דער שיעור אנאליזירט דעם פסוק "אנכי ה' אלקיך אשר הוצאתיך מארץ מצרים" און פרעגט פארוואס די תורה דערמאנט יציאת מצרים אנשטאט בריאת העולם. עס ווערט געברענגט פארשידענע תירוצים פון ראשונים - אבן עזרא'ס ענטפער אז יציאת מצרים איז א זעבארע נס, חזקוני און תוספות'ס פשט אז עס שאפט א ספעציעלע חיוב פאר אידן, און דער כוזרי'ס יסוד אז נאר דורך אן אמת'דיגן מופת קען מען באווייזן אז גאט האט א ספעציפישע תורה פאר מענטשן. דער שיעור קריטיקירט די טעאלאגישע לייענונג פון די עשרת הדברות און ווייזט אז לויט פשט איז "אנכי ה' אלקיך" בלויז אן אידענטיפיקאציע, ענליך צו די נוסח פון מלכים אין תנ"ך.

דער שיעור באהאנדלט דעם פֿונדאַמענטאַלן חילוק צווישן רמב"ם און רמב"ן אין דעם באַציִונג צווישן מצוות און אמונה. דער רמב"ם האַלט אַז מצוות זענען מיטלען צו דערגרייכן אמונה און ידיעת השם, בשעת דער רמב"ן זאָגט אַז יעדע מצוה – אַפֿילו די קלענסטע – איז אַליין אַזוי חשוב ווי אמונה, ווייל אַלע מצוות קומען צו זאָגן אמונה. דער שיעור ווייזט ווי דער חילוק ווערט קלאָר דורך די משלים פֿון שבת און יציאת מצרים, און דיסקוטירט דעם רמב"ן'ס שיטה אַז נסים און מופֿתים זענען נישט בלויז פּראַקטישע לייזונגען נאָר באַווייזן אויף די גאַנצע אמונה-סיסטעם.