לכתחילה תפילת נדבה, דו מאכסט תמיד תפילת נדבה, דו זאגסט די זעלבע זאך נאכאמאל, דאס איז סתם לצנות. עניוועיס, די פוינט פון תפילת נדבה, דו זאגסט אזוי ווי א קרבן, שטעל דיר פאר ער ברענגט נאכאמאל די קרבן של שחר וואס איז שוין געברענגט, ס’איז אויסגעקייט. מ’דארף ברענגען א נייע זאך. אבער די עבד, עט ליעסט דארף ער מאכן עפעס א קליינע שינוי, ער איז מוסיף, ער גיבט א נייע נוסח אדער א נייע נקודה וואס ער לייגט אריין אין זיין תפילה, כדי אים ווייזן אז ער מאכט נישט די תפילת נדבה, ס’איז א להודיע אז ס’זאל זיין נדבה.
ניין, אפשר איז עס אז דער מענטש אליין זאל געדענקען וועלכע זענען די בעיסיק, ווייל אויב איין טאג איז ער נישט אין די מוד, זאל ער נאך אלץ דאווענען עט ליעסט די דריי אדער די צוויי. ס’איז וויכטיג צו האלטן די חילוק פון נדבות און חיובים, וויאזוי ס’זעט אויס. יא. אקעי.
שלש ראשונות ושלש אחרונות
אבער לאמיר אלץ פירן, די תוספות איז טאקע מוסיף נאר אין די אמצעיות. “שלש ראשונות ושלש אחרונות לעולם אין מוסיפין בהם”, מ’לייגט נישט צו, “ולא פוחתין מהם”, מ’נעמט נישט אראפ, ווייל מ’איז משנה ממטבע שטבעו חכמים. מ’טוישט נישט. אזויווי די גמרא וואס זאגט אז מ’זאל נישט משנה זיין מטבע שטבעו חכמים.
ס’הייסט, אינדערמיטן איז נישט משנה, ווייל דאס איז די הלכה אז מ’מעג צולייגן. ווייל מ’ווערט דאך צרכים, און ער האט זיך געזאגט פריער אז די צרכים איז אה, ולכך לצרכים, אויב איינער וויל דערמאנען די תולדות, מ’קען דערמאנען די תולדות אויך.
דיסקוסיע: קען מען דערמאנען תולדות ביי תפילת חובה?
לכאורה, ער זאגט עס נישט קלאר, אבער לכאורה קען מען דערמאנען תולדות אויך ביי תפילת חובה אויך? ניין, אפשר נאר בשעת מ’איז מתפלל? יא, והוא הדין. אזוי סאונדט עס. אבער דא זאל זיין, זאל מען מאכן א… תפילת נדבה מוז מען, תפילת חובה, ער זאגט נישט דא קלאר, אבער לכאורה איז אזוי די הלכה.
דער רמב”ם, אפשר וועט מען זען שפעטער, ער גייט רעדן וועגן דעם. איך געדענק נישט אז ער זאל רעדן וועגן דעם.
רבינו יונה’ס הערה אויף צרכי ציבור
און דער רמב”ם פסק’נט ווי ר’ אליעזר, אז אין מוסיפין בהם. אבער רבנו יונה לייגט צו א הערה, אז אין מוסיפין בהם תפילות פרטיות, אבער מצינו שהיו מוסיפין בהם זכרנו לחיים און אזעלכע זאכן, ווייל תפילת ציבור קען מען יא מוסיף זיין. איך מיין צו זאגן, צרכי ציבור קען מען יא מוסיף זיין, מ’בעט דאך פאר כלל ישראל. דאס איז א קשיא. דער רמב”ם ברענגט שפעטער אז דאס איז א מנהג. איך ווייס נישט. אפשר דא רעדט מען פון תפילת נדבה. דארף מען פארשטיין פארוואס דער רמ”א ברענגט די הלכה ביי תפילת נדבה. ער ברענגט בכלל די הלכה אז מ’זאל נישט צולייגן.
דיסקוסיע: דער רמ”א’ס שיטה
אבער פשוטע אידן לייגן דאך צו אויך ברכות השחר און שונות. אבער דער רמ”א זאגט אז דער יחיד זאל נישט צולייגן. אבער ווען דער רמ”א לייגט צו, איז דאך עס א חלק פון… ס’איז נישט קיין פריצות ארץ. מ’קען הערן. אבער ס’איז דאך א חלק. ניין, ס’איז נישט קלאר.
אקעי, לאמיר ארויספירן נאך איין הלכה. אפשר איז אן אמת, סוף כל סוף, ווי די גמרא זאגט אז מ’זאל נישט מוסיף זיין מער ווי איינס. דאס איז נאך א נוסח. אבער דאס איז אפשר ספעציעל ביי די שבחים. איך פארשטיי, עס קען זיין.
קשיא: פארוואס נישט ביי מודים?
אבער פארוואס… איינער האט געפרעגט א גוטע קשיא. איך פארשטיי, ביי די צרכים זאגסטו אז דער מענטש האט אמאל זיינע אייגענע צרכים, לייגט ער צו. פארוואס זאל ער נישט מודה זיין אויף זיינע אייגענע הודאות? ביי מודים צולייגן. מ’זעט נישט דאס. ס’איז נישט קלאר.
דער רמ”א ביז דערווייל האט נישט געזאגט קיינמאל מוסיף צו זיין נאר ביי די נושא פון תפילת נדבה. און ער לייגט אפילו צו די טעם “כדי לא ידעו”. ס’זעט אויס ביי דער רמ”א אז ס’איז א חסרון אפילו די הוספה. כאפסט? נישט אז ער זאגט אז מוסיף זיין איז א שיינע זאך, ער לייגט צו זיין חידוש. ביי דער רמ”א סאונדט עס פארקערט, אז דאס מאכט עס שוואכער די תפילה. די תפילת חובה זאגט מען פונקט וואס ס’שטייט. אה, דו מאכסט עס פאר דיין אייגענע תפילה, אקעי, טויש עס אביסל כדי מ’זאל נישט טועה זיין, מ’זאל נישט מיינען אז דאס איז די תפילת חובה. ס’סאונדט אזוי.
הלכה יב – אין הציבור מתפללין תפילת נדבה
זאלן מיר ענדיגן די רמ”א. יא, ווייטער. “אין הציבור מתפללין תפילת נדבה”. די תפילת נדבה וואס מ’לייגט צו איז א תפילת יחיד, נישט קיין תפילת ציבור. “ואין הציבור מביאין קרבן נדבה”. מ’האט דאך די גאנצע צייט מדמה געווען צו קרבנות, און דער ציבור ברענגט נישט קיין קרבן נדבה.
דער חתם סופר’ס חידוש
ס’שטימט זייער גוט מיט א תשובת חתם סופר, איך מיין תשובה נ”ה, אז ענינים פון חסידות – דאס איז זיין קריטיק אויף חסידות – אז ענינים פון חסידות, ענינים וואס איז לפנים משורת הדין, ענינים וואס איז עקסטערע קרעדיט, האט צו טון אז ס’זאל קומען פון די הארץ. אויב ווערט עס א… ס’איז זייער אינטערעסאנט, משה, יעצט פסח, זייער אסאך מענטשן האבן געוואוסט אז… און ביי אונז אין אהיים האט מען אזוי און אזוי מקפיד געווען. מ’ווייסט אז חומרא איז אז איינער פון מיר, איך טו אזוי. איינמאל ס’ווערט א חיוב, מ’לערנט עס אויס אין חדר אז אזוי און אזוי מוז מען טון, פארלירט עס די גאנצע חילוק צווישן די נדבה און די חובה.
עולת קיץ המזבח
אקעי, אבער צוריק צו דא די פשטות. דער ציבור לייגט נישט צו תפילת נדבה. יא, דער רמ”א פרעגט א קשיא, אז דאך יא, דא נוצט מען דאך א זאך ווי נדבת ציבור. ס’הייסט, עולת קיץ המזבח. עולה’ס איז נישטא וואס מ’האט צופיל געלט און דער מאכט עס א שקל, ברענגט מיר יא א ספעציעלע עולה, ס’איז טייטש פאר נדבה. ער זאגט אבער ס’איז נישט מוציא. א דבר שאינו שכיח. אקעי.
מוסף שתים
זאגט ער, איז על פי רוב נאר שבתים וימים טובים, איז נישטא קיין צורך דא אויף נישט די ציבור עקסטרע תפילה. אבער “לא יתפלל אפילו יחיד מוסף שתים”. נאך עפעס, ווי מ’קען נישט צולייגן מוסף, לייגט מען נישט צו תפילות נדבה. אחת חובת עולה ואחת נדבה, לא שאני אמרינן קרבן מוסף, קרבן מוסף זייער א חובת הציבור.
דיסקוסיע: וואס הייסט “מוסף שתים”?
איך פארשטיי נישט פונקטליך וואס דאס מיינט. לכאורה, ס’הייסט ער דאווענט צוויי מאל מוסף, ער זאגט צוויי מאל וועגן די קרבן מוסף. אויב ער דאווענט צוויי מאל מוסף, ער דאווענט צוויי מאל די תפילה וואס איז קעגן די קרבן מוסף. די עיקר תפילה איז סתם אזוי א תפילה, ס’איז נישט קיין חילוק. ס’הייסט ער דאווענט מנחה, וואס הייסט ער דאווענט מוסף שתים? אבער ער רעדט דאך לכאורה ווען מ’דערמאנט די ענין פון מוסף ביי מנחה, מ’דערמאנט מוסף. אקעי.
תפילת נדבה בשבתות וימים טובים
“יש מן הגאונים הראשונים שאסרו להתפלל תפילות נדבה בשבתות וימים טובים”. אז בכלל זאל מען נישט דאווענען קיין תפילות נדבה בשבתות וימים טובים, “לפי שאין מקריבין בהם נדבה אלא חובת היום בלבד”. ווייל שבתות וימים טובים איז מען נאר מקריב די קרבנות היום, און מ’לייגט נישט צו קיין קרבנות, ממילא פאר דעם זאל מען נישט צולייגן אויך נישט קיין…
דיסקוסיע: דער קשר צווישן תפילה און קרבנות
מ’דארף בעסער פארשטיין די קשר צווישן תפילה און קרבנות. ס’זעט אויס אז ס’איז מער ווי סתם א זכר לקרבנות אדער… ס’קען זיין אויף די זעלבע סיבה פארוואס מ’איז נישט מקריב נדבה אום יום טוב. אבער איך האב געזען איינער פרעגט דא א קשיא, לכאורה די סיבה פארוואס מ’איז נישט מקריב נדבה אום יום טוב איז ווייל ס’איז חול יום טוב, בעצם שחיטה און די אלע זאכן זענען מלאכות, און דו האסט נאר א היתר פאר קדשים, אבער סתם נדבה האט נישט קיין היתר. אויב אזוי, תפילה איז נישט קיין שייכות.
דער רב’ס אייגענער פשט
דער רב זאגט דא אן אייגענע פשט. דער רב זאגט, ער דינגט זיך אויף דעם רב’ס פשט, ער זאגט אז די סיבה שטייט אין רב האי גאון, דאס איז דווקא תפילות בקשות, ווייל א מענטש קען כסדר דאווענען כדי לבקש רחמים, אבער בשבת ויום טוב ברענגט מען נישט קיין בקשות. אויף הודאות איז נישטא דאס. פארוואס? די אום יודה ויאכל, יודה ברוך הוא על טובו.
דיגרעסיע: תפילות הודאה פרטיות – “טענק יו השם”
דאס האט צוטון מיט די שמועס וואס אונז האבן געהאט אין א גרופע לעצטנס, אז מ’זעט נישט אז ס’איז דא תפילות פרטיות אויף הודאות. ס’איז זייער אינטערעסאנט, היינט זאגט מען דאך, ס’זעט אויס פון דעם רב אז “טענק יו השם” איז א ברכה לבטלה. צרכים, בעטן פון דעם אייבערשטן איז הלואי שיתפלל אדם כל היום כולו. דאנקען דעם אייבערשטן, ס’שטייט נישט אז ס’איז דא אן ענין צו דאנקען דעם אייבערשטן א גאנצע צייט. מיר זענען מודה און מיר דאנקען דעם אייבערשטן על כל חסדיך שבכל יום. און דער ראב”ד טענה’ט אז ס’איז נישטא קיין ענין צו טון מער.
דיסקוסיע: ברכות אויף הנאות
אה, ס’איז דאך יא דא, ס’איז דא אנדערע ברכות. ער רעדט ווען ס’איז אין א חלק פון א נסח התפילה, אבער א מענטש זאל דאנקען דעם אייבערשטן, ער זאל אים זאגן ברכות. איך מיין אין הלכות ברכות רעדט יא דער רמב”ם אז א מענטש זאל זאגן ווי מער ברכות, זאל א מענטש ווי מער מהלל זיין דעם אייבערשטן אין הלכות ברכות, פאר אנדערע מיני זאכן. מ’זעט אין הלכות ברכות רעדט ער יא דערפון. יא יא, איך ווייס וואס דו מיינסט, סוף הלכות ברכות. יא יא, אבער נישט צולייגן נייע ברכות. ער זאגט אז מ’זאל מאכן די קיידע ברכות, ווייל יעדע מאל מ’עסט מאכט מען א ברכה. אויף יעדע זאך איז דא א ברכה שאינה צריכה. מ’זאגט נישט “אה, איך דאנק דעם אייבערשטן”. פארשטייסטו?
ס’איז יא דא, און מ’זעט דאך אז ס’איז דא א סתירה. אפשר וואלט דער רמב”ם געזאגט אז מ’זאל זאגן “טענק יו השם”. אפשר וואלט דער רמב”ם דאס יא ליב געהאט. אזוי ווי ער ענטפערט, “ובכל יום אברכך ואהללה שמך לעולם ועד”. מיט דעם ענטפערט דער רמב”ם צו די הלכות. יא יא יא, מ’זעט כסדר פון די הלכות תפילה אז דאס וואס מ’זאגט היינט “טענק יו השם”, די חסידיש’ע נוסח, איז נישט אזוי פשוט מצד ההלכה. ס’זעט אויס יא, אזוי ווי דו האסט געזאגט פריער, ס’איז אן ענין פון רעספעקט פאר’ן אייבערשטן. דאס איז נישט דיין פראבלעם.
די געפאר פון שגור בפי הלשון
דיין סתירה איז, מ’זאגט אז ס’ווערט אזוי שגור בפי הלשון אז ס’מיינט שוין גארנישט. ס’מיינט אז א בחור טוט זיך אן, “ברוך השם”, און ער מיינט נישט גארנישט. דאס איז א שטיקל זלזול. קען מען קען הערן אזוי? אבער דאס איז נישט די חשמונאים און נישט די לשון. ניין, יעדער איינער זאל ווייטער זאגן “טענק יו השם”, און מ’זאל עס זאגן מיט די ריכטיגע כוונה. נאר פארקערט, מ’זאגט אז יעדע מאל דו זאגסט “טענק יו השם”, זאלסטו עפעס געדענקען צו האבן אין זין, אז דו מיינסט עס עכט. ווייל דו האסט געזאגט אז ס’איז שוין אפגעקילט.
✨ Transcription automatically generated by YiddishLabs, Editing by Claude Sonnet 4.5, Summary by Claude Opus 4.6
⚠️ Automated Transcript usually contains some errors. To be used for reference only.
📌 This Shiur Also On
📞 Listen by phone: call (848) 285-6807, press 6, then 80063#
YI אידיש ›
סיכום השיעור 📋
סיכום שיעור — הלכות תפלה וברכת כהנים, פרק א
—
הקדמה — ספר אהבה, מנין המצוות
רמב”ם: „הלכות תפלה וברכת כהנים, יש בכללן שתי מצוות עשה: א) לעבוד את ה’ בתפלה בכל יום, ב) לברך כהנים את ישראל בכל יום.”
פשט: ציווי מצוות עשה: כל יום להתפלל, וכל יום ברכת כהנים.
חידושים והסברות:
1. מדוע ברכת כהנים יחד עם תפלה: ברכת כהנים היא מצווה על הכהן — מדוע לא להכניס בהלכות כהנים? כמה תירוצים:
– א) דרך הרמב”ם — הוא מכניס הלכות קצרות ב”משפחה” של מצוות שבהן הן מתאימות יותר מבחינת תוכן. ברכת כהנים היא חלק מסדר התפלה (חז”ל הכניסוה בשמונה עשרה), לכן מתאימה יותר בהלכות תפלה.
– ב) ברכת כהנים עצמה היא מין תפלה — הכהן מתפלל עבור כלל ישראל. „יברכך ה'” היא תפלה עבור יהודים. לכהן יש דרך משלו להתפלל — לברך את ישראל. משווים זאת לשליח ציבור האומר „ברוך אתה ה’ רופא חולי עמו ישראל” — גם זו מין ברכה עבור ישראל.
– ג) בארץ ישראל (שבה דוכנים כל יום) רואים בבירור שיש שלוש מצוות עיקריות מהתורה בסדר התפלה: קריאת שמע, שמונה עשרה, וברכת כהנים. (אשכנזים בחו”ל אינם רגילים בכך כי דוכנים רק ביום טוב.)
2. הלשון „לעבוד את ה’ בתפלה” (ולא סתם „להתפלל”): הרמב”ם כותב „לעבוד את ה’ בתפלה בכל יום”, ולא סתם „להתפלל”. פירוש: לעבוד את ה’ *באמצעות* תפלה. תפלה היא צורה של עבודה.
3. מקור ל”בכל יום”: בספר המצוות אינו כתוב במפורש „בכל יום”. הכסף משנה מדבר על כך — רואים זאת מההלכה והמנהג, אבל אין מקור מפורש ברור.
4. ספר אהבה = מצוות תמידיות: „אהבה” פירושה „באהבתה תשגה תמיד” — דברים שעושים באופן קבוע, יום יום, כמה פעמים ביום. שתי המצוות כאן הן „בכל יום”.
[דיגרסיה: לימוד בחול המועד / שבת / יום טוב]
מדברים מדוע השיעור ממשיך בחול המועד. סדרי לימוד קודמים (כמו דף היומי) הפסיקו בשבת/יום טוב, אבל סדרים חדשים יותר (כמו עמוד היומי) ממשיכים. הטעם: בעבר כל השיעורים היו מקומיים, עם הפקת טכנולוגיה שאינה מתאימה לשבת/יום טוב. כיום, כשלומדים ביחידות, זה כמעט כמו “זוגכטס” — אולי מותר אפילו בתשעה באב.
הענין של „חציו לה’ וחציו לכם”: מדוע לא עושים ממש חצי-חצי עם שעון? תשובה (עם המעשה של ר’ ברוך מרדכי עם הפופקורן): אצל יהודים „לכם” גם מעורב עם „לה'” (זמירות, דברי תורה בסעודה) ו”לה'” גם מעורב עם „לכם” (קפה בעת הלימוד). זו הדרך החסידית — הכל חבילה אחת. הרמ”א (סימן תרנ”ט) רוצה לכאורה לעשות ממש חצי-חצי, אבל זו מחלוקת.
ענינו של ספר החינוך במצוות תמידיות: אפילו ביום טוב צריך להמשיך בדברים התמידיים. תלמוד תורה הוא 24 שעות ביום, כל יום. זה מושווה לאכילה: אדם צריך לאכול גשמית, וכך גם הנשמה צריכה “לאכול” — להתפלל וללמוד. אפילו בפסח, כשאוכלים אחרת, עדיין אוכלים.
—
הלכה א — מצות עשה להתפלל בכל יום
רמב”ם: „מצות עשה להתפלל בכל יום, שנאמר ועבדתם את ה’ אלקיכם. מפי השמועה למדו שעבודה זו היא תפלה. ונאמר ולעבדו בכל לבבכם, אמרו חכמים: איזו היא עבודה שבלב? זו תפלה.”
פשט: תפלה היא מצות עשה מן התורה. המקור הוא „ועבדתם את ה’ אלקיכם” — מפי השמועה (הלכה למשה מסיני / תורה שבעל פה) למדו ש”עבודה” פירושה תפלה. הפסוק השני „ולעבדו בכל לבבכם” — חז”ל אומרים: עבודה שבלב = תפלה.
חידושים והסברות:
1. קושיה על הפסוק הראשון „ועבדתם את ה’ אלקיכם”: הפסוק „ועבדתם את ה’ אלקיכם וברך את לחמך” — בהקשר זו *ברכה/הבטחה*, ולא *ציווי*! הרמב”ם “מתקשה מעט” עם מקור זה. לא ברור אם יש מדרש הדורש פסוק זה במיוחד על תפילה. „ועבדתם” יכול לפרש כעבודת ה’ בכלל.
2. הפסוק השני „ולעבדו בכל לבבכם” — מקור חזק יותר: כאן כבר יותר ברור: חז”ל אומרים בפירוש „איזוהי עבודה שבלב? זו תפילה.” החידוש: „עבודה” עצמה היינו מבינים כעבודת המקדש / קרבנות. „בלב” הוא לאפוקי קרבנות — זו לא עבודה מעשית עם כבש, אלא עבודה פנימית, בין האדם לקב”ה.
3. פירושים אלטרנטיביים ב”ולעבדו בכל לבבכם” שנדחים: היינו יכולים לומר ש”ולעבדו” פירושו כלל המצוות — להיות עובד ה’, לקיים כל מה שה’ מצווה. „בכל לבבכם” היה פירושו: עשה זאת בכל הלב, באהבה, בלי צביעות. אבל דרשת חז”ל היא חידוש: יש סוג מיוחד של עבודה שהיא בלב — לא במקדש, לא בקרבן — וזו תפלה.
4. עבודה שבלב — עיקר התפלה הוא פנימי: תפלה פירושה להוציא מילים — אבל חז”ל קוראים לה „עבודה שבלב”. פירוש: עיקר התפלה היא העבודה הפנימית שבלב, והמילים הן רק *ביטוי* לכך, הדרך שבה העבודה שבלב יוצאת לפועל. אי אפשר לראות מבחוץ את העבודה שבלב, אבל התפלה מגלה אותה. הרמב”ם עצמו (בפרקים מאוחרים יותר) מדגיש שצריך לדעת שמדברים עם ה’ — זו העבודה שבלב.
5. „עבודה” = תפלה, תלמוד, מקדש: הרמב”ם מביא ש”עבודה” נקראת על שלושה דברים: תפלה, תלמוד תורה, ועבודת המקדש. לגבי מקדש — הרמב”ם מפרש „במקדשו” שצריך להתפלל במקום המקדש (במקום אחר — ראה להלן ב”נוכח המקדש”).
„בכל יום” — מהיכן?
6. בפסוקים לא כתוב „בכל יום”: שני הפסוקים אינם אומרים שיעור של בכל יום. הרמב”ם אומר אבל „בכל יום.”
7. תירוץ הכסף משנה — מצווה ללא זמן חייבת להיות כל יום: הכסף משנה מביא שהרמב”ן חולק על הרמב”ם וסובר שתפלה בכל יום היא רק מדרבנן. תירוץ הכסף משנה לרמב”ם: מצווה שאין לה זמן קבוע חייבת להיעשות כל יום — כי אם לא, מתי תקוים? לא יכולים לומר פעם אחת בחיים.
8. ראיה מתפילין: בתורה לא כתוב בפירוש שמניחים תפילין כל יום, אבל כל הפוסקים מקבלים זאת בפשטות. הכלל: מצווה הקשורה לנפש האדם, לעבודת ה’, להיותו עובד ה’ — היא מצווה בכל יום. תפילין, ציצית, תפלה — כולן חלק מדרך החיים של יהודי, כמו אכילה, שינה, עבודה. תפלה הפכה לחלק מהחיים — עבודה שבלב.
9. „בכל יום” אינו בהכרח פעם אחת ביום: „בכל יום” אינו מינימום של פעם אחת ביום, אלא פירושו שתפלה היא סדר החיים — אדם הוא מתפלל. זה מתאים למה שהרמב”ם אומר מאוחר יותר שזמן התפלה אינו מן התורה. מן התורה הענין הוא שאדם יהיה מתפלל, לא שזה דווקא פעם אחת.
שיטת הרמב”ן לעומת הרמב”ם
10. שיטת הרמב”ן — תפלה רק בעת צרה: הרמב”ן סובר שמן התורה תפלה רק בעת צרה. אבל “תפלה בעת צרה” של הרמב”ן אינה אותו דבר כמו “זעקה בעת צרה” של הרמב”ם (שהוא ענין התענית). הרמב”ן מתכוון להתפלל על הצרכים — עם שבח, הודאה, ושאלת צרכים — אבל לא בכל יום. זעקה בעת צרה של הרמב”ם היא מצווה אחרת לגמרי, הקשורה לתשובה, שכר ועונש, שאין דבר מקרה.
11. חילוק בין תפלה בכל יום ותפילת תענית — ממורה נבוכים: במורה נבוכים (טעמי המצוות) הרמב”ם עושה בפירוש חילוק: תפלה בכל יום היא עבודה שבלב — זכירת ה’. תפילת תענית היא נושא אחר — להראות שהכל שכר ועונש, לא מקרה, ומתרפאים דרך תשובה. תפלה רגילה אינה קשורה לתשובה.
12. עיקר המחלוקת רמב”ם/רמב”ן: אולי עיקר המחלוקת אינה האם תפלה היא בעת צרה או לא, אלא האם מקבלים את הכלל שמצווה ללא זמן קבוע חייבת להיות כל יום. הרמב”ן אינו מקבל כלל זה.
[דיגרסיה: סדר של פסח]: בסדר רואים שני יסודות: שבח והודאה (כמו תפלה רגילה), וגם „ונצעק” — מדגימים צעקה בעת צרה, נזכרים בצרה של מצרים, אוכלים מרור כדי להרגיש את הצעקה.
„ולא משנה התפילה הזאת מן התורה”
רמב”ם: „ולא משנה התפילה הזאת מן התורה, ואין לתפילה זו מנין קבוע מן התורה, ואין לה זמן קבוע מן התורה.”
פשט: מן התורה אין נוסח קבוע, אין מנין (מספר), אין זמן.
חידושים והסברות:
13. זה מתאים לכל המהלך: מן התורה תפלה היא דרך חיים, לא מבנה פורמלי. הרמב”ם עונה בכך על קושיית הרמב”ן מהגמרא האומרת „תפילה דרבנן”: הגמרא מתכוונת שהנוסח, הזמן, מטבע התפלה הם מדרבנן — לא עצם המהות של להתפלל.
14. שבח והודאה הם מן התורה: מועלה צד: אולי עיקר הסדר — להתחיל בשבח ולסיים בהודאה — כן מן התורה, כחלק מעצם העבודה שבלב. אבל לא נראה שהרמב”ם סובר כך.
נשים ועבדים חייבין בתפילה
רמב”ם: „לפיכך נשים ועבדים חייבין בתפילה, לפי שהיא מצות עשה שלא הזמן גרמא.”
פשט: מכיוון שזמן התפלה אינו מן התורה, תפלה היא מצות עשה שלא הזמן גרמא, ולכן נשים ועבדים חייבים.
חידושים והסברות:
15. חילוק מקריאת שמע: קריאת שמע נשים פטורות כי היא מצות עשה שהזמן גרמא (יש לה זמן קבוע). זמן התפלה הוא רק מדרבנן, לכן נשארת מצווה שלא הזמן גרמא.
16. חילוק בין הרמב”ם והגמרא: הגמרא (ברכות כ ע”ב) אומרת שנשים חייבות בתפלה כי „דרחמי נינהו” — תפלה היא רחמים, ואישה גם צריכה רחמים מה’. הרמב”ם נותן הסבר למדני: מדאורייתא תפלה אינה שהזמן גרמא, כי עצם המצווה אינה קשורה לזמן. זמני התפלה הם רק מדרבנן. זה מעניין כי הסבר הרמב”ם אינו בספר המצוות שלו.
17. שאלה לגבי תפילות קבועות: הרב רבינוביץ’ שוקל: האם נשים פטורות מהתפילות הקבועות שבכל יום (שיש להן זמן, מדרבנן), ונשארות רק עם החיוב העצמי של תפלה מדאורייתא? הוא עונה: אולי הכלל שנשים פטורות ממצות עשה שהזמן גרמא הוא רק על מצוות דאורייתא. אבל זה לא ברור, כי בחנוכה ופורים (מצוות דרבנן שהזמן גרמא) צריך סיבה מיוחדת — „אף הן היו באותו הנס” — כדי שנשים יהיו חייבות. הפוסקים של היום חלוקים בזה.
18. שיטת המגן אברהם: המגן אברהם אומר שנשים מחויבות בתפלה, אבל יוצאות בברכות השחר, מודה אני, וכדומה — כי הוא הולך בדרך שהנוסח אינו מעכב. זה מתאים ליסוד הרמב”ם שעצם המצווה אינה שהזמן גרמא.
19. למעשה — המנהג: ברוב הדורות לא רואים שנשים התפללו שחרית מנחה מערבית. אפילו הרביצין (בת) של הרמ”א — כשהיתה עסוקה, עשו לה תפילות/תחנות ביידיש, כי לא התפללו את התפילות הרגילות. אבל פוסקים של היום, במיוחד ליטאים, סוברים שנשים מחויבות להתפלל לפחות פעמיים ביום. המנהג אבל הוא שנשים מתפללות — הן אומרות מודה אני, יש להן נוסחאות משלהן.
—
הלכה ב — „חיוב מצוה זו כך הוא”
רמב”ם: „אלא חיוב מצוה זו כך הוא: שיהא אדם מתפלל ומתחנן בכל יום, ומגיד שבחו של הקדוש ברוך הוא, ואחר כך שואל צרכיו שצריך להם בבקשה ובתחנונים, ואחר כך נותן שבח והודאה להשם על הטובה שהשפיע לו. כל אחד ואחד כפי כחו. אם היה רגיל מרבה בתחנה ובקשה, ואם היה ערל שפתים מדבר כפי יכלתו, בכל עת שירצה.”
פשט: צורת התפלה מדאורייתא היא: (1) שבח — לשבח את גדולת ה’, (2) בקשה — לבקש צרכים אישיים, (3) הודאה — להודות על מה שכבר קיבל. כל אחד לפי יכולתו, מתי שרוצה.
חידושים והסברות:
1. מבנה הרמב”ם — מה הוא מסביר: עד כה הרמב”ם הסביר את עיקר הדין (שתפלה היא מדאורייתא). עכשיו הוא מסביר מהי עצם התפלה — הגדרתה וצורתה. זה עדיין לפני תקנת חכמים של מטבע התפלה; הוא מתאר את המצב ההיסטורי כיצד התפללו בעבר.
2. תפלה אינה רק “רשימת משימות”: אם תפלה היתה רק “אני צריך פרנסה, תן לי פרנסה” — זה בכלל לא היה נקרא עבודת ה’. זה היה כמו עני הקורא לעשרה אנשים כל יום לבקש. תפלה צריכה להיות בעלת חשיבות, צורה של הכנעה — צריך תחילה להכיר בגדולת ה’, שאינו חייב לך כלום, ורק אז לבקש.
3. האם הסדר (שבח-בקשה-הודאה) מעכב? יש שאלה האם הסדר מעכב מדאורייתא. לשון הרמב”ם „חיוב מצוה זו כך הוא” נשמע כדין. אבל כוונת הרמב”ם היא יותר להסביר מדוע השתנה — פעם כל אחד התפלל בעצמו, אחר כך תיקנו נוסח.
4. מקור הסדר — „לעולם יסדר אדם שבחו של מקום ואחר כך יתפלל”: הגמרא (ברכות לב ע”א) מביאה כלל זה ומוכיחה אותו ממשה רבינו — „שכן מצינו במשה, אתה החילות להראות”. הרמב”ם סבר שמ”שכן מצינו במשה” עולה שזה כבר מדאורייתא — זו צורת התפלה עוד לפני תקנת חכמים.
5. חילוק בין „שבח” בתחילה ו”שבח והודאה” בסוף: השבח הראשון אינו אישי — „ה’ גדול, מלך מלכי המלכים, הגדול הגבור והנורא.” הסוף — „שבח והודאה” — הוא אישי: להודות על „הטובה שהשפיע לו.” „הודאה” (תודה) אינה אותו דבר כמו „שבח” (שבח). אבל הרמב”ם כותב „שבח והודאה” יחד בסוף. ההסבר: הרמב”ם סובר שסתם להודות לה’ אינו כמו להודות לאדם (ה’ אינו צריך “תודה”), אלא התודה היא בעצם סוג של שבח — שבח על הפרטים שה’ עשה לו. כמו בשמונה עשרה יש גם שבח על הודאה.
6. „כל אחד ואחד כפי כחו”: זו החירות של תפלה דאורייתא — אין נוסח קבוע, אין אורך קבוע, אין שפה קבועה. „כח” פירושו כאן לא כוח פיזי, אלא שפתו, יכולתו, הבנתו. „רגיל” פירושו „מלומד” — יש לו שפה טובה, הוא יודע להתבטא. „ערל שפתים” פירושו אין לו שפה מסודרת — הוא מדבר מה שהוא יכול.
7. „בכל עת שירצה”: כשתופס אותו רצון להתפלל. מדאורייתא לא היה חילוק בין בוקר, אחר הצהריים, או לילה — רק צריך כל יום.
8. „תחנה ובקשה” לעומת „מתפלל ומתחנן”: הרמב”ם משתמש במילים שונות — „מתפלל ומתחנן”, „תחנה ובקשה”, „בבקשה ובתחנונים”. אלו בעיקר מילים נרדפות, אי אפשר לדייק ביניהן יותר מדי כי הרמב”ם אינו שומר על אותה שפה באופן עקבי. אבל באופן כללי, עיקר התפלה היא התחנה/בקשה — כל השאר (שבח, הודאה) הוא סביבה לכך.
[דיגרסיה: האם מותר לומר “תודה” לבורא?] „תודה” פירושה ממש הודיה/תודה (לא „ישר כוח”). אנשים שואלים האם מותר לומר „תודה בורא עולם” — פשוט שתודה פירושה הודיה. אבל מאוחר יותר הרמב”ם אומר שאסור להתפלל בלשון עילג, ואולי „תודה” היא לשון עילג.
נוכח המקדש
רמב”ם: „וכולם היו מתפללין נוכח המקדש בכל מקום שיהיה.”
פשט: כל היהודים היו מתפללים לכיוון מקום המקדש, איפה שלא היו.
חידושים והסברות:
9. נוכח המקדש הוא דבר בסיסי של עיקר התפלה, לא רק תקנת חכמים: זה נראה כחלק מעיקר התפלה, לא תקנה מאוחרת. זה לא ממש מדאורייתא במובן של לאו או עשה, אבל זה “דבר כללי” — דבר שתמיד עשו, עוד לפני תקנות חכמים.
10. **מקורות לנו
כח המקדש:**
– הפסוק „והתפללו אל הבית הזה” — אף על פי שזו קצת דרשה, כי יכול להיות שבאו ממש לשם.
– אצל יעקב: „אין זה כי אם בית אלקים וזה שער השמים.”
– אצל דניאל כתוב בפירוש שהתפלל כנגד ירושלים עם חלון פתוח — ודניאל היה בזמן החורבן, לא בזמן בית המקדש.
11. הרמב”ם במורה נבוכים — אברהם אבינו תיקן את כיוון התפלה: הרמב”ם במורה נבוכים אומר שאברהם אבינו תיקן שיתפללו לכיוון הר המוריה, מבוסס על „אשר יאמר היום בהר ה’ יראה.” הרמב”ם מסביר גם מדוע ירושלים לא מוזכרת בפירוש בתורה — הוא מביא טעמים שלא רצו שהגויים “יתפסו” אותה, וסיבות אחרות. משמע שזו תקנה מאברהם אבינו, וכבר מאותם זמנים יהודים התפללו לכיוון ירושלים.
12. שני פירושי הכסף משנה על „בכל מקום שיהיה”: הכסף משנה אומר ש”בכל מקום שהיא” יכול לפרש שני דברים:
– (א) בכל מקום שהיהודים נמצאים — באמריקה, במדבר — מתפללים לכיוון בית המקדש.
– (ב) בכל מקום שהמקדש נמצא — אם הוא בשילה, אם הוא בגלגל, אם הוא במדבר — „המקדש” פירושו לא דווקא בית המקדש, אלא המשכן.
לפי המקור ממורה נבוכים בוודאי כדרך הראשונה — זה על איפה שהיהודים נמצאים.
13. „שכינה במערב” — הסבר הרמב”ם: הרמב”ם מביא ש”שכינה במערב” פירושו שאברהם אבינו הלך נגד עבודה זרה — כל עובדי עבודה זרה השתחוו למזרח (כי השמש עולה שם), אברהם עשה הפוך. אבל „מערב” אינו פירושו מערב ספציפית, אלא המערב של הר הבית. אנחנו מתפללים למזרח כי אנחנו במקרה ממערב לארץ ישראל, אבל בעצם העיקר הוא „שכינה במערב.”
14. ראיית הכסף משנה מ”עבדיהו בתורתו, עבדיהו במקדשו”: הכסף משנה מביא ש”עבדיהו במקדשו” נכתב עוד לפני שהיה בית המקדש — זה מוכיח שנוכח המקדש הוא דבר בסיסי מלפני תקנות חכמים. הרמב”ם בפירוש המשניות ובספר המצוות לומד ש”במקדשו” פירושו לא “במקדשו” אלא “אל מקדשו” — מתפללים לכיוון מקום המקדש.
15. כיוון תפלה הוא דבר אנושי בסיסי — השוואה למוסלמים: אפילו המוסלמים החזיקו בזה כדבר בסיסי — הם מתפללים למכה. תחילה לכתחילה גם הם התפללו לירושלים, אחר כך רצו להיות שונים. הרמב”ם מבין שזה דבר יסודי: אנשים לא יכולים סתם להתפלל “לאוויר” — מתפללים לכיוון. אברהם אבינו קיבל זאת אבל הפוך מעבודה זרה — זה כיוון תפלה, אבל הפוך מההיכל שלהם. תמיד יש שני סוגי דברים: קצת עושים אותו דבר אבל אחרת, קצת לא עושים בכלל.
16. נפקא מינה מעשית — דיוק הכיוון: אנחנו רחוקים מאוד מירושלים, ומעולם לא מביאים בדיוק איזה כיוון (למשל דרום-מזרח). בוודאי שהעיקר הוא להיות איזשהו כיוון, לא דווקא מדויק. אם זה היה ממש מדאורייתא כמו תפילין, לא היו משחקים עם זה.
[דיגרסיה: ר’ נחמן מברסלב והתבודדות כתפלה מדאורייתא]: ר’ נחמן ברסלבר טען שאדם העושה התבודדות (תפלה פרטית) מקיים תפלה מדאורייתא, מבוסס על הרמב”ם שעיקר התפלה היא „כפי יכולתו” — להשתפך בפני הקב”ה. אם נוכח המקדש הוא “תקנה כללית” מלפני תקנות חכמים, יצא שגם בהתבודדות צריך להתפלל למזרח (לכיוון ירושלים). גם יצא שצריך להיות בטהרת הגוף והידים. פעם לאנשים היתה תודעה טבעית לאיזה צד הוא מזרח — היום לא חיים כל כך עם הרעיון של כיוונים, כי יש מפות ו-GPS.
„וכן היה הדבר תמיד ממשה רבינו ועד עזרא”
רמב”ם: „וכן היה הדבר תמיד ממשה רבינו ועד עזרא.”
פשט: ממשה ועד עזרא תפלה היתה מסורה לכל אדם — כמה פעמים להתפלל, הנוסח, וכו’.
חידושים והסברות:
17. ראיה מתנ”ך: יעקב אבינו, דניאל, ירמיהו — כולם אמרו תפילות, אבל אף אחד לא אמר „ברוך אתה ה'” או סדר שמונה עשרה. הם אמרו לפי הצורך, לפי הענין.
18. שיטת הרמב”ם — חכמים לא עושים דברים חדשים, אלא מגיבים למציאות: הרמב”ם מייחס כל שינוי גדול לגלות וקשיים. זה בא אולי מהרגישות שלו לבל תוסיף — שלא לעשות שינוי גדול בתורה. אבל כשהמציאות משתנה, צריך לעדכן. חכמים אינם “דיקטטורים” המחפשים לשנות דברים — הם כאן כדי לעדכן את התורה כשהתורה צריכה להסתגל. כמו שמשה רבינו לא סתם הוריד שליו — העם היה רעב. לא הולכים סתם לעשות סידור — זה בא כשצריך. זה מסביר גם מדוע כל פורמליזציה (משנה, תלמוד, חיבור הרמב”ם עצמו) באה אחרי צרה גדולה.
—
הלכה ג (הלכה ד בדפוסים מסוימים) — „כיון שגלו ישראל בימי נבוכדנצר הרשע”
רמב”ם: „כיון שגלו ישראל בימי נבוכדנצר הרשע, נתערבו בפרס ויון ושאר האומות, ונולדו להם בנים בארצות הגוים, ואותן הבנים נתבלבלה שפתם, והיתה שפת כל אחד ואחד מעורבת מלשונות הרבה… כיוון שראו עזרא ובית דינו כך, תקנו להם שמונה עשרה ברכות על הסדר — שלוש ראשונות שבח, שלוש אחרונות הודאה, ואמצעיות יש בהן שאלת כל הדברים שהן כמו אבות לכל חפצי איש ואיש ולצורך הציבור כולם. כדי שתהא ערוכה בפי הכל וילמדוה מהר, ותהא תפילת אלו העלגים תפילה שלימה כתפילת בעל הלשון הצחה.”
