הלכות תשובה פרק ג
דער שיעור לערנט דורך הלכות תשובה פרק ג', וואס באהאנדלט די שקילת זכויות ועוונות און די דריי קאטעגאריעס פון מענטשן: צדיק, רשע, און בינוני. דער רמב"ם ערקלערט ווען דער אייבערשטער איז שוקל די מעשים פון יעדן מענטש און פון די גאנצע וועלט, און ווי אזוי איין מצוה אדער עבירה קען אפמאכן דעם גורל פון דער גאנצער וועלט. די צווייטע העלפט פון דעם פרק גיבט איבער א דעטאלירטע ליסט פון 24 קאטעגאריעס פון מענטשן וואס האבן נישט קיין חלק לעולם הבא - אריינגערעכנט מינים, אפיקורסים, כופרים בתורה, משומדים, מחטיאי הרבים, און אנדערע - אבער דער רמב"ם ענדיגט מיט דעם חיזוק אז אפילו די ערגסטע עבירות קענען פארגעבן ווערן דורך תשובה.
▶ לצפייה ללא יוטיוב / Watch without YouTube ✕ חזרה ליוטיוב / Back to YouTube
📖 טקסט הפרק / Chapter Text (Sefaria) ›
סיכום השיעור 📋
סיכום פון הלכות תשובה פרק ג’
—
הקדמה צום פרק
דער דריטער פרק פון הלכות תשובה איז אנדערש ווי די ערשטע צוויי פרקים וואס האבן געהאנדלט מיט די יסודות פון תשובה – וואס איז די מצוה, דער גדר, די מהות. פרק ג’ איז שווערער צו פארשטיין וואס ער האט צו טון מיט הלכות תשובה.
דער מהלך פון פרק ג’: דער בעסטער תירוץ איז אז דער רמב”ם גייט אין הלכות תשובה אנקומען צו דער שאלה פון תכלית העבודה, די שלמות פון א מענטש. פרק ג’ איז אן הקדמה צו דעם – ער גייט דורך אלע לעוועלס פון מענטשן: פון דעם צדיק גמור בשלימות (דער עובד מאהבה, פרק ח’) ביז די גרעסטע רשעים וואס „אין להם חלק לעולם הבא”. דער פרק איז א סך הכל פון יעדע סארט איד, פון דעם גרעסטן צדיק ביז דעם גרעסטן רשע. ער רעדט אויך וועגן שכר ועונש, ווייל דאס ווייזט ארויס דעם לעוועל פון יעדן מענטש.
חידוש וועגן צוויי סארטן תשובה: ביז יעצט האט מען געלערנט וועגן תשובה אויף א פרטיות’דיגן אופן – א מענטש האט נישט געלייגט תפילין, ער לייגט מארגן תפילין און זאגט ווידוי. דאס איז א „קליינע תשובה” אויף א ספעציפישע מצוה. אבער פון צייט צו צייט דארף א מענטש מאכן א כלליות’דיגע חשבון הנפש – נישט אויף א ספעציפישע מצוה, נאר: „ווי שטיי איך אויף דער וועלט? בין איך א צדיק, א בינוני, א רשע?” דאס איז א סאך א גרעסערע עבודה פון תשובה. אפשר פאר דעם איז דא עשרת ימי תשובה – ווייל דעם כלליות’דיגן חשבון הנפש קען מען נישט יעדן טאג טון (דאס וואלט געווען „אווערטינקינג”), נאר ס’איז דא געוויסע צייטן וואס זענען ספעציעל גוט דערפאר. דער רמב”ם אליין זאגט אז ס’איז דא א דין יעדן טאג, א דין בשעת מיתה, און א דין עשרת ימי תשובה. דער כלליות’דיגער חשבון הנפש איז אויך אן ענין פון דין – אזוי ווי דער אייבערשטער מאכט א דין וחשבון אויפן מענטשן, דארף א מענטש זיך אליין דן זיין.
משל: א מענטש וואס ארבעט קען נישט א גאנצע צייט פאקוסן „איז דאס דער ריכטיגער דזשאב?” – ער דארף טון זיין ארבעט. אבער פון צייט צו צייט דארף ער מאכן א טיפערע חשבון.
—
הלכה א’ – צדיק, רשע, בינוני
דער רמב”ם’ס ווערטער: „כל אחד ואחד מבני אדם יש לו זכיות ועוונות. מי שזכיותיו יתירות על עוונותיו – צדיק. מי שעוונותיו יתירות על זכיותיו – רשע. מחצה על מחצה – בינוני. וכן המדינה, אם היו זכיות כל יושביה מרובות על עוונותיהם – הרי זו צדקת. ואם היו עוונותיהם מרובין – הרי זו רשעה. וכן כל העולם כולו.”
פשט
יעדער מענטש האט זכיות און עוונות. ווער עס האט מער זכיות איז א צדיק, מער עוונות איז א רשע, האלב-האלב איז א בינוני. דאס זעלבע גילט פאר א שטאט און פאר דער גאנצער וועלט.
חידושים און ביאורים
1. „מבני אדם” – נישט נאר אידן: דער רמב”ם זאגט „כל אחד ואחד מבני אדם” – נישט „מבני ישראל”. דאס ווייזט אז דער דין גילט פאר אלע מענטשן, נישט נאר אידן. ראיה: ביי סדום האט דער אייבערשטער געקוקט אויף א גוי’אישע שטאט, און דער וויכוח מיט אברהם גייט אויף גוים.
2. „זכיות ועוונות” – נישט „מצוות ועבירות”: דער רמב”ם באנוצט דעם לשון „זכיות ועוונות” אנשטאט „מצוות ועבירות”. דאס איז א חידוש, ווייל „זכיות” איז מער כולל ווי „מצוות” – עס שליסט אריין אויך גוטע מידות, גוטע דעות, מעשים טובים. „מצוות” ליטעראלי מיינט נאר וואס דער אייבערשטער האט באפוילן, אבער „זכיות” מיינט אלע גוטע זאכן. דאס זעלבע מיט „עוונות” – עס מיינט מער ווי נאר פארמאלע עבירות. דער לשון „זכיות ועוונות” שטעלט עס אלס א חשבון, א באנק אקאונט – זכות איז א קרעדיט (פלוס), חובה/עוון איז א דעפיציט (מינוס). דער לשון „עוונותיו יתירות על זכיותיו” איז יא לשון חז”ל, אבער דער רמב”ם’ס פארמולירונג „כל אחד ואחד מבני אדם יש לו זכיות ועוונות” איז אפשר זיין אייגענער חידוש.
3. דריי סארטן מענטשן – דער חידוש פון בינוני: ס’עקזיסטירן דריי סארטן מענטשן, נישט נאר צוויי. דער בינוני איז דער שווערסטע צו פארשטיין – ס’איז דאך כמעט אוממעגליך אז איינער זאל האבן פונקט 50/50. ממילא מוז מען פארשטיין אז „בינוני” מיינט א מער כלליות’דיגע קאטעגאריע – א „בינוני בינוני”, נישט אן עקזאקטער בינוני. דער נארמאלער סדר העולם איז אז מענטשן האבן ביידע מצוות און עבירות, און ווער עס האט מער מצוות איז שוין א צדיק – וואס איז טאקע א גרויסע זאך.
4. דער רמב”ם זאגט נישט ווי מען מעסט: ער זאגט נישט צי מען ציילט נאך אמאונט פון עבירות, צי אפשר איין גרויסע עבירה איז ערגער ווי א באנטש קטנות. ער גייט דאס אבער שפעטער אנרירן.
5. „וכן המדינה” – א שטאט אלס אן ענטיטי: דער חידוש איז אז א שטאט איז נישט נאר א באנטש אינדיווידואלן – ס’איז דא א דין פון א שטאט אלס „one entity”, א גרויסער מענטש. דער מענטש איז אן „עולם קטן”, און א שטאט איז אויך א מענטש אויף א גרעסערן מאסשטאב. מען קוקט אויב די שטאט בכללות איז גוט אדער שלעכט.
6. פארוואס פעלט „בינוני” ביי א שטאט? דער רמב”ם דערמאנט ביי א שטאט נאר צדקת אדער רשעה – קיין בינוני שטאט ווערט נישט דערמאנט. צוויי תירוצים:
– ערשטער תירוץ: א מענטש וואס איז בינוני דארף זיך שנעל פושן צו איין זייט (ווי ס’שטייט „יראה כל אדם כאילו הוא מחצה על מחצה”), אבער א שטאט האט נישט אזא דין.
– צווייטער תירוץ (מחודש): פראקטיש קען א שטאט נישט בלייבן בינוני. דער רמב”ם האט דאך פריער (פרק ו פון הלכות דעות) געזאגט אז מנהג בני העיר ציט מענטשן נאך זיך. אויב ס’איז שוין דא פופציג פראצענט רשעים, וועלן מענטשן נמשך ווערן נאך זיי, און ס’וועט שנעל ווערן ניינציג פראצענט. דאס זעלבע אויב ס’איז רוב צדיקים. א „באלאנסירטע” שטאט איז כמעט אוממעגליך ווייל דער סאציאלער דרוק ציט שטענדיג צו איין זייט.
7. נפקא מינה פון דעם דין פון א שטאט און וועלט: א מענטש באלאנגט נישט נאר פאר זיך אליין – ער באלאנגט צו א שטאט און צו דער גאנצער וועלט. אויב א שטאט איז רוב רשעים, ווערט זי אויסגעריסן ווי סדום. אויב די וועלט איז רוב רשעים, ווערט זי חרוב ווי ביים מבול.
8. חידוש בנוגע צו גוים: מ’זענען געוואוינט צו טראכטן אז רוב גוים זענען רשעים – אבער דער רמב”ם’ס שיטה ווייזט אז דאס קען נישט זיין, ווייל דעמאלטס וואלט די וועלט שוין לאנג חרוב געווארן. דאס אז די וועלט עקזיסטירט נאך איז א סימן אז ס’איז נאך דא רוב גוטס אויף דער וועלט.
[דיגרעסיע: ס’ווערט געבראכט פון חובת הלבבות אז מ’זאל זיך נישט צולאזן מיט גאוה וואס איז ערגער ווי עבירות, און א ווארט פון א רב אז מ’בעט „מחה עונותינו” ווייל אויב מ’האט גארנישט קיין עבירות וועט מען האבן גאוה.]
—
הלכה א’ (המשך) – „מיד הוא מת ברשעו”
דער רמב”ם’ס ווערטער: „וכן אדם שעוונותיו מרובין מזכיותיו – מיד הוא מת ברשעו, שנאמר ‘על רוב עוניך’. וכן מדינה שעוונותיה מרובין – מיד היא אובדת, שנאמר ‘זעקת סדום ועמורה כי רבה’. וכן כל העולם כולו – אם היו עוונותיהם מרובין, מיד הם נשחתים, שנאמר ‘וירא ה’ כי רבה רעת האדם’.”
פשט
א מענטש מיט רוב עוונות שטארבט גלייך; א שטאט ווערט פארניכטעט (ווי סדום); די גאנצע וועלט ווערט חרוב (ווי ביים מבול).
חידושים און ביאורים
1. דער רמב”ם’ס דרשה פון „רוב”: ביי אלע דריי פסוקים דרשנ’ט דער רמב”ם דאס ווארט „רבה” אלס „רוב” – נישט סתם „אסאך” נאר א מאיאריטי. דער סתם פשט אין „על רוב עוניך” איז אז ער האט אסאך עבירות, אבער דער רמב”ם לערנט אז „רוב” מיינט ממש רוב – מער עוונות ווי זכיות. חיזוק: וואס מיינט „אסאך עבירות”? אסאך איז מער ווי וויפיל מ’דארף האבן – און דאס מיינט מער ווי רוב.
