אין דעם שיעור ווערט באהאנדלט דער צווייטער מקום לטעות אין ספר פרדס רמונים זייט מ׳, וואו ס׳קומט פאר א ברייתא פון רבי שמעון הצדיק וועגן דרייצן כוחות, און דער רמ״ק דערקלערט פארוואס דאס איז נישט קיין סתירה צו די עשר ספירות. ס׳ווערט אויסגעארבעט דריי פארשידענע פירושים וואס די דרייצן כוחות מיינען: איינס אז ס׳איז דריי שרשים עליונים למעלה מהספירות, צווייטנס אז ס׳איז דריי כוחות למטה מהספירות (אלקיאל, אתריאל, אשריאל), און דריטנס דער רמ״ע׳ס שיטה אז די דריי זענען די עולמות בריאה יצירה עשיה וואס קומען נאך אצילות. דער שיעור גייט אויך אריין אין די פילאזאפישע יסודות פון קבלה, ווי אזוי צורה און חומר פארבינדן זיך מיט די ספירות, און פארוואס מען דארף אנהייבן מיט א בעיסיק סטרוקטור ווען מען לערנט קבלה.