פשט: בגלות בבל יהודים איבדו את לשון הקודש הטהורה, בגלל מגורים בין פרסים, יוונים, ועמים אחרים. זה הוביל לכך שאנשים לא יכלו להתבטא בתפלה. עזרא ובית דינו (אנשי כנסת הגדולה) תיקנו לכן נוסח קבוע של שמונה עשרה ברכות, כדי שכל יהודי — אפילו ה”עלג” — יוכל להתפלל תפלה שלמה.
חידושים והסברות:
1. „נתערבו בפרס ויון ושאר האומות” — לא רק אימפריות, גם אנשים: הרמב”ם מתכוון לא רק שנכנסו לאימפריה הפרסית או היוונית — הוא מתכוון גם שהתערבבו עם האנשים של אותן ארצות. יכול להיות אפילו שנשארו בארץ ישראל, אבל ארץ ישראל היתה חלק מהאימפריה הפרסית.
2. „נתבלבלה שפתם” — תופעת גלות: כשעם יושב זמן רב במקום אחד ללא הגירה, השפה נשארת ברורה. אבל בגלות השפה מתערבבת. זה מתקשר לענין „שמרנו את לשוננו” — שבמצרים יהודים שמרו על שפתם, אבל בגלות בבל „נתבלבלה שפתם.”
3. „שלא שינו את לשונם” — ענין לאומי, לא רק ענין תפלה: תיאור הרמב”ם של בלבול הלשון משקף את הענין של „שלא שינו את לשונם” שמוזכר ביציאת מצרים. זה לא רק קושי מעשי לתפלה, אלא סימפטום של שבירה לאומית עמוקה יותר — יהודים “כבר לא עם אחד” כשהם לא מדברים שפה אחת.
4. הפסוק „חצי מדבר אשדודית” — פירוש הרמב”ם: הפסוק בנחמיה מדבר בהקשר של נישואין עם נשים נכריות (אשדודיות, עמוניות, מואביות). תלונת נחמיה אינה (רק) על עבודה זרה, אלא על כך שהילדים לא ידעו לשון הקודש. הרמב”ם אבל מביא את הפסוק לא בהקשר של נשים נכריות, אלא כהוכחה לעצם המגורים בין גויים שמוביל לבלבול לשון.
5. „שיבוש” — הערכה חמורה של הרמב”ם על ערבוב שפות: הרמב”ם קורא לערבוב השפות „שיבוש” — דבר מקולקל. זה לא רק תיאור נייטרלי. הרבה אנשים רואים בערבוב שפות (יידיש-אנגלית בלייקווד, יידיש-הונגרית בהונגריה) כמשהו נורמלי. אבל הרמב”ם רואה זאת כך שאדם צריך להיות בעל שפה ברורה — זה “לא דרך לדבר עם מלך”. הרמב”ם היה אדם פורמלי שהחזיק בשפה יפה וטהורה.
6. שני טעמים לתקנה — לאומי ותפלה:
– דין בכלל ישראל (לא רק תפלה): יהודים צריכים להיות בעלי שפה שבה הם יכולים. השיבוש הוא סימן של גלות ושבירה. דרך נוסח קבוע בלשון הקודש כל יהודי הופך “ליהודי שלם” לפחות בתפלה, אפילו אם הוא “חצי אשדודית” כל היום.
– דין בתפלה גופא: עומדים “לפני מלך” — צריך לדבר יפה ומסודר, לא תערובת. הרמב”ם סובר שיש פורמליות באיך מדברים עם ה’.
אף על פי ש”מעיקר הדין תפלה בכל לשון”, בכל זאת הנוסח הקבוע בלשון הקודש חשוב כדי שלא ירגישו זרים בתפלה.
7. „אבות לכל חפצי איש” — כמו אבות ותולדות: המושג „אבות” פירושו ששתים עשרה הברכות הן קטגוריות ראשיות (רפואה, פרנסה, גאולה, דעת, תשובה וכו’) הכוללות את כל הצרכים הספציפיים כ”תולדות”. חקלאי צריך סוג ספציפי של פרנסה — זו תולדה של ברכת השנים.
8. מדוע חסרים שידוכים וחינוך ילדים בשמונה עשרה? שני דברים גדולים שאנשים נאבקים בהם — שידוכים וחינוך הבנים — אינם בשמונה עשרה. זה בולט, כי תפלה על ילדים היא אחת התפילות הראשונות בתורה (ויעתר יצחק), ואליעזר התפלל על שידוך ליצחק. תירוץ אפשרי: ברכות שמונה עשרה הן לדברים ש”בכל יום” — כל יום אדם צריך פרנסה, רפואה, דעת. שידוכים וילדים הם דברים “פעם אחת בחיים”, לא צרכים יומיומיים. אולי רוצים דווקא שתפילות כאלה לא יהיו בשמונה עשרה הקבועה. (חז”ל עשו „שומע תפילה” כמקום שבו אפשר להוסיף את כל הצרכים האישיים.)
9. סדר הברכות — קודם חפצי איש, אחר כך צרכי ציבור: הרמב”ם אומר „חפצי איש ואיש” קודם, ו”צורכי הציבור” אחר כך. זה משתקף בסדר שמונה עשרה: מתחילים בדעת, תשובה, רפואה (צרכים אישיים), ואחר כך גאולה, בנין ירושלים (צרכי ציבור).
10. מטרת התקנה העיקרית — איכות התפלה: כל הסיבה לתקנה היא איכות — שגם ה”עלג” יוכל להתפלל תפלה שלמה כמו מי שיש לו “לשון צחה”. זו נקודה יפה מאוד — התקנה אינה רק לאחדות, אלא כדי להעלות את הסטנדרט המינימלי של תפלה לכל יהודי.
11. בעל הלשון הצחה אולי לא היה צריך את הנוסח: מהלשון נראה שהטעם העיקרי לקביעת נוסח הוא לעלגים. בעל לשון צחה היה בעצם יכול להישאר עם לשונו שלו. אבל עשו “לא פלוג” — כולם מצטרפים לאותו נוסח.
12. פורמליות מול אותנטיות: חז”ל “העדיפו” פורמליות על פני אותנטיות. אף על פי שכאשר אדם מתפלל בשפתו שלו זה יותר אותנטי וקל יותר לכוון, החכמים סברו שחשוב יותר שהתפלה תהיה יפה, מסודרת, ללא סתירות, ולא מגושמת. במיוחד חסידים שמים דגש גדול על אותנטיות ושוכחים שסדר, ארגון ופורמליות הם חשובים מאוד.
13. ר’ נחמן מברסלב ולקוטי תפילות: אף על פי שר’ נחמן אומר לעשות תפילות משלך (התבודדות), ר’ נתן הלך וכתב ספר שלם „לקוטי תפילות” — כי אנשים חוזרים מהתבודדות ואומרים „אני לא יודע מה לומר.” זה מראה שהאדם אינו מסודר בראשו מה הוא צריך. חלק מהתפלה הוא גופא להיות מסודר בראש מה צריך — לדעת “רשימה,” לא רק לומר „בורא עולם, עזור לי.” האחרון גם טוב כזעקה של שבירה, אבל החכמים באו לעזור לעלגים — זו אהבת ישראל, לרומם את היהודים הפשוטים.
14. מקום לתפלה אישית: אפשר לעשות זמן מיוחד לתחנונים — אחרי התפלה תחנון, או בשומע תפלה וכדומה.
15. הפניה צולבת להלכות קריאת שמע פרק א’: הרמב”ם כותב שם: „ברכות אלו וכן שאר כל הברכות ערוכות בפי כל ישראל… עזרא וב”ד תקנום.” זה מתאים למה שהוא אומר כאן שאנשי כנסת הגדולה תיקנו את כל הברכות. „ערוכות בפי כל ישראל” פירושו תורה שבעל פה — כל היהודים יודעים זאת.
16. שבח בסוף התפלה — קירוב וריחוק: מהיכן לוקחים שצריך שבח גם בסוף (לא רק בהתחלה)? הגמרא „לעולם יסדר אדם שבחו של מקום ואחר כך יתפלל” מדברת רק על לפני. החידוש: צריך תמיד להתקרב לה’ (קירוב) אבל גם לשמור מרחק (ריחוק) — לזכור שהוא מלך גדול. כשאדם מבקש את “רשימת המשימות” שלו, הוא יכול להיות פמיליארי מדי. השבח לפני ואחרי מחזק את ההרגשה שה’ גדול — זה הענין של קירוב וריחוק.
[דיגרסיה: יישום מעשי — ארץ ישראל לעומת אמריקה]: בארץ ישראל ילד רגיל יכול לפתוח סידור ובערך להבין. באמריקה אבל, אפילו ילדים שיודעים לתרגם גמרא, פותחים סידור ולא יודעים מה הם אומרים — “ממש מה שהרמב”ם אמר.”
[דיגרסיה: תפלה ביידיש כפתרון?]: אם הציבור לא מרגיש מחובר לסידור, האם להתפלל ביידיש? זו עצה ש”עוזרת בצד אחד והורסת בצד השני” — כי מתנתקים משפת לשון הקודש. כל המטרה של תקנת עזרא היתה שיהודים יהיו בעלי נוסח קבוע בלשון הקודש, לא לתרגם.
—
הלכה ד — מספר תפילות ביום
רמב”ם: „תיקנו שיהא מנין התפילות כמנין הקרבנות — שתי תפילות בכל יום כנגד שני תמידים… וכל יום שיש בו קרבן מוסף תיקנו בו תפילה שלישית כנגד קרבן מוסף.”
פשט: החכמים קבעו שמתפללים פעמיים ביום כנגד שני התמידים, ובימים עם קרבן מוסף הוסיפו תפלה שלישית.
חידושים והסברות:
1. שני דינים נפרדים — מספר וזמן: ברמב”ם נראה שיש שני דינים נפרדים: (א) כמה פעמים ביום מתפללים, (ב) זמן כל תפלה. אלו לא אותו דבר. זה אולי הפשט של תפילות תשלומין — משלימים את המספר: „היום התפללתי שלוש פעמים” — זה נוסף על מה שהיום צריך להתפלל בבוקר, אחר הצהריים ובלילה.
2. „תפילות כנגד קרבנות” — לא „במקום קרבנות”: פשט הרמב”ם אינו שמתפללים כי לא יכולים להקריב קרבנות (כמו „ונשלמה פרים שפתינו”). ראיה: היתה תפלה גם בזמן הקרבנות. הפשט הוא שמתפללים מוסף מאותה סיבה שמקריבים קרבן מוסף — כי היום הוא יום טוב/חול המועד, יש תפלה נוספת. לא מדברים על הבעיה שלא יכולים להקריב קרבן מוסף.
3. הענין העיקרי — יותר תפילות בימים קדושים יותר: ממה שהרמב”ם אמר קודם „לפי כוחו” ו”הלואי שיתפלל אדם כל היום כולו,” רואים שיש ענין להתפלל יותר מפעם אחת ביום. החכמים פורמלו זאת, והשתמשו במבנה הקרבנות. יום קדוש יותר — יום שלא עובדים, יום טוב — מתאים לעשות יותר תפילות. יום כיפור/תענית יש חמש תפילות — לא כי יש יותר זמן, אלא כי זו מעלה לעשות יותר תפילות.
4. חילוק בין ארץ ישראל ובבל: לפני התקנה היה חילוק — בארץ ישראל התפללו שבע פעמים ביום, בבבל פעמיים ביום. החכמים פורמלו זאת.
5. תפלה וקריאת שמע — במקור לא קשורים: אף על פי שאנחנו מצרפים היום ברכות קריאת שמע עם שמונה עשרה (סומך גאולה לתפילה), נראה שבמקור לא היה להם קשר. יכולנו לומר שמתפללים פעמיים ביום כי קוראים קריאת שמע פעמיים — אבל מנחה אין בה קריאת שמע, ומעריב היא רשות.
6. מוסף הוא סוג אחר של עבודה: מוסף אינו שאלת צרכים של יחיד — מבקשים רק על גאולה, זו שאלת צרכים של כלל.
תפילת ערבית — רשות או חובה
רמב”ם: „וכן התקינו שיהא אדם מתפלל תפילה אחת בלילה, שהרי אימורי תמיד של בין הערביים מתעכלין והולכין כל הלילה, שנאמר היא העולה על מוקדה על המזבח כל הלילה עד הבקר… ואין תפילת ערבית חובה כתפילת שחרית ומנחה, ואף על פי כן נהגו כל ישראל בכל מקומות מושבותיהם להתפלל ערבית וקבלוה עליהם כתפילת חובה.”
פשט: תיקנו תפלה בלילה כנגד אימורי תמיד של בין הער
ביים שנשרפים כל הלילה. אבל ערבית אינה חובה כמו שחרית ומנחה — אלא כלל ישראל קיבלו אותה כחובה.
חידושים והסברות:
7. שני טעמים לערבית: הרמב”ם מביא שני יסודות לתפילת ערבית: (א) הפסוק „ערב ובקר וצהרים אשיחה ואהמה” — שהגמרא מביאה כמקור שצריך להתפלל שלוש פעמים ביום; (ב) הקשר המעשי שערבית הולכת כנגד האימורים הנשרפים כל הלילה.
8. לילה — זמן של געגועים: ביום הוא כשאדם מסדר צרכיו — יש לו רשימה גדולה של בקשות. אבל בלילה הוא זמן של געגועים ובכי, כמו שהפסוק אומר „על משכבי בלילות בקשתי את שאהבה נפשי”.
9. סתירה בפירוש הרמב”ם ל”ערב”: הרמב”ם מפרש את הפסוק „ערב ובקר וצהרים” ש”ערב” פירושו מעריב, „בקר” פירושו שחרית, „צהרים” פירושו מנחה. אבל קודם לכן הרמב”ם עצמו קרא לתפילת מנחה „תפילת ערב” — שפירושו ש”ערב” הוא מנחה, לא מעריב. זו סתירה בלשון הרמב”ם.
10. טעם רבנו יונה מדוע ערבית רשות: רבנו יונה אומר שערבית אינה חובה כי האימורים הנשרפים בלילה גם אינם חובה — זה רק מנהג שכאשר עדיין מתבשל על המזבח, מקריבים זאת. אבל הקשר לקרבנות הוא רק סימן — הטעם האמיתי מדוע זו רשות הוא אולי כי בלילה רוב האנשים כבר הולכים לישון, זה לא ממש זמן מיוחד.
11. כוח קבלת כלל ישראל — חזק יותר מתקנה: מקבילה מרתקת: בטבילת עזרא עזרא ובית דינו תיקנו תקנה, אבל כלל ישראל לא קיבלו אותה — ממילא לא נשארה חובה. בתפילת ערבית להפך — לא תיקנו אותה בתורת חובה, אבל כלל ישראל כן קיבלו אותה כחובה — והיא הפכה לחובה. זה מראה שהקבלה של כלל ישראל חזקה יותר מהתקנה של חכמים עצמם.
12. קושיה על סברת הגאונים: הגאונים אומרים שמי שלא מתפלל מעריב נחשב כפורץ גדר, כי הציבור לא יודע שזו רשות — זה כמו מראית עין. אבל בזמן התנאים גם התפללו מעריב, ובכל זאת החכמים פסקו שזו רשות. מה השתנה? אולי בזמן התנאים לא כולם התפללו מעריב — זה משתמע מכך שבכלל היתה שאלה האם ערבית רשות.
13. הערה מעשית: לאנשים מסוימים קל יותר לפספס מנחה מאשר מעריב, במיוחד בחורף — אבל מנחה היא חובה, מה שהופך את זה לקשה יותר.
השם „מנחה” — דיון
רמב”ם: „ותפילה שכנגד תמיד של בין הערביים היא נקראת תפילת מנחה.”
חידושים:
14. מדוע נקראת „מנחה”? הרמב”ם אינו נותן הסבר. בפירוש המשניות הוא אומר ש”מנחה” הוא השם לאחר הצהריים, אבל מדוע זה השם נשאר לא ברור. אפשרויות שונות:
– (א) „מנוחת השמש” — כשהשמש שוקעת (אבל מנחה אינה מלשון מנוחה — אלו אותן אותיות אבל מילה אחרת).
– (ב) מ”כלות המנחה” בנביא — „בעלות המנחה” אצל אליהו הנביא פירושו לפי המפרשים: בזמן קרבן תמיד של בין הערביים.
– (ג) מנחה כ”מתנה/gift” (כמו „מנחה היא שלוחה”). גם בקרבנות — סולת, מחבת, מרחשת — כולם מתנות למזבח.
– (ד) קשור לקרבן מנחה (סולת).
– (ה) הרד”ק בספר השורשים אומר שעולת הערב נקראת מנחה. אבל לא ממש ברור מדוע, כי עם כל תמיד (גם בבוקר) היתה מנחה.
– (ו) הפסוק „תכון תפלתי קטרת לפניך משאת כפי מנחת ערב” מראה שמנחה קשורה לערב. אבל בבוקר זה לא נקרא מנחה — משהו מיוחד באחר הצהריים.
– אולי אחר הצהריים היו מביאים את המנחות, ולכן זה נקרא כך — אבל זה נשאר לא ברור. „אני לא יודע הסבר טוב לזה.”
תפילת נעילה
רמב”ם: „וכן תיקנו תפילה אחרת, תפילת המנחה סמוך לשקיעת החמה ביום התענית בלבד, כדי להוסיף תחינה ובקשה מפני התענית. והיא תפילה נקראת תפילת נעילה, כלומר שננעלו שערי שמים בעד השמש ונסתרה, לפי שאין מתפללין אותה אלא סמוך לשקיעת החמה.”
פשט: בתענית תיקנו תפלה נוספת סמוך לשקיעה — נעילה — כדי להוסיף תחינה ובקשה.
חידושים והסברות:
15. מדוע אחרי מנחה? מנחה לא באה מיד לפני שקיעה — נשאר זמן פנוי בין מנחה לשקיעה. בתענית ממלאים את אותו זמן בנעילה.
16. סדר התקנות: תחילה קבעו את תפילות התורה (שחרית, מנחה), ורק אחר כך הוסיפו נעילה — כי היא חשובה יותר ממעריב, ועשו אותה לפני מעריב, כי מעריב היא כבר היום הבא.
17. מה פירוש „שערי שמים” בנעילה — מחלוקת ראשונים: יש מחלוקת האם „נעילה” פירושה נעילת שערי היכל של בית המקדש או נעילת שערי שמים. שיטת הרמב”ם היא ש”שערי שמים” פירושו פשוט השמים הפיזיים — כמו „פתח דלתות” בברכת יוצר — שיש שערים שנפתחים לשמש, ועכשיו נסגר השמים. אבל יש בזה דימוי: יום התענית הוא יום עצור, יום שהשמים סגורים, ונעילה היא הרגע שבו זה נסגר.
18. מבט חסידי: בחסידות כותבים שבנעילה לא צריך לבקש כלום — כי כל היום היה פתוח, ועכשיו בנעילה זה נסגר.
סיכום — מספר תפילות
רמב”ם: „נמצא… בכל יום מתפלל אדם שלוש תפילות: ערבית שחרית ומנחה. ובשבתות ומועדים וראשי חדשים ארבע… וביום הכיפורים חמש.”
פשט: יום רגיל — 3 תפילות; שבת/יו”ט/ר”ח — 4 (עם מוסף); יום כיפור — 5 (עם נעילה).
חידושים:
19. מדוע „ביום הכיפורים חמש” ולא „ביום התענית”? תענית רגילה (לא יוה”כ) יש גם 4 תפילות — שחרית, מנחה, נעילה, מעריב — כי תענית רגילה אין בה מוסף, אבל כן נעילה. יום כיפור יש 5 כי יש גם מוסף וגם נעילה.
—
הלכה ה (הלכה ג בדפוסים מסוימים) — תפילת נדבה
רמב”ם: „תפילות אלו אין פוחתין מהם אבל מוסיפין עליהם. אם רצה אדם שיתפלל כל היום כולו הרשות בידו.”
פשט: אסור להפחית מהתקנה, אבל אפשר להוסיף תפילות נדבה כמה שרוצה.
חידושים והסברות:
1. זה מתאים ליסוד שמדאורייתא צריך רק תפלה אחת: חז”ל עשו “לוח זמנים” — שלוש, אר��ע, חמש — אבל זה רק המינימום. הענין העיקרי של להרבות בתפילות נשאר קיים.
2. „שיתפלל כל היום כולו”: זה לא פירושו שמונה עשרה אחת ארוכה כל היום, אלא הרבה שמונה עשרה — חמש מאות שמונה עשרה אם הוא רוצה.
3. תפילת נדבה = קרבן נדבה: הרמב”ם משווה תפילת נדבה לקרבן נדבה — „כל תפילה שיוסיף מקריב נדבות.” בקרבנות גם אפשר להוסיף נדרים ונדבות כמה שרוצה — המבנה זהה.
חידוש דבר בתפילת נדבה
רמב”ם: „לפיכך צריך שיחדש דבר בתפילה בכל ברכה וברכה מן האמצעיות… ואם חידש אפילו בברכה אחת כדי להודיע שהיא נדבה ולא חובה.”
פשט: בתפילת נדבה צריך לחדש משהו בברכות האמצעיות — לכתחילה בכל ברכה, בדיעבד מספיק באחת — כדי שיהיה ברור שזו נדבה.
חידושים:
4. „להודיע” — למי? שני פירושים: (א) לאחרים — כמו בקרבנות, אם קרבן של שחר כבר הוקרב, אי אפשר להקריב שוב את אותו הדבר; צריך להביא דבר חדש. (ב) למתפלל עצמו — שיזכור אילו תפילות חובה ואילו נדבה. כי אם יום אחד הוא “לא במצב רוח”, שעדיין יתפלל לפחות את תפילות החובה. חשוב לשמור על החילוק בין נדבה לחובה.
שלש ראשונות ושלש אחרונות
רמב”ם: „שלש ראשונות ושלש אחרונות לעולם אין מוסיפין בהם ולא פוחתין מהם, שאין משנה ממטבע שטבעו חכמים.”
פשט: שלוש הברכות הראשונות ושלוש האחרונות לא משנים — לא מוסיפים, לא מפחיתים.
חידושים:
5. הרמב”ם פוסק כר’ אליעזר שאין מוסיפין בהם.
6. הערת רבנו יונה: אין מוסיפין בהם תפילות פרטיות, אבל צרכי ציבור אפשר להוסיף — כמו „זכרנו לחיים” וכדומה. הרמב”ם עצמו מביא מאוחר יותר שזה מנהג.
7. קושיה על הרמב”ם: באמצעיות מותר להוסיף כי יש צרכים. אבל מדוע לא להוסיף במודים — אדם יש לו גם הודאות אישיות? לא רואים שיש תפילות פרטיות על הודאות.
8. שאלה: האם אפשר להוסיף באמצעיות גם בתפילת חובה (לא רק נדבה)? הרמב”ם לא אומר זאת בבירור, אבל לכאורה כן — הרי הוא אמר קודם שאפשר להזכיר צרכים.
—
הלכה ו (הלכה ד בדפוסים מסוימים) — אין הציבור מתפללין תפילת נדבה
רמב”ם: „אין הציבור מתפללין תפילת נדבה, לפי שאין הציבור מביאין קרבן נדבה.”
פשט: תפילת נדבה היא רק ליחיד, לא לציבור, כי הציבור אינו מביא קרבן נדבה.
חידושים והסברות:
1. חתם סופר (תשובה נ”ה): עניני חסידות / לפנים משורת הדין / “קרדיט נוסף” חייבים לבוא מהלב של היחיד. כשזה הופך לחובת ציבור, זה מאבד את כל החילוק בין נדבה לחובה. זו ביקורתו על חסידות — שכאשר חומרות נלמדות בחדר כחובה, הן מאבדות את האופי של נדבה.
2. קושיה: הרי יש עולת קיץ המזבח — סוג של נדבת ציבור? הרמב”ם עונה: דבר שאינו שכיח — זה לא שכיח מספיק כדי להיות ראיה.
תפילת נדבה בשבתות וימים טובים
רמב”ם: „יש מן הגאונים הראשונים שאסרו להתפלל תפילות נדבה בשבתות וימים טובים, לפי שאין מקריבין בהם נדבה אלא חובת היום בלבד.”
פשט: כמה גאונים אסרו תפילת נדבה בשבת/יו”ט, כי אין מקריבים נדבות ביו”ט.
חידושים:
3. קושיה: הסיבה שאין מקריבים נדבה ביו”ט היא כי שחיטה היא מלאכה, ויש רק היתר לקדשי חובה — לא לסתם נדבה. תפלה אינה מלאכה, מה הקשר?
4. פירוש משלי (בשם רב האי גאון): זה דווקא בתפילות בקשות — אדם יכול לבקש רחמים תמיד, אבל בשבת ויו”ט לא מביאים בקשות. על הודאות אין איסור זה. זה מתאים לכלל שלא רואים שיש תפילות פרטיות על הודאות — רק על צרכים/בקשות.
מוסף שתים
רמב”ם: „לא יתפלל אפילו יחיד מוסף שתים, אחת חובה ואחת נדבה.”
פשט: אי אפשר להתפלל מוסף פעמיים — אחת חובה ואחת נדבה.
חידושים:
5. הקשר בין תפלה לקרבנות הוא יותר מסתם זכר — נראה שלתפלה יש קשר משלה לקרבנות שמגביל מה אפשר לעשות.
[דיגרסיה: “תודה ה'” — הודיה פרטית]:
מהפשט שתפילת נדבה הולכת רק על בקשות, לא הודאות, יוצא שהמנהג של היום לומר „ברוך השם” / “תודה ה'” תמיד אינו כל כך פשוט מצד הלכה. הראב”ד טוען שאין ענין להוסיף הודאות יותר ממה שחז”ל תיקנו.
קושיה: אבל בסוף הלכות ברכות הרמב”ם מדבר כן שאדם צריך להלל את ה’ יותר — „ובכל יום אברכך ואהללה שמך לעולם ועד”? תירוץ: שם הוא מדבר על ברכות על דברים ספציפיים (אכילה, הנאות), לא על הוספת ברכות חדשות סתם. לא אומרים ברכה שאינה צריכה.
מוסר השכל: כשאומרים „ברוך השם” זה הופך כל כך שגור בפי הלשון שזה כבר לא אומר כלום — זה קצת זלזול. צריך לומר זאת עם כוונה אמיתית, עם משהו בראש. זה קשור לענין של כבוד לה’ — לא להפוך את שם ה’ למשהו שלא אומר כלום.
תמלול מלא 📝
הלכות תפלה וברכת כהנים — מצוות עשה להתפלל בכל יום
הקדמה — חסות וסגולת תמיכת התורה
מועד טוב. אנחנו הולכים היום להתחיל ללמוד בעזרת ה’ את הרמב”ם ספר אהבה, מתחילים הלכות תפלה.
בואו נזכיר את החסות החשוב שלנו, תומך התורה ואוהב התורה החשוב ר’ יואל ויינברגר, שתרם את השיעורים הראשונים, וממנו ילמדו וכן יעשו. כן, רבותי, מי שרוצה להיות כמו העשיר, שילמד שזו גם סגולה, מי שנותן כסף לשיעור, זו סגולה “עשר בשביל שתתעשר”. גם יש הלכה, אוהבי רבנן, האוהב את החכמים, האוהב את התורה, מקבל ילדים או חתנים תלמידי חכמים, או הוא עצמו הופך לתלמיד חכם. יכול להיות שאם נותנים כסף לתורה, יזכו להבין את התורה טוב יותר. זה בדוק ומנוסה.
מאה אחוז. אם מישהו תורם לשיעור שלנו והוא יושב ללמוד, והוא לא הופך לתלמיד חכם אחרי עשרים וחמש שנה של לימוד, החזר כסף מובטח. לא, לא, אני מתכוון שזה עוזר, זה בטח סגולה שעוזרת. אמת, צריך עדיין ללמוד, אבל זה משנה. זה החשיבות, כן. כשאדם מחשיב דבר, פשוט שכשאדם משקיע את הכסף, הוא מחשיב את זה, הוא מייקר את זה.
למה ברכת כהנים ביחד עם הלכות תפלה
אוקיי, הלכות תפלה וברכת כהנים. אז הרמב”ם חיבר את זה ביחד. זה הסדר של הרמב”ם הרבה פעמים, שאם למשל בהלכות עבודה זרה הוא הכניס דברים שקשורים לעבודה זרה. למשל, ברכת כהנים היא קצת סוג אחר של ברכות, זו מצוה שמוטלת על כהן, אבל זה דבר שעושים בתפילה, זה חלק מהתפלה. כלומר, חז”ל הכניסו את זה בנוסח התפלה שברכת כהנים עושים בשמונה עשרה. אז הוא הכניס את זה כי זה קצר, אין בו כל כך הרבה הלכות, אבל העיקר שלו הוא הלכות תפלה, כל ההלכות שקשורות לתפילה.
דיון: ברכת כהנים כסוג של תפילה
הערה מעניינת, לא חשבתי על זה קודם, מה הפשט שהלכות ברכת כהנים. יכול גם להיות שהפשט, אנחנו לא חושבים כך כי אנחנו לא מרגישים שאומרים ברכת כהנים כל יום, אבל ברכת כהנים היא גם סוג של תפילה שהכהנים מתפללים על היהודים. כן, רציתי לומר דבר יותר פשוט, גם זה נכון. אנחנו לא רגילים, כי אצלנו דוכנים רק ביום טוב, שזה לא כל כך מושרש. אבל למשל בארץ ישראל, זה כמעט כאילו יש שלוש מצוות שצריך כל בוקר, יש קריאת שמע, זה קריאת שמע של שחרית, אחר כך יש שמונה עשרה תפילה, ויש ברכת כהנים. אז זה העיקר מצוה מדאורייתא מסדר התפילה. יש הרבה דברים, אפשר לומר סדר התפילה יש ישתבח, נשמת, כל מיני דברים יפים שמכניסים, אבל זה לא סתם מדרבנן או… אפשר גם להסתכל, כמו שאמרתי, שזו הדרך שבה הכהן מתפלל. תפילת הכהן היא חלק מ… שיש לו מצוה של ברכה, להתפלל. מה הוא עושה? ברכה פירושה להתפלל על היהודים. הוא מתפלל על היהודים. הוא אומר “יברכך ה'”, הוא מתפלל על היהודים. זו מצוה שהיא התפילה שלנו. יש לו שני סוגי תפילות. זה לא שלישראל יש סוג אחד של תפילה, התפילה שלנו, להתפלל על עצמנו, או שאפשר להתפלל גם על אחרים, אבל זה האופן של תפילה, ולו יש סוג של אופן של תפילה של לברך יהודים.
לא, אולי התפילה שלנו, התפילה שלנו היא גם ברכות. אומרים “ברוך אתה ה'”. ויכול עוד להיות ששליח ציבור לא כל כך שונה מברכת כהנים. אומרים חלק “ברוך אתה ה’ רופא חולי עמו ישראל”. הכהן הוא סוג של דרך לברך את כל היהודים. כן, זה מאוד שונה מ”יברכך ה’ וישמרך”, אבל זה נוסח של הכנעה ליהודים, לברך אותם. אמת, אמת, אמת. אבל אני חושב שיותר פשוט כי הוא, כמו שהוא עושה הרבה פעמים, שהוא לוקח מצוה קצרה והוא שם אותה למשפחת המצוות. הוא היה יכול להכניס את זה בהלכות כהנים אחרות, טומאת כהן, אבל זה מתאים יותר שהצורה שבה המצוה היא קשורה הרבה יותר לתפילה.
הקדמה — מצוות תמידיות בספר אהבה
נכון, לגבי “לברך כל יום”. לגבי זה, כי יש שני דברים שאפשר לומר בספר האהבה, מצוות תמידיות. אלו שני הדברים שעושים כל יום. אהבה ויראה. שניים, שניים. עושים את זה גם בתפילה, אולי זה רק מדרבנן, עושים את זה בתפילה, אני לא יודע, אבל אלו דברים שהם כל יום. טוב מאוד, אתה צודק שהרמב”ם אומר על שני הדברים בכל יום. כמו בספר האהבה, כמו שכבר דיברנו כמה פעמים, שאהבה זה שממשיכים לעשות עבודת ה’ יום יום, כל יום, כמה פעמים ביום. זה “באהבתה תשגה תמיד”, זה מה שפירושו אהבה.
לשון הרמב”ם: שתי מצוות עשה
אומר הרמב”ם כך: הלכות תפלה וברכת כהנים יש בכללן שתי מצוות עשה. מצות עשה א’ לעבוד את ה’ בתפילה בכל יום. לעבוד את הקב”ה בתפילה כל יום. זו לשון מעניינת, לא “להתפלל בכל יום”, כי הרמב”ם הוא כותב שכל מילה אצלו היא מילה. “לעבוד את ה’ בתפילה בכל יום”, לעבוד את הקב”ה דרך תפילה. השנייה היא “לברך כהנים את ישראל בכל יום”. על שני הדברים האלה לא ברור מאיפה המקור שזה בכל יום. גם תפילה, תזכור, לא יביא כראוי מקור שזה פעם ביום. הרמב”ם עומד על “לעבדה ולעבד את ה'”, לומדים מזה שזה כל יום. אני אומר לך, אני אומר לך, בכסף משנה הוא מדבר על זה. אני אומר לך, בכסף משנה לא כתוב ברור שזה כל יום, אבל כך אנחנו רואים מההלכה, מהמנהג, מהדרך שבה עושים את זה, שזה כל יום.
דיון: המקור ל”בכל יום”
אה, רבי יצחק רשם כאן את ספר המצוות. אה, שם כתוב כן? “שצונו לעבדו”, כך כתוב בפסוק “ועבדתם”, “ואשר תעבוד”. כן, אני לא רואה אבל שכתוב. הוא אומר, הרמב”ם, שבעצם “ועבדתם את ה’ אלקיכם” פירושו כל, לעשות כל המצוות, כלומר להיות עובד ה’. אבל חז”ל אומרים שהפירוש היותר ספציפי של עבודה פירושו תפילה. נו, טוב, אני לא רואה שהוא הביא את ספר המצוות מבחוקותיכם. על כל פנים, הוא מביא את זה כאן, אבל לא כתוב שם כלום. מעניין.
כאן עצמו מביא הרמב”ם שעבודה נקראת תפילה, תלמוד, ומקדש. על התורה, על המקדש? הרמב”ם מפרש, במקדשו פירושו שצריך להתפלל במקום המקדש. הוא אומר כך הרמב”ם במקום אחר.
דיגרסיה: לימוד בחול המועד וענין “חציו לה’ וחציו לכם”
אולי צריך לומר תורה, כי זה ערב, אומרים, לומדים עכשיו חול המועד. צריך לומר תורה, שתדיר ושאינו תדיר, קצת קשה לנו ללמוד, זה יום טוב. ולפעמים האנשים שעשו סדרי לימוד, עשו שזה עובר שבת, יום טוב, וכן הלאה. עד לאחרונה, כשהתחילו לעשות סדרים חדשים, ה, איך קוראים לזה, העמוד היומי. כן, כל הסדרים של השנים האחרונות כבר לא עושים את הטעות, הם עושים, זה לא נעצר בשבת ויום טוב.
אני חושב שהטעם פשוט, כי כמה זמן שלא היה הדבר של טכנולוגיה, עכשיו יש דבר שאדם שומע שיעורים, אז כל השיעורים היו מקומיים. אז עם יהודים מקומיים, צריך איפשהו ללמוד “חציו לה’ וחציו לכם” כל יום. אוקיי, יום כיפור, נעשה לפעמים יום יום כיפור, פורים, עשו כבר לא פלוג. אבל שבת, למה לא ללמוד את הדף היומי? או חול המועד, “ונתנו מהלכין לדעת”. רוצים לשמור על חול המועד רגיל, רוצים ללמוד משהו מענייני דיומא. אבל כשלימוד הוא כל הפרודוקציה, וצריך לוודא שהמיקרופונים עובדים, ושהמערכת עובדת, זה באמת לא דבר של שבת יום טוב.
מישהו רצה לשתף שיכול להיות שאלה שעשו את סדרי הלימוד הקודמים, הם לא חשבו שילמדו ביוניון. ביוניון זה כל אחד בצד שלו, והלימוד הוא כזה אמירה, זה כמעט כזה דברים. יכול להיות שמותר אפילו לומר את זה תשעה באב, כי זה סתם סדר היום שכתוב בפוסקים. התורות שלנו הן תפילות קינות.
דיון: למה לא מודדים ממש “חציו לה’ וחציו לכם”
היתה לי מחשבה אחרת, אני מבקש לסלוח על הסטייה, אבל שאלתי, למה אנחנו לא רואים יהודים שהם מחמירים גדולים, האנשים שיש להם על שולחן הסדר טבלה של שיעורים, למה לא יהיה להם שעון שימדוד את הדקות, ושיעשו ש”חציו לה’ וחציו לכם” יהיה ממש חציו?
והתשובה שלי היתה עם הקדמה של מעשה ידועה מר’ ברוך מרדכי. יהודי ראה את ר’ ברוך מרדכי יושב עם גמרא ואוכל פופקורן. שואל אותו את ראש הישיבה, “ככה לומדים גמרא?” אומר לו, “לא, ככה אוכלים פופקורן.”
אז פשוט, התשובה שלי היא כך, שאצלנו ה”חציו לכם” הוא גם “לכם”. איך אוכלים את הסעודה? פותחים זמירות, שרים זמירות, אומרים דבר תורה. ה”לכם” הוא גם מעורב עם “לה'”. וה”לה'” הוא גם, כשיושבים ולומדים, מחזיקים גם קפה, נהנים מהלימוד. ה”לכם” וה”לה'” הוא הדרך החסידית שזה מעורב, זה נעשה חבילה גדולה אחת. אז על זה, זו תשובה טובה, לא? על זה לא צריך לחלק חצי וחצי ממש.
מעניין, כן. כשיגיעו לסימן תרנ”ט, נראה איך הרמ”א רוצה כן לכאורה לעשות ממש שיהיה חצי וחצי. כן, הוא אומר את הצבי, שהולכים לבית המדרש והולכים הביתה. אבל הרמ”א גם לא חשב שיאמרו זמירות בסעודה או דברי תורה? אני לא יודע. אני חושב שההוא הוא באמת “לכם”. “לה'” פירושו שלא שותים קפה. זה תירוץ טוב, אל תבטל את התירוץ. לא, זה אמת.
מצוות תמידיות — תלמוד תורה ותפילה
על כל פנים, כן, גם הייתי רוצה לומר שצריך לתפוס ספר החינוך מתכוון למצוות תמידיות. חשבתי כך, שאפילו יום טוב, הרבה פעמים מתבלבלים. בא יום טוב, זה סדר יום אחר לגמרי. אבל בעצם המצוות התמידיות, הדברים החמורים, צריך להמשיך. אפילו אם לאדם יש שיעור מסוים. אבל תלמוד תורה לא בחצאים. תלמוד תורה במידה. כתוב כאן שתי מידות, תמידיות. כאן תמידיות פירושו 24 שעות ביממה. תלמוד תורה לא כל יום, אלא כל היום, כל יום כל היום. דיברת כך אמת. חשבתי שזה כמו דומה, להביא תורה, לאדם יש צרכים רוחניים וצרכים גשמיים, כן? גשמיות צריך לאכול, מה שלא יהיה, שתיים שלוש פעמים ביום, וזה צריך להחזיק אדם בנפש. הנפש צריכה להתפלל וצריכה ללמוד. אז זה כאילו מישהו יאמר, אוקיי, פסח אוכלים רק מצה, לא אוכלים את המאכלים הרגילים שאוכלים כל השנה, אבל עדיין ממשיכים לאכול. יש פעם אחת יום כיפור שלא אוכלים, גם, אוכלים לפני ואחרי. אי אפשר להתנתק. יש, אתה רוצה לעשות מסיבה מיוחדת, דבר מיוחד, קודם צריך לאכול. אז קודם אדם צריך לאכול קצת, ללמוד כל יום, להתפלל קצת כל יום. קריאת שמע אומרת לנו את אותו הדבר. לפעמים מוסיפים פיוט, וכדומה. אוקיי, בכל מקרה, אומר הרמב”ם כך.
הלכה א — מצות עשה להתפלל בכל יום
אני הולך ללמוד את מצוות התפילה. אומר הרמב”ם, ההלכה הראשונה של פרק ראשון, הלכה ראשונה של תפילה, אומר הרמב”ם, מצוה להתפלל כל יום, מצות עשה, מצות עשה מן התורה להתפלל כל יום, שנאמר, מביא את הפסוקים, “ועבדתם את ה’ אלקיכם”. מפי השמועה אמרו חז”ל, מפי השמועה למדו שהלכה למשה מסיני, כתוב שזה בא ממשה רבינו, תורה שבעל פה, הם אמרו שעבודה זו, העבודה שהתורה מדברת כאן היא תפילה.
קושיא: הפסוק הראשון הוא ברכה, לא ציווי
ראיתי במפרשים, הרמב”ם מתקשה קצת, “ועבדתם את ה’ אלקיכם”, לכאורה בתורה זו ברכה. הקב”ה אומר, “ועבדתם את ה’ אלקיכם וברך את לחמך”. למה לא מביא “עשו את העבודה”? מה מביא בוקי ודעת כן באופן עשה? אז אולי על זה המדרש? לא? אין מדרש שעומד על הפסוק הזה ומפרשים אותו שזו תפילה? לא בטוח.