2. סדום אלס ראיה – און א קשיא פון אברהם’ס משא ומתן: דער רמב”ם ברענגט סדום אלס דוגמא פון א שטאט וואס עוונותיה מרובין. אבער אברהם אבינו האט דאך געהאט א וויכוח מיט’ן אייבערשטן וועגן צען צדיקים. אפשר איז דא נאך א חשבון, אדער אפשר האט אברהם געבעטן אז כאטש די צדיקים זאלן געראטעוועט ווערן, אדער אז די צען צדיקים קענען מטה זיין דעם רוב אויף זייער זייט.
3. צוויי פירושים אין „מיד הוא מת ברשעו”:
– פשוט’ער פירוש: ער שטארבט ממש גלייך אלס עונש.
– אלטערנאטיווער פירוש: „מת ברשעו” מיינט ער זינקט אריין אין זיין רשעות – ער פארלירט זיין בחירה. ווי דער רמב”ם זאגט אין אנדערע פלעצער, אז ווען א מענטש טוט זייער אסאך עבירות א לאנגע צייט, ווערט אים צוגענומען די בחירה. „מת” מיינט אז די נשמה איז פארלוירן.
4. דער ראב”ד’ס קשיא און תירוץ: דער ראב”ד פרעגט: מ’זעט דאך נישט אז רשעים שטארבן גלייך! (אזוי ווי תוספות אין ראש השנה פרעגט „והא רואים שרשעים אינם מתים”). דער ראב”ד’ס תירוץ: „נחתמין לאלתר” מיינט נישט אז ער שטארבט גלייך, נאר אז דער דין ווערט נגזר גלייך – ער וועט שטארבן, אבער ס’קען נאך דויערן א צייט. [הערה: תוספות האט אן אנדער תירוץ – אז „נחתמין לאלתר למיתה” רעדט פון עולם הבא, נישט עולם הזה.]
5. ווי דער רמב”ם פארשטייט „מיד” – דין vs. ריאליטי: דער רמב”ם מיינט „מיד” כפשוטו – ער שטארבט גלייך – אבער ער רעדט פון דעם דין, נישט פון דער פראקטישער ריאליטי. דער רמב”ם האט אויך געלעבט אין עולם הזה און האט געוואוסט אז נישט יעדע שלעכטע שטאט ווערט גלייך פארניכטעט. ער פסק’נט דעם דין – וואס פראקטיש געשעט איז א באזונדערע שאלה.
6. היסטארישע דוגמא – נאצי דייטשלאנד: שלעכטע סאסייעטיס פאלן צום סוף: נאצי דייטשלאנד – נאטירליך קוקט מען עס אן אלס א מלחמה, אבער דאס איז דער וועג ווי דער אייבערשטער האט געמאכט אז „מיד יאבדו” – דער רשע ווערט מער און מער משוגע, זיינע עבירות טראגן אים ביז ער הויבט אן מיט גרעסערע לענדער, ביז ער ווערט מעביר מן העולם. שלעכטע סאסייעטיס זענען נישט „סאסטעינעבל” – צום סוף ווערן זיי אויסגעריסן.
7. דער מושג פון „רוב” איז א שארפע נקודה: דער רמב”ם’ס „צדיק” מיינט נישט איינער וואס טוט קיינמאל נישט קיין עבירה – ס’מיינט איינער וואס רוב פון זיינע דעסיזשענס זענען ריכטיג. אזוי אויך א „צדיק שטאט” מיינט נישט אז זי טוט קיינמאל נישט קיין אומרעכט – ס’מיינט אז רוב מאל מאכט זי ריכטיגע דעסיזשענס (געזעצן, מלחמות, פובליק פאליסי).
—
הלכה א’ (המשך) – וויאזוי מעסט מען זכיות כנגד עוונות
דער רמב”ם’ס ווערטער: „ושקול זה אינו לפי מנין הזכויות והעוונות אלא לפי גודלם. יש זכות שהיא כנגד כמה עוונות, שנאמר ‘יען נמצא בו דבר טוב’. ויש עוון שהוא כנגד כמה זכויות, שנאמר ‘וחוטא אחד יאבד טובה הרבה’. ואין שוקלין אלא בדעתו של א-ל דעות, והוא היודע היאך עורכין הזכויות כנגד העוונות.”
פשט
דער חשבון פון זכויות כנגד עוונות גייט נישט לויט צאל (quantity) נאר לויט גודל (quality/magnitude). איין גרויסע מצוה קען אויפוועגן פילע עבירות, און איין שווערע עבירה קען אויפוועגן פילע זכויות. נאר דער אייבערשטער אליין קען דאס ריכטיג אפמעסטן.
חידושים און ביאורים
1. דער פסוק „יען נמצא בו דבר טוב”: דער רמב”ם ברענגט דעם פסוק פון דעם זון פון ירבעם (מלכים א, יד). דער נביא האט געזאגט אז דער ילד וועט שטארבן, אבער ער אליין וועט קומען צו קבורה בכבוד – „יען נמצא בו דבר טוב אל ה’ אלקי ישראל בבית ירבעם.” איין „דבר טוב” קען אויפוועגן פילע עוונות.
2. נפקא מינה פאר דעם דין פון א שטאט: אויב מ’גייט לויט גודל און נישט לויט צאל, קען איין גרויסער צדיק אין א שטאט מכריע זיין די גאנצע שטאט – נישט נאר דורך נומערן, נאר דורך דעם משקל פון זיין צדקות.
3. „ואין שוקלין אלא בדעתו של א-ל דעות” – פילע קריטעריען: ס’איז נישט נאר איין קנה מידה (ווי חומרת העבירה). ס’איז אויך: ווי שווער ס’איז געווען פאר דעם מענטש, ווי פיל צער ער האט געהאט, ווי פיל התגברות, און נאך אסאך פאקטארן – און דאס אלעס קען נאר דער אייבערשטער אליין אפמעסטן. דער אייבערשטער איז „בוחן כליות ולב” און ווייסט וואס גייט פאר אינעווייניג ביים מענטש, דערפאר קען איין מצוה וואס קומט פון א טיפע פלאץ מיט גרויסע התגברות וועגן מער ווי מען וואלט געמיינט.
4. חילוק צווישן קאטעגאריעס פון חומרא און דעם אייבערשטער’ס אפוואגונג: אין א פריערדיגן פרק האט מען געלערנט וועלכע עבירות זענען קלות וחמורות (כריתות, מיתות בי”ד = חמורות). אבער דא, ווען מען רעדט פון שקילה כנגד זכויות, מיינט מען נישט דווקא די פארמאלע קאטעגאריעס – עס זענען דא נאך חשבונות וואס נאר דער אייבערשטער ווייסט. דער פסוק „אל דעות ה’ ולא נתכנו עלילות” מיינט אז דער אייבערשטער פארשטייט די דעות פון מענטשן פונקטליך.
[דיגרעסיע: מעשה מיט ר’ איציקל פון פשעווארסק וועגן לאקשן קוגל – ר’ איציקל פלעגט זאגן אז לאקשן קוגל (עונג שבת) וועגט מען צו צו די מצוות. ווען איינער האט געמיינט ער קען דערפאר טון אסאך עבירות, האט ר’ איציקל געענטפערט: „דו ווייסט נישט וויפיל איינמאל פארפאסן מיין מנחה מנין וועגט.” דער נקודה: מען ווייסט נישט דעם אמת’ן וואג פון מצוות און עבירות – עס איז „לפי גודלו” – און דער מענטש וואס האט געמיינט בגשמיות (א גראבע קוגל וועגט מער) האט נישט פארשטאנען אז עבירות האבן אויך א וואג.]
—
הלכה ב’ – תוהה על הראשונות (חרטה אויף מצוות)
דער רמב”ם’ס ווערטער: „כל מי שמתחרט על המצוות שעשה ותוהה על הזכיות ואומר בלבו ומה הועלתי בעשייתן אילו לא עשיתין – הרי זה איבד את כולן ואין מזכירין לו שום זכות בעולם, שנאמר ‘וצדקת הצדיק לא תצילנו ביום פשעו’.”
פשט
ווער עס האט חרטה אויף זיינע מצוות און זאגט „הלוואי וואלט איך עס נישט געטון” – פארלירט ער אלע זכויות, און מען דערמאנט אים קיין זכות נישט. דאס איז דער אפאזיט פון וואס מען האט געלערנט אין אנהייב פרק – אז אפילו א רשע גמור שחטא כל ימיו, אויב ער טוט תשובה, „אין מזכירין לו שום עוון.”
חידושים און ביאורים
1. פירוש „תוהה” – מער ווי פשוטע חרטה: דאס ווארט „תוהה” קען מיינען ער וואונדערט זיך, ער האט צוויי קשיות, ער ווייסט אז עס איז טאקע געווען א גוטע זאך אבער ער איז נישט זיכער. אבער דער רמב”ם מאכט קלאר אז עס מיינט ער איז מער נישט מחשיב זיינע מצוות – ער מאכט א מסקנא אז עס איז נישט געווען כדאי.
2. פירוש „אילו לא עשיתין” – „אילו” מיינט „הלוואי”: דאס ווארט „אילו” דא מיינט נישט „אויב” נאר „הלוואי” (= מי יתן), אזוי ווי אין עטליכע פלעצער אין חז”ל (למשל „אילו יחפרו בדרך תתום” = הלוואי). דאס דעפינירט אויך וואס „חרטה” מיינט בכלל – „הלוואי וואלט איך עס נישט געטון.” דאס איז רעלעוואנט צו דער פריערדיגער דיסקוסיע וועגן חרטה על עבירות ביי תשובה.
3. פראקטישע אנווענדונג – מען טאר נישט מזלזל זיין אין פריערדיגע מצוות: אפילו ווען א מענטש וואקסט אין עבודת ה’ און פארשטייט בעסער וויאזוי צו טון מצוות, דארף ער שטארק מחשיב זיין די מצוות וואס ער האט אמאל געטון – אפילו אויב ער האט זיי געטון מיט תמימות, אדער ווייל זיין מלמד האט אים געהייסן, אדער נישט בשלימות. ווען ער טראכט „עס איז נישט געווען כדאי” פארלירט ער אלץ.
—
הלכה ג’ – שקילה בשעת מיתה, יעדע יאר, און ראש השנה
דער רמב”ם’ס ווערטער: „כשם ששוקלין עוונות אדם וזכיותיו בשעת מיתתו… ובכל שנה ושנה שוקלין עונות כל אחד ואחד מבאי עולם עם זכיותיו ביום טוב של ראש השנה. מי שנמצא צדיק נחתם לחיים, ומי שנמצא רשע נחתם למיתה, והבינוני תלוי לו עד יום הכיפורים – אם עשה תשובה נכתב לחיים, ואם לאו נכתב למיתה.”
פשט
אזוי ווי מען וועגט אפ א מענטש’ס זכויות און עוונות בשעת מיתה, אזוי וועגט מען יעדן מענטש יעדע יאר אויף ראש השנה. א צדיק ווערט נחתם לחיים, א רשע למיתה, און א בינוני איז תלוי ביז יום כיפור.
חידושים און ביאורים
1. קשיא: וואו האט מען געלערנט פון „בשעת מיתה”? ביז יעצט האט מען גערעדט פון שקילה בכל עת – יעדע מינוט, יעדן טאג. וואו קומט „בשעת מיתתו” אריין? „בשעת מיתה” מיינט נישט דווקא ווען ער שטארבט (ווייל פאר מיתה האט מען שוין באשלאסן אז ער דארף שטארבן), נאר עס מיינט: יעדן טאג ווערט ער געשאצט – אויב ער שטארבט, איז עס „בשעת מיתה” געווען; אויב נישט, איז עס נישט בשעת מיתה געווען. (עס ווערט אויך דערמאנט דער רעיון אז יעדע נאכט גייט די נשמה ארויף.)
2. דער קשר צווישן תמידית’דיגע שקילה און ספעציעלע צייטן: אזוי ווי ביי תשובה – מען דארף אייביג טון תשובה, אבער עס זענען דא ספעציעלע טעג – אזוי אויך ביי שקילה: עס איז אייביג, אבער ראש השנה איז א ספעציעלער „יופיע לדבר” – עס איז מער עכט, עס איז ממש א דין.
