אין דעם שיעור לערנט מען הלכות ברכות פרק י׳ פון רמב״ם, וואס באהאנדלט ברכות אחרות ווי תפילת הדרך, שהחיינו, הטוב והמטיב, דיין האמת, און ברכות הראיה אויף פארשידענע געשעענישן. דער רמב״ם לערנט אז מען דארף מאכן ברכות אויף גוטע און שלעכטע נייעס, אויף זען חכמים און מלכים, אויף נאטור-ערשיינונגען ווי דונער און בליץ, און אויף קידוש לבנה. די שיעור דיסקוטירט אויך די גדרים פון תפילת שוא – ווען מ׳טאר נישט בעטן דעם אייבערשטן ווייל די זאך איז שוין געשען אדער קען זיך נישט טוישן – און ענדיגט מיט דעם כלל אז “כל המרבה להודות את ה׳ הרי זה משובח”.