הפסוק השני: “עבודה שבלב זו תפילה”
וגם, אה, ונאמר, הפסוק השני שהוא מביא מ”והיה אם שמוע” הוא “ולעבדו בכל לבבכם”. אמרו חכמים, איזוהי עבודה שבלב? זו תפילה. כאן כתוב כבר יותר ברור. מלבד שבכלליות עבודה היא תפילה, עבודה שבלב היא בוודאי תפילה.
חידוש: עבודה שבלב היא העיקר, המילים הן הביטוי
עבודה שבלב, זה מאוד מעניין, כי תפילה פירושה לומר את המילים, אבל תפילה היא רק כאילו הסוף. כלומר, קודם יש עבודה שבלב, ואת זה מוציאים במילים. זה מאוד מעניין, כן? אבל אומרים, עבודה שבלב זו תפילה. פירושו שממש עיקר התפילה, כמו שנראה אחר כך ברמב”ם בפרקים המאוחרים יותר, הרמב”ם יש לו עיקר מצוות עשה של תפילה, וצריך לדעת שמדברים אל הקב”ה. כן, הייתי חושב… כי התפילה היא רק, איך אני אומר, ביטוי, הדרך שבה עבודת שבלב יוצאת במעשים… אי אפשר לראות על אנשים בחוץ אם יש להם עבודת שבלב, אבל התפילה מראה החוצה. אבל העיקר הוא עבודת שבלב, זה מה שמובן כאן.
הלכה א (המשך) — מקור המצוה של תפילה מן התורה
דברי הרמב”ם והדרש של “עבודה שבלב”
דובר 1:
לא. אין מדרש שעומד על הפסוק הזה ומפרשים אותו שזו תפילה. לא בטוח.
וגם, אה, כשלוקחים את הפסוק השני שמובא מ“והיה אם שמוע” הוא “ולעבדו בכל לבבכם”, אמרו חכמים “איזוהי עבודה שבלב? זו תפילה.” כאן כתוב כבר יותר ברור. מלבד שבכלליות עבודה היא תפילה, עבודה שבלב היא בוודאי תפילה.
עבודה שבלב — עיקר התפילה הוא בלב
עבודה שבלב, זה מאוד מעניין, כי תפילה פירושה לומר את המילים, אבל תפילה היא רק כאילו הסוף. כלומר, קודם יש עבודה שבלב, ואת זה מוציאים במילים. זה מאוד מעניין, כן? שאומרים עבודה שבלב זו תפילה, פירושו שממש עיקר התפילה, כמו שנראה אחר כך ברמב”ם בפרקים המאוחרים יותר, הדברים המעכבים את התפילה, צריך לדעת שמדברים אל הקב”ה.
כי התפילה היא רק… איך אני אומר, ביטוי, הדרך שבה העבודה שבלב יוצאת במעשה. אי אפשר לראות על אדם בחוץ אם יש לו עבודה שבלב. התפילה מראה החוצה. אבל העיקר הוא העבודה שבלב, זה מה שכתוב כאן.
פירושים אלטרנטיביים ב”ולעבדו בכל לבבכם”
אז הייתי חושב שכשאומרים עבודה זו תפילה, פירושו מה היתה עבודה חוץ מתפילה? לפני שנכנסים לחילוק של דיבור או הלב, כוונת הלב או המילים שאומרים, הייתי חושב שבדרך כלל מה שכתוב עבודה, לכאורה אדם שיודע חומש, שלומד תורה… עבודת המקדש, כן. פשט הוא, פירושו עבודת המקדש, פירושו קרבנות. ו”לב” פירושו לאפוקי קרבנות. כלומר, בוודאי לא להביא קרבן שהוא במעשה, מביאים כבש או דבר. עבודה שהיא בלב היא לא במעשה קרבנות. נכון. עכשיו, האם עיקר התפילה הוא בלב, בראש, במילים, אוקיי, זה כבר פרטים של זה.
אבל הייתי אומר “ולעבדו בכל לבבכם” וגם “אותו תעבוד”, לכאורה היו יכולים לומר פירושו לעשות כל המצוות. זה שם כללי להיות עובד ה’, כלומר לציית לכל מה שהקב”ה מצווה, כמו שזו העבודה של עבד. אני חושב שזה מה שמתכוונים היום. עבודת ה’, מה פירושו עבודת ה’? שצריך לעשות לא בחצי לב. “ואהבת את ה’ אלוקיך” ו“ולעבדו בכל לבבכם”. כלומר, אתה צריך להתנהג כמו יהודי, בעצם. זה רק שם כללי. וגם “בכל לבבכם” לא פירושו שתעשה דבר רק דברים שהם בלב. לעשות בכל הלב, לעשות באהבה, כמו “ואהבת את ה’ אלוקיך… בכל לבבך”. שהלב לא יהיה עם צביעות, לא כמו שכתוב עם שקר, שהוא אומר “מצא נשים ולמדו” וכו’, הוא אומר כמו…
החידוש של הדרשה
אבל זו דרשה אחת. הדרשה הבינו שזה חידוש לכאורה, יש סוג כזה של עבודה, שזו תפילה. איפה העבודה? לא במקדש, לא בקרבן, אלא בלב. זו עבודה אישית בין כל אדם להקב”ה, או משהו כזה, וזו תפילה. יפה מאוד.
“בכל יום” — מאיפה?
הפסוקים לא אומרים “בכל יום”
אבל זה מאוד מעניין, כי בשני הפסוקים לא ראינו שום שיעור בכל יום. הרמב”ם אומר אבל “בכל יום”.
תפילה מדאורייתא ומדרבנן — נשים חייבות בתפילה, צורת התפילה, ומנין התפילות
תירוץ הכסף משנה — מצוה בלי זמן צריכה להיות כל יום
אמת, אני כבר יודע מאיפה לקחתם שהכסף משנה מביא שהרמב”ן חולק על הרמב”ם, והוא אומר שזו רק מצווה דרבנן, וכך הוא מוציא מהגמרות. והוא מביא שהרמב”ם עצמו רואה יותר שלפעמים אדם בוודאי צריך להתפלל מן התורה, אבל ה”בכל יום” אינו… הוא לא רואה “בכל יום”. כך אומר הכסף משנה, ולכאורה הרמב”ם היה סובר שדבר שאין לו זמן צריך לעשותו כל יום, כי אם לא, מה תאמר, פעם אחת בחיים צריך להתפלל? הצד הרגיל, כשמכניסים משהו לזמן, אומרים שזה דבר יומיומי, אלא אם כן זו מצוה פעם בשנה, כמו מצה. אבל אם אין זו מצוה התלויה באיזה זמן, יום טוב מסוים, אלא זו מצוה שצריך להתפלל לפעמים, אז צריך להתפלל כל יום, כי אם לא מתי זה יקרה? אולי פעם בשנה, זה “שמא יפנה”.
ראיה מתפילין
חשבתי להוסיף לזה, שיש מצוות תפילין, ואנחנו יודעים כולנו שמניחים כל יום תפילין. לא כתוב ברור בתורה, או אפילו אולי באחרים… אני לא זוכר אם בתורה שבעל פה כתוב כן, צריך כל יום. אבל כל הפוסקים קיבלו בפשטות, שכאשר מצוה היא ענין של עבודת ה’, שהיא מצוה שצריך לפעמים, אתה יודע, צריך לעשות מחאה פעם אחת, אף אחד לא אומר שצריך לעשות מחאה כל יום. אוקיי, ללכת להשם כדי לא לעצור דברים טובים. אבל משהו שהוא עבודת ה’, משהו שקשור לנפש האדם, ללב האדם, שהוא יהיה עובד ה’, זו מצוה בכל יום. תפילין מזכירים, מזכירים לאדם שהוא צריך להיות עובד ה’, או ציצית, זו מצוה בכל יום. כך היינו לומדים את הרמב”ם.
תפילה היא דרך החיים
מה היה רע אם זה פעם בשבוע? אני מתכוון, שבת היא פעם בשבוע. תאמר כל שאר הדברים. זה כל יום, כמו שאדם אוכל כל יום. בעצם הם עשו את זה כחלק מהלייפסטייל. שלייפסטייל של יהודי הוא תפילה. כמו שכל יום אדם אוכל, ואדם ישן, ואדם עובד, וכל יום אדם עוסק עם אשתו. אלו דברים שקשורים לדרך החיים של אדם. כתוב בתורה שצריך להתפלל, לא כתוב מתי. אבל תפילה היא דרך החיים. זו אחת מהעבודה שבלב, זו אחת מהדברים שאדם צריך תמיד להיות מכוון אל הקב”ה, תמיד להודות להקב”ה. בכל יום היא הסדר החיים הרגיל, הכל קורה בכל יום.
דיון: מה משמעות “בכל יום” — פעם ביום או סדר החיים?
דובר 2:
צריך לשאול, כמו שאמרתי שצריך לאכול כל יום. צריך לשאול האם “בכל יום” פירושו דווקא פעם ביום, או שפירושו כל יום. יכול להיות ש”בכל יום” הוא קצת לאו דווקא, כי נראה מאוחר יותר שהרמב”ם אומר בבירור שזמן התפילה אינו מן התורה. אז מה פירוש “בכל יום”? לאו דווקא פירושו פעם ביום. אתה מבין? כשהוא אומר “בכל יום תהא תפילתו של אדם”…
דובר 1:
נראה כן, כי יש תשלומין. אוקיי, תשלומין אולי רק מדרבנן על הדבר. אני לא יודע בדיוק, אתה מבין? אני לא יודע בדיוק. יכול להיות, אתה צודק לפי הרמב”ם. אני יודע שלפעמים אדם מפסיד יום, הוא הולך לחתונה, למחרת זה יום הרוס לגמרי, הוא לא אוכל כראוי, הוא לא עובד, זה יום כל כך הרוס. הוא אומר שהוא לא קיים את אותו יום על התורה עם החשבון הזה.
התירוץ הוא שכל יום, יום רגיל שאדם עושה את כל מה שהוא עושה, כל יום אדם עושה את כל הבסיסיים. אדם רגיל, הוא רואה את ילדיו כל יום, הוא עושה חינוך כל יום באיזו צורה, זה לא שהוא רואה את ילדיו, הוא מסתכל עליהם, הוא רואה את אשתו כל יום, הוא נכנס לעבודה כל יום. אנשים עושים דברים כל יום. אז תפילה גם נעשתה חלק מהחיים, עבודה שבלב.
דובר 2:
טוב מאוד. אז “בכל יום” לא אומר שיש מינימום של פעם ביום. זה יותר כמו שאתה אומר, זה הסדר, או משהו כזה הייתי חושב שזה הגיוני יותר.
דובר 1:
כך אפשר לחשוב, כן.
דיון: שיטת הרמב”ן — תפילה רק בעת צרה
מעניין לראות, אתה מזכיר שהרמב”ן… העולם לא תופס, הרמב”ן אומר שיש מצוה רק בעת צרה, אבל לרמב”ן יש גם מצוה נוספת של מתפלל בעת צרה, שזו המצוה של תענית. לפי הרמב”ן יש מצוה דאורייתא שכאשר יש צרה… על הציבור או על היחיד, צריך לזעוק להשם, וזה ענין של לזעוק, וזה תענית.
חילוק בין תפילה בכל יום ותפילת תענית — ממורה נבוכים
ראיתי בפירוש, ואתמול עברתי במורה נבוכים בטעמי המצוות, הוא כותב בפירוש את החילוק, הוא עושה חילוק בין תפילה בכל יום ותפילת תענית, שיש לה משמעות אחרת, כי… יש לה גם סוג אחר של תפילה, כי הוא אומר שם לא להתחיל בשבח ו… נכון, גם התענית, מה צריך להיות ענין התענית, כל אחד זוכר, התענית היא יותר ענין להראות שכל דבר שבא, בא… לא עבודה שבלב, זה יותר להראות שכר ועונש, שכל דבר אינו מקרה, ומתרפאים על ידי עשיית תשובה. זה קשור לתשובה. למשל, תפילה רגילה אינה קשורה לתשובה, זה קשור לעבודה שבלב, אפשר לומר לזכור את הקב”ה, מה שתרצה, זה לא הנושא של עשיית תשובה. זה לא העיקר, תפילה של בכל יום אינה הנושא של בקשת צרכים, זה לומר שמה שעושים, מה שמקבלים, זה שכר ועונש. זה נושא אחר.
תפילת הרמב”ן אינה אותו דבר כמו זעקה בעת צרה של הרמב”ם
אם כאשר הרמב”ן אומר שהתפילה היא רק כשיש צרה, הוא לא אומר שיש רק את המצוה של צעקה בעת צרה כמו צעקת הרמב”ם בעת צרה. הוא אומר שלתפילה אין זמן של בכל יום. אולי בסך הכל הוא לא קיבל את הדרך שבית יוסף אומר בכסף משנה, שאם יש מצוה והתורה לא אומרת מתי היא, צריך שתהיה כל יום. אולי זה איפה שהמחלוקת העיקרית שלו היא. כן, כן. אני מתכוון שהפשט של הרמב”ן, נאמר בדרך אחרת, הרמב”ן… שהתפילה שהרמב”ן כן מחייב, תהיה גם שתהיה שבח והודאה ושאלת צרכים. זו לא הזעקה של עת צרה. זו לא זעקת הרמב”ם. זה לא אותו דבר. הרמב”ם קורא לזה זעקה בעת צרה, מה שהרמב”ן קורא להתפלל על הצרכים, אולי לאו דווקא בעת צרה, אלא להתפלל על הצרכים, אבל לא בכל יום. אלו גדרים אחרים, זה לא אותו דבר. המחלוקת אינה בדיוק שווה. הרמב”ן בקי, הוא לא מביא את לשון הרמב”ם.
סטייה: סדר של פסח
אבל אני חושב בסדר, שבסדר אנחנו… אומרים שם שבח והודאה, אני יודע, אומרים תפילה גם, ואומרים גם, מבקשים את הגאולה. אבל יש שם גם כמו שאנחנו אוכלים מרור ו”ונצעק”, אנחנו מדגימים גם צעקה כזו בעת צרה. אנחנו מזכירים איך היתה עת הצרה במצרים, יש בזה את הענין של צעקה בעת צרה, ואוכלים את המרור ממש כאילו מרגישים את הצעקה. אוקיי.
דובר 2:
כן. אוקיי, אז זו המצוה, זו מצוה, מצוות עשה. לרמב”ן יש טענה טובה, הרי כתוב בגמרא שקריאת שמע היא דאורייתא ותפילה היא דרבנן.
תירוץ הרמב”ם — הגמרא מתכוונת לנוסח וזמן, לא לעצם התפילה
אבל התירוץ הוא תירוץ הרמב”ם, וזה מה שהוא אומר כאן, שהגמרא אומרת שתפילה היא דרבנן פירושו נוסח התפילה או זמן התפילה וכדומה. הגמרא לא מתכוונת לומר את עצם המהות של להתפלל. זה חילוק הרמב”ם, ולכאורה זה מה שהוא מתכוון לענות על קושיית הרמב”ן.
אז מה הוא הולך לומר עכשיו? כן, אחד…
הלכה א (המשך) — “ולא משנה התפילה הזאת מן התורה”
דובר 1:
כן. לא רק שעצם התפילה היא דאורייתא, אבל בוודאי יש מינימום. מינימום אחד של תפילה הוא מן התורה. זה… הוא הולך לומר מאוחר יותר שאנחנו מתפללים פעמיים ביום לכל הפחות, או שלוש פעמים ביום, אז… מן התורה צריך רק להתפלל פעם אחת. אומר הוא, “ולא משנה התפילה הזאת מן התורה”.
לפי מה שהגענו עכשיו, אפשר להבין את זה אפילו יותר טוב. לא רק פעם אחת, אלא שיהיה מינימום מן התורה גם. מן התורה זה ענין, כמו שאתה אומר, אדם הוא מתפלל. הוא צריך להתפלל. “מהו אדם”, אדם הוא מתפלל. אין לי צומרה, אני לא רוצה אחת. אה, הרמב”ם, נכון, נכון. הוא לא אומר את המינימום, צריך להיות רק אחד. טוב מאוד, מעניין מאוד.
מן התורה אין נוסח, אין מנין, אין זמן
אממ… כן. “ולא משנה התפילה הזאת מן התורה”. מעניין מאוד. גם הנוסח, “משנה התפילה” שקורים לזה מטבע התפילה, הדרך שבה אנחנו מתפללים אינה מן התורה, “ואין לתפילה זו מנין קבוע מן התורה”. אני מתכוון שהקטע הזה נכנס מאוד ברור לדרך שבה אמרנו את זה, שלתפילה אין נוסח או… מן התורה, הכוונה שאין נוסח או זמן. אלא אולי היה מספיק, אולי גם מן התורה, צריך לחשוב על זה, שצריך תמיד להתחיל בשבח ולסיים בהודאה, האם זה כן מן התורה. יכול להיות שהעצם הוא מן התורה, ומודים בזה שכל יום אדם נזכר בקב”ה והוא מתפלל עבודה שבלב. כן.
הלכה א (המשך) — נשים ועבדים חייבין בתפילה
דובר 2:
כן, לא נראה כך. אומר הרמב”ם, “לפיכך, הואיל ואין זמן התפילה מן התורה”, והזמן אינו מן התורה, “נשים ועבדים חייבין בתפילה”. לפי שאין מצות עשה שהזמן גרמא, לא הזמן גורם, אלא המצוה היא מצוה תמידית. לכן צריך לומר. קריאת שמע שדיברנו עליה אתמול, הרי קריאת שמע הסיבה, אמרנו שקריאת שמע נשים פטורות, למה? כי זו מצוות עשה שהזמן גרמא. אבל תפילה הרי אינה מצוות עשה שהזמן גרמא, אחד שיש לה זמן, הזמן הוא מדרבנן. אז ממילא הן חייבות בתפילה. הגמרא אומרת אפילו לא,
תפילה מדאורייתא ומדרבנן — נשים חייבות בתפילה, צורת התפילה, ומנין התפילות
הלכה א (המשך) — נשים חייבות בתפילה
תפילה אינה מצות עשה שהזמן גרמא
דובר 1: לא הזמן גורם, אלא המצוה היא מצוה תמידית כזו. כמו קריאת שמע, מה אמר הרמב”ם? בקריאת שמע הסיבה, למדנו שקריאת שמע נשים פטורות, למה? כי זו מצות עשה שהזמן גרמא. אבל תפילה הרי אינה מצות עשה שהזמן גרמא. אה, יש לה זמן, הזמן הוא מדרבנן. מה פירוש שהן חייבות בתפילה? הגמרא אומרת אחרת.
לכאורה, לכאורה, מזמן התפילה היו אכן נשארות פטורות, או שהמצוה היא דרבנן זה אחרת? נשים ועבדים אולי רק חייבים בעצם התפילה? לכאורה.
חילוק בין הגמרא והרמב”ם
מעניין, הגמרא אומרת אחרת מהרמב”ם. הגמרא אומרת, למה… כן, זו משנה שנשים פטורות מקריאת שמע ומן התפילין, וחייבות בתפילה. אומרת הגמרא, למה תפילה? “דרחמי נינהו”. הגמרא אומרת שהן חייבות בתפילה כי תפילה היא פשוט רחמים. תפילה אישה גם צריכה, אישה לא צריכה להתפלל שהקב”ה יעזור לה? היא גם צריכה את זה. אבל הגמרא אומרת שזה הרי פשוט. הגמרא, לא, כי הוא חשב שזו מצות עשה שהזמן גרמא. עונה הרמב”ם עם הלמדנות שלו שזה נכון, מדאורייתא זה לא מצות עשה שהזמן גרמא, אלא הרחמים הם הדאורייתא. אבל מעניין שלא כתוב בספר המצוות של הרמב”ם.
שאלה: האם נשים פטורות מתפילות קבועות?
אבל אני רואה שהרב רבינוביץ’ גם שוקל את זה, האם הנשים היו צריכות להיות פטורות מהתפילות הקבועות שבכל יום, אולי ישארו עם החיוב העצמי. ומה הוא אומר? הוא לא אומר כך, כי יכול להיות שהכלל שנשים פטורות ממצות עשה שהזמן גרמא הוא על הדאורייתא. לא, לאו דווקא, כי אנחנו רואים שבחנוכה ופורים יש איזו סיבה אחרת, כי “אף הן היו באותו הנס”. זה לא ברור. יש פוסקים מאוחר יותר, פוסקים מאוחר יותר, שחלוקים על זה.
שיטת המגן אברהם
אני זוכר למשל, כל אחד יודע שהמגן אברהם אמר שנשים חייבות בתפילה, אומר המגן אברהם, אם נשים לא מתפללות, אבל הוא אומר שכנראה הן כן מתפללות. כל אישה אומרת איזה ברכות השחר, איזה מודה אני, ויוצאים בזה, כי הוא הולך עם הדרך שהנוסח אינו מעכב. הנוסח והמנין, הנוסח הוא דבר נוסף, אבל הזמן שלו הרי שהזמן גרמא. אבל יכול להיות שהרמב”ם למד שפעם שהנשים חייבות כי זו מצוה שאין הזמן גרמא, אלא כשתיקנו את האופן איך לעשות את זה, הן כן חייבות, כי עצם המצוה אינה מצוה שהזמן גרמא.
המנהג למעשה
אבל למעשה לא רואים, רוב הדורות לא רואים שנשים היו מתפללות שחרית מנחה מעריב. אפילו לא נשים בסמינרים, אפילו לא… אפילו הרבנית של הבעלזער מיידל, הרבנית של הרמ”א, בת הרמ”א, כשהיא כבר היתה עסוקה, עשו לה תפילות, תחנות כאלה ביידיש, כי הן לא התפללו את התפילות הרגילות. אבל רואים שלכאורה, המנהג ישראל על פי רוב, הפוסקים של היום, בפרט הליטאים, כן סוברים שנשים חייבות להתפלל, לפחות פעמיים ביום. לא נראה לי המנהג, נראה לי שהמנהג הוא שהן חייבות בתפילות, שהן מתפללות, הן אומרות מודה אני, יש להן נוסחאות התפילה שלהן. כך אפשר לומר לפי הרמב”ם. אפשר לומר אחרת, שמה שהגמרא אומרת “נשים חייבות בתפילה”, ואני לא יודע מתי המשנה אומרת “תפילה”, הרי זה כן הנוסח, הסדר והנוסח. אני לא יודע. אוקיי.
הלכה ב — צורת התפילה מדאורייתא
“חיוב מצוה זו כך הוא”
דובר 1: אומר הרמב”ם הלאה, “אלא חיוב מצוה זו כך הוא”. אה, עכשיו מה כן מדאורייתא? עכשיו הרמב”ם הולך להסביר, עד עכשיו הרמב”ם הסביר את עיקר הדין, עכשיו הרמב”ם הולך להסביר בעצם איך נעשה שכן יש נוסח התפילה. הוא מתחיל עם זה איך היסטורית, אבל כאן הוא מסביר מהי עצם התפילה. עצם התפילה, ההגדרה כשאומרים “זו תפילה”, מה פירוש תפילה? תפילה לא אומרת רק לתת “רשימת מטלות” לבורא “אני צריך את זה ואת זה”, אלא יש לזה אופן. יש לזה אופן שזה אומר דרך יפה של הכנעה של בקשה ממלך. צריך לומר קודם את השבח ולבקש ולסיים בשבח. אני לא יודע אם זה מעכב. אני לא יודע אם זה… אני לא יודע האם זה מעכב, אבל הרמב”ם כן נראה שעצם צורת התפילה… נכון, נכון. אבל אתה יכול לתת לעצמך נוסח. אבל זה לא פשוט שיש עיקר הדין, הרמב”ם מציב את עיקר הדין, אחר כך איך יוצאים, או שאתה יכול בעצמך או לעשות נוסח. זה יותר שזה הוא אומר כדי להסביר למה זה השתנה. שפעם אכן כך היה המנהג, התפללו בכל יום כל אחד בעצמו, אחר כך זה השתנה.
דיון: תפילה צריכה להיות בצורה של עבודת השם
דובר 2: לא, אבל אני הייתי אולי כן אומר, שאם תפילה תהיה רק “אני צריך פרנסה, בבקשה תן לי פרנסה”, המילים למשל, כמו שאדם היה חושב כאן, זה בכלל לא עבודת השם. לא הודית ולא הכרת שהקב”ה גדול, ושהקב”ה לא חייב לך כלום. זו תפילה, זה כמו כשאדם הוא עני, הוא קורא כל יום לעשרה אנשים לבקש. כן, הוא גם מבקש מהקב”ה. זה לא היה נקרא בכלל תפילה. תפילה צריכה להיות בה איזו חשיבות מסוימת, איזו עבודת השם מסוימת.
תפילה מן התורה ותקנת אנשי כנסת הגדולה — נוכח המקדש, מנין התפילות, ונוסח התפילה
נוכח המקדש — כיוון התפילה מן התורה
דובר 1: אני מסכים, אני מסכים. אני רק רוצה להוציא, אני לא רוצה להבין שזה הדין. אם למשל מישהו, בדיעבד, למשל כמו הנשים שהמגן אברהם אומר וכדומה, מישהו שלא מתפלל עם הסדר, הוא כן מתפלל, אני כבר יודע שיש הלכות, כי הרי היה יפה שתעשה על הסדר הנכון, אבל אין חיוב שאתה חייב לעשות כך. הרמב”ם מניח את זה כך, “חיוב מצוה זו כך הוא”. מאיפה לוקח את זה הרמב”ם? יש גמרא שאומרת על זה שצריך להיות שבח? אני זוכר דבר כזה, אבל הגמרא אומרת שזה יהיה מדאורייתא? הרמב”ם סבר שזה עיקר תפילה או יסוד התפילה? זה בוודאי מאחורי הסדר, המבנה של התפילה שיש לנו, והגמרא אומרת את זה מחוץ למבנה. הגמרא מביאה לשונות כאלה, “לעולם יסדר אדם שבחו של מקום ואחר כך יתפלל”, ונראה שזה משהו שהיה קדום. הגמרא אומרת “לעולם יסדר אדם שבחו של מקום”, שכן מצינו במשה, אומר, “אתה החילות להראות”. ברור מזה ש”שכן מצינו במשה”, הרמב”ם סבר שזה אומר שזה כבר מדאורייתא. זו צורת התפילה.
דובר 2: זה לא חלק מתקנת חכמים של מטבע התפילה, אלא זה עוד לפני מטבע התפילה.
דובר 1: אבל זה היה עוד לפני מתקני התפילה.
דובר 2: אבל משה רבינו גם התפלל על הנוסח הזה.
דובר 1: כן.
דובר 2: זה כבר היה מונהג אז.
דובר 1: טוב, בסדר. כן, בוא נקרא. “אלו”.
דובר 2: כן.
לשון הרמב”ם: שבח, בקשה, והודאה
דובר 1: “אלו”, איך עושים את זה? “חיוב מצוה זו כך הוא, שיהא אדם מתפלל ומתחנן בכל יום”. אדם צריך כל יום… יש הבדל בין המילים “מתפלל” ו”מתחנן”?
דובר 2: אני לא יודע.
דובר 1: להתחנן. הוא אומר, איך עושים את זה? “ומגיד שבחו של הקדוש ברוך הוא”. אומרים את השבח של הקב”ה, כלומר כמה גדול הקב”ה. השבח הראשון אינו שבח אישי. הקב”ה הוא… שבח פירושו לשבח, לא להודות. כן, אחר כך הוא גם אומר “נותן שבח והודאה”, אבל קודם זה לא שבח אישי, אלא הקב”ה גדול, הקב”ה הוא מלך כל העולם, “מלך מלכי המלכים הקדוש ברוך הוא, הגדול הגבור והנורא”, גדולתו של הקב”ה.
“ואחר כך שואל צרכיו שצריך להם”, מבקש את הצרכים שהוא צריך, והוא מבקש את זה “בבקשה ובתחנונים”. רואים כאן ממש ברור, מבקשים את הצרכים האישיים. לא מבקשים כאן על הגאולה, ואני לא יודע על כלל ישראל. מבקשים על… מה שאישי. “צרכים רבים”, זה גם צרכים רבים. “שצריך להם”, הוא אומר כאן קצת על… כל אדם צריך גם… “מתפלל ומתחנן”. הצליל כאן הוא קצת דבר אישי.
אוקיי. “ואחר כך נותן”, אחר כך נותן שבח והודאה… זה נכון, אבל הרמב”ם מספר את המעשה שהיה בזמנים קדומים, בתפילה קצרה, שזו תפילה בציבור וכן הלאה. אומר, “ואחר כך אחר שאלת צרכיו נותן שבח והודאה להשם על הטובה שהשפיע לו”. הוא מודה לקב”ה באופן אישי. הוא אומר את שבחו, הוא מתחיל בשבח, “בורא גדול, אתה מלך העולם”, ואחר כך אומר, “בורא גדול שעשה לי כל כך הרבה טוב”. והוא מודה לקב”ה, “שבח והודאה”.
דיון: הבדל בין שבח והודאה
דובר 2: הייתי אומר שאם לא היתה המילה “שבח”, לא היה צריך להיות כל כך דחוק. היית יכול לומר פשוט, קודם אומר את גדולת הקב”ה, ואחר כך אומר הודאה. הודיה אינה אותו דבר כמו שבח. אבל אתה יכול לומר שהרמב”ם סבר… הרמב”ם כותב בשמונה עשרה יש גם שניהם, יש שבח לפני הודאה. ולכן אומר שהרמב”ם סבר שסתם להודות לקב”ה, לא כפשוטו שמודים לקב”ה, הקב”ה אינו אדם שצריך לומר לו תודה. הרבה יותר ברור כשאתה אומר, זה שבח על הדברים הפרטיים שהשפיע לו, על הטובה שהשפיע לו.
דובר 1: יוצא מזה שהתודה היא גם בעצם שבח, רק כמו שאתה אומר, זה סוג אחר של שבח. אבל הייתי אומר פשוט, יותר בגשמיות הייתי אומר שזה בכלל שני דברים אחרים. כאן אתה רואה, הקב”ה גדול. כאן אתה אומר, “ריבונו של עולם, תודה שנתת לי”. תודה אי אפשר לומר לקב”ה, אני מתכוון, תודה זו ברכה, כן? יישר כוחך. אבל תודה… ראיתי אנשים שואלים אם מותר לומר “תודה לבורא עולם”, אבל ברור שתודה פירושה הכרת הטוב. זה היה מוציא עם פשיטא.
דובר 2: אמת, אמת, זה דחיקה רחוקה. אני רק אומר שזה טכנית… תודה פירושה הודיה, או? אומרים תמיד תודה. תודה היא… המשמעות של המילה היא הודיה. אחר כך אומר הרמב”ם שאסור להתפלל בלשון עלגה. יכול להיות שלומר “תודה” זו לשון עלגה. אולי זו הבעיה. “תודה לך יש לי”. “תודה” לא פירושה “יישר כוחך”. “תודה” היא משהו מילה חדשה בלילה. “תודה” היא הודיה, זה אומר ת-ו-ד-ה. אוקיי.
“כל אחד ואחד כפי כחו”
דובר 1: אומר הרמב”ם, “כל אחד ואחד כפי כחו”. מה שהוא אמר עכשיו, השבח, השאלה, וההודאה, זה “כל אחד ואחד כפי כחו”. כן, כלומר זו החירות. אתה לא חייב להיות לך מהלך כמה, מתי, ובאיזה נוסח. כל אחד לפי מה שהוא מבין, לפי כוחו. “כוח” לא פירושו כאן כוח, זה אומר את שפתו, יכולתו, הבנתו.
והרמב”ם הולך להסביר את זה, את “כפי כחו”: “אם היה רגיל מרבה בתחנה ובקשה”. הוא אומר שוב “מתפלל ומתחנן”, וכאן אומר “תחנה ובקשה”. המילה “תחנה”… אלה כולם שמות נרדפים כאן, לפי מה שאני רואה. אולי כל דבר פירושו במקור משהו, אבל אני לא רואה שאפשר לדייק כאן, כי הוא היה צריך לשמור על אותה לשון כמו כאן. אני מתכוון שזה לא דווקא “תחנה ובקשה”. אולי בעיקר, באופן כללי, בעיקר, למעשה, עיקר התפילה היא התחנה. הכל סביב זה. אי אפשר סתם להיות מסכן ביחד בעולם? לא, אומרים קודם “אתה גדול” וכו’. “רגיל” כאן גם לא פירושו רגיל, “רגיל” פירושו יותר כמו “למוד”, כמו שהוא ראה את זה כמה פעמים. “למוד” ו”רגיל” פירושם אותו דבר. זה אומר שיש לו שפה טובה.
“ואם היה ערל שפתים”, יש לו פה סתום, הוא מדבר בקושי, “מדבר כפי יכלתו”. גם לא מדברים, כי לכאורה הדבר יכול אפילו להיות חצי במחשבה. כן, הוא חלש, הוא לא יכול להחזיק מעמד בתפילה. זה אומר שאין לו סדר, הוא לא חושב בצורה מסודרת. “ערל שפתים” פירושו כמו בדרך כלל, שאם אתה נותן לבחור של היום לכתוב תפילה, זה ייראה כך: יהיה זכר, נקבה, יחיד, רבים, יידיש, אנגלית. זה “ערל שפתים”, בקיצור. אבל אם הוא לא יכול, הוא מדבר מה שהוא יכול.
זמן התפילה מדאורייתא
ומתי עושים את זה? “בכל עת שירצה”, כשתופס אותו חשק להתפלל. הוא צריך פעם אחת ביום, אבל לא היה הבדל בבוקר, אחר הצהריים, בלילה. הוא צריך כל יום. אדם לא צריך כל יום.
הלכה ג — מנין התפילות מדאורייתא
דובר 1: אוקיי, וחיוב, אומר, וחיוב מנין התפילות, כל אחד כפי כחו. גם היה כל אחד לפי יכולתו. יש מתפלל פעם אחת ביום, אנשים מסוימים היו מתפללים פעם אחת ביום. ויש מתפלל
תפילה מן התורה ותקנת אנשי כנסת הגדולה — נוכח המקדש, מנין התפילות, ונוסח התפילה
נוכח המקדש — כיוון התפילה מן התורה
דובר 1: אני לא יודע מה הוא צריך לדעת את זה, אנחנו מכניסים כאן רגשות. אני לא יודע, אולי לפי מה שהוא מבין שיפה לעשות רמז, להתפלל פעם אחת או פעמיים וכדומה.
אוקיי. אומר הרמב”ם הלאה, אבל דבר אחד, מעניין לראות, לאיזה כיוון התפללו. גם זה נראה מן התורה. וכולם היו מתפללין נוכח המקדש. נראה שגם זה היה מעיקר התפילה. כן, וכשזה לא מן התורה, פירושו שזה ממש מדאורייתא, אבל זה דבר כללי, זה לא תקנת חכמים, אבל את זה תמיד עשו. התפללו נוכח המקדש, לכיוון מקום המקדש, בכל מקום שיהיה, בכל מקום שהיו, התפללו, כמו שכתוב בפסוק, “והתפללו אל הבית הזה”. בכל מקום שהיו התפללו.
מאוד טוב. וגם כתוב, אצל דניאל כתוב במפורש. ה”והתפללו אל הבית הזה” הוא קצת דרש, כי יכול להיות שבאו לשם. יכול להיות שרואים גם קצת אצל יעקב, “אין זה כי אם בית אלקים וזה שער השמים”, כתוב שהוא אמר שכאן המקום ש”אין זה כי אם בית אלקים”. על דניאל כתוב במפורש שהוא התפלל כנגד ירושלים, עם חלון פתוח.
וזה מעניין, כי צריך לחשוב, זה לכאורה, הוא מדבר עוד לפני שהיה בית המקדש.
דובר 2: מאוד טוב.
דובר 1: לא, דניאל היה בזמן החורבן.
דובר 2: אבל אני אומר, שהחיוב הוא מן התורה, כתוב שזה מהר סיני.
דובר 1: מאוד טוב, זה מאוד טוב. זה אמור טוב. בוא נאמר שהמקדש אז היה המשכן.
הרמב”ם במורה נבוכים — אברהם אבינו תיקן כיוון התפילה
אה, יש דבר מעניין שראיתי. הרמב”ם במורה אומר שאברהם אבינו תיקן את מקום התפילה, כי כתוב “כיוון התפילה”, הוא קבע את התפילה. שם כתוב “אשר יאמר היום בהר ה’ יראה”. אז אברהם אבינו תיקן את הדבר שיתפללו לכיוון הר המוריה. כך אומר הרמב”ם.
הרמב”ם רק אומר, והוא אפילו אומר טעם למה, אבל… והוא אומר שאפילו לא כתוב בתורה במפורש שמקום המקדש יהיה שם, הוא אומר שהוא נותן טעמים, כי לא רצו שהגויים יתפסו את זה, וכדומה, סיבות אחרות למה לא כתוב ירושלים. אבל משמע מהרמב”ם, כך נראה, שזו תקנה של אברהם אבינו. אז כבר כל היהודים היו מתפללים לכיוון, אוקיי, קח את זה, לכיוון ירושלים עוד מאותם זמנים, רק לא כתוב במפורש. אבל כך נשמע מהרמב”ם.
הכסף משנה — שני פירושים על “בכל מקום שיהיה”
אבל הכסף משנה אומר “בכל מקום שהיא” יכול לומר שני דברים: או שזה אומר בכל מקום שהיהודים נמצאים, אם הם באמריקה, אם הם במדבר, מתפללים לכיוון בית המקדש. או אומר, המקדש בכל מקום שהיא, אם זה בשילה, אם זה בגלגל, אם זה במדבר. “המקדש” לא פירושו בית המקדש, זה אומר המשכן, משכן שילה, מה שזה לא יהיה.
אני אומר, אז לפי המקור שלי בטוח שזה אומר את הדרך הראשונה.
דובר 2: כן, כן, אני מבין.
“שכינה במערב” — הסבר הרמב”ם
דובר 1: הרמב”ם גם מביא שהוא לומד שכתוב “שכינה במערב”. “שכינה במערב” אומר הרמב”ם, מה פשט “שכינה במערב”? שאברהם אבינו הלך נגד עבודה זרה. כל עובדי עבודה זרה משתחווים למזרח, כי השמש עולה שם. אז הוא עשה בדיוק הפוך.
אבל גם “מערב” לא פירושו ספציפית מערב, זה אומר במערב של מקום המקדש, של הר הבית. מעניין, אנחנו מתפללים למזרח משם, כי במקרה אנחנו מערב לארץ ישראל, אבל בעצם זה לא מזרח, זה בעצם “שכינה במערב”.
הכסף משנה — ראיה מ”עבדיהו בתורתו, עבדיהו במקדשו”
הכסף משנה גם אומר, מאיפה יודעים שהנוכח המקדש הוא דבר בסיסי עוד לפני תקנות חכמים? אומר, הוא מביא שם “עבדיהו בתורתו, עבדיהו במקדשו”. אומר, “במקדשו” נכתב עוד לפני שהיה בית המקדש. אז, כך למד הרמב”ם, לעבוד למקום המקדש. כך למד הרמב”ם פשט. הוא מביא הרמב”ם בפירוש המשניות ובספר המצוות ביחד, ש”עבדיהו במקדשו” לא פירושו “במקדשו”, זה אומר “למקדשו”.
נראה מהרמב”ם שכאילו זה… למדנו גם שעבודה זרה נקראת, לא עמדנו כראוי על זה, אבל העניין הוא, כשיש מקום תפילה, אפילו שאינו שם, מתפללים לכיוון מקום המקדש, הרמב”ם הבין שזה דבר בסיסי.
השוואה למוסלמים — כיוון תפילה הוא דבר בסיסי אנושי
גם כי למשל המוסלמים גם החזיקו בזה כדבר בסיסי. הרמב”ם רצה לומר שהם מתפללים למכה, הם גם עשו את זה להכעיס את היהודים. קודם לכתחילה גם הם התפללו לירושלים, אחר כך רצו להיות שונים, עשו כך. הוא הבין שזה פסול, ולכן אומר שאברהם אבינו הלך אחרת מעבודה זרה. עבודה זרה גם היתה לה דרך איך מתפללים, מתפללים למזרח כי שם השמש. אז זה דבר בסיסי, להתפלל לכיוון מסוים.
אצל אברהם אבינו גם ראינו הפוך, שאנחנו לא אוהבים את הדבר שחייב להיות היכל שצריך להתפלל בו, אבל לכיוון כן יש, אבל הפוך מההיכל שלהם. זה תמיד שני סוגי דברים: קצת עושים אותו סוג דבר אבל אחרת, קצת לא עושים בכלל. זה מהדברים שעושים, עושים כיוון תפילה, לא מתפללים סתם לעולם.
נראה שלאנשים יש שזה חסר, אי אפשר סתם להתפלל, להתפלל באוויר. מתפללים לאיזה כיוון. למה? אני לא יודע, כך זה הולך.
דיון: נפקא מינה להתבודדות — צריך להתפלל למזרח?