3. דער רמב”ם’ס לשון „נחתם” אויף ראש השנה: געווענליך ווייסן מיר אז ראש השנה איז „כתיבה” און יום כיפור איז „חתימה” (מיר זאגן „תכתב ותחתם”). דער רמב”ם ניצט אבער דעם לשון „נחתם” שוין אויף ראש השנה פאר צדיקים און רשעים. דאס שטימט מיט דער ברייתא אז נאר בינונים זענען תלויים ביז יו”כ – צדיקים און רשעים ווערן שוין נחתם אויף ר”ה. (מיר זאגן „תכתב ותחתם” ר”ה ביינאכט – על הצד אז דו ביסט א צדיק.)
4. קשיא פון ראב”ד/תוספות: „והרי כמה רשעים חיים”: אויב א רשע ווערט נחתם למיתה, וויאזוי לעבן אזויפיל רשעים? עטליכע תירוצים:
– דער זוהר’ס תירוץ: „דין רזא דגלגולא” – ווען מען ברענגט אריין חשבונות פון גלגול, פאלט אוועק די קשיא.
– א נייער תירוץ: אזוי ווי ביי כיבוש הארץ – „וגרשתמו מעט מעט פן תרבה עליך חית השדה” – דער אייבערשטער וויל נישט אז אין יעדע קהילה זאל אויסשטארבן א גרויסע פראצענט, ווייל עס וואלט געווען א חורבן פאר דער וועלט.
– דער פשוט’ער תירוץ: מען ווייסט נישט ווער איז א רשע – אפשר האט ער מער מצוות קעגן וואס מען ווייסט.
5. א נייע קשיא אויף בינוני: ביז יעצט האט מען געלערנט אז א בינוני איז סתם א בינוני – עס איז נישט נוגע צו אים קיין שטראף. פלוצלונג קומט ארויס אז אויב א בינוני טוט נישט תשובה ביז יו”כ, ווערט ער נכתב למיתה – דאס מיינט ער מוז יא תשובה טון, וואס סתירה’ט דעם פריערדיגן לימוד. (ווערט אויסגעפירט אין הלכה ג’ המשך.)
6. „כל אחד ואחד מבאי עולם” – יעדער עקסטער: דער רמב”ם ניצט דעם לשון פון דער משנה „כל באי עולם עוברים לפניו כבני מרון” – אבער מיט דער נקודה אז יעדער ווערט באזונדער געמשפט. ראש השנה איז אויך א דין אויף מדינות (ווי אין זכרונות: „על המדינות בו יאמר איזו לחרב ואיזו לרעב”), כאטש דער רמב”ם ברענגט דאס נישט אויסדריקליך. אפשר „כל באי עולם” אינקלודירט אויך מדינות, ווייל א מדינה איז געמאכט פון מענטשן.
—
הלכה ג’ (המשך) – דין בינוני בעשרת ימי תשובה
דער רמב”ם’ס ווערטער (בקיצור): א בינוני וואס טוט נישט תשובה בעשרת ימי תשובה – נחתם למיתה.
פשט
דער בינוני, וואס איז פופציג-פופציג, ווערט נחתם למיתה אויב ער טוט נישט תשובה אין עשרת ימי תשובה.
חידושים און ביאורים
1. קשיא: פארוואס שטארבט א בינוני אן תשובה? ביז יעצט האט מען געלערנט אז א בינוני – ס’געשעט גארנישט מיט אים, ער איז אינמיטן. סאדענלי קומט עשרת ימי תשובה און ער מוז שטארבן?
תירוץ א: דאס נישט-טון תשובה בעשרת ימי תשובה איז אליין א נייע עבירה. דער בינוני איז פופציג-פופציג, און ווען ער גייט דורך עשרת ימי תשובה אן קיין הרהור תשובה, מאכט דאס אים פאר א רשע – ווייל ער האט יעצט א נייע עבירה וואס וועגט איבער.
תירוץ ב (העכערע הסבר): אפשר איז דער גאנצער פוינט פון עשרת ימי תשובה ספעציעל פאר דעם בינוני. א רשע דארף אויך תשובה, אבער ער איז שוין א רשע – מ’עקספעקט עס נישט פון אים. דער בינוני איז דער עיקר אדרעסאט פון עשרת ימי תשובה.
—
הלכה ד’ – תקיעת שופר אלס רמז צו תשובה
דער רמב”ם’ס ווערטער: „אף על פי שתקיעת שופר בראש השנה גזירת הכתוב היא, רמז יש בו, כלומר: עורו עורו ישנים משנתכם והקיצו נרדמים מתרדמתכם, וחפשו במעשיכם וחזרו בתשובה וזכרו בוראכם. אלה השוכחים את האמת בהבלי הזמן ושוגים כל שנותם בהבל וריק אשר לא יועילו ולא יצילו, הטיבו נא את דרכיכם ואת מעלליכם, ויעזוב כל אחד מכם דרכו הרעה ומחשבתו אשר לא טובה.”
פשט
תקיעת שופר איז א גזירת הכתוב, אבער ס’איז דא א רמז – דער שופר וועקט אויף מענטשן זיי זאלן תשובה טון.
חידושים און ביאורים
1. „גזירת הכתוב” – מקור און באדייט: דער רמב”ם באזירט זיך אויף דער גמרא (ראש השנה) „למה תוקעין? רחמנא אמר תקעו!” – ס’איז א גזירת הכתוב. דער רמב”ם מיינט דערמיט: די מצוה פון שופר איז נישט פּרימער געמאכט אלס א מעסעדזש פאר דעם קליינעם מענטשעלע. ס’איז דער אייבערשטער’ס באפעל. אבער „רמז יש בו” – פאר דעם מענטש איז דא א רמז. אפשר מיינט „גזירת הכתוב” אז ס’איז נישט פאר דעם מענטש, נאר פאר דעם אייבערשטן אדער פאר דער תורה – און „רמז יש בו” איז דער צוגאב פאר דעם מענטש.
2. שופר אלס מקור פאר עשרת ימי תשובה: וואס איז דער מקור פון עשרת ימי תשובה? יום כיפור האט א פסוק – „כי ביום הזה יכפר עליכם.” אבער עשרת ימי תשובה? ס’שטייט נאר „יום תרועה” – נישט דער דין פון תשובה. דער תירוץ: דער שופר גופא איז דער רמז אויף תשובה, און פון דעם שטאמט דער גאנצער ענין פון עשרת ימי תשובה.
3. דער רמב”ם’ס „דרשה” – קאנעקשאן צו הלכות תשובה: דער רמב”ם קאנעקט דעם שופר צו דעם פריערדיגן יסוד פון בינוני. דער בינוני דארף זיך אויפוועקן – און תקיעת שופר איז דער מעכאניזם וואס וועקט אים אויף.
4. אנאליז פון דעם רמב”ם’ס לשון – שטופנווייזע תשובה:
– „עורו ישנים… הקיצו נרדמים” – א קול שופר וועקט אויף א מענטש, ווי א הויכער קול.
– „וחפשו במעשיכם” – מאך דיין אייגענע דין וחשבון (נישט נאר דער אייבערשטער אין הימל, נאר דו אליין).
– „חזרו בתשובה” – דאס איז עזיבת החטא.
– „וזכרו בוראכם” – דאס איז קבלה על להבא. ווי דער רמב”ם האט געזאגט אין פרק ב’ אז „וזכור את בוראך בימי בחורותיך” מיינט תשובה ווען מ’איז נאך יונג – זעט מען אז עיקר תשובה איז זכירת הבורא, נישט פארגעסן פונעם אייבערשטן.
5. דער בינוני שלאפט – נישט דער רשע: דער רשע איז נישט איינער וואס שלאפט – ער וויל זיין א רשע, ער פאפט אן. דער בינוני אבער – ער ווייסט אז ס’איז דא א באשעפער, ער טוט מצוות, נאר ער שלאפט אסאך. ער פארגעסט. דעריבער רעדט דער רמב”ם צו אים: „אלה השוכחים את האמת בהבלי הזמן” – דאס זענען די בינונים וואס ווייסן פון אמת, נאר פארגעסן עס ווייל זיי ווערן פארשפילט מיט צייטווייליגע נארישקייטן.
6. „הבלי הזמן” – צייטווייליגע זאכן: „זמן” מיינט צייטווייליגע זאכן – אלע זאכן פון עולם הזה, היינט דא, מארגן נישט דא. „אמת” מיינט נצחיות’דיגע זאכן – דער אייבערשטער.
7. „שוגים כל שנותם”: „שוגים” איז דער לשון וואס דער רמב”ם נוצט אין סוף הלכות תשובה – ער ווייסט וואס ער האט געטון, נאר ער איז כסדר פארטראכט. „שנותם” קען מיינען שלאף (שינה) אדער יאר (שנה) – ביידע פאסן: ער פארשלאפט זיינע יארן.
8. „לא יועילו ולא יצילו” – קאנעקשאן צו הלכות עבודה זרה: דער לשון דערמאנט פון הלכות עבודה זרה, אבער דא זעט מען אז ס’איז טיפער – נישט נאר עבודה זרה, נאר אלע דברי הבל וריק זענען „לא יועיל ולא יציל.”
9. „מעלליכם” – תיקון הנפש: „מעלליכם” מיינט אפשר פלענער (עלילה). דער רמב”ם מיינט: קוק אויף דיין נפש, פארשטיי וואס א מענטש’ס שלימות איז – נישט הבל וריק, נאר מצוות ומעשים טובים.
10. „ויעזוב… דרכו הרעה ומחשבתו אשר לא טובה” – ממש לשון פון הגדרת תשובה: דאס איז ממש וואס דער רמב”ם האט געזאגט פריער (פרק א-ב) אויף „מהי התשובה” – „שיעזוב החוטא חטאו ויסירנו ממחשבתו.” מ’זעט קלאר אז דער רמב”ם פאנטאזירט אז ער זאגט די דרשה – ער שרייבט „כל אחד מכם” ווי ער רעדט צום עולם.
—
הלכה ד’ (המשך) – „לפיכך צריך כל אדם שיראה עצמו…”
דער רמב”ם’ס ווערטער: „לפיכך צריך כל אדם שיראה עצמו כל השנה כולה כאילו חציו זכאי וחציו חייב, וכן כל העולם כולו חציו זכאי וחציו חייב. חטא חטא אחד – הרי הכריע את עצמו ואת כל העולם כולו לכף חובה וגרם לו השחתה. עשה מצוה אחת – הרי הכריע את עצמו ואת כל העולם כולו לכף זכות וגרם לו תשועה והצלה, שנאמר ‘וצדיק יסוד עולם’ – זה שצידק עצמו הכריע את כל העולם כולו לזכות והצילו.”
פשט
א מענטש זאל זיך כסדר באטראכטן ווי ער איז אינמיטן – חציו זכאי וחציו חייב – און אזוי אויך די גאנצע וועלט. איין מצוה אדער עבירה קען מכריע זיין אלעס.
חידושים און ביאורים
1. „לפיכך” – נפקא מינה למעשה: דאס איז דער פראקטישער אויסקום פון דער גאנצער תיאריע פון צדיקים/בינונים/רשעים. ביז יעצט איז עס געווען טעארעטיש – יעצט קומט די נפקא מינה למעשה: יעדער מענטש, א גאנצע יאר (נישט נאר ראש השנה), זאל זיך באטראכטן אלס בינוני.
2. נישט נאר ראש השנה – כל השנה כולה: כאטש ראש השנה איז ווען מ’וועקט זיך אויף, זאגט דער רמב”ם אז דער מהלך גילט א גאנצע יאר. ווען א מענטש האט א גוטע מאמענט און ער טראכט – זאל ער טראכטן חציו זכאי וחציו חייב.
