פרק ח׳ פון הלכות יסודי התורה באהאנדלט דעם יסוד פון אמונה אין נבואת משה רבינו און דעם חילוק צווישן איר און אמונה אין אנדערע נביאים. דער עיקר נקודה איז אז אידן האבן נישט געגלייבט אין משה רבינו וועגן אותות ומופתים — וואס זענען נאר געטון געווארן לפי הצורך (קריעת ים סוף, מן, מי באר, קרח) — נאר וועגן מעמד הר סיני, וואו אלע אידן האבן אליינס געזען און געהערט ווי דער אייבערשטער רעדט צו משה. אמונה באזירט אויף אותות בלייבט תמיד מיט א "דופי" אין הארצן — אפשר איז עס כישוף אדער א טריק — אבער מעמד הר סיני איז א דירעקטע ערפארונג, „עינינו ראו ולא זר, ואזנינו שמעו ולא אחר", וואס שטעלט אמונת משה אויף אן אנדער לעוועל אינגאנצן.

דער שיעור גייט דורך רמב"ם הלכות יסודי התורה פרק ז׳, וואס באהאנדלט די יסודות פון נבואה: וואס זענען די תנאים פאר א נביא (חכמה, גבורת המדות, דעה רחבה, שמחה, התבודדות), וויאזוי נבואה ארבעט דורך משל וחידה, און די פארשידענע מדריגות פון נביאים. א הויפט נקודה איז דער חילוק צווישן נבואת משה רבינו און אלע אנדערע נביאים אין פיר אופנים: משה איז ער ועומד (נישט אין חלום), ער באקומט נבואה דירעקט פון דעם אייבערשטער (נישט דורך א מלאך), ער ווערט נישט נבהל, און ער קען מתנבא זיין בכל עת שירצה. דער שיעור ענדיגט מיט דעם דין פון אות ומופת — אז מ׳גלייבט א נביא נישט נאר צוליב מופתים, נאר ער מוז קודם זיין ראוי לנבואה, און אפילו דעמאלט איז דער גלייבן א דין הנהגה על פי הנגלה, אזוי ווי מ׳פסק׳נט על פי שני עדים כשרים.