זה לא סתם, כי אני חושב למשל חידוש חדש, חידוש חדש להלכה של היום. הם אמרו, כן, והם אומרים תמיד, אני מתכוון, אני יודע שזו הלכה, אבל ר’ נחמן מברסלב טען שאדם שמתפלל באופן פרטי, הוא עושה התבודדות כמו שהוא קרא לזה, הוא מקיים בעצם תפילה מדאורייתא. כך מביא, ר’ נחמן אמר שיעשו התבודדות, הוא מביא את הרמב”ם. שכשמסתכלים ברמב”ם רואים שעיקר התפילה אינה לומר מה שכתוב, עיקר התפילה היא לומר “כפי יכולתו”, שהוא ישפוך את ליבו וממש יאמר. אמר שהתפילה שצריך כן לעשות, התפילה שצריך לעשות היא מה שצריך לעשות, כדי שיתחברו בעבודת ה’.
אז יוצא מהרמב”ם, קודם כל, שצריך להיות בטהרת הגוף והידים, כמו שכבר אמרנו. שנית יוצא שאם עושים התבודדות צריך לעשות למזרח. כי אם נוכח המקדש היא תקנה כללית, זה לא דבר מדאורייתא, זה דבר שהוא לפני נוסח התפילה אולי כשאדם מתפלל באופן פרטי זה גם עניין.
אני מתכוון, פעם אנשים היה להם את החוש בראש וידעו איפה מזרח. רוב האנשים שתשאל היום, תעמיד אותו במקום אקראי, הוא לא יידע, ביער הוא בכלל לא יידע איזה צד זה מזרח. הוא יצטרך ללכת לחפש. פעם זה היה עניין, שכשאדם… אנחנו לא חיים כל כך עם הרעיון לאיזה צד אני נמצא. תודעת האדם, כי פעם לא היו שום מפות ודייס. הדבר היחיד שהיה זה שידעו איזה צד.
דובר 2: לא, אני יודע.
דובר 1: לא, אני חושב שהחיוב אולי השתנה, כי זה היום לא חלק מתודעת האדם.
דובר 2: אה, אוקיי, מה… חידושים.
דובר 1: אוקיי, אנחנו מדברים עכשיו מה החיוב.
דובר 2: לא, מה שאני מתכוון לומר, לכבוד זה אולי מספיק שהאדם מתפלל לכיוון, אני מתכוון במחשבה.
דובר 1: שוב, הכל הולך לירושלים. עושים מעשה, כי מה שהיה, פעם, היום פחות יש, אבל היה לכל היהודים, שכשהיתה להם צרה הלכו לבית המדרש, והלכו לדרום קודש, והתפללו לדרום קודש, דברים כאלה. יש גם את זה להיות. אפילו בבית המדרש, הרבה בתי מדרש חסידיים, משחקים עם עניין המזרח. זה לא לגבי מזרח, זה לא לגבי מזרח בכלל. אבל צריך את זה לבעיות כאלה, כי צריך לבנות דרך מסוימת.
אני אומר, אם זה כל כך בסיסי כמו שזה ממש עיקר התפילה לתפילין מן התורה, לא היו משחקים. רחוקים מאוד מירושלים, נמצא איך לחשב. זה אף פעם לא מובא בדיוק, מה שאומרים שצריך להיות דרום מזרח. בטוח שהעיקר להיות איזה דרך, שזה לא דווקא בדיוק.
אבל כך, זה כבר משפטי, ואני כבר יודע שצריך כך, מאוד נכנס. למעשה היה גם העניין בבתי המדרש. אני מתכוון, בקבלה יש גם שיתפללו לכל ארבעת הצדדים. בתי המדרש, בתי המדרש הקדומים, היו ספסלים לכל הצדדים. אבל בתפילה עומדים. עומדים למזרח. אבל נראה את הרמב”ם על זה.
הלכה ג: “וכן היה הדבר תמיד ממשה רבינו עד עזרא” — תפילה לפני התקנות
תרגום לעברית
אוקיי, אומר הרמב”ם הלאה, “וכן היה הדבר תמיד ממשה רבינו עד עזרא”. ממשה עד עזרא, מה היה העיקר בתורה שבעל פה, מעניין הרמב”ם. החל מאנשי כנסת הגדולה. היה כך, שהתפילה הייתה מסורה יותר לכל אדם, כמה פעמים להתפלל והנוסח וכן הלאה.
ראיה מתנ”ך — תפילות בלי נוסח קבוע
לכאורה, אפשר להביא ראיה לכך, כפי שנאמר לפני דעת הרמב”ם. הרי אפשר לעיין בחומש. רואים, יעקב אבינו אמר תפילה, דניאל אמר תפילה, ירמיהו אמר תפילות. יש הרבה תפילות בתנ”ך שרואים ממשה עד עזרא. לא רואים שאף אחד מהם אמר “ברוך אתה ה'”. סדר שמונה עשרה. הם אמרו לפי הצורך, לפי הענין.
שיטת הרמב”ם — חכמים מגיבים למציאות, לא עושים דברים חדשים
הרמב”ם, בכל פעם שקרה שינוי גדול, מייחס זאת לגלות, לקשיים. כן, זה אכן כך. יכול להיות שזה נובע מהרגישות שלו לבל תוסיף, שלא לעשות שינוי גדול בתורה. אבל השינוי קורה במציאות, ואחר כך קורה שינוי בתורה.
הרבה פעמים, לא רק שינוי גדול, כשזה נעשה כמו פורמליזציה. כן, כשכתבו, דיברת כנראה על… כשכתבו את המשנה, או את התלמוד, הרמב”ם עצמו. כשזה נעשה יותר כמו… כשזה נעשה יותר כמו קביעות, שעושים סדר, נוסח, בדרך כלל קודם לכן היתה איזושהי צרה גדולה.
אנשים למשל היום למשל לא מבינים למה כל דבר נעשה עם הפורמולות שלו. יש סדר איך עושים חתונה, ואיך עושים טיש, לכל דבר יש סדר מסוים. צריך לדעת, כיוון שגלו ישראל, היו צרות גדולות, ושכחו פחות או יותר. העולם היה עושה כפי שהיה קודם, לא היו צריכים כלום, אבל נעשה שזה נעשה פורמלי.
ואני חושב שלרמב”ם יש כמו ענין שחכמים לא עושים דברים חדשים, אלא חכמים מסתכלים על המציאות. משה רבינו לא הלך להוריד סלו סתם כך, אלא העולם היה רעב, כמו שכתוב בנחלת נביאים. לא הולכים לעשות סידור. החכמים אינם דיקטטורים שמחפשים לשנות דברים כי ככה בא להם, אלא הם כאן כדי לעדכן את התורה, וכשהתורה צריכה להתאים את עצמה.
הלכה ד: “כיון שגלו ישראל בימי נבוכדנצר הרשע” — בלבול הלשונות
אומר הרמב”ם, “כיון שגלו ישראל בימי נבוכדנצר הרשע”, בגלות הראשונה, חורבן בית ראשון, כשנבוכדנצר הרשע גירש את היהודים, “נתערבו בפרס ויון ושאר האומות”, הם נתערבבו באימפריות של פרס, של יוון, ומחשמו”מ, “ונולדו להם בנים בארצות הגוים”. הוא לא מתכוון לאימפריות, הוא מתכוון גם לאימפריות, אבל הוא מתכוון גם לאנשים. פשוט בארצות. יכול להיות שהם נשארו בארץ ישראל, אבל ארץ ישראל הייתה חלק מהאימפריה הפרסית.
ו”ונולדו להם בנים”, כך הוא אומר כן, “ונולדו להם בנים בארצות הגוים”, הם גורשו והיו גויים על השפה. ואותן הבנים נתבלבלה שפתם, זה אנחנו רואים קצת את הענין של “שמרנו את לשוננו”. ממשה רבינו היה, כמו שאנחנו מזכירים תמיד בפסח, “שמרנו את לשוננו”. אבל בגלות נעשה “נתבלבלה שפתם”, נתבלבלה השפה, שהיא “והיתה שפת כל אחד ואחד מעורבת מלשונות הרבה”.
מאד מעניין. זו תופעת גלות. כשעם יושב זמן רב מאד במקום אחד ואין כמות גדולה של הגירה, השפה נשארת מאד ברורה ומעניינת.
בלבול הלשון בגלות והתקנה של שמונה עשרה ברכות
הלכה ד (המשך) – “נתבלבלו שפתותם” והענין של “שלא שינו את לשונם”
מעניין, כאן רואים קצת את הענין של “שלא שינו את לשונם”. ממשה רבינו היה כמו שמזכירים תמיד בפסח “שלא שינו את לשונם”, אבל בגלות נעשה “נתבלבלו שפתותם”, נתבלבלה השפה ש”כל אחד ואחד מעורב מלשונות הרבה”.
זה מעניין, זו תופעה של גלות… כשעם יושב זמן רב מאד במקום אחד ואין כמות גדולה של הגירה, השפה נשארת מאד ברורה ומדויקת. אבל ברגע שנעשה ערבוב, אז היהודים התחילו לדבר, חלק דיברו מילים שזכרו מלשון הקודש מהסבים ומהסבתות, חלק קלטו מפרס ויוון. “וכיוון שהיו מדברים, לא היה אחד יכול לדבר כל צרכו בלשון אחת אלא בשיבוש”. מילא לא יכלו לדבר שפה אחת, אלא בשיבוש. “שנאמר ובניהם חצי מדבר אשדודית”, מביא פסוק על כך, “שבימי נחמיה”, זה בערך בזמנים של עזרא, כן, עזרא ונחמיה היו קבוצה אחת, אז חצי העם מדבר אשדודית, זה העם שגר בעיר אשדוד ובגד. מה? העיר אשדוד היא עיר מודרנית. זה אותו מקום. “ואינם מכירים לדבר יהודית”, הם לא ידעו לדבר יהודית, מתכוונים כאן ללשון הקודש, “וכלשון עם ועם”. הם לא ידעו לדבר כמו השפה של עמם שלהם.
פירוש הרמב”ם לפסוק בנחמיה
הרמב”ם מפרש כך, לא רק שהם לא יכלו עכשיו… אז זה מאד מעניין, כי הפסוק מתלונן כאן בעצם על הנשים הנכריות שלקחו, כן, נשים אשדודיות, עמוניות, מואביות. והוא אומר שמה קורה, מאד מעניין, נחמיה, זה נחמיה, זה אבל לא… כן, נחמיה מדבר כאן. נחמיה מתלונן כאן על ההתבוללות, כן, על איך יהודים התערבבו עם גויים, כולם התחתנו עם הנשים הגויות. אחר כך, אתה יודע מה קרה כשהתחתנו עם נשים גויות? הילדים שלך לא ידעו אפילו לשון הקודש. זה הדבר הנורא. הוא לא אומר על עבודה זרה, יכול להיות שהם לא עבדו עבודה זרה כבר אז.
כאן לא מוזכרות נשים החתונות, הוא אומר כאן עצם המגורים בין גויים. טוב, אבל כן, הוא אומר אחר כך מה הנביא, לא נביא, נחמיה אומר, כן, אפשר לראות כמה נורא זה, על מה אומרים, ראיתי אנשים מדברים, למשל, אנשים בארץ ישראל, הוא הולך לחוץ לארץ, הילדים שלו אפילו לא ידעו עברית. אה, כן. הילדים שלו… זה אומר, מתנתקים לא רק פיזית, אלא גם בתרבות, הנפשיות מתנתקים. או שהאמא מדברת אשדודית והאבא שלך מדבר יהודית, אתה לא יודע את זה ולא את זה. אבל כך זה, הרמב”ם קורא לזה שיבוש. גם דיברו קודם על שכחה, שכחה היא מילה רעה. הרמב”ם אמר שזו מילה משובשת, זו לא מילה טובה.
הערכה המחמירה של הרמב”ם על ערבוב שפות
הרבה אנשים אמרו, אני יודע, בלייקווד מדברים אנגלית, מדברים אידיש-אנגלית, קצת עברית, וקצת מעורבב. ויהודים בהונגריה דיברו תערובת של אידיש עם הונגרית. ואנשים רואים את זה כאוקיי, ככה זה הולך. אבל הרמב”ם לא רואה את זה כך, אדם צריך להיות לו שפה ברורה. וכשמדברים תערובת, זה… אני חושב, לא, הפשט היה יכול לומר מה זה סימן, זה לא סיבה, זו לא עבירה. אבל כאן רואים שזה לא דבר יפה, זו לא דרך לדבר למלך. הרמב”ם סבר שיש פורמליות מסוימת, שצריך לדבר יפה. זה אחד.
חשבתי, כן, אולי פירוש אחר. אבל יכול להיות שהרמב”ם היה אדם מאד פורמלי, היה לו, הוא פשוט לא היה אוהב שמדברים כך, כמו שאומרים, הוא בור בשלוש שפות, כן, הוא לא יודע שום… מאור הוא באידיש, אנגלית, עברית, לשון הקודש.
שני טעמים אפשריים לתקנה
אבל יכול להיות שהרמב”ם חשב שזה אולי יותר שמרגישים זרים. אה, אה, זה רציתי לומר. אני מאמין שזה מאד אפשרי שזה ענין לאומי, ענין של… כך נראה החלק הבא. תראה, “בני זקן שהיה אחד מהמתפללים, תקצר לשונו לשאול חפציו ולהגיד שבח הקדוש ברוך הוא בלשון הקודש”, אחד מהיהודים באותם זמנים התפלל, לא הייתה לו לשון הקודש עשירה מספיק לבקש את חפציו, הוא לא יכול היה להתבטא בלשון הקודש. מה הוא עשה? “יערב עמה לשונות אחרים”.
אני חושב, זה הענין, לא רק השיבוש. זו בושה גדולה שאתה לא יהודי מלא, אתה יהודי פרסי כזה שאתה מערבב יהדות עם פרסית. אז בתפילה הזכירו שוב את הגנאי שיהודים אינם עוד עם מאוחד. לא רק שזו בושה, הייתי חושב שאנשים מפסיקים להתפלל בגלל זה. כי אדם בא לבית הכנסת, הוא לא מרגיש במקום שהעולם מאוחד, התפילה בנויה על לשונות של פסוקים.
תחושת הזרות בתפילה
איך אדם מתפלל, הוא מתפלל לאלוקי יעקב, לקב”ה שהוציא אותנו ממצרים. ובמקום שיאמר “מצרים”, יאמר “איג’יפט”. הוא מרגיש… תדמיין שאדם בא לסדר והוא אומר, “הלו משה, בוא בוא משה”. משה עם המכות… האדם מרגיש ש… אדם הולך לבית הכנסת, אני לא יודע, אנשים באים לבית הכנסת, הוא אפילו לא יודע את השפה, גם שלנו עושים קצת כך, יקראו לשלנו… דבר של החברים שלנו. לא רגילים לדבר לא בלשון הקודש, ולא באים, מרגישים זרים.
זו בעיה גדולה אצלנו היהודים, אם רוצים לראות מה ההבדל בין יהודים בארץ ישראל ליהודים באמריקה. יהודים בארץ ישראל, ילד רגיל שמבין קצת, הוא יכול לפתוח סידור ובערך להבין על מה מדברים. ילד באמריקה, למרבה הצער, הוא יכול לתרגם גמרא, אבל הוא פותח את הסידור והוא לא יודע על מה הוא מדבר. ממש מה שהרמב”ם אמר את זה. תדמיין כשאפילו אין לו סידור, כמה גרוע זה היה. הוא היה מנסה להתפלל לעבדים, הוא היה מנסה לומר “פא פא פא”, הוא לא היה יודע.
דיון: להתפלל באידיש כפתרון?
יש גם את החלק שכל היהודים מתפללים בערך בשפה אחת. יש משהו בענין של “לשון ערומה מכל הלשונות”, ליהודים יש שפה מסוימת. נכון, נכון. יכול להיות ש”ודגלו עלי אהבה” הוא גם חיזוק, או שיש מעלה במה שאתה אומר. אני רק רוצה להוציא, אחד אומר שיש בעיה שהעולם לא מרגיש מחובר לסידור, שיתפללו באידיש. זו עצה, אבל זו גם עצה שעוזרת מצד אחד ועושה חורבן בצד השני, כי הוא מתנתק מהשפה.
אבל יכול להיות שהסיבה שהחליפו אינה דין בהלכות תפילה, יכול להיות שזה דין בסתם, בכלל ישראל, כדי שליהודים יהיה שפה שהם יכולים. אבל תפילה היא תפילה. זה לא היה פוסל את התפילה, כי לתפילה יש עדיין את שאלת הצרכים ושבח והודאה, זה נכון. זה לא היה, אבל עדיין הייתה שפה. עד כאן, עד אנשי כנסת הגדולה כתבו על לשון הקודש אמיתית. כן, כמעט כל אחד יכול להבין את זה, מי שיכול קצת. אבל זה לא פשוט שהוא יוכל עכשיו לדבר כך כל היום. הוא יידע שכשהוא מתפלל, הוא מתפלל כמו יהודי. הוא לא מעורבב, הוא לא מרגיש זר בתפילה. הוא סוג של “חצי אשדודית”, אבל בתפילה הוא לגמרי יהודי. עוד דבר כזה.
אף על פי שמעיקר הדין תפילה בכל לשון, אין דין שצריכים להתפלל על זה. אבל זה נכון, אי אפשר לומר שצריכים להתפלל על זה. צריכים להתפלל על זה. ויכול להיות שזה חשוב, שצריך להתחבר. נחשוב, נחשוב. הדבר הראשון שאתה אומר, יכול להיות שזה לא דין בתפילה, זה דין בכלל ישראל, בצורה של כלל ישראל.
והדבר השני, אומר הרמב”ם, אפילו בתפילה יש דין. הרב עומד הרי לפני מלך, איך אומרת הגמרא? עומד לפני מלך, הוא מדבר כמו ברסלבר, צועק? יש טענה, הרבה אנשים יש להם טענה על זה, זה לא כל כך פשוט.
הלכה ה – תקנת עזרא ובית דינו
אומר הרמב”ם הלאה, תראה, כאן רואים את זה ברור. הפייטנים רצו מאד שהתפילה תהיה יפה ומסודרת. אומר הרמב”ם הלאה, “וכיוון שראו עזרא ובית דינו”, עזרא ובית דינו, אלה נקראים גם אנשי כנסת הגדולה, ראו את המצב, הם קמו, הם לקחו את זה לידיים, “ותקנו להם שמונה עשרה ברכות על הסדר”, הם עשו את שמונה עשרה הברכות על הסדר, על סדר התפילה מהתחלה בשבח וסיום.
הלכה ו – המבנה של שמונה עשרה ברכות
מסביר הרמב”ם, מה הסדר? שלוש ראשונות הן שבח כלפי שמים, והם דיברו קודם שקודם אומרים את השבח של הקב”ה, אומרים “האל הגדול הגבור והנורא”, “מחיה מתים”, “רופא חולים”, וכן הלאה, “קדוש”, גדולת הקב”ה. שלוש אחרונות הן הודאה, “מודים אנחנו לך” על כל הטוב שאתה עושה איתי, “על חיינו המסורים בידך” וכן הלאה. “שים שלום” קצת מעניין כאן, אבל אומר שם… אבל אחת מהן היא הודאה ברורה, מודים. הוא אומר לה, “ובאור פניך נתת לנו” נתת לנו תורת חיים, זה לא ברור.
“ואמצעיות”, בשתים עשרה הברכות האמצעיות, “יש בהן שאלת כל הדברים”, מבקשים על כל הדברים. אילו כל הדברים? אומר הוא, מונים שם את הדברים החשובים ביותר, “שהן כמו אבות לכל חפצי איש ואיש”, בין שתים עשרה הברכות מונים את הכל כך שיכלול את כל מה שאדם צריך, “ולצורך הציבור כולם”, גם מה שהאנשים הפרטיים צריכים, וגם מה שהכלל צריך.
דיון: “אבות” ו”תולדות” בברכות
מה זה אומר כמו אבות לתולדות? כן, זה לא אומר חקלאי, אתה עושה חשבון, רפואה, ברכה, גאולה, פרנסה, זה פחות או יותר. אתה צריך בדיוק סוג כזה של פרנסה, אבל זה כבר תולדה מאותם דברים. פחות או יותר, אני לא יודע מה אתה יכול לחשוב.
דיון: למה חסרים שידוכים וחינוך ילדים?
יש כמה דברים שאנשים יש להם טענות שלא כתוב בשמונה עשרה. למשל שידוכים לא כתוב, או למשל חינוך ילדים. יש דברים מסוימים שלא כתוב בכלל בשמונה עשרה. נראה שבזמן אנשי כנסת הגדולה הם לא חשבו שאלה הדברים החשובים ביותר, שאין צורך, ויודעים שזה אכן קשה.
אי אפשר להכניס את זה לאחת מה… הכל אפשר, אבל זה בטח משהו שלם שרואים כשאנשים מבקשים ברכות, יש… בעצם, עזרא אמר, תדמיין שמישהו הוא דרשן, והוא עושה… והילדים לא מוזכרים, נדמה לי. נכון. זה שני דברים גדולים שאנשים מתקשים למה זה לא כתוב. יכול להיות ש… אני לא יודע למה.
אבל חז”ל עשו גם ש… כך אומרת הגמרא, ששומע תפילה אפשר להוסיף. אבל הרמב”ם עשו כן משרד לכל צרכי איש, וגם צרכי ציבור. אבל לכאורה במציאות של אז היה אכן אחרת. אנשים יכלו להיות להם כמה נשים, תפילה נעשתה בעיקר לגברים, נוסח התפילה.
אבל למשל, להתפלל שיהיו ילדים היא אחת התפילות הראשונות שכתובות בתורה, “ויעתר יצחק לה’ לנוכח אשתו”. זה לא דבר שהתחיל היום. על שידוך גם, אליעזר התפלל למצוא שידוך ליצחק. כן, אלה לא חידושים שהמציאו את סוג התפילות האלה.
אוקיי, מעניין. אולי זה כי זה יותר מזדמן. אני חושב שהדברים שמתפללים הם דברים שהם בכל יום. כל יום אדם צריך פרנסה. הדברים האלה הם פעם אחת בחיים צריך שידוך, צריך ילדים. זה לא סוג התפילות האחר. אולי אותו סוג תפילות רוצים דווקא שלא יהיה בשמונה עשרה.
הסדר: קודם חפצי איש, אחר כך צרכי ציבור
אוקיי, זה מעניין. הוא אומר קודם חפצי איש ואיש, וזה אכן כך, כי מתחילים עם דעת, תשובה, רפואה, ואחר כך מבקשים גאולה, בנין ירושלים. קודם מבקשים מה שנוגע לעצמו.
מטרת התקנה העיקרית
אומר הרמב”ם, למה עשו כך? כדי שתהא ערוכה בפי הכל, כדי שלכל אחד יהיה מוכן, ערוך, שיהיה מאורגן בפי הכל, וילמדוה מהר, שיוכלו ללמוד את זה במהירות כך שיוכלו לדעת בעל פה. ותהא תפילת אלו העלגים תפילה שלימה כתפילת בעל הלשון הצחה. כך שגם העלג, מי שיש לו לשון משובשת, יוכל גם להתפלל תפילה ראויה כמו מי שיש לו שפה יפה.
זה מאד יפה. אז הסיבה למה עשו אכן תפילה היא בגלל האיכות.
תקנת נוסח התפילה וקביעת מספר התפילות ביום
הלכה ג (המשך) – סיבת תקנת נוסח קבוע: כדי שיהיו ערוכות בפי הכל
כדי שיהיו ערוכות בפי הכל
כדי שיהיו ערוכות בפי הכל, כדי שכל אחד יהיה מוכן, ערוך, שיהיה מאורגן בפי הכל, וילמדו אותם מהר. ממילא, ותהיה תפילת אלו העלגים תפילה שלמה כתפילת בעלי הלשון הצחה. כך שגם העלג, זה שיש לו לשון משובש, יוכל גם לדוון דוונינג ראוי כמו מי שיש לו שפה יפה. יפה מאוד. זו הסיבה שבאמת היה נוסח התפילה, זה בגלל האיכות.
נראה כאן שבעל הלשון הצחה בעצם אולי היה יכול להישאר עם לשונו הצחה. עכשיו כבר יש כאן לא פלוג, כל אחד יצטרף. אהה. וכן כל ענין זה תקנו כל הברכות והתפילות הסדורות בפי כל ישראל. נראה כאן, קודם הם עשו תפילת שמונה עשרה, ואחר כך הוסיפו את כל הברכות והתפילות שיהיה מסודר בפי כל ישראל. כדי שיהא כל ענין ברכה ערוך בפי העלג. זה לא רק על ה… יכול להיות שתאמר את זה יותר יפה אחר כך, לא עד עזרא ונחמיה. אבל הם הלכו הלאה, והם המשיכו ועשו שגם כשצריך לברך על לחם יהיה ברכה ברורה, כדי שגם העלג, האדם שאין לו לשון טובה, ידע מה להתפלל.
ראינו קודם שהוא אמר שהברכות וברכת קריאת שמע, הוא אמר שאנשי כנסת הגדולה עשו אותם. זוכר? אנשי כנסת הגדולה תקנו לישראל ברכות ותפילות קדושות והבדלות, כך הוא מביא את הגמרא. אבל אני זוכר שהרמב”ם עצמו כבר אמר, זוכר בהלכות קריאת שמע? כשהוא דיבר על ברכת קריאת שמע, אני זוכר שהוא כבר נתן איזו אמירה שצריך לומר את הנוסח כי אנשי כנסת הגדולה עשו אותו. כן? תראה, ברכות אלו, זו הלשון, הלכות קריאת שמע פרק א’, ברכות אלו וכן שאר כל הברכות ערוכות בפי כל ישראל. זה מעניין. לכאורה הוא מתכוון לומר שתורה שבעל פה, ערוכות בפי כל ישראל, מה זה אומר? איך עומדות כל הברכות? כל היהודים יודעים שזה עומד בסידור. הרמב”ם כבר כתב בסידור, אבל הוא אומר הרמב”ם, עזרא וביתו תקנום, כך הוא אומר שם. הוא אומר כן לכאורה שכל הברכות יש להם אנשי כנסת הגדולה.
דיון: פורמליות מול אותנטיות
דובר 2:
הם דיברו כאן על שהזכרת את רב נחמן, למעשה נראה שחז”ל העדיפו את הפורמליות מול האותנטיות.
דובר 1:
זה אפשר לומר. זה הרבה יותר כשאדם מתפלל בשפתו שלו, יש בזה יותר אותנטיות, יותר קל להתכוון. אבל חשוב יותר הרעיון שזה יהיה יפה, שזה יתאים, שלא יהיו סתירות, שאפשר להימנע. היום, במיוחד חסידים, שמים דגש כה גדול על האותנטיות, על האמיתיות, ושוכחים שהסדר, הארגון, הפורמליות, הם מאוד מאוד חשובים. כאן רואים שעזרא ובית דינו סברו שלא יהיו עלגים, וזה יותר חשוב מ…
דובר 2:
אבל האם לא יוצא שאין מקום לשמעת תפילה ולתפילות אחרות?
דובר 1:
כן, התכוונתי שאפשר באמת לעשות זמן מיוחד לתחנונים, אחרי התפילה תחנון, או שמעת תפילה וכדומה. זה דבר אחד.
שנית, אתה רואה כאן שהוא אומר שהרבה מאוד, הכל זה לעזור לעלגים. כל הדברים האלה זה פשוט לעזור לעלגים. והאמת היא, האמת היא, אפילו הברסלבאים, כן, ר’ נחמן אומר שצריך לעשות תפילות, הלך ר’ נתן וכתב ספר שלם של “לקוטי תפילות”. כי אנשים, הרבה פעמים כשאומרים לברסלבאי, הוא אומר שצריך לעשות התבודדות, האדם חוזר והוא אומר, “אני לא יודע מה להגיד.” זה מאוד עצוב! זה מאוד עצוב! זה אומר שאדם לא מסודר בראשו מה הוא צריך. וזה חלק מתפילה בעצם, להיות מסודר בראש מה אני צריך, לדעת רשימה. לא לומר, “בורא עולם, עזור לי, בבקשה.” גם זה טוב, זו אי-סדירות, כזו זעקה של “אני כל כך שבור, אני אפילו לא יודע מה להגיד.” אבל…
אבל לגבי העצב החכמים עזרו, החכמים באים לעזור לעלגים. “תורה ונישואין עלג” כתוב אולי יש פסוק כבר בתוך, הכל זה לעזור שהעלגים יוכלו לומר יפה. זה הכל אהבת ישראל בעצם, הוא רוצה לרומם את היהודים הפשוטים.
במילים אחרות, כשלפני כן היה כך, נניח בא לשבע ברכות, אומרים ברכת המזון, כן? החכם שאומר את הנוסח היפה ואת הפיוטים, האמירות, היה מתחיל לקנטר. עכשיו כל אחד אומר את אותו נוסח יפה. יש בזה אמת מסוימת, כן.
שבח בסוף התפילה – קירוב וריחוק
דובר 2:
אני רואה שהמפרש של הרמב”ם לא יודע מאיפה הוא לוקח שצריך להיות שבח גם בסוף. ה”לעולם יסדר אדם שבחו של מקום ואחר כך יתפלל” זו גמרא ממשה. אבל זה בסוף.
דובר 1:
אז אני חושב פירוש מעניין, אולי המילה היא כך, אנחנו צריכים תמיד להתקרב לקב”ה, אבל צריך גם לשמור על המרחק, לזכור שהקב”ה הוא מלך גדול ונורא. אז כשאדם מתחיל כאן לבקש את “רשימת המשימות” שלו מהקב”ה, “בורא עולם, אני צריך את זה, אני צריך את זה, אני צריך את זה”, אז השבח לפני ואחרי זה כמו לחזק את זה שהקב”ה הוא מאוד גדול. אז לא… יש כאן ענין של קירוב וריחוק, כן, אבל “כבאתי מלך לפניך שאין בי מעשים”. אני חושב כך. אוקיי, עצור רגע, אני צריך לצאת.
הלכה ד – תקנת מספר התפילות ביום
מספר התפילות כנגד הקרבנות
דובר 1:
אה, מלבד שהם עשו את הנוסח, הם עשו גם כמה פעמים צריך להתפלל, כמה פעמים ביום צריך להתפלל. נראה, זה מעניין, ברמב”ם נראה שיש כאן שני דינים כאילו. יש את הדין של כמה פעמים ביום מתפללים, ואחר כך לכל אחת מהתפילות יש זמן, אבל זה לא אותו דבר. אולי זה הפירוש של “תפילות תשלומין”, הפירוש שהוא משלים, הפירוש, היום התפללתי שלוש פעמים. זה מעבר לזה שהיום צריך להתפלל בבוקר, אחר הצהריים ובלילה.
אבל מה צריך לעשות בדיוק שלוש פעמים ביום? למה לא להשאיר פעם אחת ביום? צריך לחשוב, בוא נראה. לכאורה תיקנו שיהא מנין התפילות כמנין הקרבנות. שכמות התפילות, כמה פעמים ביום מתפללים, זה כמו כמה קרבנות מביאים ביום. אילו קרבנות? יש שני מיני קרבנות בכל יום, שתי תפילות בכל יום כנגד שתי תמידים. כמו שהגמרא אומרת, “תפילות כנגד קרבנות תקנום”.
לכאורה הפירוש הוא שהם הסתכלו על בית המקדש. בית המקדש הוא המודל של עבודת ה’. כן, עבודה שבלב זו תפילה, אבל עיקר העבודה, כמו שהגמרא אומרת “עבדוהו במקדשו”, היא אם במקדש לא מספיק פעם אחת ביום, אלא יש שתיים. זה מעניין, זה מאוד דומה לקריאת שמע, וגם שניהם, בבוקר ובלילה. זה כאילו היום מחולק לשניים. יש שני קרבנות. אותו דבר, שתי תפילות בכל יום כנגד שני תמידים.
אומר הרמב”ם, פעם שאמרו את הדבר, כן, שתפילות הן כנגד קרבנות, עשו לגמרי כנגד קרבנות. אם יש ימים שעבודת ה’ הבסיסית היא שיהיה גם קרבן נוסף, הוסיפו עוד תפילה. וכל יום שיש בו קרבן מוסף, תיקנו בו תפילה שלישית כנגד קרבן מוסף. זה מעניין, כי אם היית אומר שהמילה היא כי לכל יום יש שני חלקים, יש בבוקר ויש בלילה, צריך להתפלל בשניהם, כמו שלמדנו לגבי קריאת שמע וגם לגבי תלמוד תורה, איך נכנס קרבן מוסף? צריך לחשוב. נראה מקודם, הדבר שהרמב”ם אמר שלפי כוחו, נראה שיש ענין להתפלל יותר מפעם אחת ביום. “הלואי שיתפלל אדם כל היום כולו” זה המקסימום, אבל יש דבר, דבר יפה, שמתפללים פעמיים ביום, שלוש פעמים ביום,ארבע פעמים, חמש פעמים, כמו שהמוסלמים מתפללים. היה דבר יפה להתפלל מספר פעמים ביום.
אז החכמים עשו את זה פורמלי. אפילו היה הבדל בין ארץ ישראל לבבל, בארץ ישראל התפללו שבע פעמים ביום, בבבל התפללו פעמיים ביום. אז החכמים עשו את זה פורמלי, וכשהם עשו את זה פורמלי, הם השתמשו במבנה. הרמב”ם לא אומר שזה בהכרח הקרבנות. הם השתמשו במבנה שאתה אמרת, הם השתמשו במבנה של הזמנים של הקרבנות. ולכאורה “היום ששה ביושר אבותיך” זה פשוט יום טוב, יש יותר ששון ושמחה, זה לא קשור לזמנים. זמנים זה עוד דבר.
הם עשו שביום יותר קדוש, שיש דבר כזה, שקורה לפעמים, מתפללים מוגדל את המדרגה ארבע פעמים. או יום שנותנים יותר לעבודת ה’, יום שלא עובדים, יום שהוא יום טוב. לא בכל יום שיש מוסף לא עובדים, אבל ראש חודש, אבל יש יותר ענין ש… זה מתאים, יום קדוש כזה מתאים לעשות יותר תפילות. רואים ביום כיפור או בתענית עושים חמש תפילות. לא כי יש יותר זמן ביום כיפור, זה דבר יותר יפה, זו מעלה לעשות יותר תפילות.
דיון: הקשר של תפילה לקריאת שמע
דובר 2:
מעניין, אנחנו חיברנו הכל לדבר אחד, ברכות קריאת שמע עם שמונה עשרה זה דבר ארוך אחד, ואחר כך יש לנו עוד סומך גאולה לתפילה. כאן נראה שאין לזה קשר.
דובר 1:
במקור לא. במקור לא. אמרתי, אפשר לומר את הסיבה האחרת, מתפללים פעמיים ביום כי קוראים קריאת שמע פעמיים ביום, ועם כל קריאת שמע הוסיפו… אבל מנחה לא. מעריב הוא רשות.
אבל אני מדבר כבר כשצריך לומר משהו לחידוש. התכוונת לומר את מה שאמרת על קרבן מוסף, זה לכאורה במקרה. בעצם עיקר הדבר הוא לעשות עוד תפילה. כשעושים עוד תפילה כנגד מוסף, מדברים כבר על משהו אחר. מוסף הוא שאלת צרכים, מבקשים רק על הגאולה. זו שאלת צרכים של כלל.
דובר 2:
אוקיי.
דובר 1:
נכון, אמרתי רק שזה לא פשוט שצריך לומר… הרמב”ם אומר את זה בדרך הזו. כך עומד בגמרא, תפילה כנגד קרבנות. היה אפשר לומר שזה במקום קרבנות, כמו “ונשלמה פרים שפתינו”. אבל הייתה תפילה בזמן שהיו קרבנות גם. אז לא הייתה גדולה כזו, אז זה היה בעת שעני. להיפך, זה לא פשוט שמתפללים מוסף כי אנחנו לא יכולים לעשות את קרבן מוסף, ואומרים את זה במקום מוסף, כי היום אנחנו במצב כזה. לא מדברים על הבעיה שיש לנו שאי אפשר לעשות מוסף, וזה מתאים לזמן. אלא בעצם, למה מתפללים מוסף? מאותה סיבה שעושים קרבן מוסף, כי היום יום טוב, היום חול המועד, צריך להיות עוד תפילה.
זו מין עבודה אחרת. אדרבה.
שמות התפילות
דובר 1:
ותפילה שכנגד תמיד של בין הערבים, למה קוראים לה תפילת שחרית? או שחרית, הוא אומר תפילת שחרית כי הזמן הוא בבוקר. אבל לא, כי זה כנגד הקרבן של הבוקר. הוא לא אומר כי, אני לא יודע. הוא אומר, “תפילה שכנגד תמיד של בין הערבים, והיא נקראת מנחה”. מה המשמעות של המילה מנחה? מנחה, אני לא יודע. מנחה זה מנחה שמקריבים מנחות? מה הקשר? אני לא יודע. לא ברור למה מנחה נקראת מנחה. כשהשמש שוקעת, זה “מנוחת השמש”? הוא לא אומר. הוא מביא שהרמב”ם בפירוש המשניות אומר שמנחה זה השם לאחר הצהריים. נו, שכחה. למה זה השם? למה זה נקרא מנחה? “כלות המנחה” יש לשון כזו בנביא. כלות המנחה, כשמביאים אולי קרבן מנחה? לא. אני לא בטוח.
אוקיי. “ותפילה שכנגד תמיד של בין הערבים היא נקראת תפילת מנחה”. הוא לא אומר למה זה נקרא מנחה. למה זה נקרא… “ותפילה שכנגד המוספין היא נקראת תפילת המוספין”. זה ברור. מה הענין של מנחה?
דובר 2:
אדרבה, מצא את זה. בוא נראה אם שלך אומר כאן הסבר טוב.
דובר 1:
איפה הרמב”ם שיש לנו? הוא לא אומר. אני לא יודע. אני חושב שזכרתי שאין הסבר טוב על זה. אדרבה, אני לא יודע הסבר טוב על זה. מנחה אומר מתנה, נכון? כמו “מנחה היא שלוחה”. מנחה, כן. כשמקריבים מנחה על המזבח. האם גם מנחה באופן לשון מתנה לכאורה? מנחה, סולת, ואת מנחה, ואת מרחשת, זה הכל מתנות. לא, מתנה למזבח.
דובר 2:
אה, למה דווקא קרבן הסולת נקרא מנחה גם אני לא יודע. רואים שמנחה יכול להיקרא, קרבנות אחרים יכולים גם להיקרא מנחה. כמו… אני לא זוכר למעשה. מנחה. אה, בעלות המנחה, שוב.
תפילת ערבית, תפילת נעילה, ומנין התפילות
תפילת ערבית — רשות או חובה
דובר 1: כמו “מנחה היא שלוחה”. מנחה, כן. כשמקריבים מנחה על המזבח האם גם מנחה באופן לשון מתנה?
דובר 2: לכאורה.
דובר 1: מנחה, סולת, מחבת, מרחשת, זה הכל מתנות.
דובר 2: לא, מתנה למזבח.
דובר 1: אה, למה דווקא קרבן הסולת נקרא מנחה גם אני לא יודע.
דיגרסיה: מה המשמעות של המילה “מנחה”?
דובר 1: רואים שמנחה יכול להיקרא, קרבנות אחרים יכולים גם להיקרא מנחה. כמו… איך? אני לא זוכר למעשה. מנחה… אה, “בעלות המנחה”. שוב, “בעלות המנחה” לא אומר בזמן מנחה?
דובר 2: זה אומר כן.
דובר 1: למה אתה אומר כך?
דובר 2: “בעלות המנחה” של אליהו הנביא, מה הפירוש?
דובר 1: “ויהי בעלות המנחה”. זה זמן קרבן מנחה, כך אומרים המפרשים כאן. “בעלות המנחה” אומר בזמן שמקריבים את התמיד של בין הערבים.
דובר 2: אני יודע, כך זה נקרא, אני יודע. אני לא יודע למה מנחה נקראת מנחה.
דובר 1: לא שהנחתי אותו למנוחה.
דובר 2: נו, תגיד משהו.
דובר 1: הוא לקח למנוחה, אני לא יודע.
דובר 2: מנחה זה לא מלשון מנוחה. יש מנחה ומנוחה, זה אותן אותיות אבל זו מילה אחרת. מנחה אומר… “מנחת ערב”. אני לא יודע. “מנחת ערב”. “תכון תפלתי קטרת לפניך משאת כפי מנחת ערב”.
דובר 1: כן, גם פסוק בתהלים. יכול לומר המתנה של הערב.
דובר 2: כן, אבל אתה רואה שבבוקר זה לא נקרא מנחה. משהו יש איזו סיבה ש… “מנחת שוא”.
דובר 1: לא, עכשיו הכל אומר מנחה, מנחה של…
דובר 2: לא, כתוב הרבה פעמים מנחה שכתוב סתם. אבל רואים כמה פעמים פסוקים שמנחה זה ערב.
דובר 1: כן, וגם כאן, “כעת מנחת ערב”.
דובר 2: אולי אחר הצהריים היו מביאים את המנחות, ובגלל זה זה נקרא כך, אני לא יודע. רואים כבר בפסוקים שאחר הצהריים נקרא מנחה.
דובר 1: נו, אצל רבי שמשון רפאל הירש, היהודים בוודאי היו יודעים פירוש על זה.