3. חיזוק, נישט נאר מוסר: א גרויסער חידוש: דאס איז נישט נאר א שרעקעדיגע מוסר-דרשה, נאר א גרויסע חיזוק-דרשה. געווענליך טראכט א מענטש אז די וועלט איז שוין רובו חייב, שוין לאנג חרוב – „וואס וועל איך מאכן מיט איין מצוה?” זאגט דער רמב”ם: ניין! די וועלט איז בכלל נישט חרוב. זי האלט אויף א שפיץ – נאך איין מענטש מיט איין עבירה קען עס חרוב מאכן, און נאך איין מענטש מיט איין מצוה קען עס ראטעווען. דאס גיט אן אומגעהויערע פאוער – דיינע מעשים האבן ממש’דיגע באדייטונג. דאס איז אנטקעגן דעם געפיל פון ייאוש – „די וועלט איז אזוי corrupt, וואס וועל איך מאכן?” ניין – דיין איין מצוה, דיין קמחא דפסחא, קען זיין דער straw that broke the camel’s back אין דער גוטער ריכטונג.
4. „השחתה” – מבול: „וגרם לו השחתה” מיינט ווי „השחית כל בשר את דרכו” – א מבול, א חורבן פון דער וועלט.
5. „וצדיק יסוד עולם” – צדיק אלס פועל: דער רמב”ם טייטשט דעם פסוק: „צדיק” מיינט נישט איינער וואס איז שוין א צדיק (דעמאלט רעדט מען נישט פון א בינוני). „צדיק” מיינט איינער וואס האט זיך מצדיק געווען – ער האט זיך גע’push’ט פון בינוני צו צדיק. ער איז „יסוד עולם” – ער האט מוסד יסוד געווען (אוועקגעשטעלט) די וועלט זי זאל שטיין סטאביל. „צדיק” איז דא א פועל (אקטיוו), נישט א שם עצם (סטאטיש).
—
הלכה ד’ (המשך) – נהגו כל בית ישראל להרבות בצדקה ובמעשים טובים
דער רמב”ם’ס ווערטער: „נהגו כל בית ישראל להרבות בצדקה ובמעשים טובים ולעסוק במצוות מראש השנה ועד יום הכיפורים יותר מכל ימות השנה.”
פשט
אין עשרת ימי תשובה פירט מען זיך צו מרבה זיין אין צדקה, מעשים טובים, און מצוות מער ווי א גאנץ יאר.
חידושים און ביאורים
1. דער רמב”ם’ס סטרוקטור: באופן כללי איז דא שקילת זכיות וחובות א גאנץ יאר, במיוחד עשרת ימי תשובה. באופן כללי דארף א מענטש אלעמאל זיך זען ווי חציו זכאי וחציו חייב, און טון מער מצוות. במיוחד אין עשרת ימי תשובה.
2. דריי קאטעגאריעס: דער רמב”ם טיילט אויס: (1) צדקה – געבן פאר ארימעלייט; (2) מעשים טובים – מדות טובות, גוטע מעשים; (3) לעסוק במצוות – מצוות השם. ער לייגט נישט אריין ספעציפישע הלכות (ווי פת ישראל), נאר א כלליות’דיגע זאך. צדקה ווערט באטאנט ווייל עס איז איינע פון די גאר גרויסע מצוות, און עס איז אויך א חלק פון תשובה (ווי פריער אין רמב”ם).
—
הלכה ד’ (המשך) – נהגו כולם לעמוד בלילה בעשרת ימי תשובה
דער רמב”ם’ס ווערטער: „ונהגו כולם לעמוד בלילה בעשרת ימי תשובה להתפלל בבתי כנסיות בדברי תחנונים ודברי כיבושין עד שיאור היום.”
פשט
דער מנהג איז זיך אויפצוועקן ביינאכט (פריער ווי געוויינטלעך) און זאגן סליחות – תחנונים און כיבושין – ביז ס’ווערט ליכטיג.
חידושים און ביאורים
1. „כולם” – חיוב פאר יעדן אידן: דער רמב”ם זאגט „כולם” – דאס מיינט עס איז א מנהג כל ישראל.
2. דברי תחנונים vs. דברי כיבושין: דברי תחנונים – מ’בעט דעם אייבערשטן. דברי כיבושין – מוסר ווערטער וואס רעדן צום מענטש (למשל: דו גייסט שטארבן, דיין נשמה בעט זיך). אסאך סליחות זענען ביאוטיפול מוסר דרשות, און אסאך זענען תחנונים.
3. קשיא: פארוואס האט דער רמב”ם נישט אויסגערעכנט תפילה אין דער ליסטע פון צדקה, מעשים טובים, מצוות? ער ברענגט תחנונים/כיבושין ערשט באזונדער.
– תירוץ 1: דברי כיבושין איז נישט תפילה – עס אי
ז התעוררות וואס ברענגט צו צדקה און מעשים טובים. עס איז א המשך פון שופר – עס דערמאנט דעם מענטש.
– תירוץ 2 (אפשר): דברי תחנונים קען זיין א חלק פון חסד מיט בריות – מ’איז מתפלל פאר אנדערע מענטשן וואס זענען אין צרות.
4. דער גרונט פאר סליחות: דער בינוני דארף נאך איין מצוה. א גאנץ יאר דארף ער אויך, אבער ספעציעל אין עשרת ימי תשובה.
—
הלכה ה’ – מעביר ראשון ראשון
דער רמב”ם’ס ווערטער: „אין מחשבין עליו תחלת עון שחטא בו ולא שני, אלא משלישו ואילך. אם נמצאו עונותיו משלישו ואילך מרובין על זכיותיו – מצרפין אותן עבירות ודנין אותו על הכל. ואם נמצאו זכיותיו כנגד עונותיו משלישו ואילך – מעבירין על עונותיו ראשון ראשון, לפי שהשלישי נחשב ראשון שכבר נמחלו השנים. שנאמר ‘הן כל אלה יפעל אל פעמים שלש עם גבר’.”
פשט
ווען מ’רעכנט א מענטש’ס עבירות, רעכנט מען נישט די ערשטע צוויי. מ’הייבט אן פון דער דריטער. אויב פון דער דריטער און ווייטער זענען עבירות מער ווי זכיות – ברענגט מען צוריק אויך די ערשטע צוויי און מ’איז אים דן אויף אלעם. אויב זכיות זענען מער – איז מ’מוחל יעדע עבירה „ראשון ראשון.”
חידושים און ביאורים
1. דער מעכאניזם פון „מעביר ראשון ראשון”: דאס איז אן אינטערעסאנטער „טריק” וויאזוי מ’איז מצדיק א מענטש מיט רוב זכיות. די ערשטע צוויי עבירות זענען שוין מוחל געווארן. די דריטע ווערט יעצט „די ערשטע” – און די ערשטע רעכנט מען נישט. דעמאלטס ווערט די פערטע „די ערשטע” – און אזוי ווייטער. יעדע עבירה ווערט באהאנדלט ווי „נאר די ערשטע” ווייל די פריערדיגע איז שוין מוחל געווארן. אזוי ווערן אלע עבירות מוחל, איינע נאך איינע.
2. גרונט-שאלה: פון וואו האט דער רמב”ם אז רוב זכיות מיינט אז די עבירות ווערן אינגאנצן בטל? ביי רוב בעלמא גייט מען נאך דער רוב, אבער דאס מיינט נישט אז דער מיעוט איז בטל! דער רמב”ם זאגט אבער: „כל אותן העוונות נמחלין לו ולא נשאר לו עוון כלל.” דער מקור איז דער פסוק „ימשוך זכיותיו על עונותיו וצדק” – און דער מעכאניזם איז „מעביר ראשון ראשון.”
3. נפקא מינה ביי רובו חייב: ווען פון דער דריטער און ווייטער איז ער רובו חייב, איז עס נישט אזא גרויסע נפקא מינה אז מ’ברענגט צוריק די ערשטע צוויי (ער איז סתם אזוי רוב עבירות), אבער מ’קען פון זיי אויך אראפגיין – ער באקומט עונש אויך פאר זיי.
4. ווען הייבט זיך אן דער חשבון? עס איז נישט קלאר ווען דער חשבון הייבט זיך אן. איין צוגאנג: נאך יום כיפור, נאך חתונה, נאך יעדן מאמענט וואס מ’הייבט אן א נייע חשבון – די ערשטע צוויי עבירות קאונטן נישט. אויב א מענטש האט נאר צוויי עבירות און איין מצוה – איז ער א צדיק, ווייל מ’רעכנט נישט די ערשטע צוויי.
5. צי איז דאס חוזר וניעור? דער רמב”ם זאגט נישט אז נאכדעם וואס מ’איז מוחל, און ער הייבט אן צוריק צו זינדיגן, זאל מען חוזר זיין אויף די אלטע עבירות. אויב ער לעבט נאך און ער הייבט אן צוריק, הייבט זיך אן א נייע חשבון מיט רוב זכיות. עס איז דא מפרשים וואס זאגן אז דאס רעדט בשעת מיתה, אבער דער רמב”ם מאכט נישט דעם חילוק.
6. יחיד vs. ציבור: ביי א יחיד איז מען מוחל די ערשטע צוויי מאל, און פון דריטן מאל אן הייבט זיך אן דער חשבון – לויט דעם פסוק „הן כל אלה יפעל אל פעמים שלש עם גבר.” ביי א ציבור איז מען מוחל די ערשטע דריי מאל, און פון פערטן מאל אן הייבט זיך אן דער חשבון – לויט דעם פסוק „על שלשה פשעי ישראל ועל ארבעה לא אשיבנו.”
7. פראקטישע שאלה – ווען הייבט זיך אן דער חשבון? פראקטיש האלט יעדער שוין טיף אינמיטן לעבן, און אפילו א טאג נאך יום כיפור האט מען שוין מסתמא דריי מאל געזינדיגט. א מעגליכע תירוץ: אפשר רעכנט מען נאך יום כיפור’ס מחילה פון ס’נייע.
8. אפשר רעכנט מען יעדע סארט עבירה באזונדער: א קולא – מ’רעכנט נישט אלע עבירות צוזאמען, נאר יעדע מין עבירה באזונדער. ד.ה., ווען מ’רעדט וועגן לשון הרע, רעכנט מען נישט די ערשטע צוויי מאל לשון הרע; ווען מ’רעדט וועגן חילול שבת, רעכנט מען באזונדער. דער רמב”ם זאגט עס נישט קלאר.
9. פשט אויפ’ן דרך פון תיקון הנפש: „נדנך ריבה” מיינט אז ער איז געווארן אזא סארט מענטש. צוויי מאל איז נאך א מקרה, דריי מאל איז שוין א הרגל – א חזקה (אזוי ווי תוספות’ס כלל). ביי א ציבור איז שווערער צו מאכן א חזקה, דערפאר דארף מען פיר מאל.
—
הלכה וועגן בינוני מיט מחצה עוונות (כולל תפילין)
דער רמב”ם’ס ווערטער: „אם היתה בכלל מחצה עונותיו שלא הניח תפילין מעולם… דנין אותו כפי חטאיו ויש לו חלק לעולם הבא.”
פשט
א בינוני – מחצה על מחצה זכויות און עוונות – אפילו צווישן זיינע עוונות איז אז ער האט קיינמאל נישט געלייגט תפילין, באקומט ער א דין לויט זיינע חטאים, אבער ער האט א חלק לעולם הבא.
חידושים און ביאורים
1. פארוואס ברענגט דער רמב”ם דווקא תפילין? ער ברענגט תפילין ווייל ס’שטייט אין דער גמרא (קרקפתא דלא מנח תפילין), אבער לויט ווי דער רמב”ם ברענגט עס קומט אויס אז תפילין איז נישט מער חמור ווי קיין אנדערע מצוה – ס’איז נאר א פרט.
2. וואס מיינט „בינוני” דא? בינוני מיינט דא עקזאקט מחצה על מחצה. אויב ער האט רוב זכויות, איז ער א צדיק גמור און באקומט נישט קיין שום עונש. דער חידוש איז אז אפילו ביי מחצה על מחצה, ווען צווישן זיינע עוונות איז אזא חמורע זאך ווי שלא הניח תפילין מעולם, האט ער נאך אלץ א חלק לעולם הבא.
