Day: February 20, 2026

תוכן העניינים

תוכן העניינים
דער שיעור רעדט וועגן פרשת תרומה און די פארבינדונג צווישן שמחה און השראת השכינה. שמחה איז א תנועה פון ריבוי און התפשטות — דערפאר איז די פרשה אזוי לאנג מיט אסאך פרטים, ווייל ווען מ'איז פרייליך רעדט מען אסאך. "ושכנתי בתוכם" מיינט אז די שכינה וואוינט צווישן אידן דורך זייער דעת און אמונה — נישט אין די פיזישע שטיינער, נאר דורך דעם וואס מ'ווייסט און גלייבט אז דער אייבערשטער איז דא. די עצם ידיעה אז דער אייבערשטער איז דא טוישט א מענטש'ס הנהגה פון זיך אליינס, אן באוואוסטזיניגע בחירות — און דאס איז די אמת'ע שמחה פון חודש אדר.
דער שיעור גייט דורך רמב"ם הלכות יסודי התורה פרק ז׳, וואס באהאנדלט די יסודות פון נבואה: וואס זענען די תנאים פאר א נביא (חכמה, גבורת המדות, דעה רחבה, שמחה, התבודדות), וויאזוי נבואה ארבעט דורך משל וחידה, און די פארשידענע מדריגות פון נביאים. א הויפט נקודה איז דער חילוק צווישן נבואת משה רבינו און אלע אנדערע נביאים אין פיר אופנים: משה איז ער ועומד (נישט אין חלום), ער באקומט נבואה דירעקט פון דעם אייבערשטער (נישט דורך א מלאך), ער ווערט נישט נבהל, און ער קען מתנבא זיין בכל עת שירצה. דער שיעור ענדיגט מיט דעם דין פון אות ומופת — אז מ׳גלייבט א נביא נישט נאר צוליב מופתים, נאר ער מוז קודם זיין ראוי לנבואה, און אפילו דעמאלט איז דער גלייבן א דין הנהגה על פי הנגלה, אזוי ווי מ׳פסק׳נט על פי שני עדים כשרים.
This shiur examines the definition of goodness (gutskait) and argues that most moral failures stem not from wickedness or battling the yetzer hara, but from a fundamental blindness — an inability to recognize that a familiar ethical principle actually applies to the situation right in front of you. Using the parable of a rabbi who knows all the halachos of treifos but can't identify the actual karkavan (gizzard), the shiur illustrates how people can master abstract Torah concepts yet completely fail to connect them to real-life cases, whether in business disputes, communal leadership, or interpersonal relationships. The practical takeaway: acquiring true da'as — the capacity to bridge theory and reality — requires both broad learning across halacha and shimush chachamim (apprenticing with wise people), not just working on one's middos as if every problem is a spiritual battle.
דער בעל שם טוב זאגט אז ווען א מענטש דאוונט אדער זאגט תורה, איז ער נישט דער רעדנער — די שכינה רעדט דורך אים, און ער איז נאר א שושבינא וואס מאכט עס מעגליך. דערפאר דארף מען זיך אויסהערן בשעת דאווענען, ווייל אויב ס'איז נישט דו וואס רעדסט, איז יעדע תפילה א נייע קול, א נייע אור וואס מ'האט נאך נישט געהערט. דער בעש"ט'ס קריטיק אויף מקובלים איז נישט אז כוונות און ייחודים זענען פאלש — פארקערט, מחשבה איז עכט און ס'מוז ארבעטן — נאר אז מענטשן לערנען וועגן זאכן און טוען זיי קיינמאל נישט, ס'ווערט א למדנות אנשטאט אן עבודה וואס פּותר אמת'דיגע בעיות.