דובר 2: הם היו יודעים פירוש, מה אעשה? אוקיי, אני אחפש את הפירוש.
דובר 1: “נקרא עולת הערב מנחה”, כך אומר הרד”ק בספר השורשים, “לעולת הבקר… אה, כתוב כן, בבוקר גם מנחה, אבל לכאורה תפילת המנחה לפי שבא עולת המנחה בערב. בקיצור. כתוב שעם תמיד היה גם מנחה?
דובר 2: עם כל תמיד היה מנחה?
דובר 1: כן, בבוקר גם, לא רק אחר הצהריים.
דובר 2: אז אני לא יודע. מסיבה כלשהי, קרבן התמיד של בין הערבים של אחר הצהריים נקרא קרבן מנחה.
דובר 1: כן, לא ברור.
תפילת ערבית — תקנת הרמב”ם
דובר 1: טוב, אומר הרמב”ם הלאה, אחר כך, וכן התקינו, שיהא אדם מתפלל תפילה אחת בלילה. גם בלילה, מלבד השתיים של ביום, כן, עשו תפילה שאומרים בלילה. מה ההיסק? אומר הוא, מה? הרי אין לך אלא שני קרבנות בכל יום, יש רק שני קרבנות בכל יום, אבל יש יותר משני קרבנות, כי בלילה המזבח גם פעיל עם קרבנות. זה מאוד מעניין, לא מקריבים בעצם קרבן חדש, אלא בלילה מקריבים את כל החלבים והאברים, כל האברים של תמיד של בין הערבים וזה ממשיך להישרף במשך הלילה, שנאמר “היא העולה על מוקדה על המזבח כל הלילה עד הבקר”, ונאכלים שאר הקרבנות, מלבד הקרבנות של במשך היום, לא, קרבנות הנדבות של הלילה. כענין שנאמר, אה, כאן מביא הרמב”ם דבר חדש, יוצא שאדם צריך גם להתפלל בלילה, הלילה הוא זמן של תפילה.
תרגום לעברית
לא רק ביום, זה מאוד מעניין, ביום זה כשאדם מסדר צרכיו, ביום יש לו רשימה גדולה, הוא צריך את זה, הוא צריך את זה, הוא צריך שידוכים, הוא צריך פרנסה. אבל בלילה זה זמן של געגועים, זמן של בכי על צרכיו, כן, “על משכבי בלילות בקשתי את שאהבה נפשי”. כך כתוב בפסוק, “ערב ובקר וצהרים אשיחה ואהמה”, תמיד אני מתפלל ואני בוכה ואני מתגעגע אל הקב”ה, “ערב ובקר וצהרים”. זה לא ברור, כי יש לי כאן בעיה קטנה, זה מעניין, הרמב”ם אומר כאן שני דברים שונים, “ערב ובקר” לכאורה מכוון לשחרית ומנחה, ו”צהרים” מכוון לפני מנחה. הרמב”ם מפרש את הגמרא שמדברת על שלוש תפילות, הוא מפרש כך, “ערב” מכוון למעריב, “בקר” בבוקר, “צהרים” מכוון למנחה. אבל קודם לכן הוא קרא תפילת ערב, תפילת מנחה. מנחה היא ערב.
דובר 2: כן, נראה שיש כאן שני טעמים. קודם כל יש פסוק “ערב ובקר וצהרים”, והגמרא מביאה מזה מקור שצריך להתפלל שלוש פעמים ביום. ושנית, שתפילת מעריב מקבילה לאיברים שמתעכלים כל הלילה.
דובר 1: כן, אבל רואים שהערבית היא משהו חלש יותר, “ואין תפילת ערבית חובה כתפילת שחרית ומנחה”. גם רבי שמעון החורי לא ידע אם תפילת ערבית רשות או חובה.
דובר 2: רבי שמעון? מישהו בא לשאול בבית המדרש… לא. רבן גמליאל. מישהו בא לשאול מרבן גמליאל, לא? מה הטעם? רבי שמעון החורי. אוקיי.
דובר 1: ואף על פי כן נהגו כל ישראל בכל מקומות מושבותיהם להתפלל ערבית, וקבלוה עליהם כתפילת חובה. זה לא נעשה חובה, זה לא מחייב. ואף על פי כן נהגו כל ישראל בכל מקומות מושבותיהם להתפלל ערבית, וקבלוה עליהם כתפילת חובה. זו לא תפילת חובה, אבל רואים אותה כתפילת חובה. זה לא מחייב מדין חיוב, אלא מחייב מדין מנהג.
דובר 2: כן, לא ברור מה זה אומר.
דובר 1: אוקיי. נראה שיש שלושה זמנים ביום: יש תחילת לילה, יש בוקר מוקדם, יש אחר הצהריים, ויש תחילת לילה. כי ערב לא מכוון…
תשובת הגאונים על ערבית
דובר 1: בקיצור, הוא מביא שהגאונים… הוא מביא כאן תשובה, וסוף התשובה הוא שהעולם לא יודע שתפילת ערבית רשות, ממילא אם פורץ גדר, הולך נגד זה, העולם חושב שזה חיוב. אה, הוא מבזה… הוא מבזה כשהוא לא מתפלל תפילת ערבית. זה כמו דבר שנהגו בו איסור, אי אפשר להקל נגד אנשים אחרים שהם נוהגים.
דובר 2: יש אנשים שהרבה יותר קל להם לפספס מנחה, כי מנחה היא, במיוחד בחורף, כי זה חובה, זה הרבה יותר קשה ממעריב.
דובר 1: אוקיי, צריך להבין יותר את כללי הדברים. כשרבנו יונה אומר שזה לא חובה כי האיברים שמתעכלים זה גם לא חובה, זה רק מנהג כזה, שאז כשזה מתבשל, שהעיקר יהיה מקריב. נכון, אני חושב שהקשר לקרבנות הוא רק כמו סימן, זה לא בגלל שזה רשות. הסיבה שזה רשות היא לכאורה כי זה ממש באותו זמן. זה לא ממש זמן, אולי רוב האנשים הולכים לישון בכלל כבר במעריב. זו לכאורה הסיבה, מתקנים את זה שזה כנגד, זה גם מתאים באותו אופן. כך הייתי חושב.
אומר המפרש הרמב”ם מדבר על זה, אם לא התפלל כתיקונה, כלומר לא אמר ותן ברכה או קדושה, לא היה צריך לחזור ולהתפלל במעריב, לא הייתי חייב. אבל למעשה, פעם אחת חז”ל, כלל ישראל קיבל את זה כחובה… היה לנו קודם שטבילת עזרא לא קיבלו היהודים, ממילא זה לא היה חובה. זה מאוד מעניין, אתה רואה שהקבלה של היהודים חזקה יותר מהתקנה שהחכמים מתקנים. עזרא ובית דינו תיקנו טבילת עזרא, אבל כלל ישראל לא קיבל את זה, אז זה לא נעשה חובה. ואת התפילה לא תיקנו בתורת חובה, אבל כלל ישראל קיבל את זה כתורת חובה, אז זה נעשה חובה.
קושיה על סברת הגאונים
דובר 2: כן, אבל אני לא מבין את זה, כי כמו שאתה אומר, הם שאלו את רבן גמליאל אם תפילת ערבית רשות. פשוט, באותם זמנים גם כבר היה המנהג שכל אחד בא ומתפלל מעריב, אחרת לא הייתה שאלה. ועל כל זה אמרו החכמים שזה רשות. אז מה הפשט שהגאונים אומרים, אתה רואה שמתפללים מעריב וכולם חושבים שזה חובה?
דובר 1: כן, ובזמנים של התנאים גם התפללו מעריב. ועל זה הם אמרו שהם מתכוונים לעניין של מראית עין, ממילא יסתכלו עליך כאילו אתה רשע. אבל אני שואל אותך, מה השוני? בזמנים של התנאים, פחות אנשים התפללו מעריב? גם זה לא כך, מזה אני רואה שצריך להמשיך להתפלל מעריב, לא הכל רשות. הייתי אומר, זה חידוש לי, אולי לא, אולי מישהו יאמר לא. אם הייתה שאלה כזו אם תפילת ערבית רשות, משמע שלא כל אחד התפלל מעריב באותו זמן.
דובר 2: אז כן, יכול להיות.
תפילת נעילה
דובר 1: בואו נמשיך. פעם אחת תיקנו שהתפילות קשורות לקרבנות, הוסיפו עוד דברים. לא רק התפילות שהן כנגד קרבנות, אלא הוסיפו עוד דברים. תיקנו תפילה אחרת, תפילת המנחה סמוך לשקיעת החמה, בין מנחה למעריב, כלומר אחרי מנחה סמוך לשקיעת החמה, הוסיפו עוד תפילה ביום התענית בלבד, כדי להוסיף תחינה ובקשה מפני התענית. כלומר, יכול להיות שבזה יוצאים ידי הזעקה לפני ה’ בתענית, או הזעקה יותר בעצם עם הצום. שניהם טובים. לכבוד התענית הוסיפו עוד תפילה ביום התענית. ביום התענית הוסיפו עוד תחינה ובקשה. לכאורה הם עשו את זה אחרי שני החיובים. הרי יש את החיובים של שחרית ומנחה. לא עושים בשעת. קודם משחררים את התורה. כבר סיימו את התפילות מהתורה. ונראה שזה יותר חשוב ממעריב. עשו את זה לפני מעריב. עשו את זה לפני מעריב, כי עשו את זה כל עוד זה עדיין יום הדין. מעריב זה כבר היום הבא בכלל.
דובר 2: כן, לכאורה המילה היא, זה נקרא מנחה בעצם, נראה אצל הרמב”ם. מנחה לא באה מיד לפני השקיעה, מנחה באה קצת יותר מאוחר. נשאר כאן זמן כזה ביום שהוא פנוי, אין שום תפילה באותו זמן. אבל זמן שיש תענית, הרי זמן שמתפללים, אומר הרמב”ם.
דובר 1: זו תפילה נקראת תפילת נעילה. נתנו לה שם תפילת נעילה. למה זה נקרא כך? לפי שהיא בזמן שמתפללין אותה, כלומר שננעלו שערי שמים בעד השמש ונראה, השמים כבר נעלו את השמש. זה בדרך של נעילת השמש, לפי שאנו מתפללין אותה סמוך לשקיעת החמה.
מה המשמעות של “שערי שמים” בנעילה
והראשונים יש להם מחלוקת מה זה נעילה, מה זה שערי היכל? האם זה שערי היכל של בית המקדש, או שערי שמים. תמיד חשבתי ששערי שמים אומר שכשאומרים בנעילה “שערי שמים פתח”, שמסתיים זמן קבלת התפילות. אבל כמו שהרמב”ם אומר, וכך נראה אולי פשט בראשונים, ששערי שמים מכוון פשוט לשמים, כאילו זה כמו “פתח דלתות”, כמו שאומרים בברכות יוצר, יש דלתות ושערים כאלה שנפתחים ויוצאת השמש, וכאן זה חוזר, כבר סוגרים את השמים. אבל בזה טמון דימוי, כי יום התענית הוא יום עצור, יום שנראה כאילו השמים נעולים. גם כתוב בחסידות שלא צריך להתפלל על כלום, עכשיו זה פתוח. נעילה אומרת שנסגר עכשיו, כל היום היה פתוח, עכשיו זה זמן הנעילה.
סיכום — מנין התפילות בכל יום
דובר 1: אומר הרמב”ם, נמצא, יוצא, הוא הולך לתת לנו סיכום כזה. בכל יום שלוש, הוא מתחיל עם ערבית, כן, שחרית ומנחה. ובשבתות ומועדים וראשי חדשים ארבע, כי מתווסף מוסף. ערבית, שחרית ומנחה. בשבתות ומועדים וראשי חדשים זה ארבע, כי מתווסף לשלוש מתווסף עוד תפילת המוספין. ביום הכיפורים חמש, כי אמרנו שיום תענית, יש שאומרים ביום הכיפורים במקום לומר איזו תענית, כי בתענית גם יש ארבע, כי בתענית אין מוסף, בתענית רגילה אין מוסף. יש רק שחרית מנחה מעריב, יש רק שלוש תפילות. אז ארבע זה עלייה בתפילות, ובתענית רגילה יש עלייה בתפילות. בתענית רגילה יש נעילה.
הלכות תפילה – מנין התפילות, תפילת נדבה, ותפילה בשבת ויום טוב
הלכה י – מנין התפילות בכל יום
“בשבתות וימים טובים וראשי חודשים, ארבע.”
הוא מדבר על הפסוק, הוא מדבר לפני שהוא נכנס לשחרית ומנחה. בשבתות וימים טובים וראשי חודשים, זה ארבע, כי מתווסף לשלוש מתווסף עוד תפילת המוספין.
“וביום הכיפורים, חמש.”
כי אמרנו שיום התעניות… לא, הוא אומר ביום הכיפורים, הוא צריך לומר ביום התענית. כי בתענית גם יש ארבע, כי בתענית אין מוסף. תענית רגילה היא ארבע, עם תפילת נעילה. תענית רגילה תהיה רק ארבע, שחרית, מנחה, נעילה. אבל יום כיפור, שהוא יום של מוסף, יוצא חמש. כן.
הלכה יא – תפילת נדבה
העיקר דין של תפילת נדבה
עכשיו, הוא מדבר על תפילת נדבה. כלומר, זה מתאים מאוד למה שאני אומר, שיש עניין של להרבות תפילות. כלומר, מהתורה צריך רק אחת, אבל אפשר כמה שרוצים. עשו לוח זמנים מסוים: שלוש כל יום, ארבע שבת יום טוב מוסף, חמש יום כיפור. אבל זה הכל התקנה. נשאר עדיין הדבר שאפשר לעשות יותר אם רוצים.
זה הרמב”ם, “תפילות אלו, אין פוחתין מהם”, לא עושים פחות, “אבל מוסיפין עליהם”, אפשר כן להוסיף. אומר, אי אפשר פחות, כי זה היה תקנות חכמים. אבל אפשר להוסיף, “אם רצה אדם שיתפלל כל היום כולו”, אם אדם רוצה להתפלל כל היום, “הרשות בידו”. אה, להתפלל כל היום אומר לומר כל היום שמונה עשרה, לא להתפלל תפילת שמונה עשרה אחת ארוכה כל היום. לומר חמש מאות שמונה עשרה. הוא מדבר על להתפלל עוד שמונה עשרה. לא, לא, לא, לא. זה בטוח הרשות בידו. אפשר לומר כמה שרוצים. בוודאי. על זה מדברים.
הקשר לקרבנות
אומר, “לפיכך, כל תפילה שיוסיף”, אפשר להקריב נדבות. פעם אחת יש את יום טוב, יש כנגד הקרבנות. אתה רואה שבקרבנות אפשר גם להוסיף נדרים ונדבות כמה שרוצים. מקריבים נדבות. זה מתאים מאוד למבנה.
הדין של חידוש דבר בתפילת נדבה
“לפיכך”, אומר, כי התפילות הן תפילת נדבה, אומר, “לפיכך, צריך שיחדש דבר בתפילה בכל ברכה וברכה מן האמצעיות”. לא משנים בשלוש הראשונות ובשלוש האחרונות. אבל באמצעיות, הברכות האמצעיות, צריך להוסיף אפילו ברכה אחת. לכתחילה צריך בכל ברכה להוסיף משהו. “ואם חידש אפילו בברכה אחת, כדי להודיע שהיא נדבה ולא חובה”, כדי שיהיה ברור שזה נדבה ולא חובה.
דיון: למה “להודיע”?
למה חסר ה”להודיע”? אני לא יודע. אולי ה”להודיע” היה בתפילה אחת. חשבתי אולי, זה אומר, אם לכתחילה תפילת נדבה, אתה עושה תמיד תפילת נדבה, אתה אומר את אותו דבר שוב, זה סתם ליצנות. בכל מקרה, הנקודה של תפילת נדבה, אתה אומר כמו קרבן, תדמיין שהוא מביא שוב את הקרבן של שחר שכבר הובא, זה כבר נגמר. צריך להביא דבר חדש. אבל העבד, את ליעסט צריך הוא לעשות שינוי קטן, הוא מוסיף, הוא נותן נוסח חדש או נקודה חדשה שהוא מכניס לתפילתו, כדי להראות שהוא לא עושה את תפילת הנדבה, זה להודיע שזה יהיה נדבה.
לא, אולי זה שהאדם עצמו יזכור אילו הן הבסיסיות, כי אם יום אחד הוא לא במצב רוח, שהוא עדיין יתפלל לפחות את השלוש או את השתיים. חשוב לשמור על החילוק בין נדבות וחיובים, איך זה נראה. כן. אוקיי.
שלש ראשונות ושלש אחרונות
אבל בואו נמשיך, התוספות אכן מוסיף רק באמצעיות. “שלש ראשונות ושלש אחרונות לעולם אין מוסיפין בהם”, לא מוסיפים, “ולא פוחתין מהם”, לא מורידים, כי משנה ממטבע שטבעו חכמים. לא משנים. כמו הגמרא שאומרת שלא להשתנות ממטבע שטבעו חכמים.
זה אומר, באמצע לא משנה, כי זה ההלכה שמותר להוסיף. כי מתפללים על צרכים, והוא אמר קודם לכן שהצרכים זה אה, ולכך לצרכים, אם מישהו רוצה להזכיר את התולדות, אפשר להזכיר את התולדות גם.
דיון: האם אפשר להזכיר תולדות בתפילת חובה?
לכאורה, הוא לא אומר את זה בבירור, אבל לכאורה אפשר להזכיר תולדות גם בתפילת חובה גם? לא, אולי רק כשמתפללים? כן, והוא הדין. כך זה נשמע. אבל כאן צריך להיות, צריך לעשות… תפילת נדבה חייבים, תפילת חובה, הוא לא אומר כאן בבירור, אבל לכאורה כך ההלכה.
הרמב”ם, אולי נראה מאוחר יותר, הוא הולך לדבר על זה. אני לא זוכר שהוא מדבר על זה.
הערת רבינו יונה על צרכי ציבור
והרמב”ם פוסק כר’ אליעזר, שאין מוסיפין בהם. אבל רבנו יונה מוסיף הערה, שאין מוסיפין בהם תפילות פרטיות, אבל מצינו שהיו מוסיפין בהם זכרנו לחיים ודברים כאלה, כי תפילת ציבור אפשר כן להוסיף. אני מתכוון לומר, צרכי ציבור אפשר כן להוסיף, מתפללים על כלל ישראל. זו קושיה. הרמב”ם מביא מאוחר יותר שזה מנהג. אני לא יודע. אולי כאן מדברים על תפילת נדבה. צריך להבין למה הרמ”א מביא את ההלכה בתפילת נדבה. הוא מביא בכלל את ההלכה שלא להוסיף.
דיון: שיטת הרמ”א
אבל יהודים פשוטים מוסיפים גם ברכות השחר ושונות. אבל הרמ”א אומר שהיחיד לא יוסיף. אבל כשהרמ”א מוסיף, זה חלק מ… זה לא פריצות ארץ. אפשר לשמוע. אבל זה חלק. לא, זה לא ברור.
אוקיי, בואו נוציא עוד הלכה אחת. אולי זה אמת, סוף כל סוף, כמו שהגמרא אומרת שלא להוסיף יותר מאחד. זה עוד נוסח. אבל זה אולי במיוחד בשבחים. אני מבין, יכול להיות.
קושיה: למה לא במודים?
אבל למה… מישהו שאל שאלה טובה. אני מבין, בצרכים אתה אומר שלאדם יש לפעמים צרכים משלו, הוא מוסיף. למה הוא לא יודה על ההודאות שלו? במודים להוסיף. לא רואים את זה. זה לא ברור.
הרמ”א עד עכשיו לא אמר אף פעם להוסיף רק בנושא של תפילת נדבה. והוא מוסיף אפילו את הטעם “כדי לא ידעו”. נראה אצל הרמ”א שזה חיסרון אפילו ההוספה. מבין? לא שהוא אומר שלהוסיף זה דבר יפה, הוא מוסיף את החידוש שלו. אצל הרמ”א זה נשמע הפוך, שזה מחליש את התפילה. את תפילת החובה אומרים בדיוק מה שכתוב. אה, אתה עושה את זה לתפילה שלך, אוקיי, שנה קצת כדי שלא יטעו, שלא יחשבו שזו תפילת החובה. זה נשמע כך.
הלכה יב – אין הציבור מתפללין תפילת נדבה
בואו נסיים את הרמ”א. כן, הלאה. “אין הציבור מתפללין תפילת נדבה”. תפילת הנדבה שמוסיפים היא תפילת יחיד, לא תפילת ציבור. “ואין הציבור מביאין קרבן נדבה”. כל הזמן דימינו לקרבנות, והציבור לא מביא קרבן נדבה.
חידושו של החתם סופר
זה מתאים מאוד לתשובת חתם סופר, אני מתכוון לתשובה נ”ה, שענייני חסידות – זו הביקורת שלו על החסידות – שענייני חסידות, עניינים שהם לפנים משורת הדין, עניינים שהם קרדיט נוסף, צריך שיבואו מהלב. אם זה נעשה… זה מאוד מעניין, משה, עכשיו פסח, הרבה מאוד אנשים ידעו ש… ואצלנו בבית היו מקפידים כך וכך. יודעים שחומרא היא שאחד מאיתנו, אני עושה כך. פעם אחת שזה נעשה חיוב, לומדים את זה בחדר שכך וכך צריך לעשות, זה מאבד את כל החילוק בין הנדבה והחובה.
עולת קיץ המזבח
אוקיי, אבל חזרה לכאן לפשט. הציבור לא מוסיף תפילת נדבה. כן, הרמ”א שואל קושיה, שהרי כן, כאן משתמשים בדבר כמו נדבת ציבור. זה אומר, עולת קיץ המזבח. עולות אין שיש יותר מדי כסף ואז עושים מזה שקל, מביאים כן עולה מיוחדת, זה תרגום לנדבה. הוא אומר אבל זה לא מוציא. דבר שאינו שכיח. אוקיי.
מוסף שתים
הוא אומר, שלרוב רק בשבתות וימים טובים, אין צורך כאן שהציבור יתפלל תפילה נוספת. אבל “לא יתפלל אפילו יחיד מוסף שתים”. עוד דבר, כשם שאי אפשר להוסיף מוסף, אין מוסיפים תפילות נדבה. אחת חובת עולה ואחת נדבה, לא שאני אמרינן קרבן מוסף, קרבן מוסף הוא חובת הציבור.
דיון: מה פירוש “מוסף שתים”?
אני לא מבין בדיוק מה זה אומר. לכאורה, פירושו שהוא מתפלל פעמיים מוסף, הוא אומר פעמיים על קרבן המוסף. אם הוא מתפלל פעמיים מוסף, הוא מתפלל פעמיים את התפילה שכנגד קרבן המוסף. עיקר התפילה היא סתם תפילה כזו, אין הבדל. כלומר הוא מתפלל מנחה, מה פירוש שהוא מתפלל מוסף שתים? אבל הוא מדבר לכאורה כשמזכירים את ענין המוסף במנחה, מזכירים מוסף. בסדר.
תפילת נדבה בשבתות וימים טובים
“יש מן הגאונים הראשונים שאסרו להתפלל תפילות נדבה בשבתות וימים טובים”. אז בכלל לא להתפלל תפילות נדבה בשבתות וימים טובים, “לפי שאין מקריבין בהם נדבה אלא חובת היום בלבד”. כי בשבתות וימים טובים מקריבים רק את קרבנות היום, ואין מוסיפים קרבנות, ממילא בגלל זה לא להוסיף גם…
דיון: הקשר בין תפילה וקרבנות
צריך להבין טוב יותר את הקשר בין תפילה וקרבנות. נראה שזה יותר מסתם זכר לקרבנות או… יכול להיות מאותה סיבה שבגללה אין מקריבים נדבה ביום טוב. אבל ראיתי שמישהו שואל כאן קושיה, לכאורה הסיבה שאין מקריבים נדבה ביום טוב היא כי זה חול יום טוב, בעצם שחיטה וכל הדברים הללו הם מלאכות, ויש לך רק היתר לקדשים, אבל סתם נדבה אין לה היתר. אם כן, תפילה אין לה שייכות.
הפשט של הרב עצמו
הרב אומר כאן פשט משלו. הרב אומר, הוא מתווכח על הפשט של הרב, הוא אומר שהסיבה עומדת ברב האי גאון, שזה דווקא תפילות בקשות, כי אדם יכול להתפלל תמיד כדי לבקש רחמים, אבל בשבת ויום טוב אין מביאים בקשות. על הודאות אין זאת. למה? שיודה ויאכל, יודה ברוך הוא על טובו.
סטייה: תפילות הודיה פרטיות – “תודה לך השם”
זה קשור לשיחה שהיתה לנו בקבוצה לאחרונה, שלא רואים שיש תפילות פרטיות על הודאות. זה מאוד מעניין, היום אומרים, נראה מהרב ש”תודה לך השם” היא ברכה לבטלה. צרכים, לבקש מהקב”ה הלוואי שיתפלל אדם כל היום כולו. להודות לקב”ה, לא כתוב שיש ענין להודות לקב”ה כל הזמן. אנחנו מודים ומודים לקב”ה על כל חסדיך שבכל יום. והראב”ד טוען שאין ענין לעשות יותר.
דיון: ברכות על הנאות
אה, יש כן, יש ברכות אחרות. הוא מדבר כשזה בחלק מנוסח התפילה, אבל שאדם יודה לקב”ה, שיאמר לו ברכות. אני מתכוון בהלכות ברכות מדבר כן הרמב”ם שאדם יאמר יותר ברכות, שאדם יותר יהלל את הקב”ה בהלכות ברכות, על מיני דברים אחרים. רואים בהלכות ברכות הוא כן מדבר על זה. כן כן, אני יודע למה אתה מתכוון, סוף הלכות ברכות. כן כן, אבל לא להוסיף ברכות חדשות. הוא אומר שיעשו את הברכות הקבועות, כי בכל פעם שאוכלים עושים ברכה. על כל דבר יש ברכה שאינה צריכה. לא אומרים “אה, אני מודה לקב”ה”. מבין?
יש כן, ורואים שיש סתירה. אולי היה הרמב”ם אומר שיאמרו “תודה לך השם”. אולי היה הרמב”ם אוהב זאת. כמו שהוא עונה, “ובכל יום אברכך ואהללה שמך לעולם ועד”. בזה עונה הרמב”ם להלכות. כן כן כן, רואים תמיד מהלכות תפילה שמה שאומרים היום “תודה לך השם”, הנוסח החסידי, לא כל כך פשוט מצד ההלכה. נראה כן, כמו שאמרת קודם, זה ענין של כבוד לקב”ה. זו לא הבעיה שלך.
הסכנה של שגור בפי הלשון
הסתירה שלך היא, אומרים שזה נעשה כל כך שגור בפי הלשון שזה כבר לא אומר כלום. כלומר בחור מתלבש, “ברוך השם”, והוא לא מתכוון כלום. זה קצת זלזול. אפשר לשמוע כך? אבל זה לא החשמונאים ולא הלשון. לא, כל אחד ימשיך לומר “תודה לך השם”, ושיאמרו זאת בכוונה הנכונה. אלא להיפך, אומרים שבכל פעם שאתה אומר “תודה לך השם”, תזכור לחשוב על משהו, שאתה מתכוון לזה באמת. כי אמרת שזה כבר התקרר.
✨ Transcription automatically generated by OpenAI Whisper, Editing by Claude Sonnet 4.5, Summary by Claude Opus 4.6
⚠️ Automated Transcript usually contains some errors. To be used for reference only.
📌 This Shiur Also On
📞 Listen by phone: call (848) 285-6807, press 6, then 80063#
HE עברית ›
📋 Shiur Overview
Summary of Shiur — Laws of Prayer and Priestly Blessing, Chapter 1
—
Introduction — Sefer Ahava, Counting of the Mitzvot
Rambam: “Laws of Prayer and Priestly Blessing contain two positive commandments: 1) To serve Hashem through prayer every day, 2) For Kohanim to bless Israel every day.”
Simple meaning: Two positive commandments: pray every day, and Birkat Kohanim every day.
Novel insights and explanations:
1. Why Birkat Kohanim is together with prayer: Birkat Kohanim is a mitzvah on the Kohen — why not place it in the laws of Kohanim? Several answers:
– a) The Rambam’s approach — he places brief laws within the “family” of mitzvot where they fit better thematically. Birkat Kohanim is part of the order of prayer (Chazal instituted it in Shemoneh Esrei), therefore it fits better with the laws of prayer.
– b) Birkat Kohanim is itself a type of prayer — the Kohen prays for Klal Yisrael. “Yevarechecha Hashem” is a prayer for Jews. The Kohen has his own way of praying — blessing Jews. We compare it to the shaliach tzibbur who says “Baruch Atah Hashem rofei cholei amo Yisrael” — also a type of blessing for Jews.
– c) In Eretz Yisrael (where they duchen every day) we see clearly that there are three main Torah mitzvot in the order of prayer: Kriat Shema, Shemoneh Esrei, and Birkat Kohanim. (Ashkenazim in chutz la’aretz aren’t accustomed to this because they only duchen on Yom Tov.)
2. The language “to serve Hashem through prayer” (not simply “to pray”): The Rambam writes “to serve Hashem through prayer every day,” not simply “to pray.” This means: to serve the Almighty *through* prayer. Prayer is a form of service.
3. Source for “every day”: In Sefer HaMitzvot it doesn’t explicitly say “every day.” The Kesef Mishneh discusses this — we see it from the halacha and custom, but there isn’t a clear explicit source.
4. Sefer Ahava = constant mitzvot: “Ahava” means “be’ahavata tisge tamid” — things done regularly, daily, multiple times a day. Both mitzvot here are “every day.”
[Digression: Learning on Chol HaMoed / Shabbat / Yom Tov]
We discuss why the shiur continues on Chol HaMoed. Previous learning schedules (like Daf Yomi) stopped on Shabbat/Yom Tov, but newer schedules (like Amud Yomi) continue. The reason: Previously all shiurim were local, with technology-production that wasn’t appropriate for Shabbat/Yom Tov. Today, when learning individually, it’s almost like “saying it to yourself” — perhaps permitted even on Tisha B’Av.
The concept of “chetzyo laShem v’chetzyo lachem”: Why don’t we make exactly half-and-half with a clock? Answer (with the story of Rav Baruch Mordechai with the popcorn): By Jews, “lachem” is also mixed with “laShem” (zemirot, divrei Torah at the meal) and “laShem” is also mixed with “lachem” (coffee while learning). This is the Chassidic way — everything is one bundle. The Rama (Siman 529) seemingly wants to make exactly half-and-half, but this is a dispute.
The Sefer HaChinuch’s concept of constant mitzvot: Even on Yom Tov one must continue with the constant things. Talmud Torah is 24 hours a day, every day. It’s compared to eating: a person must eat physically, and so too the soul must “eat” — pray and learn. Even on Pesach, when we eat differently, we still eat.
—
Halacha 1 — Positive Commandment to Pray Every Day
Rambam: “It is a positive commandment to pray every day, as it says ‘va’avadtem et Hashem Elokeichem.’ From the oral tradition we learned that this service is prayer. And it says ‘ul’ovdo b’chol levavchem,’ the Sages said: What is service of the heart? This is prayer.”
Simple meaning: Prayer is a positive Torah commandment. The source is “va’avadtem et Hashem Elokeichem” — from the oral tradition (halacha l’Moshe miSinai / Torah she’be’al peh) we learned that “service” means prayer. The second verse “ul’ovdo b’chol levavchem” — Chazal say: service of the heart = prayer.
Novel insights and explanations:
1. Question on the first verse “va’avadtem et Hashem Elokeichem”: The verse “va’avadtem et Hashem Elokeichem u’veirach et lachmecha” — in context this is a *blessing/promise*, not a *command*! The Rambam “struggles a bit” with this source. It’s not certain if there’s a midrash that specifically expounds this verse on prayer. “Va’avadtem” can mean general service of Hashem.
2. The second verse “ul’ovdo b’chol levavchem” — stronger source: Here it’s already clearer: Chazal say explicitly “what is service of the heart? This is prayer.” The novelty: “service” itself would be understood as Temple service / sacrifices. “Of the heart” excludes sacrifices — it doesn’t mean a physical service with an animal, but rather a service that is internal, between the person and the Almighty.
3. Alternative interpretations of “ul’ovdo b’chol levavchem” that are rejected: One could say that “ul’ovdo” means all mitzvot — to be a servant of Hashem, to follow everything the Almighty commands. “B’chol levavchem” would mean: do it with your whole heart, with love, without hypocrisy. But Chazal’s exposition is a novelty: there is a specific type of service that is of the heart — not in the Temple, not with a sacrifice — and this is prayer.
4. Service of the heart — the essence of prayer is internal: Prayer means saying words — but Chazal call it “service of the heart.” This means: the essence of prayer is the innermost service of the heart, and the words are only the *expression* of it, the way the service of the heart comes out in action. One cannot see the service of the heart for people outside, but prayer reveals it. The Rambam himself (in later chapters) has a principle that one must know that one is speaking to the Almighty — this is the service of the heart.
5. “Service” = prayer, study, Temple: The Rambam brings that “service” is used for three things: prayer, Torah study, and Temple service. Regarding the Temple — the Rambam interprets “b’mikdasho” that one must pray in a place of the Temple (in another place — see below regarding “facing the Temple”).
“Every day” — from where?
6. The verses don’t say “every day”: The two verses don’t say any measure of every day. But the Rambam says “every day.”
7. The Kesef Mishneh’s answer — a mitzvah without a time must be every day: The Kesef Mishneh brings that the Ramban argues with the Rambam and holds that prayer every day is only rabbinic. The Kesef Mishneh’s answer for the Rambam: a mitzvah that has no set time must be done every day — because if not, when will it happen? One can’t say once in a lifetime.
8. Proof from tefillin: In the Torah it doesn’t say clearly that one puts on tefillin every day, but all poskim accept it simply. The principle: a mitzvah that has to do with the person’s soul, with service of Hashem, with being a servant of Hashem — is a mitzvah every day. Tefillin, tzitzit, prayer — all are part of the way of life of a Jew, like eating, sleeping, working. Prayer has become part of life — service of the heart.
9. “Every day” doesn’t necessarily mean once a day: “Every day” doesn’t mean a minimum of once a day, but rather it means that prayer is the order of life — a person is a prayer. This fits with what the Rambam says later that the time of prayer is not from the Torah. From the Torah the concept is that a person should be a prayer, not that it’s specifically once.
Rambam’s approach vs. Ramban
10. The Ramban’s approach — prayer only in time of trouble: The Ramban holds that from the Torah prayer is only in time of trouble. But the Ramban’s “prayer in time of trouble” is not the same as the Rambam’s “crying out in time of trouble” (which is the concept of fasting). The Ramban means to pray for needs — with praise, thanksgiving, and requesting needs — but not every day. The Rambam’s crying out in time of trouble is a completely different mitzvah, connected with repentance, reward and punishment, that nothing is coincidence.
11. Distinction between daily prayer and fast-day prayer — from Moreh Nevuchim: In Moreh Nevuchim (reasons for mitzvot) the Rambam explicitly makes a distinction: daily prayer is service of the heart — remembering the Almighty. Fast-day prayer is a different topic — to show that everything is reward and punishment, not coincidence, and one is healed through repentance. Normal prayer has nothing to do with repentance.
12. The main dispute Rambam/Ramban: Perhaps the main split is not whether prayer is in time of trouble or not, but whether we accept the principle that a mitzvah without a set time must be every day. The Ramban doesn’t accept this principle.
[Digression: Seder of Pesach]: At the Seder we see both elements: praise and thanksgiving (like normal prayer), and also “va’nitz’ak” — we demonstrate crying out in time of trouble, we remember the trouble of Egypt, we eat maror to feel the crying out.
“The form of this prayer is not from the Torah”
Rambam: “The form of this prayer is not from the Torah, and this prayer has no set number from the Torah, and it has no set time from the Torah.”
Simple meaning: From the Torah there is no set text, no number (count), no time.
Novel insights and explanations:
13. This fits with the whole approach: From the Torah prayer is a way of life, not a formal structure. The Rambam answers with this the Ramban’s question from the Gemara that says “prayer is rabbinic”: the Gemara means that the text, the time, the fixed form of prayer is rabbinic — not the essential nature of praying.
14. Beginning with praise and ending with thanksgiving is from the Torah: A possibility is raised: perhaps the main order — beginning with praise and ending with thanksgiving — is indeed from the Torah, as part of the essential service of the heart. But it doesn’t seem that the Rambam holds this way.
Women and slaves are obligated in prayer
Rambam: “Therefore women and slaves are obligated in prayer, because it is a positive commandment not caused by time.”
Simple meaning: Because the time of prayer is not from the Torah, prayer is a positive commandment not caused by time, and therefore women and slaves are obligated.
Novel insights and explanations:
15. Distinction from Kriat Shema: Women are exempt from Kriat Shema because it’s a positive commandment caused by time (it has a set time). Prayer’s time is only rabbinic, therefore it remains a commandment not caused by time.
16. Distinction between the Rambam and the Gemara: The Gemara (Berachot 20b) says that women are obligated in prayer because “they are [requests for] mercy” — prayer is mercy, and a woman also needs mercy from the Almighty. But the Rambam gives a learned explanation: from the Torah prayer is not caused by time, because the essential mitzvah is not time-bound. The times of prayer are only rabbinic. This is interesting because the Rambam’s explanation doesn’t appear in his Sefer HaMitzvot.
17. Question about fixed prayers: Rav Rabinovitz considers: are women exempt from the fixed daily prayers (which have a time, rabbinically), and remain only with the essential obligation of Torah prayer? He answers: perhaps the principle that women are exempt from positive commandments caused by time is only on Torah mitzvot. But this isn’t clear, because with Chanukah and Purim (rabbinic commandments caused by time) one needs a special reason — “they too were in that miracle” — for women to be obligated. Contemporary poskim are divided on this.
18. The Magen Avraham’s approach: The Magen Avraham says that women are obligated in prayer, but one fulfills it with Birchot HaShachar, Modeh Ani, and the like — because he goes with the approach that the text is not essential. This fits with the Rambam’s foundation that the essential mitzvah is not caused by time.
19. In practice — the custom: In most generations we don’t see that women prayed Shacharit Mincha Maariv. Even the Rebbetzin (daughter) of the Rama — when she was busy, they made prayers/supplications for her in Yiddish, because they didn’t pray the regular prayers. But contemporary poskim, especially Lithuanian ones, hold that women are obligated to pray at minimum twice a day. The custom however is that women pray — they say Modeh Ani, they have their own texts.
—
Halacha 2 — “The obligation of this mitzvah is thus”
Rambam: “Rather the obligation of this mitzvah is thus: that a person should pray and supplicate every day, and relate the praise of the Holy One Blessed be He, and afterwards request his needs that he needs with petition and supplication, and afterwards give praise and thanksgiving to Hashem for the good that He bestowed upon him. Each person according to his ability. If he is fluent he increases in supplication and petition, and if he is of uncircumcised lips he speaks according to his ability, at any time he wishes.”
Simple meaning: The form of Torah prayer is: (1) praise — praising the Almighty’s greatness, (2) petition — requesting one’s own needs, (3) thanksgiving — thanking for what one has already received. Each according to his ability, when he wishes.
Novel insights and explanations:
1. The Rambam’s structure — what he’s explaining: Until now the Rambam has been explaining the main law (that prayer is from the Torah). Now he goes to explain what the essential prayer is — its definition and form. This is still before the enactment of the Sages of the fixed form of prayer; he describes the historical situation of how people prayed in earlier times.
2. Prayer is not just a “to-do list”: If prayer only meant “I need livelihood, give me livelihood” — this wouldn’t be called service of Hashem at all. This would be like a pauper who calls ten people every day begging. Prayer must have importance, a form of submission — one must first recognize the Almighty’s greatness, that He owes you nothing, and only then ask.
3. Is the order (praise-petition-thanksgiving) essential? There’s a question whether the order is essential from the Torah. The Rambam’s language “the obligation of this mitzvah is thus” sounds like a law. But the Rambam’s intention is more to explain why it changed — once each person prayed on his own, later they enacted a text.
4. Source of the order — “A person should always arrange the praise of the Omnipresent and afterwards pray”: The Gemara (Berachot 32a) brings this principle and proves it from Moshe Rabbeinu — “as we find with Moshe, you began to show.” The Rambam held that from this “as we find with Moshe” it emerges that this is already from the Torah — this is the form of prayer even before the enactment of the Sages.
5. Distinction between “praise” at the beginning and “praise and thanksgiving” at the end: The first praise is not personal — “the Almighty is great, King of kings, the Great, Mighty and Awesome.” The end — “praise and thanksgiving” — is personal: thanking for “the good that He bestowed upon him.” “Thanksgiving” (thanking) is not the same as “praise” (praising). But the Rambam writes “praise and thanksgiving” together at the end. The explanation: the Rambam holds that simply thanking the Almighty is not like thanking a person (the Almighty doesn’t need any “thank you”), rather the thanks is also essentially a type of praise — a praise on the details that the Almighty did for him. Just as in Shemoneh Esrei there is also praise for thanksgiving.