3. דער אייבערשטער איז מרחם אויף בינונים: אין דער גמרא שטייט אז ביי מחצה על מחצה איז דער אייבערשטער „נוטה כלפי חסד.” רבן שמעון בן גמליאל זאגט אז דאס מיינט א בינוני. דער רמב”ם ברענגט נישט דעם ענין אזוי קלאר.
—
הלכה וועגן רשעים שעונותיהם מרובים – חלק לעולם הבא
דער רמב”ם’ס ווערטער: „וכן כל הרשעים שעונותיהם מרובים, דנין אותם כפי חטאיהם, ויש להם חלק לעולם הבא. שכל ישראל יש להם חלק לעולם הבא אף על פי שחטאו, שנאמר ‘ועמך כולם צדיקים לעולם יירשו ארץ’.”
פשט
אפילו רשעים מיט א ריבוי עבירות באקומען אן עונש לויט זייערע חטאים, אבער זיי האבן א חלק לעולם הבא. „ארץ” איז א משל – ארץ החיים, דער עולם הנשמות.
חידושים און ביאורים
1. „ארץ” אלס משל: דער רמב”ם טייטשט אז „לעולם יירשו ארץ” מיינט נישט ארץ ישראל, נאר ארץ החיים – דער עולם הנשמות וואו די נשמה לעבט אויף אייביג, והיא עולם הבא.
2. חסידי אומות העולם: דער רמב”ם ברענגט דעם חידוש (פון גמרא חלק) אז אויך חסידי אומות העולם האבן א חלק לעולם הבא. אויב זיי וואלטן געווען גאנצע צדיקים וואלטן זיי נישט געקענט זיין חסידי אומות העולם – ס’פעלט זיי עפעס (נאר שבע מצוות בני נח), אבער א חלק לעולם הבא האבן זיי.
3. דער רמב”ם’ס עיקר כוונה: ער וויל צוקומען צו דעם אז סיי בינונים סיי רשעים האבן א חלק לעולם הבא (נאר דער רשע’ס חלק איז אסאך קלענער), כדי אריינצופירן דעם ענין פון „ואלו שאין להם חלק לעולם הבא” – די וואס פארלירן אינגאנצן.
—
הלכה וועגן עבירות וואס זענען „דיעל-ברעיקערס”
פשט
ס’זענען דא געוויסע עבירות וואס אפילו ווען איינער האט רוב מצוות כנגד, פארלירט ער זיין חלק לעולם הבא – „דיעל-ברעיקערס” וואס צעשטערן דעם גאנצן חשבון.
חידושים און ביאורים
1. אסימעטריע ביי זכויות vs. עבירות: ביי טובות מרובות זאגט דער רמב”ם נישט אז ס’איז דא איין מצוה וואס קען אויפוועגן אלע עבירות שבתורה. אבער ביי עבירות זאגט ער יא אז געוויסע חטאים צעשטערן אלעס.
—
„ואלו שאין להם חלק לעולם הבא”
דער רמב”ם’ס ווערטער: „ואלו שאין להם חלק לעולם הבא, אלא נכרתים ואובדים ונידונין על גודל רשעם וחטאתם לעולם ולעולמי עולמים.”
פשט
די וואס האבן נישט קיין חלק לעולם הבא ווערן נכרת, פארלוירן, און באשטראפט אויף אייביג.
חידושים און ביאורים
1. סתירה: נכרת אבער נידון? דער רמב”ן פרעגט שוין אין זיין בריוו א סתירה: אויב כרת מיינט (לויט’ן רמב”ם אין פרק ח’ הלכה ה’) אז מ’פארדארבט אינגאנצן – די נשמה עקזיסטירט נישט מער – וויאזוי קען מען זיין „נידון לעולם ולעולמי עולמים”?
2. א מעגליכער תירוץ לויט’ן רמב”ם’ס שיטה: „נידון לעולם ולעולמי עולמים” מיינט אז דער דין פון נכרת ואובד גופא גייט פאר אייביג – ד.ה., אייביג ווען זיין נשמה באקומט נישט עקסעס צו עולם הבא, דאס אליין איז דער עונש. ס’איז נישט אז ער ליידט אקטיוו, נאר דער פאקט אז ער הערט דעם אייבערשטנ’ס קול נישט, פילט אים נישט – דאס איז דער אייביגער דין.
3. פראבלעם מיט דעם תירוץ: די לשון הגמרא זאגט „יורדין לגיהנם ונידונין בה י”ב חודש” – ס’קלינגט ווי אן אקטיווער עונש אין גיהנום, נישט בלויז אבסענס פון עולם הבא. דער רמב”ם האט אפנים אנדערש געלערנט די גמרא.
—
חמשה מינים
דער רמב”ם’ס ווערטער: „חמשה הן הנקראים מינים”
פשט
דער רמב”ם דעפינירט „מין” אלס איינער וואס איז כופר אין דער אייבערשטער – ער גלייבט נישט אין דער אייבערשטער אזוי ווי מ’דארף גלייבן. אלע פינף זענען וועריאציעס פון כפירה אין די ריכטיגע אמונה וועגן הקב”ה.
חידושים און ביאורים
1. דער ווארט „מין” ביים רמב”ם vs. אין גמרא: אין גמרא קען „מינים” מיינען פארשידענע זאכן, אבער דער רמב”ם האט א ספעציפישע הגדרה – איינער וואס האט א כפירה אין דער אייבערשטער’ס מציאות/עצמות.
2. די פינף מינים קאָרעספאָנדירן צו הלכות יסודי התורה פרק א’ – זיי זענען דער אפאזיט פון די פיר יסודות וועגן דער אייבערשטער: (א) שישנו – ער איז דא; (ב) שהוא אחד – ער איז איינס; (ג) שאינו גוף – ער איז נישט קיין גוף; (ד) שהוא ראשון/צור לכל – ער איז דער מקור פון אלעם. די פיפטע (עובד כוכב ומזל) איז א בחינת עובד, נישט א בחינת אומר.
די פינף מינים בפרטיות:
(1) „האומר שאין שם אלוה ואין לעולם מנהיג”:
חידוש: „מנהיג” מיינט נישט דאס זעלבע ווי „משגיח.” מנהיג מיינט אז אן אים וואלט גארנישט געווען – אזוי ווי דער רמב”ם זאגט אין יסודי התורה „מנהיג הגלגל.” ער פירט באופן כללי, נישט דווקא באופן פרטי. איינער וואס זאגט ס’איז יש אלוה אבער ער איז נישט משגיח – דאס שטייט נישט דא אלס מין.
(2) „והאומר שיש שם מנהיג אבל הם שנים או יותר” – ס’איז יא דא א מנהיג, אבער מער ווי איינער.
(3) „והאומר שיש שם רבון אחד אלא שהוא גוף ובעל תמונה” – ס’איז דא איין גאט, אבער ער איז א גוף.
[דיגרעסיע: דער ראב”ד און די מחלוקת וועגן גוף – דער באקאנטער ראב”ד שרייבט אז „גדולים וטובים” האבן זיך געטעות אין דעם. דער בעל התניא ברענגט דעם ראב”ד. ר’ שלמה פישער האט געזאגט אז ס’איז קלאר אז די הלכה איז ווי דער ראב”ד (אז אזא מענטש הייסט נישט מין). ר’ חיים האט מסביר געווען דעם רמב”ם מיט א שיינעם פשט, אבער אויך געפסק’נט ווי דער ראב”ד. דער רבי פסק’נט אויך ווי דער ראב”ד. דער ראב”ד איז מודה אז דער אמת איז ווי דער רמב”ם (אז דער אייבערשטער איז נישט קיין גוף), נאר זיין חולק איז אויף דער הלכה – אז אזא מענטש הייסט נישט „מין.”]
(4) „וכן האומר שאינו לבדו הראשון וצור לכל” – דער אייבערשטער איז נישט אליין דער ערשטער און דער מקור פון אלעם.
חידוש – וואס איז דער חילוק צווישן #2 און #4? #4 רעדט נישט דערפון אז ס’איז דא צוויי גאטן אויף דער וועלט, נאר אז דער אייבערשטער איז נישט דער „ראשון” – ער איז נישט דער מקור פון אלעם. למשל, אז דער אייבערשטער האט באשאפן די וועלט פון מאטעריאל וואס איז שוין דא געווען (קדמות העולם/קדמות החומר). דער ראב”ד ברענגט דעם מדרש/גמרא פון דעם אפיקורס וואס האט געזאגט אז דער אייבערשטער איז א „צייר גדול” וואס האט געטראפן גוטע „סממנים” (פעינטס) – מיינענדיג אז ס’איז דא מאטעריאל באזונדער פון דער אייבערשטער. איין מפרש זאגט אז #4 מיינט קדמות העולם, אבער דער רמב”ם האט דאס נישט בפירוש געזאגט – ער האט עס מכוון נישט געזאגט. חידוש בריאת העולם שטייט אויך נישט בפירוש אין דער ליסטע פון מינות.
(5) „וכן העובד לכוכב ומזל כדי להיות מליץ בינו ובין רבון העולמים” – איינער וואס דינט א כוכב/מזל אלס מליץ (פארמיטלער) צווישן אים און דער אייבערשטער.
חידושים:
– דאס איז אנדערש ווי די ערשטע פיר – דא איז דער פראבלעם נישט „האומר” (וואס ער זאגט/גלייבט) נאר „העובד” (וואס ער טוט). ער ווייסט אז ס’איז דא נאר איין רבונו של עולם, אבער ער דינט א פסעודא-כח אלוהי אלס מליץ.
– דער רמב”ם זאגט נישט „האומר שיש מליצים” – ס’קען זיין אז ס’איז דא מליצים, דער עיקר פראבלעם איז „העובד למליץ.”
– ס’איז זייער אינטערעסאנט אז אן עובד עבודה זרה הייסט א „מין” – מ’טרעפט נישט אין ערגעץ אנדערש אז אן עובד עבודה זרה הייסט א מין. אפשר מיינט דער רמב”ם אז אפילו ער האט נאר א טעות „לשם שמים” (ער מיינט צו דינען דעם אייבערשטער דורך א מליץ), הייסט ער א מין – ענלעך צו דער ערשטער וואס האט געמאכט די טעות פון עבודה זרה (אנוש).
שאלה: צי „אין להם חלק לעולם הבא” איז אן עונש, אדער ס’איז פשוט אז זיין נשמה איז נישט משיג די אמת’ות? דער רמב”ם איז נישט מסביר דא, אבער דא משמע אז ס’איז אן עונש.
—
שלשה אפיקורסים
דער רמב”ם’ס ווערטער: „שלשה הן הנקראים אפיקורסים: (1) האומר שאין שם נבואה כלל ואין שם מדע שמגיע מהבורא ללב בני האדם; (2) והמכחיש נבואתו של משה רבינו; (3) האומר שהבורא אינו יודע מעשה בני אדם.”
פשט
דריי סארטן אפיקורסים – (1) לייקנט נבואה בכלל, (2) לייקנט משה’ס נבואה, (3) זאגט דער בורא ווייסט נישט וואס מענטשן טוען.
חידושים און ביאורים
1. אפיקורס vs. מין – דער יסוד’דיגער חילוק: א מין איז מכחיש אין דער אייבערשטער’ס עצמות/מציאות. אן אפיקורס איז נישט מכחיש אין דער אייבערשטער’ס עצמות – זיין טעות איז אין דער אייבערשטער’ס פעולות, ספעציפיש אין „הגעת הידיעה” – אז דער אייבערשטער שיקט חכמה/ידיעה צו מענטשן. ער איז מחולק אין עפעס איינס פון די אייבערשטער’ס פעולות, נישט אין זיין מציאות.
