דער שיעור גייט דורך די גמרא אין מכות כ"ג ע"ב וואו רב יוסף פרעגט "מאן סליק לעילא" — וויאזוי קען מען פסק'ענען וואס טוט זיך אין בית דין של מעלה — און אביי ברענגט ריש לקיש'ס מימרא אז דריי זאכן (מקרא מגילה, שאלת שלום בשם, הפרשת מעשרות) האט בית דין של מטה געטון און בית דין של מעלה האט מסכים געווען, וואס ווייזט אז מקרא מגילה איז א "פראבלעמאטישע תקנה" וואס איז לכאורה געגאנגען קעגן "בל תוסיף". נאכדעם ווערן באהאנדלט די פראקטישע הלכות פון מקרא מגילה: ווער איז חייב (אנשים, נשים מצד "אף הן היו באותו הנס", גרים, און די שאלה וועגן גיורות און עבדים משוחררים), חינוך קטנים, אז מגילה איז דוחה תלמוד תורה און עבודת בית המקדש (חוץ ממת מצוה), דער חיוב צו ליינען בלילה וביום, די ברכות פאר און נאך די קריאה — אריינגערעכנט די מחלוקת וועגן שהחיינו ביום, און דער נוסח פון "הרב את ריב

דער שיעור גייט דורך די הקדמה צו הלכות מגילה וחנוכה אינעם רמב"ם — פארוואס ער פאראייניגט מגילה און חנוכה אונטער איין קעפל, וואס מיינט „מצות עשה מדברי סופרים", און פארוואס ער באטאנט אז עס איז „תקנת נביאים" (כדי קלאר צו מאכן אז ס׳איז נישט דאורייתא). א גרויסער חלק פון דעם שיעור איז א דורכגאנג פון די פארשידענע גמרות — בבלי מגילה דף ז׳, דף י״ד, ירושלמי מגילה, און שבועות ל״ט — וואס באהאנדלען די שאלה וויאזוי מרדכי און אסתר האבן געקענט מחדש זיין א נייע מצוה, דעם דיאלאג צווישן אסתר און די חכמים („כתבוני/קבעוני לדורות"), און די דרשות אויף „כתוב זאת זכרון בספר". דער שיעור ווייזט אויף אז די אלע גמרות זעען א ספעציעלע פראבלעם מיט מקרא מגילה וואס פאסט נישט גלאט מיט דעם רמב״ם׳ס שיטה אז פורים איז פשוט נאך א תקנת חכמים ווי אלע אנדערע.