6. “Each person according to his ability”: This is the freedom of Torah prayer — no fixed text, no fixed length, no fixed language. “Ability” here doesn’t mean physical strength, but rather his language, ability, understanding. “Fluent” means “learned” — he has good language, he can express himself. “Of uncircumcised lips” means he doesn’t have organized language — he speaks what he can.
7. “At any time he wishes”: When he gets a desire to pray. From the Torah there was no distinction between morning, afternoon, or night — only that one must every day.
8. “Supplication and petition” vs. “prays and supplicates”: The Rambam uses different words — “prays and supplicates,” “supplication and petition,” “with petition and supplications.” They are basically synonyms, one can’t be too precise between them because the Rambam doesn’t keep the same language consistent. But generally, the main prayer is the supplication/petition — everything else (praise, thanksgiving) is around it.
[Digression: May one say “thank you” to the Creator?] “Thank you” actually means thanks/gratitude (not “yasher koach”). People ask whether one may say “thank you Creator” — it’s simple that thank you means thanks. But later the Rambam says that one may not pray in colloquial language, and perhaps “thank you” is colloquial language.
Facing the Temple
Rambam: “And all of them would pray facing the Temple in every place where they were.”
Simple meaning: All Jews used to pray in the direction of the Temple, wherever they were.
Novel insights and explanations:
9. Facing the Temple is a basic thing of the essence of prayer, not just an enactment of the Sages: This seems like part of the essential prayer, not a later enactment. It’s not exactly from the Torah in the sense of a prohibition or positive commandment, but it’s a “general matter” — something that was always done, even before the enactments of the Sages.
10. Sources for facing the Temple:
– The verse “and they shall pray toward this house” — though this is a bit of exposition, because it could be that one actually came there.
– By Yaakov: “this is none other than the house of God and this is the gate of heaven.”
– By Daniel it explicitly says that he prayed toward Jerusalem with an open window — and Daniel was in the time of the destruction, not in the time of the Temple.
11. The Rambam in Moreh Nevuchim — Avraham Avinu enacted the direction of prayer: The Rambam in Moreh Nevuchim says that Avraham Avinu enacted that one should pray towards Har HaMoriah, based on “as it is said this day, on the mountain Hashem will be seen.” The Rambam also explains why Jerusalem is not explicitly mentioned in the Torah — he brings reasons that they didn’t want the nations to “grab” it, and other reasons. It’s implied that this is an enactment from Avraham Avinu, and already from those times Jews prayed towards Jerusalem.
12. The Kesef Mishneh’s two interpretations of “in every place where it is”: The Kesef Mishneh says that “in every place where it is” can mean two things:
– (a) Wherever the Jews are — in America, in the desert — one prays towards the Temple.
– (b) Wherever the Temple is — whether it’s in Shiloh, whether it’s in Gilgal, whether it’s in the desert — “the Temple” doesn’t necessarily mean the Beit HaMikdash, but rather the Mishkan.
According to the source from Moreh Nevuchim it’s certainly like the first way — it refers to where the Jews are.
13. “The Divine Presence is in the west” — the Rambam’s explanation: The Rambam brings that “the Divine Presence is in the west” means that Avraham Avinu went against idolatry — all idolaters bowed to the east (because the sun rises there), so Avraham did the opposite. But “west” doesn’t mean specifically west, but rather the west of Har HaBayit. We pray to the east because we happen to be west of Eretz Yisrael, but essentially the main thing is “the Divine Presence is in the west.”
14. The Kesef Mishneh’s proof from “serve Him with His Torah, serve Him in His Temple”: The Kesef Mishneh brings that “serve Him in His Temple” was written even before there was a Beit HaMikdash — this proves that facing the Temple is a basic thing from before the enactments of the Sages. The Rambam in Perush HaMishnayot and Sefer HaMitzvot learns that “in His Temple” doesn’t mean “in His Temple” but “toward His Temple” — one prays towards the place of the Temple.
15. Direction of prayer is a basic human thing — comparison with Muslims: Even the Muslims held this as a basic thing — they pray to Mecca. Initially they also prayed to Jerusalem, afterwards they wanted to be different. The Rambam understands that this is a fundamental thing: people cannot simply pray “into the air” — one prays in a direction. Avraham Avinu accepted this but opposite from idolatry — it’s a direction of prayer, but opposite from their temple. It’s always two types of things: sometimes one does the same type of thing but differently, sometimes one doesn’t do it at all.
16. Practical difference — precision of direction: One is very far from Jerusalem, and it’s never brought precisely which direction (for example southeast). It’s certain that the main thing is to be somewhat in the direction, not exactly precise. If it were truly from the Torah like tefillin, one wouldn’t play around with it.
[Digression: Rebbe Nachman of Breslov and hitbodedut as Torah prayer]: Rebbe Nachman of Breslov claimed that a person who does hitbodedut (private prayer) fulfills Torah prayer, based on this Rambam that the essence of prayer is “according to his ability” — talking things out with the Holy One Blessed be He. If facing the Temple is a “general enactment” from before the enactments of the Sages, it emerges that also with hitbodedut one must pray to the east (towards Jerusalem). Also it emerges that one must be in purity of body and hands. Once people had a natural awareness of which side is east — today one doesn’t live so much with the idea of directions, because one has maps and GPS.
“And so it was always from Moshe Rabbeinu until Ezra”
Rambam: “And so it was always from Moshe Rabbeinu until Ezra.”
Simple meaning: From Moshe until Ezra, prayer was left to each person — how many times to pray, the text, etc.
Novel insights and explanations:
17. Proof from Tanach: Yaakov Avinu, Daniel, Yirmiyahu — all said prayers, but none said “Baruch Atah Hashem” or the order of Shemoneh Esrei. They said according to need, according to the matter.
18. The Rambam’s approach — Sages don’t make new things, but react to reality: The Rambam blames every major change on exile and difficulties. This perhaps comes from his sensitivity to bal tosif — not to make any major change in Torah. But when reality changes, one must update. Sages are not “dictators” who seek to change things — they are here to update the Torah when the Torah needs to adjust. Just as Moshe Rabbeinu didn’t simply bring down quail — the people were hungry. One doesn’t simply make a siddur — it comes when it’s necessary. This also explains why every formalization (Mishna, Talmud, the Rambam’s work itself) comes after a great trouble.
—
Halacha 3 (Halacha 4 in some editions) — “When Israel was exiled in the days of Nevuchadnezzar the wicked”
Rambam: “When Israel was exiled in the days of Nevuchadnezzar the wicked, they mixed with Persia and Greece and other nations, and children were born to them in the lands of the nations, and those children’s language became confused, and each person’s language was mixed from many languages… When Ezra and his court saw this, they enacted for them eighteen blessings in order — three first ones of praise, three last ones of thanksgiving, and the middle ones contain requests for all matters that are like fathers to all the desires of each person and to the needs of the entire community. So that it should be arranged in everyone’s mouth and they should learn it quickly, and the prayer of these stammerers should be a complete prayer like the prayer of one with clear language.”
Simple meaning: In the Babylonian exile Jews lost their pure lashon hakodesh, due to living among Persians, Greeks, and other peoples. This led to people not being able to express themselves in prayer. Ezra and his court (Anshei Knesset HaGedolah) therefore enacted a fixed text of eighteen blessings, so that every Jew — even the “stammerer” — could pray a complete prayer.
Novel insights and explanations:
1. “They mixed with Persia and Greece and other nations” — not just empires, also people: The Rambam doesn’t mean only that they entered the Persian or Greek empires — he also means that they mixed with the people of those countries. It can even be that one remained in Eretz Yisrael, but Eretz Yisrael was part of the Persian empire.
2. “Their language became confused” — an exile phenomenon: When a people sits long in one place without immigration, the language remains clear. But in exile the language becomes mixed. This connects with the concept of “they guarded their language” — that in Egypt Jews preserved their language, but in the Babylonian exile “their language became confused.”
3. “They didn’t change their language” — a national matter, not just a prayer matter: The Rambam’s description of language corruption reflects the concept of “they didn’t change their language” that is mentioned regarding the exodus from Egypt. This is not just a practical difficulty for prayer, but a symptom of a deeper national brokenness — Jews are “no longer a unified people” when they don’t speak one language.
4. The verse “half speaking Ashdodit” — the Rambam’s interpretation: The verse in Nechemiah speaks in the context of marriage with foreign women (Ashdodit, Ammonite, Moabite). Nechemiah’s complaint is not (only) about idolatry, but about the fact that the children didn’t know lashon hakodesh. But the Rambam doesn’t bring this verse in the context of foreign women, but as proof for the very living among gentiles that leads to language corruption.
5. “Corruption” — the Rambam’s strict evaluation of language mixing: The Rambam calls the mixing of languages “corruption” — a spoiled thing. This is not just a neutral description. Many people look at language mixing (Yiddish-English in Lakewood, Yiddish-Hungarian in Hungary) as something normal. But the Rambam looks at it as that a person must have a clear language — it’s “no way to speak to a king.” The Rambam was a formal person who believed in beautiful, pure language.
6. Two reasons for the enactment — national and prayer:
– A law in Klal Yisrael (not just prayer): Jews must have a language in which they can communicate. The corruption is a sign of exile and brokenness. Through a fixed text in lashon hakodesh every Jew becomes “completely a Jew” at least while praying, even if he is “half Ashdodit” the whole day.
– A law in prayer itself: One stands “before a King” — one must speak nicely and orderly, not a mishmash. The Rambam holds that there is a formality in how one speaks to the Almighty.
Although “fundamentally prayer is in any language,” nevertheless the fixed text in lashon hakodesh is important so that one shouldn’t feel foreign while praying.
7. “Fathers to all the desires of a person” — like avot and toledot: The concept “fathers” means that the twelve blessings are main categories (healing, livelihood, redemption, knowledge, repentance, etc.) that include all specific needs as “offspring.” A farmer needs a specific type of livelihood — this is an offspring of the blessing of the years.
8. Why are shidduchim and chinuch of children missing from Shemoneh Esrei? Two major things that people struggle with — shidduchim and education of children — don’t appear in Shemoneh Esrei. This is striking, because prayer for children is one of the first prayers in the Torah (Yitzchak prayed), and Eliezer prayed for a match for Yitzchak. A possible answer: the blessings of Shemoneh Esrei are for things that are “every day” — every day a person needs livelihood, healing, knowledge. Shidduchim and children are “once in a lifetime” things, not daily needs. Perhaps one specifically doesn’t want such prayers to be in the fixed Shemoneh Esrei. (Chazal made “Shomei’a Tefillah” as a place where one can add all individual needs.)
9. Order of blessings — first personal desires, then community needs: The Rambam says “desires of each person” first, and “needs of the community” afterwards. This is reflected in the order of Shemoneh Esrei: we begin with knowledge, repentance, healing (personal needs), and afterwards redemption, building of Jerusalem (community needs).
10. The main purpose of the enactment — quality of prayer: The entire reason for the enactment is quality — that even the “stammerer” should be able to pray a complete prayer like one with “clear language.” This is a very beautiful point — the enactment is not just for uniformity, but to raise the minimum standard of prayer for every Jew.
11. One with clear language perhaps wouldn’t have needed the text: From this language it seems that the main reason for fixing the text is for the stammerers. One with clear language could have essentially remained with his own language. But they made a “lo plug” — everyone joins the same text.
12. Formality versus authenticity: Chazal “preferred” formality over authenticity. Although when a person prays with his own language it’s more authentic and easier to have intention, the Sages held that it’s more important that the prayer should be beautiful, orderly, without contradictions, and not clumsy. Especially Chassidim place great emphasis on authenticity and forget that order, organization, and formality are very important.
13. Rebbe Nachman of Breslov and Likutei Tefilot: Although Rebbe Nachman says one should make one’s own prayers (hitbodedut), Reb Noson went and wrote an entire book “Likutei Tefilot” — because people come back from hitbodedut and say “I don’t know what to say.” This shows that the person is not organized in his head about what he needs. Part of prayer is itself being organized in one’s head about what one needs — knowing a “list,” not just saying “Creator, help me.” The latter is also good as a cry of brokenness, but the Sages came to help the stammerers — this is love of Israel, elevating the simple Jews.
14. Place for personal prayer: One can make a special time for supplications — after praying Tachanun, or in Shomei’a
Tefillah and the like.
15. Cross-reference to Laws of Kriat Shema Chapter 1: The Rambam writes there: “These blessings and all other blessings are arranged in the mouths of all Israel… Ezra and his court enacted them.” This fits with what he says here that Anshei Knesset HaGedolah enacted all the blessings. “Arranged in the mouths of all Israel” means Torah she’be’al peh — all Jews know it.
16. Praise at the end of prayer — closeness and distance: From where do we get that one must have praise also at the end (not just at the beginning)? The Gemara “a person should always arrange the praise of the Omnipresent and afterwards pray” only speaks about beforehand. The novelty: One must always become close to the Almighty (kiruv) but also maintain distance (richuv) — remember that He is a great King. When a person requests his “to-do list,” he can become too familiar. The praise before and after strengthens the feeling that the Almighty is great — this is the concept of closeness and distance.
[Digression: Practical application — Eretz Yisrael vs. America]: In Eretz Yisrael a normal boy can open a siddur and roughly understand. But in America, even boys who can translate Gemara, open a siddur and don’t know what they’re saying — “exactly what the Rambam said.”
[Digression: Praying in Yiddish as a solution?]: If people don’t feel connected with the siddur, should one pray in Yiddish? This is an advice that “helps on one side and destroys on the other side” — because one becomes disconnected from the language of lashon hakodesh. The entire purpose of Ezra’s enactment was that Jews should have a fixed lashon hakodesh text, not that one should translate.
—
Halacha 4 — Number of Prayers a Day
Rambam: “They enacted that the number of prayers should be like the number of sacrifices — two prayers every day corresponding to the two daily offerings… and every day that has a musaf offering they enacted a third prayer corresponding to the musaf offering.”
Simple meaning: The Sages established that one prays twice a day corresponding to the two daily offerings, and on days with a musaf offering they added a third prayer.
Novel insights and explanations:
1. Two separate laws — number and time: In the Rambam it seems that there are two separate laws: (a) how many times a day one prays, (b) the time of each prayer. These are not the same thing. This is perhaps the meaning of tashlumim prayers — one completes the number: “today I prayed three times” — this is extra from the fact that today one must pray in the morning, afternoon, and night.
2. “Prayers corresponding to sacrifices” — not “in place of sacrifices”: The Rambam’s meaning is not that one prays because one cannot bring sacrifices (like “we will render the bulls of our lips”). Proof: there was prayer also in the time of sacrifices. The meaning is that one prays musaf for the same reason that one brings a musaf offering — because today is a Yom Tov/Chol HaMoed, there comes to be another prayer. One is not speaking about the problem that one cannot bring a musaf offering.
3. The main concept — more prayers on holier days: From what the Rambam said earlier “according to his ability” and “would that a person should pray all day long,” we see that there is a concept to pray more than once a day. The Sages formalized it, and used the structure of sacrifices. A holier day — a day when one doesn’t work, a Yom Tov — is fitting to make more prayers. Yom Kippur/fast day has five prayers — not because there is more time, but because it’s a virtue to make more prayers.
4. Distinction between Eretz Yisrael and Babylonia: Before the enactment there was a distinction — in Eretz Yisrael one prayed seven times a day, in Babylonia twice a day. The Sages formalized it.
5. Prayer and Kriat Shema — originally not connected: Although we now put together the blessings of Kriat Shema with Shemoneh Esrei (connecting redemption to prayer), it seems that originally they had no connection. One could say that one prays twice a day because one reads Kriat Shema twice — but Mincha has no Kriat Shema, and Maariv is optional.
6. Musaf is a different type of service: Musaf is not a request for individual needs — one only requests redemption, it’s a request for communal needs.
Maariv Prayer — Optional or Obligatory
Rambam: “And they also enacted that a person should pray one prayer at night, since the limbs of the afternoon daily offering are consumed and continue all night, as it says ‘it is the burnt offering on its hearth on the altar all night until morning’… but Maariv prayer is not obligatory like Shacharit and Mincha prayers, and even though all Israel in all their dwelling places have practiced praying Maariv and accepted it upon themselves as an obligatory prayer.”
Simple meaning: They enacted a prayer at night corresponding to the limbs of the afternoon daily offering that burn all night. But Maariv is not an obligation like Shacharit and Mincha — but Klal Yisrael accepted it as an obligation.
Novel insights and explanations:
7. Two reasons for Maariv: The Rambam brings two bases for Maariv prayer: (a) the verse “evening and morning and afternoon I will speak and cry out” — which the Gemara brings as a source that one must pray three times a day; (b) the practical arrangement that Maariv corresponds to the limbs that burn all night.
8. Night — a time of longing: During the day is when a person arranges his needs — he has a big list of requests. But at night is a time of longing and crying, as the verse says “on my bed at night I sought him whom my soul loves.”
9. Contradiction in the Rambam’s interpretation of “evening”: The Rambam interprets the verse “evening and morning and afternoon” that “evening” means Maariv, “morning” means Shacharit, “afternoon” means Mincha. But earlier the Rambam himself called Mincha prayer “evening prayer” — which means that “evening” is Mincha, not Maariv. This is a contradiction in the Rambam’s language.
10. Rabbeinu Yonah’s reason why Maariv is optional: Rabbeinu Yonah says that Maariv is not an obligation because the limbs that burn at night are also not an obligation — it’s only a custom that when it’s still cooking on the altar, one should offer it. But the connection to sacrifices is only a sign — the true reason why it’s optional is perhaps because at night most people already go to sleep, it’s not really a special time.
11. Power of acceptance by Klal Yisrael — stronger than an enactment: A fascinating parallel: with Ezra’s immersion, Ezra and his court enacted an enactment, but Klal Yisrael did not accept it — therefore it didn’t remain an obligation. With Maariv prayer conversely — they did not enact it as an obligation, but Klal Yisrael did accept it as an obligation — and it became an obligation. This shows that the acceptance by Klal Yisrael is stronger than the enactment of the Sages themselves.
12. Question on the Geonim’s reasoning: The Geonim say that whoever doesn’t pray Maariv is viewed as one who breaches a fence, because people don’t know that it’s optional — it’s like maarit ayin. But in the times of the Tannaim they also prayed Maariv, and yet the Sages ruled that it’s optional. What’s different? Perhaps in the time of the Tannaim not everyone prayed Maariv — this is implied from the fact that it was at all a question whether Maariv is optional.
13. Practical note: For some people it’s easier to miss Mincha than Maariv, especially in winter — but Mincha is an obligation, which makes it harder.
The Name “Mincha” — Discussion
Rambam: “And the prayer corresponding to the afternoon daily offering is called Mincha prayer.”
Novel insights:
14. Why is it called “Mincha”? The Rambam gives no explanation. In Perush HaMishnayot he says that “Mincha” is the name for afternoon, but why this is the name remains unclear. Various possibilities:
– (a) “Rest of the sun” — when the sun sets (but Mincha is not from the language of rest — they are the same letters but a different word).
– (b) From “the time of the mincha offering” in the prophets — “at the time of the offering up of the mincha” by Eliyahu HaNavi means according to the commentators: at the time of the afternoon daily offering.
– (c) Mincha as “gift” (like “a gift is sent”). Also with sacrifices — fine flour, pan, deep pan — are all gifts for the altar.
– (d) Connected with the mincha offering (fine flour).
– (e) The Radak in Sefer HaShorashim says that the evening burnt offering is called mincha. But it’s not entirely clear why, because with every daily offering (also in the morning) there was a mincha.
– (f) The verse “let my prayer be set forth as incense before You, the lifting up of my hands as the evening mincha” shows that mincha is connected with evening. But in the morning it’s not called mincha — something is special about afternoon.
– Perhaps in the afternoon one used to bring the mincha offerings, and therefore it’s called that — but it remains unclear. “I don’t know a good explanation for it.”
Ne’ilah Prayer
Rambam: “And they also enacted another prayer, Mincha prayer close to sunset on a fast day only, to add supplication and petition because of the fast. And it is a prayer called Ne’ilah prayer, meaning that the gates of heaven are locked with the sun and it is hidden, because one only prays it close to sunset.”
Simple meaning: On a fast day they enacted an additional prayer close to sunset — Ne’ilah — to add supplication and petition.
Novel insights and explanations:
15. Why after Mincha? Mincha doesn’t come right before sunset — there remains free time between Mincha and sunset. On a fast day one fills that time with Ne’ilah.
16. Order of enactments: They first established the Torah prayers (Shacharit, Mincha), and only afterwards added Ne’ilah — because it’s more important than Maariv, and they made it before Maariv, because Maariv is already the next day.
17. What “gates of heaven” means by Ne’ilah — dispute of Rishonim: There is a dispute whether “Ne’ilah” means locking of the gates of the Temple or locking of the gates of heaven. The Rambam’s approach is that “gates of heaven” simply means the physical heaven — like “opening the doors” in the blessing of Yotzer — that there are gates that open for the sun, and now the heaven closes. But there lies in it an image: a fast day is a closed day, a day when heaven is locked, and Ne’ilah is the moment when it locks.
18. Chassidic view: In Chassidut they write that at Ne’ilah one shouldn’t request anything — because the whole day was open, and now at Ne’ilah it’s closing.
Recap — Number of Prayers
Rambam: “It emerges… every day a person prays three prayers: Maariv, Shacharit and Mincha. And on Shabbatot and festivals and Rosh Chodesh four… and on Yom Kippur five.”
Simple meaning: Regular day — 3 prayers; Shabbat/Yom Tov/Rosh Chodesh — 4 (with Musaf); Yom Kippur — 5 (with Ne’ilah).
Novel insights:
19. Why “on Yom Kippur five” and not “on a fast day”? A regular fast day (not Yom Kippur) also has 4 prayers — Shacharit, Mincha, Ne’ilah, Maariv — because a regular fast day has no Musaf, but does have Ne’ilah. Yom Kippur has 5 because it has both Musaf and Ne’ilah.
—
Halacha 5 (Halacha 3 in some editions) — Voluntary Prayer
Rambam: “From these prayers one may not subtract but one may add to them. If a person wishes to pray all day long he is permitted.”
Simple meaning: One may not pray less than the enactment, but one can add voluntary prayers as much as one wishes.
Novel insights and explanations:
1. This fits with the foundation that from the Torah one only needs one prayer: Chazal made a “schedule” — three, four, five — but this is only the minimum. The main concept of increasing in prayers remains.
2. “To pray all day long”: This doesn’t mean one long Shemoneh Esrei all day, but rather many Shemoneh Esreis — five hundred Shemoneh Esreis if he wishes.
3. Voluntary prayer = voluntary offering: The Rambam compares voluntary prayer to a voluntary offering — “every prayer he adds he offers as voluntary offerings.” With sacrifices one can also add vows and voluntary offerings as much as one wishes — the structure fits.
Novelty in Voluntary Prayer
Rambam: “Therefore he must innovate something in the prayer in each and every one of the middle blessings… and if he innovated even in one blessing, to make known that it is voluntary and not obligatory.”
Simple meaning: In voluntary prayer one must innovate something in the middle blessings — ideally in each blessing, after the fact enough in one — so it should be clear that it’s voluntary.
Novel insights:
4. “To make known” — for whom? Two interpretations: (a) For others — like with sacrifices, if the morning sacrifice has already been brought, one cannot bring the same thing again; one must bring a new thing. (b) For the one praying himself — he should remember which prayers are obligatory and which are voluntary. Because if one day he is “not in the mood,” he should still pray at least the obligatory prayers. It’s important to maintain the distinction between voluntary and obligatory.
Three First and Three Last
Rambam: “The three first and three last one never adds to them nor subtracts from them, because one doesn’t change from the formula that the Sages coined.”
Simple meaning: The first three and last three blessings one doesn’t change — not add, not subtract.
Novel insights:
5. The Rambam rules like Rabbi Eliezer that one doesn’t add to them.
6. Rabbeinu Yonah’s note: One doesn’t add private prayers to them, but communal needs one can indeed add — like “remember us for life” and the like. The Rambam himself brings later that this is a custom.
7. Question on the Rambam: In the middle ones it’s permitted to add because one has needs. But why shouldn’t one add in Modim — a person also has his own thanksgivings? But we don’t see that there are private prayers on thanksgiving.
8. Question: Can one add in the middle ones also in obligatory prayer (not just voluntary)? The Rambam doesn’t say it clearly, but seemingly yes — he already said earlier that one can mention needs.
—
Halacha 6 (Halacha 4 in some editions) — The Community Doesn’t Pray Voluntary Prayer
Rambam: “The community doesn’t pray voluntary prayer, because the community doesn’t bring a voluntary offering.”
Simple meaning: Voluntary prayer is only for an individual, not for the community, because the community doesn’t bring a voluntary offering.
Novel insights and explanations:
1. Chatam Sofer (Responsum 55): Matters of piety / beyond the letter of the law / “extra credit” must come from the heart of the individual. When it becomes a community obligation, it loses the entire distinction between voluntary and obligatory. This is his critique of Chassidut — that when stringencies are taught in cheder as obligations, they lose the character of voluntary offerings.
2. Question: But there is indeed the olat kayitz hamizbe’ach — a type of communal voluntary offering? The Rambam answers: something that is not common — it’s not common enough to be a proof.
Voluntary Prayer on Shabbatot and Yamim Tovim
Rambam: “There are some of the early Geonim who forbade praying voluntary prayers on Shabbatot and Yamim Tovim, because one doesn’t offer voluntary offerings on them, only the obligation of the day.”
Simple meaning: Some Geonim forbade voluntary prayer on Shabbat/Yom Tov, because one doesn’t offer voluntary offerings on Yom Tov.
Novel insights:
3. Question: The reason why one doesn’t offer voluntary offerings on Yom Tov is because slaughter is forbidden labor, and one only has a permit for obligatory holy offerings — not for just any voluntary offering. Prayer is not forbidden labor, what’s the connection?
4. Own interpretation (in the name of Rav Hai Gaon): This is specifically with prayers of requests — a person can constantly request mercy, but on Shabbat and Yom Tov one doesn’t bring requests. On thanksgiving there is no such prohibition. This fits with the principle that we don’t see that there are private prayers on thanksgiving — only on needs/requests.
Musaf Twice
Rambam: “One should not pray even as an individual Musaf twice, one obligatory and one voluntary.”
Simple meaning: One cannot pray Musaf twice — one obligatory and one voluntary.
Novel insights:
5. The connection between prayer and sacrifices is more than just a commemoration — it seems that prayer has its own connection to sacrifices that limits what one can do.
[Digression: “Thank you Hashem” — private thanksgiving]:
From the interpretation that voluntary prayer only applies to requests, not thanksgiving, it emerges that the contemporary custom to constantly say “Baruch Hashem” / “Thank you Hashem” is not so simple from a halachic perspective. The Raavad claims that there is no concept to add thanksgivings more than what Chazal enacted.
Question: But at the end of the Laws of Blessings the Rambam indeed speaks that a person should praise the Almighty as much as possible — “and every day I will bless You and praise Your name forever”? Answer: There he speaks of blessings on specific things (eating, pleasures), not of adding new blessings just like that. One doesn’t say an unnecessary blessing.
A moral lesson: When one says “Baruch Hashem” it becomes so habitual that it already means nothing — this is a bit of disrespect. One should say it with proper intention, with something in mind. This has to do with the concept of respect for the Almighty — one shouldn’t make the name of Hashem into something that means nothing.
📝 Full Transcript
Laws of Prayer and Priestly Blessing — The Positive Commandment to Pray Every Day
Introduction — Sponsorship and the Segulah of Supporting Torah
A good moed. We are going to begin learning today, with God’s help, the Rambam’s Sefer Ahavah, starting with Hilchos Tefillah (Laws of Prayer).
Let us mention our esteemed sponsor, the esteemed supporter of Torah and lover of Torah, R’ Yoel Weinberger, who donated the first shiurim, and from him others should learn and do likewise. Yes, rabbosai, whoever wants to be like the wealthy man, should learn that it is also a segulah, whoever gives money for the shiur, it is a segulah “tithe so that you will become wealthy.” There is also a halachah, the lovers of rabbis, one who loves the sages, one who loves the Torah, will have children or sons-in-law who are Torah scholars, or he himself will become a Torah scholar. It may be that if one gives money for Torah, one will merit to understand the Torah better. It is tried and tested.
One hundred percent. If someone donates to our shiur and he sits and learns, and he doesn’t become a Torah scholar after twenty-five years of learning, money back guaranteed. No, no, I mean it helps, it is certainly a segulah that helps. True, one still needs to learn, but it makes a difference. It’s the importance, yes. When a person values something, it’s simple that when a person puts in the money, he values it, he cherishes it.
Why Birkas Kohanim is Together with Hilchos Tefillah
Okay, Hilchos Tefillah U’Birkas Kohanim. So, the Rambam put this together. It’s the Rambam’s order many times, that if for example in Hilchos Avodah Zarah he included things that have a connection to avodah zarah. For example, Birkas Kohanim is a somewhat different type of blessing, it’s a mitzvah that falls upon a Kohen, but it’s something that is done during davening, it’s a part of tefillah. That is, Chazal incorporated it into the nusach of tefillah that Birkas Kohanim is done during Shemoneh Esrei. So he included it because it’s short, it doesn’t have so many laws, but the main part of it is Hilchos Tefillah, all the laws that have to do with davening.
Discussion: Birkas Kohanim as a Type of Tefillah
Interesting point, I hadn’t thought about this before, what is the simple meaning that it’s called Hilchos Birkas Kohanim. It could also be that the simple meaning, we don’t think this way because we don’t feel connected to saying Birkas Kohanim every day, but Birkas Kohanim is also a type of tefillah that the Kohanim pray for Jews. Yes, I wanted to say something simpler, that’s also correct. We’re not accustomed, because we say duchening only on Yom Tov, which isn’t so ingrained. But for example in Eretz Yisrael, it’s almost as if there are three mitzvos that one must do every morning, there is Krias Shema, that is Krias Shema of Shacharis, then there is Shemoneh Esrei tefillah, and there is Birkas Kohanim. So these are the main mitzvos d’Oraisa from the order of tefillah. There are many things, one can say the order of tefillah includes Yishtabach, Nishmas, all kinds of beautiful things that are included, but this isn’t just d’Rabbanan or… One can also look at it, as I said, that this is the way that the Kohen prays. The Kohen’s tefillah is a part of… that he has a mitzvah of blessing, of praying. What does he do? Blessing means praying for Jews. He prays for Jews. He says “May Hashem bless you,” he is praying for Jews. This is a mitzvah that is our tefillah. He has two types of tefillos. It’s not that a Yisrael has one type of tefillah, our tefillah, davening for oneself, or one can daven for others too, but that is the manner of davening, and he has a manner of davening of blessing Jews.
No, perhaps our tefillah, our tefillah is also brachos. We say “Baruch Atah Hashem.” And it could still be that the shaliach tzibbur isn’t so different from Birkas Kohanim. We say a part “Baruch Atah Hashem, Rofei cholei amo Yisrael.” The Kohen is a sort of way of blessing all Jews. Yes, it’s very different from “May Hashem bless you and guard you,” but it’s a nusach of humility toward the Jews, blessing them. True, true, true. But I think more simply it’s because he, as he does many times, takes a short mitzvah and puts it with the family of mitzvos. He could have put it with other laws of Kohanim, the impurity of a Kohen, but it fits better that the form of how the mitzvah is done has much more connection to tefillah.
Introduction — Daily Mitzvos in Sefer Ahavah
Right, about “to bless every day.” About this, because there are two things one can say in Sefer Ahavah, daily mitzvos. These are the two things one does every day. Love and fear. Two, two. One also does it during davening, perhaps this is only d’Rabbanan, one does it during davening, I don’t know, but these are things that are every day. Very good, you’re right that the Rambam says both things “every day.” Just as in Sefer Ahavah, as we’ve already discussed several times, that ahavah is that one keeps doing avodas Hashem daily, every day, several times a day. This is “in your love for her you shall always be absorbed,” that’s what ahavah means.
The Rambam’s Language: Two Positive Commandments
The Rambam says thus: Hilchos Tefillah U’Birkas Kohanim include two positive commandments. The first positive commandment is to serve Hashem through tefillah every day. To serve the Almighty through tefillah every day. It’s an interesting language, not “to pray every day,” because the Rambam is a writer where every word is a word. “To serve Hashem through tefillah every day,” to serve the Almighty through tefillah. The second is “for Kohanim to bless Israel every day.” On both of these things it’s not clear where the source is that it’s every day. Both tefillah, remember, it won’t properly bring a source that it’s once a day. The Rambam says “to serve Him and to serve Hashem,” we learn from this that it’s every day. I tell you, I tell you, in Kesef Mishneh he speaks about this. I tell you, in Kesef Mishneh it doesn’t say clearly that it’s every day, but this is how we see from the halachah, from the custom, from the way it’s done, that it’s every day.
Discussion: The Source for “Every Day”
Ah, Rabbi Yitzchak noted here the Sefer HaMitzvos. Ah, there it says yes? “That we were commanded to serve Him,” so it says in the verse “and you shall serve,” “and whom you shall serve.” Yes, but I don’t see that it says. He says, the Rambam, that essentially “and you shall serve Hashem your God” means all, do all mitzvos, that means to be a servant of Hashem. But Chazal say that the more specific meaning of avodah means tefillah. Well, good, I don’t see that he brought the Sefer HaMitzvos from Bechukosai. In any case, he brings it here, but nothing is written there. Interesting.
Here itself the Rambam brings that avodah is called tefillah, study, and the Temple. On the Torah, on the Temple? The Rambam explains, “in His sanctuary” means that one must pray in a place of the Temple. The Rambam says this in another place.
Digression: Learning on Chol HaMoed and the Matter of “Half for Hashem and Half for You”
Perhaps I should say a Torah, because it’s evening, one says, we’re learning now Chol HaMoed. I should say a Torah, that tadir v’she’eino tadir, it’s a bit difficult for us to learn, it’s Yom Tov. And sometimes the people who made learning schedules, they made it so that Shabbos, Yom Tov, and so on are skipped. Until recently, when they began to make new schedules, the, what’s it called, the daily column. Yes, all the schedules of recent years don’t make the mistake anymore, they make it, it doesn’t stop on Shabbos and Yom Tov.
I think the reason is simple, because as long as there wasn’t the thing of technology, now there is a thing that a person heard shiurim, so all shiurim were local. So with local Jews, one must somewhere learn “half for Hashem and half for you” every day. Okay, Yom Kippur, sometimes a day of Yom Kippur happens, Purim, they already made a lo plug. But Shabbos, why shouldn’t one learn the Daf Yomi? Or Chol HaMoed, “and they gave walkers to know.” One wants to keep Chol HaMoed conventionally, one wants to learn something related to the day. But when learning is a whole production, and one must make sure the mics work, and that the system works, it’s really not a Shabbos Yom Tov thing.
Someone wanted to share that it could be that those who made the earlier learning schedules, they didn’t think that one would learn online. Online is each person on their own, and the learning is such a statement, it’s almost such a thing. It could be that one may even say it on Tisha B’Av, because it’s just a daily schedule that’s written in the poskim. Our Torah lessons are prayers, kinos.
Discussion: Why We Don’t Measure Exactly “Half for Hashem and Half for You”
I had another thought, I apologize for digressing, but I asked, why don’t we see Jews who are great machmirim, the people who have on their dining room table a chart of shiurim, why shouldn’t they have a clock that measures the minutes, and one should make the “half for Hashem and half for you” be exactly half?
And my answer was with an introduction from a well-known story about R’ Baruch Mordechai. A Jew saw R’ Baruch Mordechai sitting with a Gemara and munching popcorn. He asks the Rosh Yeshiva, “Is this how one learns Gemara?” He says, “No, this is how one eats popcorn.”
So the simple meaning, my answer is this, that for us the “half for you” is also “for you.” How does one eat the meal? One opens a zemiros, one sings zemiros, one says a dvar Torah. The “for you” is also mixed with “for Hashem.” And the “for Hashem” is also, when one sits and learns, one also holds a coffee, one enjoys oneself while learning. The “for you” and the “for Hashem” is the Chassidic way that it’s mixed, it’s become one big bundle. So about this, it’s a good answer, no? About this one doesn’t need to divide half and half exactly.
Interesting, yes. When they come to siman 529, we’ll see how the Rema wants yes, seemingly, to make it exactly half and half. Yes, he says the Magen Avraham, that one goes to the beis midrash and one goes home. But didn’t the Rema also think that one would say zemiros at the meal or divrei Torah? I don’t know. I think that is indeed “for you.” “For Hashem” means that one doesn’t drink coffee. That’s a good answer, don’t take away the answer. No, it’s true.
Daily Mitzvos — Talmud Torah and Tefillah
In any case, yes, I would also want to say that one should grasp Sefer HaChinuch means daily mitzvos. I thought this way, that even Yom Tov, many times one gets confused. Yom Tov comes, it’s a completely different daily schedule. But essentially the daily mitzvos, the serious matters, one must continue. Even if a person has a certain shiur. But Talmud Torah isn’t in half. Talmud Torah is in measure. There are two measures here, daily. Here daily means 24 hours a day. Talmud Torah isn’t every day, but it’s the whole day, every day the whole day. You spoke truly. I thought that it’s like similar, as Torah brings, a person has spiritual food and physical food, yes? Physicality one must eat, whatever, two three times a day, and this must sustain a person in nefesh. The nefesh must daven and must learn. So, it’s like if someone would say, okay, Pesach one indeed eats only matzah, one doesn’t eat the normal foods that one eats all year, but one still keeps eating. There is once Yom Kippur when one doesn’t eat, also, one eats before and after. One cannot go away. There is, you want to make a special party, a special thing, first one must eat. So, first a person must eat a bit, learn every day, daven a bit every day. Krias Shema tells us the same thing. Sometimes one adds a piyut, and so on. Okay, anyway, the Rambam says thus.
Halachah 1 — The Positive Commandment to Pray Every Day
I’m going to learn the mitzvah of tefillah. The Rambam says, the first halachah of the first chapter, the first halachah of tefillah, the Rambam says, it’s a mitzvah to pray every day, a positive commandment, a positive commandment from the Torah to pray every day, as it says, he brings the verses, “and you shall serve Hashem your God.” From the oral tradition Chazal said, from the oral tradition learned that it’s a halachah l’Moshe miSinai, it says that it comes from Moshe Rabbeinu, the Oral Torah, they said that this service, the service that the Torah speaks of here is tefillah.
Question: The First Verse is a Blessing, Not a Command
I saw in the commentators, the Rambam struggles a bit, “and you shall serve Hashem your God,” seemingly in the Torah this is a blessing. The Almighty says, “and you shall serve Hashem your God and He will bless your bread.” Why doesn’t he bring “do the service”? Why does he bring it in the form of a positive commandment? Perhaps about this is the midrash? No? There isn’t a midrash that stands on this verse and one turns it that this is tefillah? Not certain.
The Second Verse: “Service of the Heart, This is Tefillah”
And also, ah, and it says, the second verse that he brings from “and it will be if you listen” is “and to serve Him with all your heart.” The Sages said, what is the service of the heart? This is tefillah. Here it already says more clearly. Besides the fact that in general avodah is tefillah, service of the heart is certainly tefillah.
Innovation: Service of the Heart is the Essence, the Words are the Expression
Service of the heart, it’s very interesting, because tefillah means saying the words, but tefillah is only like the end. That is, first there is service of the heart, and this is brought out with words. It’s very interesting, yes? But one says, service of the heart this is tefillah. Means that truly the essence of tefillah, as we will later see the Rambam in the later chapters, the Rambam has an essential positive commandment of tefillah, and one must know that one is speaking to the Almighty. Yes, I would have thought… because the tefillah is only an, how should I say, an expression, the way that the service of the heart comes out in actions… One cannot see on a person outside if he has service of the heart, but the tefillah shows it. But the essence is the service of the heart, this is what it says here.
Alternative Interpretations in “And to Serve Him with All Your Heart”
So I would have thought that when one says this service is tefillah, means what would service be besides tefillah? Before we go into the distinction of speech or the heart, the intention of the heart or the words that one says, I would have thought that usually what avodah means, seemingly a person who knows Chumash, who learns Torah… service of the Temple, yes. The simple meaning is, it means service of the Temple, it means sacrifices. And “heart” means to exclude sacrifices. That is, certainly not bringing a sacrifice which is in action, one brings a sheep or a thing. A service that is in the heart is not in the action of sacrifices. Right. Now, whether the essence of tefillah is in the heart, in the head, in the words, okay, that’s already details of this.
But I would have said “and to serve Him with all your heart” and also “Him you shall serve,” seemingly one could have said means to do all mitzvos. This is a general name to be a servant of Hashem, that is to follow everything that the Almighty commands, as this is the job of a servant. I think this is what is meant today. Service of Hashem, what does service of Hashem mean? That one should do not with half a heart. “And you shall love Hashem your God” and “and to serve Him with all your heart.” That is, you should conduct yourself like a Jew, basically. It’s just a general name. And also “with all your heart” doesn’t mean you should do a thing only things that are in the heart. Do with the whole heart, do with love, as “and you shall love Hashem your God… with all your heart.” That the heart should not be with hypocrisy, not like it says with any falsehood, where he says “found women and taught them” etc., he says how…
The Innovation of the Derasha
But this is one derasha. The derasha was understood that this is an innovation seemingly, there is such a type of service, which is tefillah. Where is the service? Not in the Temple, not in a sacrifice, but in the heart. It’s a service of belief between each person and the Almighty, or something like that, and this is tefillah. Very nice.