2. „מכחיש נבואתו של משה” – וואס מיינט דאס? דער רמב”ם אין יסודי התורה זאגט אז א נביא וואס זאגט משה איז נישט געווען גרעסער ווי סתם א נביא איז מכחיש נבואתו של משה. דאס מיינט: „מכחיש נבואתו של משה” מיינט מכחיש דעם סארט נבואה וואס משה האט געהאט – א בעסערע, יוניקע סארט „מדה שמגיעה מהבורא לבני אדם.” אבער דער רמב”ם זאגט עס נישט קלאר – ער וואלט געדארפט זאגן „האומר שמשה היה נביא אבל לא בבחינת נבואת משה.”
3. „שהבורא אינו יודע מעשה בני אדם” – פארוואס נוצט ער דא דעם ווארט „בורא”? ביז יעצט האט ער געזאגט „ריבון” אדער „אלוה”, און דא זאגט ער „בורא.” דער תירוץ: דאס איז קאנעקטעד מיט בריאה – ער האט זיי באשאפן אבער ווייסט נישט וואס זיי טוען נאכדעם. דאס איז פארבונדן מיט אפיקורסות ווייל עס נעגירט דעם קשר פון ידיעה צווישן דעם אייבערשטן און מענטשן. דער חילוק: ס’קען זיין א רילעישאנשיפ פון בריאה אדער הנהגה, אבער דאס אז עס איז מיט א ידיעה, מיט א סדר, מיט דעת – דאס איז וואס ער איז מכחיש.
4. מקור פאר דעם רמב”ם’ס הגדרה פון אפיקורס: דער רמב”ם’ס הגדרה שטימט נישט מיט דער גמרא’ס פשט. די גמרא אין סנהדרין זאגט אז „אפיקורס” מיינט איינער וואס זאגט „מה הניא לן רבנן” (הפקרות/חוצפה קעגן חכמים), וואס איז טאקע א גרויסע חוצפה אבער נישט די זעלבע חומרא ווי דעם רמב”ם’ס אפיקורס. עס איז נישט קלאר פון וואו דער רמב”ם האט זיין מקור פאר דעם ספעציפישן אינהאלט פון אפיקורסות. אפשר האט דער רמב”ם גענומען אלע זאכן וואס ער האט געהאלטן אז א איד מוז גלייבן, און זיי אריינגעלייגט אין די קאטעגאריעס.
—
שלושה הן הכופרים בתורה
דער רמב”ם’ס ווערטער: „שלושה הן הכופרים בתורה: (1) האומר שאין התורה מעם ה’ אפילו פסוק אחד אפילו תיבה אחת, אם אמר משה אמרו מפי עצמו הרי זה כופר בתורה; (2) הכופר בפירושה והוא תורה שבעל פה, והכחיש מגידיה כגון צדוק ובייתוס; (3) האומר שהבורא החליף מצוה זו במצוה אחרת וכבר בטלה תורה זו אף על פי שהוא מאמין שהיא כולה מעם השם, כגון הנוצרים וההגרים.”
פשט
דריי סארטן כופרים בתורה – לייקנט אז תורה איז פון ה’, לייקנט תורה שבעל פה, אדער זאגט אז ה’ האט געטוישט/מבטל געווען מצוות.
חידושים און ביאורים
1. „אפילו פסוק אחד אפילו תיבה אחת” – ווי קען דאס זיין כופר בתורה? „כופר בתורה” קלינגט ווי כופר אין דער גאנצער תורה, אבער דא רעדט מען אפילו פון איין ווארט! דער תירוץ: ווייל אויב איינער זאגט דעם פסוק יא און דעם פסוק נישט, האט ער נישט קיין שום וועג צו מחלק זיין וועלכע פסוק יא און וועלכע נישט – ס’איז נישט קיין חילוק צווישן א פרט און א כלל. דערפאר איז אפילו כפירה אין איין ווארט שוין כפירה אין דער גאנצער תורה.
2. „מעם ה'” – נישט „מפי ה'”: דער רמב”ם נוצט דעם לשון „מעם ה'” (פון ביי ה’), נישט „מפי ה'” (פון ה’ס מויל). דאס מיינט אז מ’איז נישט מחויב צו גלייבן אז דער אייבערשטער „רעדט” אדער „שרייבט” אין א פשוט’ן זין. דער רמב”ם אין פירוש המשנה אין סנהדרין זאגט „שהגיע אליו בדרך שאין אנו יודעים” – מיר דארפן נישט וויסן וויאזוי עס האט געארבעט, נאר גלייבן דערין.
3. כופר בפירושה – תורה שבעל פה: „הכחיש מגידיה” מיינט ער איז מכחיש די מוסרי התורה שבעל פה – אלע חכמים און נביאים וואס האבן איבערגעגעבן דעם פירוש מפי משה דור לדור. דער רמב”ם ברענגט א דוגמא: צדוק ובייתוס. דאס איז דער ערשטער מאל וואס דער רמב”ם ברענגט א קאנקרעטע דוגמא פון א מענטש/גרופע – ווייל מ’דארף וויסן אז ס’איז דא אזעלכע גרופעס.
4. „החליף מצוה זו במצוה אחרת” – דער דריטער סארט: דער מענטש גלייבט אז ס’איז געווען א תורה פון ה’, אבער דער אייבערשטער האט שפעטער געטוישט מצוות. חידוש: דער רמב”ם זאגט דווקא „החליף” (געטוישט), נישט סתם אראפגענומען. אויב איינער נעמט סתם אראפ א מצוה, איז ער אזוי ווי דער ערשטער סארט – וואס זאגט אז איין תיבה איז נישט פון ה’. דער חידוש פון דעם דריטן סארט איז אז ער גלייבט „שהיא כולה מעם השם” – ער גלייבט אין דער גאנצער תורה, נאר ער זאגט אז שפעטער האט דער אייבערשטער זיך מיישב געווען און געטוישט.
5. „כגון הנוצרים וההגרים”: „הגרים” מיינט מוסולמענער – ווייל זיי זענען אייניקלעך פון הגר (אם ישמעאל). עס ווערט דיסקוטירט צי דער רמב”ם האט מורא געהאט צו שרייבן „ישמעאלים” בפירוש, אדער צי „הגרים” איז א לשון משנה פאר דת ישמעאל. אין הלכות מלכים שרייבט ער יא בפירוש.
6. וואס פעלט: דער וואס זאגט אז אידן האבן פארדרייט די תורה: די מוסולמענער האבן צוויי שיטות – (א) דער אייבערשטער האט געגעבן א נייע תורה (דאס ברענגט דער רמב”ם), (ב) די אידן האבן פארדרייט/געפאלשט די אריגינעלע תורה (דאס ברענגט דער רמב”ם נישט דא). אין די י”ג עיקרים איז דא אן עיקר אז די תורה וואס מיר האבן היינט איז די זעלבע תורה – וואס איז קעגן יענע צווייטע שיטה. אבער אין הלכות תשובה שטייט נישט יענע סארט כפירה.
—
כופר בתחיית המתים / ביאת הגואל
דער רמב”ם’ס ווערטער: „כופר בתחיית המתים, כופר בביאת הגואל.”
פשט
איינער וואס לייקנט תחיית המתים אדער ביאת הגואל.
חידושים
דער רמב”ם איז נישט מפרש גארנישט ביי דעם – עס איז פשוט: איינער זאגט ס’גייט נישט זיין קיין תחיית המתים אדער ביאת הגואל, מ’דארף נישט צולייגן גארנישט.
—
שניים הם המשומדים
משומד לעבירה אחת
דער רמב”ם’ס ווערטער: „זה שהחזיק עצמו לעבור עליה תמיד… והתפרסם בה והורגל… אפילו היתה מן הקלות, כגון שהחזיק תמיד ללבוש שעטנז או להקיף פאת ראשו, ונמצא כאילו בטלה מצוה זו מן העולם אצלו – הרי זה משומד לאותו דבר.”
פשט
א משומד לעבירה אחת איז איינער וואס האט זיך מחזיק געווען צו טון א באשטימטע עבירה בזדון, שטענדיג, ער איז נתפרסם און מורגל אין דעם, ביז די מצוה עקזיסטירט נישט ביי אים. אפילו אויב עס איז א קלה עבירה.
חידושים און ביאורים
1. נאר לאוין, נישט עשין: ביידע דוגמאות וואס דער רמב”ם ברענגט – שעטנז און הקפת פאת הראש – זענען לאוין, נישט מצוות עשה. עס זעט אויס אז דער רמב”ם רעדט נישט פון א משומד למצוות עשה.
2. די באדייטונג פון „משומד”: דאס ווארט „שמד” מיינט אריגינעל פארטיליגונג – „להשמיד להרוג ולאבד.” די חכמים האבן דאס אפליצירט אויף א ספיריטועלע פארטיליגונג.
3. להכעיס vs. לתיאבון: צו באקומען דעם שטאטוס פון משומד דארף עס זיין להכעיס – ער איז אקטיוו קעגן די מצוה, נישט בלויז אז ער האט נישט קיין כח. „להכעיס” מיינט נישט נאר צו מאכן דעם אייבערשטן ברוגז, נאר אז ער איז פאר ריעל קעגן די מצוה – ער שטעלט זיך דערקעגן.
4. פארגלייך מיט כופר באיין מצוה: א שטארקע ענליכקייט צווישן משומד לעבירה אחת און דעם פריערדיגן דין פון איינער וואס גלייבט נישט אין איין פסוק פון תורה. ביי כופר – ער גלייבט נישט אין דער מצוה אבער טוט נישט קיין עבירה; ביי משומד – ער גלייבט אפשר, אבער ער עקט אויס די מצוה אין פראקטיק אזוי אז „בטלה מצוה זו מן העולם אצלו.” ביידע ברענגען צום זעלבן רעזולטאט – די מצוה עקזיסטירט נישט ביי אים.
—
משומד לכל התורה כולה
דער רמב”ם’ס ווערטער: „כגון החוזר לדת הגוים בשעה שגוזרין שמד, ויאמר מה בצע לי לדבק בישראל שהן שפלים ונרדפים, טוב לי שאדבק באלו שהן שלמים ותקיפים – הרי זה מומר לכל התורה כולה.”
פשט
א משומד לכל התורה איז איינער וואס אין א שעת השמד גייט ער צו די גוים’ס דת, ווייל ער זעט אז די אידן זענען שוואך און ער וויל זיין מיט די שטארקע.
חידושים און ביאורים
1. די לשון „חוזר”: „חוזר לדת הגוים” מיינט ער גייט נאך די דעת הגוים – ער דערשרעקט זיך פון שמד און פאקערט אויף מקדש שם שמים. אין א שעת השמד דארף מען זיך מוסר נפש זיין, און ער טוט עס נישט.
2. פארקערטע פון א גר צדק: דער משומד לכל התורה איז דער פונקט פארקערטע פון א גר צדק. א גר זאגט: „איך וויל זיין מיט די אידן וואס זענען שפלים ונדחים.” א משומד זאגט: „לאמיר גיין מיט די ווינערס.” די לשון פון דעם רמב”ם איז זייער ענליך צו וואס מען זאגט צו א גר ביי גיור, נאר אין פארקערטע ריכטונג.
3. נישט דווקא עבירות – נאר די אמירה: דער עיקר איז נישט אז ער טוט אלע עבירות שבתורה. דער עיקר איז די אמירה – „ויאמר” – ער זאגט אז ער איז מיט די דרכי הגוים. „חוזר לדת הגוים” מיינט אז ער טוט זייערע מנהגים, ער שטעלט זיך אויף זייער זייט. דאס איז א סטעיטמענט, נישט נאר מעשים.
4. חילוק צווישן נכשל בשעת השמד און משומד: אויב איינער ווערט סתם נכשל אין א עבירה אין שעת השמד מיט א צובראכן הארץ, איז ער נאר עובר אויף יענע עבירה און מבטל מצות קידוש השם. אבער דא רעדט מען ווען ער ווערט קאנווערטעד – ער שטעלט זיך אויף די גוים’ס זייט.
