א שיעור אין הלכות קידוש החודש פרק ה׳ וועגן יום טוב שני של גלויות בזמן הזה. דער רמב״ם פסק׳נט אז בזמן הזה ווען מען גייט לויט חשבון וואלט מן הדין געווען איין טאג אפילו אין חוץ לארץ, נאר ס׳איז א תקנת חכמים צו האלטן מנהג אבותינו. ס׳ווערט געקלערט די מחלוקת רמב״ם און רמב״ן צי ס׳איז א ספק אדער א תקנה, ווי מען באשטימט וועלכע מקומות מאכן איין טאג אדער צוויי (נישט לויט מרחק נאר לויט דעם אלטן מנהג), און דער רמב״ם׳ס חומרא אז נייע ישובים אפילו אין ארץ ישראל דארפן מאכן צוויי טעג כמנהג רוב העולם.
MT013
⏱️ Chapters
(00:00) הקדמה — איבערבליק אויף די צווייטע העלפט פון פרק ה׳
(01:06) הלכה ד׳ — דער יסוד פון יום טוב שני בזמן הזה
(05:13) ראש השנה — אפילו אין ירושלים צוויי טעג
(07:01) הלכה ה׳ — וויאזוי באשטימט מען וועלכע מקומות מאכן איין טאג אדער צוויי
(09:35) הלכה: מקומות בלי מנהג ידוע — כמנהג רוב העולם
(14:10) הלכה: "זה שאנו מחשבין" — דער יסוד פון חשבון הלוח בזמן הזה
(17:22) מחלוקת רמב"ם וריטב"א: חוץ לארץ — האם גייט מען לויט מנהג המקום?