“Every Day” — From Where?
The Verses Don’t Say “Every Day”
But it’s very interesting, because in the two verses we haven’t seen any measure of every day. But the Rambam says “every day.”
The Kesef Mishneh’s Answer — A Mitzvah Without a Time Must Be Every Day
True, I already know where you got that the Kesef Mishneh brings that the Ramban argues with the Rambam, and he says it’s only a mitzvah d’rabbanan, and that’s how he derives it from the Gemaras. And he brings that the Rambam himself sees more that sometimes a person must certainly pray min haTorah, but the “every day” is not… he doesn’t see “every day.” So says the Kesef Mishneh, and apparently the Rambam would hold that something that has no time must be done every day, because if not, what would you say, once in a lifetime you must pray? The normal side, when you place something into time, you say it’s a daily thing, unless it’s a mitzvah once a year, like matzah. But if it’s not a mitzvah that depends on a certain time, a certain yom tov, but it’s a mitzvah that one should sometimes pray, then you must pray every day, because if not, when will it happen? It’s perhaps once a year, it’s a “shema yifneh.”
Proof from Tefillin
I thought to add to this, that there is a mitzvah of tefillin, and we all know that one puts on tefillin every day. It’s not stated clearly in the Torah, or perhaps not even in other… I don’t remember if in Torah she’baal peh it says yes, one must do it every day. But all the poskim accepted simply, that when a mitzvah is a matter of avodas Hashem, which is a mitzvah that one must do sometimes, you know, one must make a protest once, no one says that one must make a protest every day. Okay, going to Hashem to prevent good things. But something that is avodas Hashem, something that has to do with a person’s soul, with a person’s heart, that he should be an oved Hashem, is a mitzvah every day. Tefillin reminds, reminds a person that he must be an oved Hashem, or tzitzis, is a mitzvah every day. That’s how one would learn it from the Rambam.
Prayer is a Derech HaChaim
What would be wrong if it’s once a week? I mean, Shabbos is once a week. Say all other things. It’s every day, just as a person eats every day. Actually they made it as a part of the lifestyle. That a lifestyle of a Jew is to pray. Just as every day a person eats, and a person sleeps, and a person works, and every day a person is engaged with his wife. These are things that have to do with a derech hachaim of a person. It says in the Torah one should pray, it doesn’t say when. But prayer is a derech hachaim. It’s one of the avodah shebalev, it’s one of the things that a person should always be directed to the Almighty, always thank the Almighty. Every day is the normal seder hachaim, everything happens every day.
Discussion: What Does “Every Day” Mean — Once a Day or Seder HaChaim?
Speaker 2:
One must ask, just as I said that one must eat every day. One must ask whether “every day” means specifically once a day, or it means every day. It could be that “every day” is somewhat not exact, because we’ll see later that the Rambam says clearly that the time of prayer is not min haTorah. So, what does “every day” mean? Not necessarily it means once a day. Do you understand? When he says “every day shall be a person’s prayer…”
Speaker 1:
It seems yes, because there is tashlumim. Okay, tashlumim is perhaps only d’rabbanan on the thing. I don’t know exactly, do you understand? I don’t know exactly. It could be, you’re right according to the Rambam. I know that sometimes a person misses a day, he goes to a wedding, the next day is a ruined day, he doesn’t eat properly, he doesn’t work, it’s such a destroyed day. He says that he didn’t fulfill that day on the d’oraisa with that calculation.
The answer is that every day, a normal day when a person does everything he does, every day a person does all the basics. A normal person, he sees his children every day, he does chinuch every day in a certain manner, it’s not that he sees his children, he looks at them, he sees his wife every day, he goes into work every day. People do things every day. So prayer also became a part of life, avodah shebalev.
Speaker 2:
Fine. So “every day” doesn’t mean that there’s a minimum like once a day. It’s more like you say, it’s the seder, or something like that sort of thing I would think makes more sense.
Speaker 1:
That’s how one can think, yes.
Discussion: The Ramban’s Position — Prayer Only in Time of Trouble
It’s interesting to see, you mention that the Ramban… The world doesn’t grasp, the Ramban says there’s a mitzvah only in time of trouble, but the Ramban also has an extra mitzvah of praying in time of trouble, which is the mitzvah of fasting. According to the Ramban there is a mitzvah d’oraisa that when there is a trouble… on the community or on the individual, one should cry out to Hashem, and it’s a matter of crying out, and that is fasting.
The Distinction Between Daily Prayer and Fast Prayer — From Moreh Nevuchim
I saw explicitly, and last night I looked through in Moreh Nevuchim in the reasons for the mitzvos, he writes explicitly the distinction, he makes a distinction between daily prayer and fast prayer, which has a different meaning, because… It also has a different type of prayer, because he says there not to begin with praise and… right, also the fast, what should be the matter of the fast, everyone remembers, the fast is more a matter to show that everything that comes, comes… not avodah shebalev, it’s more to show reward and punishment, that everything is not coincidence, and one heals through doing teshuvah. It has to do with teshuvah. For example, a normal prayer doesn’t have to do with teshuvah, it has to do with avodah shebalev, you can say to remember the Almighty, whatever, it’s not the topic of doing teshuvah. It’s not the main prayer of every day is not the topic of requesting needs, it’s to say that what one does, what one receives, is reward and punishment. It’s a different topic.
The Ramban’s Prayer is Not the Same as the Rambam’s Crying Out in Time of Trouble
If when the Ramban says that prayer is only when there is trouble, he’s not saying that there’s only the mitzvah of crying out in time of trouble like the Rambam’s crying out in time of trouble. He says that prayer has no time of every day. Perhaps altogether he didn’t accept the way that the Beis Yosef says in Kesef Mishneh, that if there’s a mitzvah and the Torah doesn’t say when it is, it must be every day. Perhaps that’s where his main split is. Yes, yes. I mean that the Ramban’s interpretation, let’s say in another way, the Ramban… that the prayer that the Ramban is indeed obligating, will also be that it should be praise and thanksgiving and requesting needs. It’s not the crying out of a time of trouble. It’s not the Rambam’s crying out. It’s not the same thing. The Rambam calls it crying out in time of trouble, which the Ramban calls to pray for needs, perhaps not necessarily in time of trouble, but to pray for needs, but not every day. These are different parameters, it’s not the same thing. The dispute is not exactly equal. The Ramban is expert, he doesn’t bring the Rambam’s language.
Digression: Seder of Pesach
But I think at the seder, that at the seder we have… One says there praise and thanksgiving, I know already, one says prayer too, and one also says, one asks for the redemption. But there is there also like we eat maror and “vatzaak,” we demonstrate also such a crying out in time of trouble. We remind ourselves how it was the time of trouble in Egypt, there is in it the matter of crying out in time of trouble, and one eats the maror literally as if one should feel the crying out. Okay.
Speaker 2:
Yes. Okay, so that is the mitzvah, it’s a mitzvah, a positive commandment. The Ramban has a good argument, it says in the Gemara that Krias Shema is d’oraisa and prayer is d’rabbanan.
The Rambam’s Answer — The Gemara Means Nusach and Time, Not the Essence of Prayer
But the answer is the Rambam’s answer, and that’s what he says here, that the Gemara says prayer is d’rabbanan means the nusach of prayer or the time of prayer and the like. The Gemara doesn’t mean to say the essential nature of praying. That is the Rambam’s distinction, and apparently that’s what he means to answer the Ramban’s question.
So what is he going to say now? Yes, one…
Halacha 1 (Continued) — “The Number of This Prayer is Not from the Torah”
Speaker 1:
Yes. It’s not that only the essence of prayer is d’oraisa, but certainly one minimum. One minimum of a prayer is min haTorah. That is… he’s going to say later that we pray two times a day at least, or three times a day, so… min haTorah one only needs to pray once. He says, “and the number of this prayer is not from the Torah.”
According to what we’ve just arrived at, one can understand it even better. Not simply once, but that there should have been a minimum min haTorah as well. Min haTorah is a matter, as you say, a person is a prayer. He must pray. “What is a person,” a person is a prayer. I don’t have a question, I don’t want one. Ah, the Rambam, right, right. He doesn’t say the minimum, there must be only one. Very good, very interesting.
Min HaTorah There is No Nusach, No Number, No Time
Um… yes. “And the number of this prayer is not from the Torah.” Very interesting. Also the nusach, “the number of the prayer” which is called the formula of prayer, the way we pray is not min haTorah, “and this prayer has no fixed number from the Torah.” I mean this piece comes very clearly into the way we said it, that prayer has no nusach or no… min haTorah, the intention is we don’t have a nusach or a time. But perhaps it would have been enough, perhaps also min haTorah, one should need to think about this, that one must always begin with praise and end with thanksgiving, whether it is yes min haTorah. It could have been the essence min haTorah, and one acknowledges with this that every day a person remembers the Almighty and he prays avodah shebalev. Yes.
Halacha 1 (Continued) — Women and Slaves are Obligated in Prayer
Speaker 2:
Yes, it doesn’t seem so. Says the Rambam, “therefore, since the time of prayer is not from the Torah,” and the time is not min haTorah, “women and slaves are obligated in prayer. Because it is not a positive time-bound commandment,” not the time causes it, but the mitzvah is a continuous mitzvah. Therefore one should say. Krias Shema which we defined last night, is Krias Shema the reason, we said that Krias Shema women are exempt, why? Because it’s a positive time-bound commandment. But prayer is not a positive time-bound commandment, one it has a time, the time is d’rabbanan. So automatically they are obligated in prayer. The Gemara doesn’t even say,
Prayer D’Oraisa and D’Rabbanan — Women are Obligated in Prayer, the Form of Prayer, and the Number of Prayers
Halacha 1 (Continued) — Women are Obligated in Prayer
Prayer is Not a Positive Time-Bound Commandment
Speaker 1: Not the time causes it, but the mitzvah is such a continuous mitzvah. Like Krias Shema, what did the Rambam say? By Krias Shema the reason we learned that Krias Shema women are exempt, why? Because it’s a positive time-bound commandment. But prayer is not a positive time-bound commandment. Ah, it has a time, the time is d’rabbanan. What does it mean that they are obligated in prayer? The Gemara says differently.
Apparently, apparently, from the time of prayer they would indeed remain exempt, or the mitzvah is d’rabbanan is different? Women and slaves are perhaps only obligated in the essence of prayer? Apparently.
The Distinction Between the Gemara and the Rambam
It’s interesting, the Gemara says differently than the Rambam. The Gemara says, why is… yes, it’s a Mishnah that women are exempt from Krias Shema and from tefillin, and obligated in prayer. Says the Gemara, why prayer? “It is mercy.” The Gemara says that they are obligated in prayer because prayer is simply mercy. A woman also needs prayer, doesn’t a woman need to pray that the Almighty should help her? She needs it too. But the Gemara says that it’s obvious. The Gemara, no, because he meant that it’s a positive time-bound commandment. The Rambam answers with his learning that it’s true, d’oraisa it’s not a positive time-bound commandment, but the mercy is the d’oraisa. But it’s interesting that it’s not in the Rambam’s Sefer HaMitzvos.
Question: Are Women Exempt from Fixed Prayers?
But I see that Rav Rabinowitz also considers this, whether the women would have to be exempt from the fixed prayers every day, perhaps they should remain with the essential obligation. And what does he say? But he doesn’t say so, because it could be that the rule that women are exempt from positive time-bound commandments is on the d’oraisa ones. No, not necessarily, because we see that by Chanukah and Purim one has some other reason, because “they too were in that miracle.” It’s not clear. There are contemporary poskim, later poskim, who are divided about this.
The Magen Avraham’s Position
I remember for example, everyone knows that the Magen Avraham said that women are obligated in prayer, says the Magen Avraham, if women don’t conduct themselves to pray, but he says that presumably they do pray. Every woman says some morning blessings, some Modeh Ani, and one fulfills with this, because he goes with the approach that the nusach is not indispensable. The nusach and the number, the nusach is an extra thing, but the time of it is time-bound. But it could be that the Rambam learned that once the women are obligated because it’s a mitzvah that is not time-bound, but that one established the manner how to do it, they are indeed obligated, because the essential mitzvah is not a time-bound mitzvah.
The Practice in Reality
But in practice one doesn’t see, most generations one doesn’t see that women used to pray Shacharis Mincha Maariv. Not even women in seminaries, not even… not even the rebbetzin of the Belzer girl, the rebbetzin of the Rema, the daughter of the Rema, when she was already busy, they made for her prayers, supplications such in Yiddish, because they didn’t pray the regular prayers. But one sees that somehow, the custom of Israel for the most part, the contemporary poskim, especially the Lithuanian ones, do indeed hold that women are obligated to pray, at least two times a day. We don’t see the custom, it seems the custom is that they are obligated in prayers, that they pray, they say Modeh Ani, they have their own formulations of prayer. So one can say according to the Rambam. One can say differently, that what the Gemara says “women are obligated in prayer,” and I don’t know when the Mishnah says “prayer,” does that indeed mean the nusach, the order and the nusach. I don’t know. Okay.
Halacha 2 — The Form of Prayer D’Oraisa
“The Obligation of This Mitzvah is Thus”
Speaker 1: Says the Rambam further, “rather the obligation of this mitzvah is thus.” Ah, now what is indeed d’oraisa? Now the Rambam is going to explain, until now the Rambam has been explaining the essential law, now the Rambam is going to explain actually how it became that there is indeed a nusach of prayer. He begins with how historically, but here he’s explaining what the essence of prayer is. The essence of prayer, the definition when one says “this is prayer,” what does prayer mean? Prayer doesn’t mean only giving a “to-do list” to the Creator “I need this and that,” but it has a manner. It has a manner that this means a humble beautiful way of asking a king. One must say first the praise and ask and end with praise. I don’t know if this is indispensable. I don’t know if this is… I don’t know if this is indispensable, but the Rambam does indeed seem that the essential form of prayer… right, right. But you can give yourself a nusach. But it’s not simple that there is an essential law, the Rambam puts forth the essential law, afterwards how one fulfills, or can you yourself make a nusach. It’s more that this he says in order to explain why this changed. That once it was indeed so the custom, one prayed every day each one himself, afterwards it changed.
Discussion: Prayer Must Have a Form of Service of Hashem
Speaker 2: No, but I would perhaps indeed say, that if prayer should only mean “I need livelihood, please give me livelihood,” the words for example, as a person would think here, that is not at all any service of Hashem. You haven’t thanked and recognized that the Almighty is great, and that the Almighty owes you nothing. That is a prayer, that is like when a person is a pauper, he calls every day ten people to ask. Yes, he also asks the Almighty. That wouldn’t be called prayer at all. Prayer must have in it something a certain importance, something a certain service of Hashem.
Prayer from the Torah and the Enactment of the Men of the Great Assembly — Facing the Temple, Number of Prayers, and Prayer Text
Speaker 1: I agree, I agree. I just want to bring out, I don’t want to understand that this is the law. If someone, for example, is b’dieved, for example like the women that the Magen Avraham says and the like, someone who doesn’t pray with the order, he does pray, I already know there are laws, because it was certainly good that you should do it in the proper order, but it’s not an obligation that you must do it that way. The Rambam puts it down this way, “the obligation of this mitzvah is thus.” Where does the Rambam get this from? Is there a Gemara that says about this that it must be praise? I remember such a thing, but does the Gemara say that this should be from the Torah? Did the Rambam hold that this is the essence of prayer or the foundation of prayer? This is certainly behind the order, the structure of the prayer that we have, and the Gemara says it outside of the structure. The Gemara brings such language, “a person should always arrange the praise of the Omnipresent and afterwards pray,” and what does it look like that it’s something that was earlier. The Gemara says “a person should always arrange the praise of the Omnipresent,” for so we find by Moshe, he says, “You have begun to show.” It’s clear from this that “for so we find by Moshe,” the Rambam held that this means it’s already from the Torah. This is the form of prayer.
Speaker 2: This is not a part of the enactment of the Sages of the formula of prayer, rather this is still before the formula of prayer.
Speaker 1: But this was still before those who enacted prayer.
Speaker 2: But Moshe Rabbeinu also prayed in this version.
Speaker 1: Yes.
Speaker 2: It was already introduced then.
Speaker 1: Fine, good. Yes, let’s, let’s read. “These.”
Speaker 2: Yes.
The Language of the Rambam: Praise, Request, and Thanksgiving
Speaker 1: “These,” how does one do it? “The obligation of this mitzvah is thus, that a person should pray and supplicate every day.” A person should every day… is there a difference between the words “pray” and “supplicate”?
Speaker 2: I don’t know.
Speaker 1: To beseech. He says, how does one do it? “And tells the praise of the Holy One, Blessed be He.” One says the praise of the Almighty, that means how great the Almighty is. The first praise is not a personal praise. The Almighty is… praise means to laud, not to thank. Yes, later he also says “gives praise and thanksgiving,” but first it’s not a personal praise, rather the Almighty is great, the Almighty is the King of the entire world, “King of kings of kings, the Holy One, Blessed be He, the Great, the Mighty, and the Awesome,” the greatness of the Almighty.
“And afterwards he asks for his needs that he needs,” he requests the needs that he must have, and he requests it “with petition and supplication.” One sees here very clearly, one requests for one’s own needs. One doesn’t request here for the redemption, and I don’t know for the community of Israel. One requests for… what is personal. “Many needs,” one is also many needs. “That he needs,” he says here a bit about… every person also needs… “prays and supplicates.” The tone here is a bit of a personal thing.
Okay. “And afterwards he gives,” afterwards he gives praise and thanksgiving… it’s true, but the Rambam relates the story that was in earlier times, in a short prayer, which is a public prayer and so on. He says, “And afterwards, after requesting his needs, he gives praise and thanksgiving to Hashem for the good that He bestowed upon him.” He thanks the Almighty personally. He says His praise, he begins with praise, “Great Creator, You are the King of the world,” and afterwards he says, “Great Creator who has done so much good for me.” And he thanks the Almighty, “praise and thanksgiving.”
Discussion: Difference Between Praise and Thanksgiving
Speaker 2: I would have said that if it weren’t for the word “praise,” it wouldn’t need to be so forced. You could say plainly, first he says the greatness of the Almighty, and afterwards he says thanksgiving. Thanking is not the same thing as praise. But you can say that the Rambam held… the Rambam writes in the Shemoneh Esrei there are also both, there is praise before thanksgiving. And therefore he says that the Rambam held that simply thanking the Almighty, not literally one doesn’t thank the Almighty, the Almighty is not a person that you need to tell him thank you. It’s much clearer when you say, it’s a praise on the particular things that He bestowed upon him, for the good that He bestowed upon him.
Speaker 1: So from this it comes out that thanksgiving is also essentially praise, only as you say, it’s a different kind of praise. But I would have said simply, more physically I would have said that they’re generally two different things. Here you see, the Almighty is great. Here you say, “Almighty, thank you, You gave me.” Thank you one cannot say to the Almighty, I mean, thank you is a blessing, yes? May your strength be straight. But thanksgiving… I’ve seen people ask whether one may say “thank you, Creator,” but it’s obviously that thank you means thanks. It was a question with an obvious answer.
Speaker 2: True, true, it’s a far stretch. I’m just saying that technically speaking… does thank you mean thanksgiving, or? One always says thank you. Thank you is a… the meaning of the word is thanksgiving. Later the Rambam says that one may not pray in a stammering language. It could be that saying “thank you” is a stammering language. Perhaps that’s the problem. “Thank you I have.” “Thank you” doesn’t mean “may your strength be straight.” “Thank you” is something a new word overnight. “Thank you” is a thanksgiving, it means t-h-a-n-k-s. Okay.
“Each Person According to His Ability”
Speaker 1: The Rambam says, “Each person according to his ability.” What he has now said, the praise, request, and thanksgiving, is “each person according to his ability.” Yes, that means this is the freedom. You don’t have to have a process of how much, when, and which version. Each person according to what he understands, according to his ability. “Ability” doesn’t mean ability here, it means his language, his capability, his understanding.
And the Rambam goes to explain the “according to his ability”: “If he was fluent, he increases in supplication and request.” He says again “prays and supplicates,” and here he says “supplication and request.” The word “supplication”… they’re all synonyms here, as I see it. Perhaps each thing originally means something, but I don’t see that one can be precise here, because he would have had to maintain the same language as here. I mean it’s not specifically “supplication and request.” Perhaps mainly, generally speaking, mainly, in practice, the essence of prayer is the supplication. Everything is around this. Can’t one just be poor together in the world? No, one says first “You are great” etc. “Fluent” here also doesn’t mean accustomed, “fluent” means more like “learned,” like he’s seen it a few times. “Learned” and “fluent” mean the same thing. It means he has good language.
“And if he was of uncircumcised lips,” he has a blocked mouth, he speaks with difficulty, “he speaks according to his ability.” One also doesn’t speak, because seemingly the thing can even be halfway in thought. Yes, he’s weak, he can’t maintain himself at a prayer. It means he doesn’t have order, he doesn’t think in an orderly way. “Uncircumcised lips” means like usually, if you give a young man today to write a prayer, it will look like this: it will be masculine, feminine, singular, plural, Yiddish, English. It’s “uncircumcised lips,” in short. But if he can’t, he speaks what he can.
Time of Prayer from the Torah
And when does one do this? “At any time he wishes,” when a desire to pray seizes him. He needs once a day, but there was no difference whether early morning, afternoon, night. He needs every day. A person doesn’t need every day.
Law 3 — Number of Prayers from the Torah
Speaker 1: Okay, and the obligation, he says, and the obligation of the number of prayers, each person according to his ability. It would also have been each person according to his ability. Some pray once a day, certain people would have prayed once a day. And some pray
Prayer from the Torah and the Enactment of the Men of the Great Assembly — Facing the Temple, Number of Prayers, and Prayer Text
Facing the Temple — Direction of Prayer from the Torah
Speaker 1: I don’t know what he has to know this, we hold putting in feelings here. I don’t know, perhaps according to what he understands that it’s nice to make a hint, to pray once or twice and the like.
Okay. The Rambam says further, but one thing, it’s interesting to see, towards where did one pray. This also looks like from the Torah. And all of them prayed facing the Temple. It looks like this was also already from the essence of prayer. Yes, and when it’s not from the Torah, it means that it’s literally from the Torah, but it’s a general matter, it’s not an enactment of the Sages, but this one always did. One prayed facing the Temple, towards the place of the Temple, wherever he may be, wherever one is, one prayed, as it says in the verse, “and they shall pray toward this House.” Wherever one was, one prayed.
Very good. And it also says, by Daniel it says explicitly. The “and they shall pray toward this House” is a bit of interpretation, because it could be that one came there. One can also see a bit by Yaakov, “this is none other than the house of God and this is the gate of heaven,” it says that he said that here is the place where “this is none other than the house of God.” About Daniel it says explicitly that he prayed toward Jerusalem, with an open window.
And it’s interesting, because one must think, this is seemingly, he’s still speaking before there was a Temple.
Speaker 2: Very good.
Speaker 1: No, Daniel was at the time of the destruction.
Speaker 2: But I say, that the obligation is from the Torah, it says that it’s from Mount Sinai.
Speaker 1: Very good, that’s very good. That’s well said. Let’s say that the Temple then was the Tabernacle.
The Rambam in the Guide for the Perplexed — Avraham Avinu Established the Direction of Prayer
Ah, there’s an interesting thing that I saw. The Rambam in the Guide says that Avraham Avinu established this place of prayer, because it says “direction of prayer,” he fixed the prayer. There it says “as it is said to this day, ‘On the mount of Hashem it shall be seen.'” So Avraham Avinu established the thing that one should pray towards Mount Moriah. So says the Rambam.
The Rambam only says, and he even says an explanation why, but… and he says that even though it doesn’t say in the Torah explicitly that the place of the Temple should be there, he says he gives reasons, because they didn’t want the nations to grab it, and the like, other reasons why it doesn’t say Jerusalem. But it’s implied from the Rambam, so it seems, that this is an enactment of Avraham Avinu. So already all the Jews used to already pray towards, okay, take it, towards Jerusalem from those times, only it doesn’t say explicitly. But so it sounds from the Rambam.
The Kesef Mishneh — Two Interpretations of “Wherever It May Be”
But the Kesef Mishneh says “wherever it may be” can mean two things: either it means wherever the Jews are, whether they’re in America, whether they’re in the desert, one prays towards the Temple. Or he says, the Temple wherever it may be, whether it’s in Shiloh, whether it’s in Gilgal, whether it’s in the desert. “The Temple” doesn’t mean the Temple, it means the Tabernacle, the Tabernacle of Shiloh, whatever it is.
I say, so according to my source it’s certain that it means the first way.
Speaker 2: Yes, yes, I understand.
“The Divine Presence in the West” — The Rambam’s Explanation
Speaker 1: The Rambam also brings that he learns that it says “the Divine Presence in the West.” “The Divine Presence in the West” the Rambam says, what does “the Divine Presence in the West” mean? That Avraham Avinu went against idolatry. All the idolaters bow to the east, because the sun comes out there. So he made exactly the opposite.
But also “west” doesn’t mean specifically west, it means in the west of the place of the Temple, of the Temple Mount. Interestingly, we pray to the east from there, because by chance we are west to the Land of Israel, but essentially it’s not east, it’s essentially “the Divine Presence in the West.”
The Kesef Mishneh — Proof from “Serve Him with His Torah, Serve Him in His Temple”
The Kesef Mishneh also says, from where do we know that facing the Temple is a basic thing even before the enactments of the Sages? He says, he brings there “Serve Him with His Torah, serve Him in His Temple.” He says, “in His Temple” was written even before there was a Temple. So, so the Rambam learned, to serve toward the place of the Temple. So the Rambam learned the plain meaning. He brings the Rambam in the Commentary on the Mishnah and the Book of Commandments together, that “serve Him in His Temple” doesn’t mean “in His Temple,” it means “toward His Temple.”
It appears from the Rambam that as if this is… we also learned that idolatry is called, it didn’t stand properly about this, but the thing is, when there’s a place of prayer, even if it’s not there, one prays towards the place of the Temple, the Rambam understood that this is a basic thing.
Comparison with Muslims — Direction of Prayer is a Basic Human Thing
Also because for example the Muslims also held this as a basic thing. The Rambam wanted to say that they pray to Mecca, they also did this to spite the Jews. First initially they also prayed to Jerusalem, afterwards they wanted to be different, so they did so. He understood that this is invalid, and therefore he says Avraham Avinu went differently than idolatry. Idolatry also had a way how one prays, one prays to the east because there is the sun. So this is a basic thing, praying is to a certain direction.
Avraham Avinu one also saw the opposite, that we don’t like the thing that there must be a sanctuary where one must pray, but towards a direction is yes a thing, but opposite from their sanctuary. It’s always the two kinds of things: a bit one does the same kind of thing but differently, a bit one doesn’t do at all. This is from the things that one does, one makes a direction of prayer, one doesn’t pray simply into the world.
It appears that people have that it’s missing, one can’t simply pray, pray into the air. One prays in some direction. Why? I don’t know, that’s how it goes.
Discussion: Practical Difference for Hitbodedut — Must One Pray to the East?
It’s not simple, because I think for example a new innovation, a new innovation in law from today. They said, yes, and they always say, I mean, I know that this is a law, but Reb Nachman of Breslov argued that a person who prays privately, he makes hitbodedut as he called it, he essentially fulfills prayer from the Torah. So he brings, Reb Nachman said that one should make hitbodedut, he brings this Rambam. That if one looks in the Rambam one sees that the essence of prayer is not to say what it says, the essence of prayer is to say “according to his ability,” that he should talk it out and just say. So he said that the prayer that one must yes do, the prayer that one must do is what one must do, so that one should connect in the service of Hashem.
So it comes out from the Rambam, first of all, that one must be in purity of body and hands, as was already said. Secondly it comes out that if one makes hitbodedut one must make it to the east. Because if facing the Temple is a general enactment, it’s not a Torah matter, it’s a thing that is before the text of the prayer, perhaps when a person prays privately it’s also a matter.
I mean, once people had the sense in their head and knew where east is. Most people that you’ll ask today, you’ll place him in a random place, he won’t know, in a forest he won’t know at all which side is east. He’ll have to go search. Once this was a matter, that when a person… we don’t live so strongly with the idea of which side I am. A person’s consciousness, because once one didn’t have any maps and days. The only thing that one had is one knew which side.
Speaker 2: No, I know.
Speaker 1: No, I think whether the obligation has perhaps changed, because it’s not today part of the person’s consciousness.
Speaker 2: Ah, okay, what… innovations.
Speaker 1: Okay, we’re talking now what is the obligation.
Speaker 2: No, what I mean to say, in honor of this perhaps it’s enough that the person prays toward the direction, I mean in thought.
Speaker 1: Again, everything goes to Jerusalem. One does an action, because what it used to be, once, today there’s less of this, but it used to be all Jews, that if they had trouble one went to the study hall, and went to the holy ark, and requested to the holy ark, such kinds of things. There’s also this to be. Even in the study hall, many Hasidic study halls, one plays around with the east thing. It’s not regarding east, it’s not regarding east at all. But one must have it for such problems, because one must build oneself a certain way.
I say, if it’s such a basic as it’s literally the essence of prayer like tefillin from the Torah, one wouldn’t play around. One is very far from Jerusalem, it was figured out about how to calculate. It’s never brought punctually, what one says that one must be southeast. It’s certain that the essence is to be some way, that it’s not specifically punctual.
But so, it’s already a matter of law, and I already know that one must so, it’s very strongly called in. In practice there was also the matter in the study halls. I mean, in Kabbalah there’s also that one should pray to all four sides. The study halls, the old study halls, were benches towards all sides. But when praying one stands up. One stands up to the east. But we’ll see the Rambam about this.
Law 3: “And So It Was Always from Moshe Rabbeinu Until Ezra” — Prayer Before the Enactments
The Rambam’s Explanation of the Establishment of Fixed Prayer
Halacha 3 (continued) – “And so it was always from Moshe Rabbeinu until Ezra”
Okay, so the Rambam says further, “And so it was always from Moshe Rabbeinu until Ezra”. From Moshe until Ezra, which is the essence of Torah she’baal peh (Oral Torah), it’s interesting what the Rambam says. Starting from the Anshei Knesset HaGedolah (Men of the Great Assembly). It was such that prayer was more left to each individual person, how many times to pray and the text and so forth.
Proof from Tanach – Prayers Without a Fixed Text
Apparently, one can bring a proof for this, as is stated according to the Rambam’s view. One can look in the Chumash. One can see, Yaakov Avinu said a prayer, Daniel said a prayer, Yirmiyahu said prayers. There are many prayers in Tanach that we see from Moshe until Ezra. We don’t see any of them said “Baruch Atah Hashem.” The order of Shemoneh Esrei. They said according to need, according to the matter.
The Rambam’s Approach – Chachamim React to Reality, They Don’t Make New Things
The Rambam, every time a major change happened, he blames it on the exile, on the difficulties. No, it’s actually so. It could be that it comes from his sensitivity to bal tosif (not adding to the Torah), that one shouldn’t make any major change in the Torah. But the change happens in reality, afterwards a change happens in the Torah.
Many times, not just a major change, when it becomes like a formalization. Yes, when they wrote, you probably spoke about the… they wrote the Mishnah, or the Talmud, the Rambam himself. When it becomes more like a… when it becomes more like a fixed thing, that one makes an order, a text, usually beforehand there was some great trouble.
People today for example don’t understand why everything became so formal. There’s an order how one makes a wedding, and how one makes a tisch, everything comes with a certain order. One must know, since Israel was exiled, there were great troubles, and people forgot more or less. The people would have done as it was before, one wouldn’t have needed anything, but it became that it becomes formal.
And I think that the Rambam has like a concept that chachamim don’t make new things, rather chachamim look at reality. Moshe Rabbeinu didn’t go down to bring slav (quail) just like that, rather the people were hungry, as it says in Nachalas Nevi’im. One doesn’t go make a siddur. The chachamim aren’t dictators who seek to change things because that’s what they feel like, rather they are here to update the Torah, and that the Torah needs to adjust itself.
Halacha 4: “Since Israel was exiled in the days of Nevuchadnetzar the wicked” – The Confusion of Languages
The Rambam says, “Since Israel was exiled in the days of Nevuchadnetzar the wicked”, by the first exile, the destruction of the First Temple, when Nevuchadnetzar the wicked expelled the Jews, “they became mixed with Persia and Greece and the other nations”, they became mixed in the empires of Persia, of Greece, and so forth, “and children were born to them in the lands of the nations”. He doesn’t mean the empires, he means also the empires, but he also means the people. Simply in the countries. It could be that they remained in Eretz Yisrael, but Eretz Yisrael was part of the Persian empire.
And “children were born to them”, so he says yes, “children were born to them in the lands of the nations”, they were expelled and there were gentiles in the language. “And the language of those children became confused”, this we see a bit the concept of “they preserved their language.” From Moshe Rabbeinu it was, as we always mention on Pesach, “they preserved their language.” But in exile it became “their language became confused”, the language became, which is “and the language of each one was mixed from many languages”.
Very interesting. This is an exile phenomenon. When a nation sits very long in one place and there isn’t a large amount of immigration, the language remains very clear and interesting.
The Language Confusion in Exile and the Enactment of Shemoneh Esrei Blessings
Halacha 4 (continued) – “Their languages became confused” and the concept of “they did not change their language”
Interesting, here one sees a bit the concept of “they did not change their language.” From Moshe Rabbeinu it was as one always mentions on Pesach “they did not change their language”, but in exile it became “their languages became confused”, the language became that “each one is mixed from many languages.”
This is interesting, this is an exile of… when a nation sits very long in one place and there isn’t a large amount of immigration, the language remains very clear and precise. But once it becomes a mixture, so the Jews started speaking, part they spoke words that they remembered from lashon hakodesh (Hebrew) from the grandfathers and from the grandmothers, part they picked up from Persia and Greece. “And when they would speak, no one could speak all his needs in one language but in confusion.” At least one couldn’t speak one language, but in confusion. “As it says, ‘and their children half spoke Ashdodite'”, he brings a verse on this, “that in the days of Nechemiah”, this is approximately in the times of Ezra, yes, Ezra and Nechemiah were one group, half the nation speaks Ashdodite, that’s the nation that lived in the city of Ashdod and so on. What? The city of Ashdod is a modern city. It’s the same place. “And they don’t recognize how to speak Judean”, they couldn’t speak Judean, meaning here lashon hakodesh, “and according to the language of each people”. They couldn’t speak like the language of their own nation.
The Rambam’s Interpretation of the Verse in Nechemiah
The Rambam interprets thus, not only couldn’t they now… so it’s very interesting, because the verse here is essentially complaining about the foreign wives that they took, yes, Ashdodite women, Ammonite women, Moabite women. And he says that what happened, very interesting, Nechemiah, this is Nechemiah, but this isn’t… yes, Nechemiah is speaking here. Nechemiah is complaining here about the assimilation, yes, about how Jews mixed with gentiles, all of them married gentile women. Afterwards, you know what happened when one married gentile women? Your children couldn’t even speak lashon hakodesh. That’s the terrible thing. He doesn’t say about the idolatry, it could be they didn’t serve any idolatry already then.
Here the marriage to foreign women isn’t mentioned, he says here the very living among gentiles. Good, but yes, he says you afterwards what the prophet, not prophet, Nechemiah says, yes, one can see how terrible it is, about what is said, I saw people speaking, for example, people in Eretz Yisrael, he goes to chutz la’aretz (outside the Land), his children didn’t even know any Hebrew. Ah, yes. His children… it means, one becomes torn away not just physically, but also in the culture, spiritually one becomes torn away. Or that the mother speaks Ashdodite and your father speaks Judean, you don’t know this and not that. But so it is, the Rambam calls this a confusion. Also earlier we spoke about forgetting, forgetting is a bad word. The Rambam said that it’s a confused word, it’s not a good word.
The Rambam’s Harsh Evaluation of Language Mixing
Many people have said, I know, in Lakewood one speaks English, one speaks Yiddish-English, a bit of Hebrew, and a bit mixed together. And Jews in Hungary spoke a mixture of Yiddish with Hungarian. And people look at it as it’s okay, that’s how it goes. But the Rambam doesn’t look at it that way, a person must have a clear language. And when one speaks a mixture, that’s a… I think, no, the simple meaning would have wanted to say what is a sign, it’s not a cause, it’s not a sin. But here you see that it’s not a nice thing, it’s not a way to speak to a king. The Rambam held that there’s a certain formality, one should speak nicely. That’s one thing.
I thought, yes, perhaps another interpretation. But it could be the Rambam was a very formal person, he had, he simply wouldn’t have liked that one speaks that way, as they say, he’s ignorant in three languages, yes, he doesn’t know any… a fool is in Yiddish, English, Hebrew, lashon hakodesh.
Two Possible Reasons for the Enactment
But it could be the Rambam thought that it’s perhaps more that one feels foreign. Ah, ah, that’s what I wanted to say. I mean that it’s very possible that this is a national matter, a matter of… so it looks like the next piece. Look, “when one of those who prayed, his tongue was too short to ask for his needs and to tell the praise of the Holy One Blessed be He in lashon hakodesh”, one of the Jews in those times who prayed, he didn’t have a rich enough lashon hakodesh to request his needs, he couldn’t express himself in lashon hakodesh. What did he do? “He would mix with it other languages”.
I think, this is the matter, not just the confusion. It’s a great shame that you’re not a complete Jew, you’re such a Persian Jew that you mix together Jewish with Persian. So at prayer one mentioned again the disgrace that Jews are no longer a unified nation. Not only is this a shame, I would have thought that people stop praying because of this. Because a person comes to shul, he doesn’t feel in a place where the people are united, the prayer is built on languages of verses.
The Feeling of Foreignness When Praying
How does a person pray, does he pray to the God of Yaakov, to the Almighty who took us out of Egypt. And instead of saying “Mitzrayim”, he’ll say “Egypt”. He feels… imagine that a person comes to the seder and he says, “Hello Moshe, come come Moshe”. The Moshe with the plagues… The person feels that… a person goes to shul, I don’t know, people come to shul, he can’t even speak the language, ours also do a bit like this, they’ll call our… a thing of our fellows. One isn’t accustomed to speaking in lashon hakodesh, and one doesn’t come, one feels foreign.
It’s a big problem for us Jews, if one wants to look what’s the difference between Jews in Eretz Yisrael and Jews in America. Jews in Eretz Yisrael, a normal boy who understands a bit, he can open a siddur and approximately understand what is being said. A boy in America, unfortunately, he can translate Gemara, but he opens the siddur and he doesn’t know what he’s saying. Literally what the Rambam said. Imagine when he didn’t even have a siddur, how bad it would have been. He would have tried to serve, he would have tried to say “pa pa pa”, he wouldn’t have known.
Discussion: Praying in Yiddish as a Solution?
There’s also the part that all Jews pray approximately in one language. There’s something of a concept of “a language elevated above all languages”, Jews have a certain language. Right, right. It could be that “and His banner over me is love” is also a strengthening, or there’s a merit in what you’re saying. I just want to bring out, one says that there’s a problem that people don’t feel connected with the siddur, let them pray in Yiddish. That’s a solution, but that’s also a solution that helps on one side and it destroys on the other side, because he becomes disconnected from the language.
But it could be that the reason why they changed isn’t a law in the laws of prayer, it could be that it’s a law in general, in Klal Yisrael (the Jewish people), so that Jews should have a language in which they can. But prayer is prayer. It wouldn’t invalidate the prayer, because the prayer still has the asking for needs and the praise and thanksgiving, that’s correct. It wouldn’t, but one still had a language. So much, one still wrote until Anshei Knesset HaGedolah in a true lashon hakodesh. Yes, almost everyone can understand it, whoever can a bit. But it’s not simple that he’ll now be able to speak that way all day. He’ll know that when he prays, he prays like a Jew. He’s not mixed, he doesn’t feel foreign when praying. He’s a sort of “half Ashdodite”, but when praying he’s completely a Jew. More such a thing.
Although fundamentally prayer is in any language, it’s not a law that one must pray in that. But it’s correct, one can’t say that one must pray in that. One must pray in that. And it could be that this is important, that one should connect. We’ll think, we’ll think. The first thing you say, it could be it’s not a law in prayer, it’s a law in Klal Yisrael, in the form of Klal Yisrael.
And the second thing, the Rambam says, even in prayer there’s a law. The person stands before a king, as the Gemara says? Standing before a king, does he speak like a Breslover, shouting? There’s a claim, many people have a claim on this, it’s not so simple.
Halacha 5 – The Enactment of Ezra and His Court
The Rambam says further, look, here one sees it clearly. The paytanim (liturgical poets) very much wanted that the prayer should be beautiful and orderly. The Rambam says further, “And when Ezra and his court saw”, Ezra and his court, these are also called Anshei Knesset HaGedolah, saw this situation, they stood up, they took it into their hands, “and they enacted for them eighteen blessings in order”, they made the eighteen blessings in order, on the order of prayer from beginning with praise and ending.
Halacha 6 – The Structure of Shemoneh Esrei Blessings
So the Rambam explains, what is the order? The first three are praise toward Heaven, and they spoke earlier that first one speaks the praise of the Almighty, you say “the great, mighty and awesome God”, “revives the dead”, “heals the sick”, and so forth, “holy”, the greatness of the Almighty. The last three are thanksgiving, “we give thanks to You” for all the good that You do with me, “for our lives that are entrusted in Your hand” and so forth. “Grant peace” is a bit interesting here, but it says there… but one of them has clear thanksgiving, Modim. He tells you, “in the light of Your face You gave us” You gave us the Torah of life, it’s not clear.