5. קשיית הראב”ד: דער ראב”ד פרעגט: אויב ער איז חוזר לדת הגוים, איז ער חמור – ער איז מודה בעבודה זרה, און ער זאל זיין א מין! דער תירוץ: „חזרת הדת” מיינט נישט דווקא אז ער גלייבט אין עבודה זרה. ער איז א פראקטישער מענטש – ער פרעגט „וואו ליגט די פאוער?” נישט אז ער איז עוסק אין אמונה. אבער דער ראב”ד איז גערעכט אז אויב ער איז טאקע חוזר לדת הגוים ממש, איז ער א מין – אלזא מוז „חזרת הדת” מיינען א פראקטישע אידענטיפיקאציע מיט די גוים, נישט אמונה אין זייער דת.
—
מחטיא את הרבים
דער רמב”ם’ס ווערטער: „אחד שהחטיא בדבר גדול כירבעם… ואחד שהחטיא בדבר קל אפילו לבטל מצות עשה. ואחד האונס את חבירו עד שיחטא… כמנשה שהיה הורג ישראל עד שיעבדו עבודה זרה… ואחד שהטה את חבירו כישוע שהיה מדיח.”
פשט
מחטיא את הרבים כולל סיי איינער וואס צווינגט מענטשן צו זינדיגן (ווי מנשה) און סיי איינער וואס רעדט זיי איין (ווי ישוע הנוצרי). סיי א גרויסע עבירה סיי א קליינע, אפילו ביטול מצות עשה.
חידושים און ביאורים
1. ערשטע מאל מצות עשה: דאס איז דער ערשטער פלאץ אין דער ליסטע וואו מצות עשה קען אריינלייגן א מענטש אין די קאטעגאריע – דורך מחטיא את הרבים. ביי משומד לעבירה אחת האט דער רמב”ם נאר לאוין דערמאנט, אבער ביי מחטיא שטייט „אפילו לבטל מצות עשה.”
2. צדוקי ובייתוסי ווי מחטיאים: דער רמב”ם ברענגט צדוקי ובייתוסי ווי דוגמא פון מחטיא את הרבים מיט כפירה בעיקר. דער רמב”ם אין אן אנדער פלאץ זאגט אז זייערע בתי דינים האבן איינגעוואנדן שוחד, און זייער כפירה איז געקומען פון נגיעות – זיי זענען געווארן כופרים ווייל די רבנים זענען זיי געשטאנען אין וועג.
3. מנשה’ס רציחות: דער רמב”ם זאגט אז מנשה „היה הורג ישראל עד שיעבדו עבודה זרה.” עס שטייט „ודם נקי שפך מנשה הרבה מאד” – אבער דאס רעדט פון רציחות בכלל. דער רמב”ם כאפט עס פון דעם צוזאמענשטעל.
4. ישוע הנוצרי ווי מדיח: דער רמב”ם ברענגט ישוע הנוצרי ווי דוגמא פון מחטיא דורך הטיה (איבעררעדן), נישט דורך אונס. דער רמב”ם נוצט די לשון „מדיח” – וואס פארבינדט מיט מסית ומדיח פון הלכות עבודה זרה. אבער „הטה” קען מיינען ברייטער – ער האט מטה געווען קעגן תורה שבעל פה אדער אנדערע ענינים, נישט נאר עבודה זרה.
5. מחטיא ווי א „קאמפיין”: מחטיא את הרבים מיינט א סיסטעמאטישע פעולה צו ברענגען אנדערע צו זינדיגן.
6. מען קען זיין אין מער ווי איין קאטעגאריע: א מענטש קען זיין סיי א מין סיי א מחטיא את הרבים.
—
פורש מדרכי ציבור
דער רמב”ם’ס ווערטער: „אפילו לא עבר עבירות, אלא נבדל מעדת ישראל, ואינו עושה מצוות בכללם, ואינו נכנס בצרתם, ולא מתענה בתעניתם, אלא הולך בדרכו כאחד מגוי הארץ, וכאילו אינו מהם.”
פשט
א פורש מדרכי ציבור איז איינער וואס שיידט זיך אפ פון כלל ישראל – אפילו ער טוט נישט קיין עבירות, נאר ער טוט מצוות אליין, ער איז נישט א חלק פון זייערע צרות, ער פאסט נישט ווען זיי פאסטן, ער גייט זיך אין זיין אייגענעם וועג ווי א גוי.
חידושים און ביאורים
1. חילוק פון משומד לכל התורה: דער משומד לכל התורה זאגט „איך ווער א גוי.” דער פורש מדרכי ציבור זאגט „איך ווער נישט קיין גוי – איך וועל זיצן אינדערהיים, לייגן תפילין, היטן שבת. אבער די רבנים זענען גוזר תענית? וואס דארף איך דאס?” ער טוט מצוות, אבער נישט מיט זיי. ער גייט נישט אין שול, ער האט א בית המדרש אפגעטיילט פון די קהילה.
2. ווי קומט מען דערצו? דער ריכטיגע וועג צו קומען צו דעם איז ווען איינער זאגט „אלע זענען רשעים” – און דעריבער גייט ער נישט צוזאמען מיט דעם ציבור. א טיילונג איז א חשש פורש מדרכי ציבור, און מען דארף אכטונג געבן. און אויב דו ביסט אליין א „ציבור” – דו קענסט נישט מאכן דיין וועג דער ציבור.
3. הסתר פנים: „מי שאינו בהסתר פנים אינו מהם” – איינער וואס איז נישט א חלק פון דעם הסתר פנים פון כלל ישראל, איז ער נישט פון זיי.
4. פראקטישע נפקא מינה – האלאקאוסט: מענטשן וואס זאגן „אויב ס’וועט זיין חס וחלילה א האלאקאוסט, וועל איך מיך מציל זיין” – דארף מען וויסן אז אויב אויף כלל ישראל איז א גזירה, ביסטו אויך א חלק דערפון.
5. ראיה פון מרדכי צו אסתר (מגילת אסתר ד:יד): „כי אם החרש תחרישי בעת הזאת רוח והצלה יעמוד ליהודים ממקום אחר ואת ובית אביך תאבדו” – דאס איז א מוסטער-ביישפיל פון דעם ענין אז מען קען זיך נישט אפטיילן פון כלל ישראל’ס צרות.
6. „אכול ושתו כי מחר נמות” (ישעיה כב:יג): די גמרא זאגט אז דער פסוק גייט אויף דעם פורש מדרכי ציבור – מענטשן אין ישעיה’ס צייט, ווען ס’איז געגאנגען קומען א חורבן, האבן געזאגט „עסט, טרינקט, אויב מען שטארבט וועט מען שטארבן.”
—
העושה עבירות ביד רמה
דער רמב”ם’ס ווערטער: „העושה עבירות ביד רמה כגון ירבעם, בין שעשה קלות בין שעשה חמורות – אין לו חלק לעולם הבא. וזהו הנקרא מגלה פנים בתורה, ולא בוש מדברי תורה.”
פשט
איינער וואס טוט עבירות מיט חוצפה און עזות, עפנטליך, אן שום בושה – ס’איז נישט קיין חילוק צי ער טוט קלות צי חמורות. דער עיקר איז די אטיטודע, די יד רמה, די חוצפה קעגן תורה. ער ווערט גערופן „מגלה פנים בתורה.”
חידושים און ביאורים
1. חילוק צווישן „מגלה פנים” און „בושת פנים”: בושת פנים איז אן ענין פון איידלקייט און דרך ארץ פאר תורה. „מגלה פנים” איז דער היפוך – לשון „העז מצחו” – ער שטעלט ארויס זיין פנים מיט עזות, אנשטאט צו שעמען זיך.
2. פארבינדונג צו „כל העובר עבירה ומתבייש בה מוחלין לו על כל עונותיו”: דאס גייט אין ביידע ריכטונגען – פונקט ווי „ולא בוש מדברי
תורה” מאכט אז „אין לו חלק לעולם הבא”, אזוי אויך פארקערט: אפילו איינער וואס טוט אסאך עבירות, אבער ער איז יא בוש מדברי תורה, באקומט ער א חלק לעולם הבא. בושה איז א באזיסע זאך — אז א מענטש נעמט עס ערנסט, ער האט כאטש א בושה, איז ער נאך אלץ פארבונדן.
3. דער גאנצער פרק איז חיזוק: דער גאנצער פרק’ס מעסעדזש איז: אזוי לאנג דו שטעלסט זיך נישט ארויס אפיציעל — „איך בין אן אויסער, איך גלייב נישט אין דעם אייבערשטן, איך גלייב נישט אין תורה” — ביסטו נאך אלץ פון אידישקייט, אפילו אלס עבריין, דו האסט תשובה און א חלק לעולם הבא. נאר ווען מען ווערט איינע פון די 24 קאטעגאריעס, ווערט מען אויס מענטש.
4. א היפשע גרויסע פראצענט פון די 24 האט צו טון מיט חוצפה: דאס אפשיידן פון אידן, די חוצפה קעגן חז”ל — דאס איז א דורכגייענדער טעמע.
5. גאוה אלס שורש פון אפיקורסות: א וויכטיגע פסיכאלאגישע אנאליזע — אסאך מענטשן ווערן אפיקורסים נישט ווייל זיי האבן אמת’ע ספיקות, נאר ווייל זיי ווילן נישט זיין אן „עבריין.” ער איז נכשל געווארן מיט אן עבירה, און אנשטאט צו האבן בושה און אנערקענען אז ער האט א חסרון, האט ער א גאוה — ער ווערט אן אפיקורס כדי נישט צו דארפן זיך שעמען. „איך וויל נישט זיין קיין עבריין — איך בין אן אפיקורס.”
—
מוסרים
דער רמב”ם’ס ווערטער: „שנים הם המוסרים — המוסר חבירו ביד גוים להורגו או להכותו, והמוסר ממון חבירו ביד גוים או ביד אנס שאינו גוי.”
פשט
צוויי סארטן מוסרים: (1) איבערגעבן א איד’ס גוף צו גוים — צו הרג’ענען אדער שלאגן; (2) איבערגעבן א איד’ס ממון — סיי צו גוים, סיי צו אן אנס וואס איז נישט קיין גוי (אן אידישער אנס).
חידושים און ביאורים
1. דער רמב”ם זאגט „חבירו” נישט „ישראל”: אבער ער מיינט אן ערליכער איד.
2. מוסר אלס א מין פורש מדרכי ציבור: דער אידישער אנס אליין איז א בעל תאוה וואס קען זיך נישט איינהאלטן, אבער דער מוסר גייט אקטיוו אקעגן דעם ציבור. ס’איז א מין חוצפה פון גיין אקעגן די דרכי ציבור.
3. קשיא אויף „ביד אנס שאינו גוי”: ביי גוים פארשטייט מען פארוואס ס’איז שרעקליך, אבער וואס איז דער חידוש ביי אן אידישער אנס? דער הסבר: מ’רעדט פון איינער וואס בית דין קען נישט צו אים ריטשן — ער איז צו שטארק — און דער מוסר שטעכט אים אריין.
—
מטיל אימה על הציבור שלא לשם שמים
דער רמב”ם’ס ווערטער: „זה הרודה ציבור בחזקה, והם יראים ופחדים ממנו, וכוונתו לכבוד עצמו ולכל חפציו, לא לכבוד שמים, כגון מלכי הגוים.”
פשט
איינער וואס צווינגט דעם ציבור מיט שטארקייט, יעדער האט מורא פון אים, אבער ער מיינט זיין אייגענער כבוד, געלט, אדער power — נישט לכבוד שמים. ער פירט זיך אויף ווי מלכי הגוים.
חידושים און ביאורים
1. חילוק צווישן מלך ישראל און מלכי הגוים: א מלך ישראל איז „לב ישראל” — ער האט אין זין די טובת הציבור. איינער וואס האט power ביי אידן אבער מיינט נאר זיך רייך צו מאכן, איז ווי א מלך גוי.