“And the middle ones”, in the middle twelve blessings, “in them is the request for all things”, one asks for all things. Which all things? He says, one counts out there the most important things, “which are like fathers to all the desires of each person”, among the twelve blessings one counts out everything so it should include everything that a person needs to have, “and for the need of the entire community”, both what individual people need to have, and both what the community needs to have.
Discussion: “Fathers” and “Offspring” in the Blessings
What does it mean like fathers and offspring? Yes, it doesn’t mean an agriculturalist, you make an accounting, healing, blessing, redemption, livelihood, that’s more or less. You need specifically such a type of livelihood, but it’s already an offspring of those things. More or less, I don’t know what you can think.
Discussion: Why Are Shidduchim and Raising Children Missing?
There are a few things that people have complaints that they don’t appear in Shemoneh Esrei. For example shidduchim (matches) don’t appear, or for example raising children. There are certain things that don’t appear at all in Shemoneh Esrei. It seems that in the time of Anshei Knesset HaGedolah they didn’t think that these are the most important things, that there’s no need, and know that it’s actually difficult.
One can’t put it in with one of the… everything one can, but there’s certainly something a whole hand that sees when people ask for blessings, there’s a… basically, Ezra said, imagine that one is a speaker, and he makes… and the children aren’t mentioned, it seems. Right. There are two big things that people are struggling with why they don’t appear. It could be that… I don’t know why.
But Chazal also made that… so the Gemara says, that at Shomei’a Tefillah (He who hears prayer) one can add. But the Rambam made yes specifically for all the needs of a person, and also the needs of the community. But apparently in the reality of that time it was actually different. People could have several wives, prayer was made mainly for the men, the text of the prayer.
But for example, praying that one should have children is one of the first prayers that appears in the Torah, “and Yitzchak entreated Hashem opposite his wife”. It’s not something that started today. For a shidduch also, Eliezer prayed to find a shidduch for Yitzchak. Yes, it’s not innovations that one thought up these types of prayers.
Okay, interesting. Perhaps it’s because it’s more occasional. I think that the things one prays for are things that are every day. Every day a person needs livelihood. These things are for once in a lifetime you need a shidduch, you need children. It’s not the other type of prayers. Perhaps those types of prayers one specifically doesn’t want them to be in Shemoneh Esrei.
The Order: First Personal Needs, Then Community Needs
Okay, it’s interesting. He says first the personal needs of each person, and it’s actually so, because one begins with knowledge, repentance, healing, and afterwards one asks for redemption, building of Jerusalem. First one asks for what is relevant to oneself.
The Main Purpose of the Enactment
The Rambam says, why did they do it this way? So that it should be arranged in everyone’s mouth, so that for everyone it should be prepared, arranged, it should be organized in everyone’s mouth, and they should learn it quickly, that one should be able to know it by heart. And the prayer of these stammerers should be a complete prayer like the prayer of one with clear language. So that also the stammerer, the one who has a confused language, should also be able to pray a proper prayer like one who has a beautiful language.
It’s very beautiful. So the reason why they actually made a prayer is because of quality.
The Enactment of the Prayer Text and the Fixing of the Number of Daily Prayers
Halacha 3 (continued) – The Reason for Enacting a Fixed Text: So That They Should Be Arranged in Everyone’s Mouth
In order that they should be arranged in everyone’s mouth, so that each person should have it prepared, arranged, it should be organized in everyone’s mouth, and they should learn them quickly. Consequently, and the prayer of these stammerers should be a complete prayer like the prayer of those with clear speech.
So that even the stammerer, the one who has garbled speech, should also be able to pray a proper prayer just like someone who has beautiful speech. Very nice. This is the reason why they established the text of prayer – it’s about quality.
It appears here that a master of clear speech could have actually remained with his clear speech. Now there’s such a principle of no distinction, everyone will adjust. Aha. And so this entire matter, they established all the blessings and prayers arranged in the mouth of all Israel. It appears here, first they made the Shemoneh Esrei prayer, and they added all the blessings and prayers so that it should be arranged in the mouth of all Israel. So that every matter of blessing should be arranged in the mouth of the stammerer. It’s not just about the… It could be that you’ll say it more beautifully later, not until Ezra and Nehemiah. But they went further, and they went and made it so that even when one needs to make a blessing on bread there should be a clear blessing, so that even the stammerer, the person who doesn’t have good speech, should know what to pray.
We saw earlier that he said that the blessings and the blessings of Shema, he said that the Men of the Great Assembly made them. Remember? The Men of the Great Assembly established for Israel blessings and prayers, sanctifications and havdalos, so he brings the Gemara. But I remember that the Rambam himself already said, do you remember in the Laws of Reciting Shema? When he spoke about the blessings of Shema, I remember that he already gave some kind of statement that one must say the text because the Men of the Great Assembly made it. Yes? Look, these blessings, this is the language, Laws of Reciting Shema chapter 1, these blessings and also all the other blessings are arranged in the mouth of all Israel. It’s interesting. Apparently he means to say that it’s oral Torah, arranged in the mouth of all Israel, what does that mean? How do all these blessings stand? All Jews know that it’s written in a siddur. The Rambam already wrote it in a siddur, but the Rambam says, Ezra and his court established them, so he says there. He says yes, apparently that all blessings are from the Men of the Great Assembly.
Discussion: Formality versus Authenticity
Speaker 2:
They spoke here about, you mentioned Rav Nachman, in practice it seems that the Sages preferred the formality versus the authenticity.
Speaker 1:
You can say that. It’s much more when a person prays in his own language, it’s a certain more authentic, it’s easier to have intention. But it’s more important the idea that it should be beautiful, that it should be correct, that there shouldn’t be any contradictions, one can’t help it. Today, especially Chassidim, place such a huge emphasis on the authenticity, on the truthfulness, and one forgets that the order, the organization, the formality, is very very important. Here we see that Ezra’s court held that there shouldn’t be any stammerers, and it’s more important than…
Speaker 2:
But doesn’t it come out that there’s no chance for personal prayer and for other prayers?
Speaker 1:
Yes, I meant that one can indeed make a special time for supplications, after praying Tachanun, or personal prayer and the like. That’s one thing.
Second, you see here that he says that very much, everything is to help the stammerers. All these things are simply to help the stammerers. And the truth is, the truth is, even the Breslovers, yes, Rebbe Nachman says that one should make prayers, so Reb Noson went and wrote a whole book of “Likutei Tefillos”. Because people, many times when you tell a Breslover, he says one should do hitbodedut, the person comes back and he says, “I don’t know what to say.” It’s very sad! It’s very sad! It means that a person is not organized in his head what he needs. And this is actually part of prayer, being organized in the head what I need, knowing a list. Not saying, “Creator, help me, please.” That’s also good, that’s a helplessness, such a cry of “I’m so broken, I don’t even know what to say.” But…
But regarding the sadness, the Sages helped, the Sages come to help the stammerers. “The Torah takes pity on the stammerer” perhaps there’s a verse already in it, all this is to help so that the stammerers should be able to say it beautifully. This is all actually love of Israel, he wants to elevate the simple Jews.
In other words, if before it would have been like this, let’s say it comes to a sheva brachos, one says Birkat Hamazon, yes? The sage who says the beautiful text and the piyutim, the expressions, would start to stutter. Now everyone says the same beautiful text. It’s a certain truth, yes.
Praise at the End of Prayer – Closeness and Distance
Speaker 2:
I see that the Rambam’s commentator doesn’t know from where he takes that there should be praise also at the end. The “a person should always arrange praise of the Omnipresent and then pray” is a Gemara from Moshe. But this is at the end.
Speaker 1:
So I think an interesting explanation, perhaps the word is like this, we always need to become close to the Almighty, one must also maintain the distance, remember that the Almighty is a great awesome King. So when a person starts asking here his “to-do list” from the Almighty, “Creator, I need this, I need that, I need this,” so the praise before and the praise after is like strengthening that the Almighty is very great. So don’t be your… It’s such a concept of closeness and distance, yes, but “when I come before the King I have no deeds.” I think so. Okay, stop it just a minute, I need to go out.
Law 4 – The Establishment of the Number of Daily Prayers
The Number of Prayers Corresponding to the Sacrifices
Speaker 1:
Ah, besides the fact that they made the text, they also made how often one should pray, how many times a day one should pray. It seems, this is interesting, in the Rambam it seems that there are like two laws. There’s the law of how many times a day one prays, and then each one of the prayers has a time, but it’s not the same thing. Perhaps this is the explanation of “compensatory prayers,” the explanation that he’s completing, the explanation, today I prayed three times. It’s separate from the fact that today one needs to pray in the morning, afternoon and at night.
But what should actually make it three times a day? Why shouldn’t it be left once a day? One must think about it, let’s see. Apparently they established that the number of prayers should be like the number of sacrifices. That the amount of prayers, how many times a day one prays, is as many as how many sacrifices one brings a day. Which sacrifices? There are two types of sacrifices every day, two prayers each day corresponding to the two tamid offerings. As the Gemara says, “prayers were established corresponding to sacrifices.”
Apparently the explanation is that they looked at the Temple. The Temple is the model of service of God. Yes, service of the heart is prayer, but the main service, as the Gemara says “serve Him in His Temple,” is if in the Temple once a day is not enough, rather there are two. It’s interesting, it’s very similar to Shema, and also both are, morning and night. It’s as if the day is divided into two. There are two sacrifices. The same thing, two prayers each day corresponding to the two tamid offerings.
The Rambam says, once it was said, yes, that prayers are corresponding to sacrifices, they made it entirely corresponding to sacrifices. If there are days when the basic service of God is that there should also be another sacrifice, they added another prayer. And every day that has a musaf sacrifice, they established in it a third prayer corresponding to the musaf sacrifice. It’s interesting, because if you would say that the word is because every day has two parts, there’s morning and there’s night, one should pray both, as we learned regarding Shema and also regarding Torah study, so how does a musaf sacrifice come in? One must think. It seems from earlier, the thing that the Rambam said that according to his ability, it seems that there’s a concept to pray more than once a day. “Would that a person pray all day long” is the maximum, but there is indeed a thing, a beautiful thing, that one prays two times a day, three times a day, four times, five times, like the Muslims pray. It would be a beautiful thing to pray several times a day.
So the Sages formalized it. There was even a difference between the Land of Israel and Babylon, in the Land of Israel one prayed seven times a day, in Babylon one prayed two times a day. So the Sages formalized it, and they formalized it, they used the structure. The Rambam doesn’t say that it’s certainly the sacrifices. They used the structure that you said, they used the structure of the times of the sacrifices. And apparently “the day rejoices in the deeds of your fathers” is simply a holiday, there’s more joy and gladness, it doesn’t have to do with times. Times is another thing.
They made it that a more holy day, that there’s such a thing, it happens sometimes, one prays enlarged the level four times. Or a day when one gives more for service of God, a day when one doesn’t work, a day that’s a holiday. Not every day that has musaf one doesn’t work, but Rosh Chodesh, but there’s more a concept that is… It fits, such a holy day fits to make more prayers. We see Yom Kippur or a fast day one makes five prayers. Not because there’s more time on Yom Kippur, it’s a more beautiful thing, it’s a virtue to make more prayers.
Discussion: The Connection of Prayer to Shema
Speaker 2:
Interesting, we put together everything is one thing, the blessings of Shema with Shemoneh Esrei is one long thing, and then we also juxtapose redemption to prayer. Here it seems that it has no connection.
Speaker 1:
Originally not. Originally not. I said, one can say the other reason, one prays two times a day because one reads Shema two times a day, and with each Shema one added… But not Mincha. Maariv is optional.
But I’m already speaking when one needs to say something novel. You meant to say what you said about the musaf sacrifice, this is apparently by chance. Actually the main thing is to make another prayer. That one makes another prayer corresponding to musaf, we’re already talking about something else. Musaf is indeed a request for needs, one only asks for the redemption. It’s a request for needs of the community.
Speaker 2:
Okay.
Speaker 1:
Right, I only said that it’s not the simple explanation that one needs to say… The Rambam says it this way. So it says in the Gemara, prayer corresponding to sacrifices. One could have said that it’s in place of sacrifices, as “and we will render the offerings of our lips.” But there was prayer in the time when there were sacrifices too. Then it wasn’t such a great thing, then it was secondary. On the contrary, it’s not the simple explanation that one prays musaf because we can’t make the musaf sacrifice, and one says this for musaf, because today is in such a situation. We’re not talking about the problem that we have that we can’t make any musaf, and it fits for the time. Rather actually, why does one pray musaf? For the same reason why one makes a musaf sacrifice, because today is a holiday, today is Chol Hamoed, there comes to be another prayer.
It’s a different type of service. On the contrary.
Names of the Prayers
Speaker 1:
And the prayer that corresponds to the tamid of the afternoon, why does one call it Shacharit prayer? Or Shacharit, he says Shacharit prayer because the time is morning. But no, because it’s corresponding to the sacrifice of the morning. He doesn’t say because, I don’t know. He says, “The prayer that corresponds to the tamid of the afternoon, and it is called Mincha.” What does the word mincha mean? Mincha, I don’t know. Mincha is a mincha that one offers meal offerings? What does it come in? I don’t know. It’s not clear why Mincha is called Mincha. When the sun sets, it’s “the rest of the sun”? He doesn’t say. He brings that the Rambam in the Commentary on the Mishnah says that Mincha is the name for afternoon. Nu, fine. Why is that the name? Why is it called Mincha? “At the time of the mincha” such language appears in the prophets. At the time of the mincha, when one brings perhaps a meal offering? No. I’m not sure.
Okay. “And the prayer that corresponds to the tamid of the afternoon is called Mincha prayer.” He doesn’t say why it’s called Mincha. Why is it called… “And the prayer that corresponds to the musafim is called the Musaf prayer.” That’s obvious. What is the concept of Mincha?
Speaker 2:
On the contrary, find it. Let’s see if yours says here some good explanation.
Speaker 1:
Where is the Rambam that we have? He doesn’t say. I don’t know. I think that I remembered that there’s no good explanation for this. On the contrary, I don’t know any good explanation for it. Mincha means a gift, right? As “a gift is sent.” Mincha, yes. When one offers a mincha on the altar. Is also a mincha in the language of a gift apparently? Mincha, flour, and mincha, and pancake, it’s all gifts. No, a gift for the altar.
Speaker 2:
Ah, why specifically the sacrifice of flour is called a mincha I also don’t know. We see that mincha can be called, other sacrifices can also be called mincha. As… I don’t actually remember. Mincha. Ah, at the time of the mincha, again.
Maariv Prayer, Neilah Prayer, and the Number of Prayers
Maariv Prayer — Optional or Obligatory
Speaker 1: As “a gift is sent.” Mincha, yes. When one offers a mincha on the altar is also a mincha in the language of a gift?
Speaker 2: Apparently.
Speaker 1: Mincha, flour, pancake, griddle, it’s all gifts.
Speaker 2: No, a gift for the altar.
Speaker 1: Ah, why specifically the sacrifice of flour is called a mincha I also don’t know.
Digression: What Does the Word “Mincha” Mean?
Speaker 1: We see that mincha can be called, other sacrifices can also be called mincha. As… How? I don’t actually remember. Mincha… Ah, “at the time of the mincha.” Again, “at the time of the mincha” doesn’t mean at the time of mincha?
Speaker 2: It means yes.
Speaker 1: Why do you say so?
Speaker 2: “At the time of the mincha” of Elijah the prophet, what is the translation?
Speaker 1: “And it was at the time of the mincha.” It’s the time of the meal offering, so the commentators say here. “At the time of the mincha” means at the time when one offers the tamid of the afternoon.
Speaker 2: I know, that’s what it’s called, I know. I don’t know why mincha is called mincha.
Speaker 1: Not that I let him rest.
Speaker 2: Nu, say something.
Speaker 1: He took to rest, I don’t know.
Speaker 2: Mincha is not from the language of rest. There’s mincha and menucha, it’s the same letters but it’s a different word. Mincha means… “evening mincha.” I don’t know. “Evening mincha.” “Let my prayer be set forth as incense before You, the lifting up of my hands as the evening mincha.”
Speaker 1: Yes, also a verse in Psalms. Can mean the gift of the night.
Speaker 2: Yes, but you see that in the morning it’s not called a mincha. Something there’s some reason that… “vain mincha.”
Speaker 1: No, now everything means mincha, a mincha of…
Speaker 2: No, it says many times mincha that it just says. But we see a few times verses that mincha is evening.
Speaker 1: Yes, and also here, “at the time of the evening mincha.”
Speaker 2: Perhaps in the afternoon they used to bring the meal offerings, and because of that it was so called, I don’t know. We already see in the verses that afternoon is called mincha.
Speaker 1: Nu, in Rabbi Samson Raphael Hirsch, the Jews would certainly have had an explanation for this.
Speaker 2: They would have had an explanation, what should I do? Okay, I’ll search for the explanation.
Speaker 1: “The evening burnt offering is called mincha,” so says the Radak in Sefer HaShorashim, “for the morning burnt offering… ah, it says yes, in the morning there’s also mincha, but apparently it’s the mincha prayer because the evening burnt offering comes in the evening. In short. It says that with the tamid there was also a mincha?
Speaker 2: With every tamid there was a mincha?
Speaker 1: Yes, in the morning too, not only in the afternoon.
Speaker 2: So I don’t know. For some reason, the afternoon tamid offering of the afternoon is called the mincha offering.
Speaker 1: Yes, not clear.
Maariv Prayer — The Rambam’s Enactment
Speaker 1: Already, the Rambam says further, afterwards, And so they established, that a person should pray one prayer at night. Also at night, besides the two during the day, yes, they made a prayer that one says at night. What is the logic? He says, what? Behold there are only two sacrifices each day, there are only two sacrifices each day, but there are more than two sacrifices, because at night the altar is also active with sacrifices. It’s very interesting, one doesn’t actually offer any new sacrifice, but at night one offers all the fats and limbs, all the limbs of the tamid of the afternoon and it continues to be burned throughout the night, as it says “This is the burnt offering on its pyre on the altar all night until morning”, and the remaining sacrifices are consumed, besides the sacrifices from during the day, no, the voluntary sacrifices of the night. As it says, ah, here the Rambam brings in a new thing, it comes out that a person should also pray at night, night is indeed a time of prayer.
Chunk 6 Translation
Not just during the day, it’s very interesting. During the day is when a person arranges his needs (mesader tzrachav), during the day he has a big list, he needs this, he needs that, he needs matches (shidduchim), he needs livelihood (parnassah). But at night is a time of longing, a time of crying over his needs, yes, “al mishkavi baleilos bikashti es she’ahavah nafshi” (On my bed at night I sought the one my soul loves). So it says in the verse, “erev uvoker v’tzohorayim asicha v’ehemeh” (Evening, morning and noon I speak and moan), always I pray and I cry and I long to the Almighty, “erev uvoker v’tzohorayim.” It’s not clear, because I have a bit of a problem here, it’s interesting, the Rambam says here two different things. “Erev uvoker” apparently means Shacharis and Minchah, and “tzohorayim” means before Minchah. But the Rambam interprets the Gemara that speaks of three prayers, he interprets it as: “erev” means Ma’ariv, “boker” in the morning, “tzohorayim” means Minchah. But earlier he called it tefilat erev, tefilat Minchah. Minchah is erev.
Speaker 2: Yes, it seems there are two reasons. First there is a verse “erev uvoker v’tzohorayim,” and the Gemara brings from this a source that one must pray three times a day. And second, that tefilat Ma’ariv corresponds to the limbs that are digested all night (mitachel kol halaylah).
Speaker 1: Yes, but we see that Arvit is somewhat a weaker thing, “v’ein tefilat Arvit chovah k’tefilat Shacharis u’Minchah” (and tefilat Arvit is not an obligation like tefilat Shacharis and Minchah). Rabbi Shimon HaChori also didn’t know whether tefilat Arvit is optional (reshut) or obligatory (chovah).
Speaker 2: Rabbi Shimon? Someone came to ask in the beis midrash… no. Rabban Gamliel. Someone came to ask Rabban Gamliel, no? What’s the reason? Rabbi Shimon HaChori. Okay.
Speaker 1: V’af al pi chen nahagu kol Yisrael b’chol mekamos moshvoseihem l’hispalel Arvit, v’kibluha aleihem k’tefilat chovah (Nevertheless, all of Israel in all their dwelling places practiced praying Arvit, and accepted it upon themselves as an obligatory prayer). It didn’t become an obligation, it’s not obligatory. Nevertheless, all of Israel in all their dwelling places practiced praying Arvit and accepted it upon themselves as an obligatory prayer. It’s not an obligatory prayer, but we view it as an obligatory prayer. It’s not obligatory from the law of obligation, but obligatory from the law of custom (minhag).
Speaker 2: Yes, it’s not clear what this means.
Speaker 1: Okay. It seems there are three times of the day: there’s the beginning of night, there’s early morning, there’s afternoon, and there’s the beginning of night. Because erev doesn’t mean…
The Geonim’s Response Regarding Arvit
Speaker 1: In short, he brings that the Geonim… he brings here a responsum (teshuvah), and the end of the responsum is that people don’t know that tefilat Arvit is optional, therefore if one breaches the fence (poretz geder), goes against this, people think it’s an obligation. Ah, he is disrespectful (mevazeh)… he is disrespectful when he doesn’t pray tefilat Arvit. It’s like a davar shenohagu bo issur (something that people have practiced as forbidden), one cannot be lenient against other people who conduct themselves this way.
Speaker 2: There are people for whom it’s much easier to miss Minchah, because Minchah is, especially in winter, because that’s an obligation, it’s much harder than Ma’ariv.
Speaker 1: Okay, one must understand further the general principles (k’lalei hadvarim). When Rabbeinu Yonah says it’s not an obligation because the limbs that are being digested is also not an obligation, it’s just a custom like that, that when it’s cooking, the main thing should be offering. Right, I mean that the connection to the sacrifices (korbanos) is just like a sign, it’s not about it being optional (reshut). The reason why it’s optional is apparently because it’s really at the same time. It’s not really a time, perhaps most people go to sleep altogether already at Ma’ariv. That’s apparently the reason, one establishes it as corresponding to, it also fits the same way. That’s how I would have thought.
Says the commentator on the Rambam speaking about this, if one didn’t pray properly (k’sikunah), meaning one didn’t say v’sen brachah or kedushah, one wouldn’t have to repeat it at Ma’ariv, I wouldn’t have been obligated. But in practice, once Chazal, Klal Yisrael accepted it as an obligation… we had earlier that tevilas Ezra (Ezra’s immersion) the Jews didn’t accept, therefore it wasn’t an obligation. It’s very interesting, you see that the acceptance of the Jews is stronger than the enactment (takkanah) that the Sages enacted. Ezra and his court enacted tevilas Ezra, but Klal Yisrael didn’t accept it, so it didn’t become an obligation. And the prayer wasn’t enacted as an obligation (b’toras chovah), but Klal Yisrael accepted it as an obligation (toras chovah), so it became an obligation.
Question on the Geonim’s Reasoning
Speaker 2: Yes, but I don’t understand this, because as you say, they asked Rabban Gamliel whether tefilat Arvit is optional. Simply, in those times also there was already the custom that everyone comes and prays Ma’ariv, otherwise there wouldn’t have been a question. And nevertheless the Sages said it’s optional. So what’s the meaning that the Geonim say, you see that people pray Ma’ariv and everyone thinks it’s an obligation?
Speaker 1: Yes, and in the times of the Tannaim they also prayed Ma’ariv. And about this they said that they mean it’s a matter of appearance (maris ayin), therefore one will look like you’re wicked (rasha). But I ask you, what’s different? In the times of the Tannaim, did fewer people pray Ma’ariv? It’s also not so, from this I see that one must continue praying Ma’ariv, it’s not everything is optional. I would have said, it’s a novelty (chiddush) to me, perhaps not, perhaps someone will say no. If there was such a question whether tefilat Arvit is optional, it implies that not everyone prayed Ma’ariv in that time.
Speaker 2: Yes, could be.
Tefilat Ne’ilah
Speaker 1: Let’s continue. Once it was enacted that the prayers have to do with sacrifices, other things were added. Not just the prayers that correspond to sacrifices, but other things were added. They enacted another prayer, tefilat Minchah close to sunset (semuch lishki’as hachamah), between Minchah and Ma’ariv, meaning after Minchah close to sunset, they added another prayer on fast days only, in order to add supplication and request because of the fast (k’dei l’hosif techinah u’vakashah mipnei hata’anis). Meaning, it could be that with this one fulfills the crying out before Hashem on a fast day (ze’akah lifnei Hashem b’ta’anis), or the crying out more essentially with the fasting. Both are good. In honor of the fast day they added another prayer on the fast day. On a fast day they added another supplication and request. Apparently they made it after the two obligations. There are the obligations of Shacharis and Minchah. One doesn’t make it during. First one lets out the Torah obligation. One has already finished the Torah prayers. And it seems it’s more important than Ma’ariv. They made it before Ma’ariv. They made it before Ma’ariv, because they made it as long as it’s still the day of judgment (yom hadin). Ma’ariv is already the next day altogether.
Speaker 2: Yes, apparently the point is, it’s called Minchah actually, we’ll go see by the Rambam. Minchah doesn’t come right before sunset, Minchah comes a bit later. There remains such a time in the day that’s available, there’s no prayer at that time. But a time when there’s a fast, it’s a time when one prays, says the Rambam.
Speaker 1: It’s a prayer called tefilat Ne’ilah (nikras tefilat Ne’ilah). They gave it a name, tefilat Ne’ilah. Why is it called this? Because at the time when we pray it, meaning that the gates of heaven are locked from the sun and it appears (she’nin’alu sha’arei shamayim be’ad hashemesh v’nir’eh), the sky has already locked the sun. It’s in the process of locking the sun, because we pray it close to sunset (lifei she’anu mispallelin osah semuch lishki’as hachamah).
What Does “Sha’arei Shamayim” Mean by Ne’ilah
And the Rishonim have a dispute here what Ne’ilah means, what are the gates of the Temple (sha’arei heichal)? Is it the gates of the Temple of the Beis Hamikdash, or the gates of heaven (sha’arei shamayim). I always thought that sha’arei shamayim means that when we say at Ne’ilah “sha’arei shamayim pesach” (open the gates of heaven), that the time of acceptance of prayers is ending (zman kabbalas hatefillos). But as the Rambam says, and so it seems perhaps the simple meaning in the Rishonim, that sha’arei shamayim simply means the sky, as if it’s like “pesach dalasos” (open the doors), as we say in the blessings of Yotzer, there are such doors and gates that open and the sun comes out, and here it goes back, the sky is already being locked. But in this lies an image (dimuy), because a fast day is a closed day (yom atzur), a day that seems like the sky is locked. Also it’s written in Chassidus that one shouldn’t ask for anything, now it’s open. Ne’ilah means it’s locking now, the whole day was open, now is the time of Ne’ilah.
Recap — The Number of Prayers Each Day
Speaker 1: Says the Rambam, nimtza (it comes out), he’s going to give us such a recap. B’chol yom shalosh (on every day three), he starts with Arvit, yes, Shacharis u’Minchah. U’v’Shabbosos u’mo’adim v’roshei chodashim arba (and on Sabbaths and festivals and new moons four), because Musaf is added. Arvit, Shacharis and Minchah. On Sabbaths and festivals and new moons it’s four, because to the three is added tefilat hamusafin (the Musaf prayer). U’v’Yom HaKippurim chamesh (and on Yom Kippur five), because we said that on a fast day, there are those who say on Yom Kippur instead of saying what fast, because on a fast there’s also four, because on a fast there’s no Musaf, on a regular fast there’s no Musaf. There’s only Shacharis Minchah Ma’ariv, there’s only three prayers. So four is an elevation in prayers, and on a regular fast there’s an elevation in prayers. On a regular fast there’s Ne’ilah.
Laws of Prayer — Number of Prayers, Voluntary Prayer, and Prayer on Shabbat and Yom Tov
Law 10 — Number of Prayers Each Day
“On Sabbaths and festivals and new moons, four.”
He’s speaking from the verse, he’s speaking before he comes into Shacharis and Minchah. On Sabbaths and festivals and new moons, it’s four, because to the three is added tefilat hamusafin.
“And on Yom Kippur, five.”
Because we said that on fast days… no, he says on Yom Kippur, he should say on a fast day. Because on a fast there’s also four, because on a fast there’s no Musaf. A regular fast is four, without tefilat Ne’ilah. A regular fast will be only four, Shacharis, Minchah, Ne’ilah. But Yom Kippur, which is a day of Musaf, comes out five. Yes.
Law 11 — Voluntary Prayer (Tefilat Nedavah)
The Basic Law of Tefilat Nedavah
Now, he speaks about tefilat nedavah. Meaning, this fits very well with what I’m saying, that there’s a concept of multiplying prayers (marbeh tefillos). Meaning, from the Torah one only needs one, but one can as many as one wants. They made a certain schedule: three every day, four Shabbat Yom Tov Musaf, five Yom Kippur. But this is all the enactment. There still remains the thing that one can make more if one wants.
This is the Rambam, “tefillos eilu, ein pochsin meihem” (these prayers, one doesn’t subtract from them), one doesn’t make less, “aval mosifin aleihem” (but one adds to them), one can add. He says, one can’t make less, because these were the enactments of the Sages. But one can add, “im rotzeh adam she’yispalel kol hayom kulo” (if a person wants to pray the whole day), if a person wants to pray a whole day, “hareshus b’yado” (he has permission). Ah, praying a whole day means to say a whole day saying Shemoneh Esrei, not praying one long Shemoneh Esrei for a whole day. Saying five hundred Shemoneh Esreis. He’s speaking about praying another Shemoneh Esrei. No, no, no, no. That’s certainly permitted. One can say as many as one wants. Certainly. That’s what we’re talking about.
The Connection to Sacrifices
He says, “l’fichach, kol tefilah she’yosif” (therefore, every prayer that one adds), one can offer voluntary offerings (nedavos). Once there’s the Yom Tov, there’s corresponding to the sacrifices. You see that with sacrifices one can also add vows and voluntary offerings (nedarim u’nedavos) as many as one wants. One offers voluntary offerings. The structure fits very well.
The Law of Novelty in Tefilat Nedavah
“L’fichach” (therefore), he says, because the prayers are a voluntary prayer, he says, “l’fichach, tzarich she’yechadesh davar b’tefilah b’chol brachah u’vrachah min ha’emtza’iyos” (therefore, one must innovate something in the prayer in each and every one of the middle blessings). One doesn’t change in the first three and the last three. But in the middle ones, the middle blessings, one should add even in one blessing. Ideally one should add something in each blessing. “V’im chidesh afilu b’vrachah achas, k’dei l’hodi’a she’hi nedavah v’lo chovah” (and if one innovated even in one blessing, in order to make known that it’s voluntary and not obligatory), in order that it should be clear that it’s voluntary and not obligatory.
Discussion: Why “L’hodi’a”?
Why does the “to make known” (l’hodi’a) fall out? I don’t know. Perhaps the l’hodi’a was by one prayer. I thought perhaps, it means, if ideally tefilat nedavah, you always make tefilat nedavah, you say the same thing again, that’s just mockery (letzonus). Anyway, the point of tefilat nedavah, you say like a sacrifice, imagine he brings again the morning sacrifice that’s already been brought, it’s used up. One must bring a new thing. But the servant, at least he must make some small change, he adds, he gives a new version or a new point that he puts into his prayer, in order to show that he’s not making the voluntary prayer, it’s to make known that it should be voluntary.
No, perhaps it’s that the person himself should remember which are the basic ones, because if one day he’s not in the mood, he should still pray at least the three or the two. It’s important to maintain the distinction between voluntary offerings and obligations, however it looks. Yes. Okay.
The First Three and Last Three
But let’s continue, the addition is only in the middle ones. “Shalosh rishonos v’shalosh achronos l’olam ein mosifin bahem” (the first three and last three, one never adds to them), one doesn’t add, “v’lo pochsin meihem” (and doesn’t subtract from them), because one is changing from the formula the Sages established (meshaneh mimatbei’a shetav’u chachamim). One doesn’t change. Like the Gemara that says one shouldn’t change from the formula the Sages established.
It means, in the middle one doesn’t change, because that’s the law that one may add. Because one becomes needs, and he said earlier that the needs is ah, u’l’chach l’tzrachim, if one wants to mention the subcategories (toledos), one can mention the subcategories also.
Discussion: Can One Mention Toledos in Obligatory Prayer?
Apparently, he doesn’t say it clearly, but apparently one can mention toledos also in obligatory prayer also? No, perhaps only when one is praying? Yes, and the same law (v’hu hadin). That’s how it sounds. But here should be, one should make a… tefilat nedavah one must, obligatory prayer, he doesn’t say here clearly, but apparently that’s the law.
The Rambam, perhaps we’ll see later, he’s going to speak about this. I don’t remember that he should speak about this.
Rabbeinu Yonah’s Comment on Communal Needs
And the Rambam rules like Rabbi Eliezer, that ein mosifin bahem (one doesn’t add to them). But Rabbeinu Yonah adds a comment, that ein mosifin bahem tefillos pratiyos (one doesn’t add private prayers to them), but we find that they would add to them Zachreinu l’chaim and such things, because communal prayer one can add. I mean to say, communal needs (tzarchei tzibbur) one can add, we’re praying for Klal Yisrael. That’s a question. The Rambam brings later that this is a custom. I don’t know. Perhaps here we’re speaking of tefilat nedavah. One must understand why the Rema brings the law by tefilat nedavah. He brings altogether the law that one shouldn’t add.
Discussion: The Rema’s Position
But simple Jews also add blessings in the morning and various ones. But the Rema says that the individual shouldn’t add. But when the Rema adds, it’s a part of… it’s not lawlessness (pritzus aretz). One can hear. But it’s a part. No, it’s not clear.
Okay, let’s bring out one more law. Perhaps it’s true, after all, as the Gemara says that one shouldn’t add more than one. That’s another version. But that’s perhaps specifically by the praises (shevachim). I understand, it could be.
Question: Why Not by Modim?
But why… someone asked a good question. I understand, by the needs you say that the person sometimes has his own needs, he adds. Why shouldn’t he give thanks for his own thanksgivings? To add by Modim. We don’t see this. It’s not clear.
The Rema until now hasn’t said to add except by the topic of tefilat nedavah. And he even adds the reason “k’dei lo yed’u” (so they won’t know). It seems by the Rema that it’s even a deficiency (chesaron) the addition. Do you understand? Not that he says that adding is a nice thing, he adds his novelty. By the Rema it sounds the opposite, that this makes the prayer weaker. The obligatory prayer one says exactly what’s written. Ah, you make it your own prayer, okay, change it a bit so one won’t err, one won’t think that this is the obligatory prayer. It sounds like that.
Law 12 — The Congregation Doesn’t Pray Voluntary Prayer
Let’s finish the Rema. Yes, further. “Ein hatzibbur mispallelin tefilat nedavah” (the congregation doesn’t pray voluntary prayer). The voluntary prayer that one adds is an individual’s prayer, not a communal prayer. “V’ein hatzibbur mevi’in korban nedavah” (and the congregation doesn’t bring a voluntary sacrifice). We’ve been comparing to sacrifices the whole time, and the congregation doesn’t bring a voluntary sacrifice.
The Chasam Sofer’s Novelty
It fits very well with a responsum of the Chasam Sofer, I mean responsum 55, that matters of Chassidus – this is his critique of Chassidus – that matters of Chassidus, matters that are beyond the letter of the law (lifnim mishuras hadin), matters that are extra credit, have to do with it coming from the heart. If it becomes a… it’s very interesting, Moshe, now Pesach, very many people knew that… and by us at home they were so and so careful. One knows that a stringency (chumra) is that one of us, I do this. Once it becomes an obligation, one learns it in cheder that so and so one must do, it loses the whole distinction between the voluntary and the obligatory.
Olas Kayitz HaMizbe’ach
Okay, but back to here the simple meaning. The congregation doesn’t add voluntary prayer. Yes, the Rema asks a question, that yes, here one uses a thing like a communal voluntary offering (nedavas tzibbur). It means, olas kayitz hamizbe’ach (the elevation offering for the altar’s summer). Elevation offerings, there isn’t that one has too much money and then makes it a shekel, bring me a special elevation offering, it’s called for a voluntary offering. But he says it’s not common (eino motzi). A thing that’s not common (davar she’eino shachi’ach). Okay.
Musaf Shtayim
He says, usually it’s only on Shabbos and Yom Tov, there’s no need here for the community to have an extra prayer. But “one may not pray even as an individual Mussaf twice”. Furthermore, just as one cannot add Mussaf, one doesn’t add voluntary prayers (tefillos nedavah). Whether an obligatory olah offering or a voluntary one, we don’t say it’s different – the Mussaf offering, the Mussaf offering is a communal obligation (chovas hatzibbur).
Discussion: What Does “Mussaf Twice” Mean?
I don’t understand exactly what this means. Apparently, it means he prays Mussaf twice, he says twice about the Mussaf offering. If he prays Mussaf twice, he prays twice the prayer that corresponds to the Mussaf offering. The main prayer is just a prayer, there’s no difference. It means he prays Mincha, so what does it mean he prays Mussaf twice? But he’s apparently speaking about when one mentions the matter of Mussaf at Mincha, one mentions Mussaf. Okay.
Voluntary Prayer on Shabbos and Yom Tov
“There are early Geonim who forbade praying voluntary prayers on Shabbos and Yom Tov”. So one shouldn’t pray any voluntary prayers on Shabbos and Yom Tov at all, “because on them one only brings the obligatory offerings of the day”. Because on Shabbos and Yom Tov one only brings the offerings of the day, and one doesn’t add any offerings, therefore one shouldn’t add any…
Discussion: The Connection Between Prayer and Offerings
One must better understand the connection between prayer and offerings. It seems it’s more than just a remembrance of the offerings or… It could be for the same reason why one doesn’t bring voluntary offerings on Yom Tov. But I saw someone asks a question here, apparently the reason why one doesn’t bring voluntary offerings on Yom Tov is because it’s chol Yom Tov, essentially slaughtering and all these things are forbidden labors (melachos), and you only have permission for holy offerings, but a simple voluntary offering has no permission. If so, prayer has no connection.
The Rav’s Own Interpretation
The Rav says here his own interpretation. The Rav says, he engages with the Rav’s interpretation, he says that the reason stated in Rav Hai Gaon is specifically prayers of petition, because a person can constantly pray in order to ask for mercy, but on Shabbos and Yom Tov one doesn’t bring petitions. For thanksgiving this doesn’t apply. Why? Then he will give thanks and eat, give thanks to the Blessed One for His goodness.
Digression: Private Thanksgiving Prayers – “Thank You Hashem”
This relates to the conversation we had in a group recently, that we don’t see that there are private prayers for thanksgiving. It’s very interesting, today people say, it seems from this Rav that “thank you Hashem” is a blessing in vain (beracha levatala). Needs, asking from the Almighty – if only a person would pray all day long. Thanking the Almighty, it doesn’t say that there’s a concept to thank the Almighty all the time. We give thanks and we thank the Almighty for all Your kindnesses that are every day. And the Raavad argues that there’s no concept to do more.
Discussion: Blessings on Pleasures
Ah, but there is, there are other blessings. He’s speaking when it’s part of the text of the prayer, but that a person should thank the Almighty, he should say blessings to Him. I mean in the Laws of Blessings the Rambam does say that a person should say as many blessings as possible, a person should praise the Almighty as much as possible in the Laws of Blessings, for other kinds of things. We see in the Laws of Blessings he does speak of this. Yes yes, I know what you mean, the end of the Laws of Blessings. Yes yes, but not to add new blessings. He says one should make the regular blessings, because every time one eats one makes a blessing. On everything there’s a blessing that is required. One doesn’t say “ah, I thank the Almighty”. Do you understand?
It does exist, and we see that there’s a contradiction. Perhaps the Rambam would have said one should say “thank you Hashem”. Perhaps the Rambam would have liked this. As he answers, “and every day I will bless You and praise Your name forever and ever”. With this the Rambam answers regarding the laws. Yes yes yes, we see constantly from the laws of prayer that what people say today “thank you Hashem”, the Chassidic custom, is not so simple from the perspective of halacha. It seems yes, as you said before, it’s a matter of respect for the Almighty. That’s not your problem.
The Danger of Becoming Rote Speech
Your contradiction is, we say it becomes so rote on the tongue that it means nothing anymore. It means a young man puts on, “Baruch Hashem”, and he doesn’t mean anything. This is somewhat disrespectful. Can one hear this? But this isn’t the Chashmonaim and not the language. No, everyone should continue saying “thank you Hashem”, and one should say it with the proper intention. Rather the opposite, we say that every time you say “thank you Hashem”, you should remember to have in mind that you mean it genuinely. Because you said it’s already become cold.
✨ Transcription automatically generated by OpenAI Whisper, Editing by Claude Sonnet 4.5, Summary by Claude Opus 4.6
⚠️ Automated Transcript usually contains some errors. To be used for reference only.
📌 This Shiur Also On
📞 Listen by phone: call (848) 285-6807, press 6, then 80063#