2. ער רעדט נישט פון א רשע’דיגע דיקטאטור: „כגון מלכי הגוים” מיינט א נארמאלע מלך גוי — ער מאכט זיינע תקנות און משפטים, אבער ער טוט עס לכבוד עצמו. ער איז נישט כופה את הרבים צו טון עבירות (דאס וואלט געווען סתם מחטיא את הרבים) — ער שרעקט זיי צו טון גוטע זאכן, אבער פאר זיין אייגענער כבוד.
3. רמב”ן אין שער הגמול — דער עיקר פראבלעם: דער רמב”ן איז מסביר אז דער פראבלעם איז אז די עולם ווערט עובדי עבודה זרה. ווען מענטשן זאגן תהלים ווייל זיי האבן מורא פון דעם רבי (נישט פון דעם אייבערשטן), איז דאס א מין עבודה זרה. דער מטיל אימה מאכט אז אנדערע זאלן אויך זיין שלא לשם שמים — זיי האבן מורא פון אים אנשטאט מורא פון הימל.
4. „שלא לשם שמים” גייט אויף די אימה אליין: נישט נאר אויף דעם מטיל, נאר אויף דער אימה גופא. א ערליכער מאכט אן אימה וואס איז לשם שמים — די עולם האט מורא פון דעם רבי, פון תורה, און פון דעם אייבערשטן, אלעס אין איין package. אבער איינער וואס מאכט אז די אימה זאל זיין פון דער פארשוין אליין, פון זיינע אייגענע משוגעת’ן — דאס איז שלא לשם שמים.
—
כללות: די 24 קאטעגאריעס
דער רמב”ם’ס ווערטער: „כל אחד ואחד מארבעה ועשרים אנשים שמנינו, אף על פי שהם ישראל — אין להם חלק לעולם הבא.”
פשט
אלע 24 קאטעגאריעס, כאטש זיי זענען אידן, האבן נישט קיין חלק לעולם הבא.
חידושים און ביאורים
1. דער חשבון: צווישן די 14 הויפט-קאטעגאריעס זענען געווארן 24 ווען מען רעכנט אויס די אונטער-קאטעגאריעס (ווי 5 מינים, 3 אפיקורסים, א.א.וו.).
2. „אין לו חלק לעולם הבא” האט נישט אלעמאל די זעלבע חומרא: ביי די 24 מיינט ער עס ערנסט — ס’איז א דין פון כרת ועונש, אפילו ער טוט אסאך מצוות. אבער אין אנדערע מקומות אין חז”ל ווען ס’שטייט „אין לו חלק לעולם הבא” איז עס נישט אלעמאל מיט דער זעלבער חומרא.
—
עבירות קלות וואס מען ווערט רגיל אין זיי
דער רמב”ם’ס ווערטער: „ויש עבירות קלות מאלו, ואף על פי כן אמרו חכמים שהרגיל בהן אין לו חלק לעולם הבא, כדי להתרחק מהן ולהזהר מהן.”
פשט
ס’איז דא לייכטערע עבירות ווי די 24, אבער ווען מען ווערט רגיל אין זיי, האבן חכמים געזאגט „אין לו חלק לעולם הבא.”
חידושים און ביאורים
1. חילוק צווישן די 24 און „עבירות קלות”: ביי די 24 איז „אין לו חלק” ליטעראל — ער איז דיליטעד. ביי עבירות קלות האבן חכמים דאס געזאגט כדי להתרחק מהן ולהזהר מהן — ס’איז א מין אזהרה, נישט אונבאדינגט ליטעראל.
2. דער סברא: די עבירה אליין איז נישט אזוי געפערליך, אבער דאס אז מען ווערט צוגעוואוינט (מארגל’ט זיך) איז זייער געפערליך.
—
אכט קאטעגאריעס וואס חז”ל האבן געזאגט „אין להם חלק לעולם הבא”
דער רמב”ם’ס ווערטער: „המכנה שם לחבירו, המלבין פני חבירו ברבים, המתכבד בקלון חבירו, המבזה תלמידי חכמים, המבזה רבותיו, המבזה את המועדות, מחלל את הקדשים.”
פשט
דער רמב”ם רעכנט אויס אכט קאטעגאריעס וואס חז”ל האבן געזאגט „אין להם חלק לעולם הבא”, אבער דאס איז נישט ליטעראלי — חז”ל האבן אנגעשראקן מיט דער שארפסטער שפראך ווייל דאס זענען זאכן וואס מ’קען צוגעוואוינט ווערן צו זיי.
חידושים און ביאורים
1. סטרוקטור פון די אכט קאטעגאריעס — צוויי גרופעס פון פיר: די ערשטע פיר (מכנה שם לחבירו, מלבין פני חבירו ברבים, מתכבד בקלון חבירו) האנדלען מיט בעסישע דרך ארץ און כבוד וואס קומט זיך יעדן מענטש — מ’פירט זיך נישט אויף מיט בעסישע מענטשלעכע רעספעקט. די לעצטע פיר (מבזה תלמידי חכמים, מבזה רבותיו, מבזה את המועדות, מחלל את הקדשים) האנדלען מיט מענטשן אדער זאכן וואס קומט זיך זיי א העכערע מדרגה פון כבוד — כבוד תלמיד חכם, כבוד רבו (נאך מער), כבוד יום טוב, כבוד קדשים.
2. חילוק צווישן מכנה שם לחבירו און מלבין פני חבירו ברבים: „מכנה שם” מיינט ער טראכט אויס א שם גנאי אויף יענעם, אדער ער רופט יענעם מיט א שם גנאי וואס אנדערע האבן שוין אויסגעטראכט. „מלבין פני חבירו ברבים” איז מער כולל — עס שליסט אריין אפילו פארשעמען אן א כינוי, בלויז דורך אנדערע מיטלען.
3. המתכבד בקלון חבירו — דער מאניפולאטאר: דאס איז נישט איינער וואס וויל בפירוש יענעם פארשעמען (ווי מלבין), נאר איינער וואס מאניפולירט — ער ווייסט אז דורך יענעם אראפקלאפן ווערט ער גרויס. למשל, ער פרעגט יענעם א קשיא ברבים וואס יענער גייט נישט קענען ענטפערן, כדי צו ווייזן ווי קלוג ער איז. דער רמב”ם האט דאס שוין מסביר געווען אין הלכות דעות — ער האלט אין איין זיך קאמפעירן מיט יענעם: „יענער איז שוואך, און דורך דעם ווער איך גרויס.”
4. מבזה את המועדות — פראקטישע ביאור: דאס מיינט ער נעמט נישט ערנסט יום טוב — ער גייט נישט קיין באקעטשן אין חול המועד, ער פירט זיך אויף ווי א חול, ער איז נישט מכבד יום טוב. דאס פארקערטע פון כבוד יום טוב.
5. חילוק צווישן די אכט קאטעגאריעס און די פריערדיגע „אין להם חלק לעולם הבא”: די פריערדיגע (מינים, אפיקורסים, כופרים) האנדלען מיט כבוד השם, כבוד התורה, כבוד נבואה — דאס איז ממש אין להם חלק לעולם הבא. די אכט קאטעגאריעס דא האנדלען מיט זאכן וואס קומט זיך כבוד (מועדות, קדשים, תלמידי חכמים), אבער עס איז נישט די זעלבע הארבקייט — כאטש עס איז זייער הארב, איז עס „בגדר” אין להם חלק לעולם הבא (מיט דער אנשרעק-שפראך).
6. שייכות צו פורש מן הציבור: די ערשטע פיר קאטעגאריעס (מכנה שם, מלבין, מתכבד בקלון) זענען ענליך צו „פורש מן הציבור” — ער האט ליב כלל ישראל, אבער יעדן איינצלנעם יחיד קען ער פארשעמען און רופן מיט שלעכטע נעמען.
—
הלכה יא — כח התשובה אפילו פאר די ערגסטע עבירות
דער רמב”ם’ס ווערטער: „כל אלו שאמרנו אין להם חלק לעולם הבא — שמת בלא תשובה. אבל אם שב מרשעו… הרי זה מבני עולם הבא, שאין לך דבר שעומד בפני התשובה. אפילו כפר בעיקר כל ימיו ובאחרונה שב — יש לו חלק לעולם הבא, שנאמר ‘שלום שלום לרחוק ולקרוב אמר ה’ ורפאתיו’.”
פשט
אלע קאטעגאריעס — מינים, אפיקורסים, כופרים, און די אכט קאטעגאריעס — האבן נישט קיין חלק לעולם הבא נאר ווען זיי שטארבן אן תשובה. אויב זיי טוען תשובה, אפילו א כופר בעיקר א גאנץ לעבן וואס טוט תשובה לעת זקנותו, האט ער א חלק לעולם הבא.
חידושים און ביאורים
1. „לרחוק ולקרוב” — ביאור הפסוק: „רחוק” מיינט איינער וואס איז געווען רחוק פון דעם אייבערשטן, און „קרוב” מיינט ער איז געווארן קרוב. דער זוהר הקדוש אין פרשת ויקרא טייטשט אזוי. „ורפאתיו” מיינט רפואת הנפש — זיין נשמה איז געווען זייער קראנק, כמעט פארלוירן דעם חלק לעולם הבא, אבער דער אייבערשטער איז א רחום וחנון און איז אים מקבל בתשובה.
2. „כפר בעיקר” — וואס מיינט עס? א מפרש פארשטייט „כופר בעיקר” ווי דווקא דער מין — דער וואס זאגט אז ס’איז נישטא קיין אייבערשטער. דער רמב”ם אין יסודי התורה פרק א’ זאגט „מי שאינו מאמין בזה הרי זה כופר בעיקר”, און אין פרק ב’: „ומי שמעלה על דעתו שיש שם אלוה אחר חוץ מזה… וכופר בעיקר, שזהו העיקר הגדול שהכל תלוי בו.” כופר בעיקר איז בעצם איינע פון די פיר מינים — דער ערגסטער פון אלע, ווייל דער עיקר הגדול איז מציאת השם, אז דער אייבערשטער איז אחד ואין שני לו.
3. פארבינדונג צום ענין פון דעת: דער ענין פון „אין לו חלק לעולם הבא” גייט אויף דער סברא אז דער דעת איז געווען שטארק קראנק — דאס איז דער ענין פון עולם הבא אלס „עולם הדעת”, און ווער עס האט א קראנקן דעת קען נישט לעבן אין דעם עולם הדעת.
4. סתירה מיט הלכות עבודה זרה פרק ב’ — „מינים אין מקבלין אותן בתשובה לעולם”: אין הלכות עבודה זרה שטייט „מינים מישראל אין מקבלין אותן בתשובה לעולם, שנאמר כל באיה לא ישובון”, אבער דא שטייט אז אפילו א כופר בעיקר קען תשובה טון! דער תירוץ: „אין מקבלין” מיינט אז בית דין איז נישט מקבל זיי — זיי ווערן נישט אנגענומען אלס א פראקטישער ענין פאר בית דין. אבער „מקבלין” דא מיינט אז דער אייבערשטער איז מקבל — פאר דעם אייבערשטן האט ער א חלק לעולם הבא.
5. „בין שחזרו בתשובה בגלוי, בין שחזרו במטמוניות”: דער רמב”ם רעדט פון רשעים, פושעים, און משומדים — אפילו משומדים. „פושעים” מיינט לכאורה קעגן מענטשן (מוסר ממון חבירו, עבירות ביד רמה), „משומדים” איז וואס ער האט אויסגערעכנט. סיי תשובה בגלוי, סיי תשובה באהאלטענערהייט (במטמוניות) — ביידע ווערן אנגענומען. דער לשון „במטמוניות” קומט פונעם פסוק „שובו בנים שובבים” אין ירמיהו. „שובבים” מיינט א בלאנדזשענדער, א טראבל-מעיקער — אפילו ער זעט נאך אויס ווי א פושע ברבים, אבער אינעווייניג האט ער תשובה געטון.
6. נפקא מינה פון דער גאנצער סוגיא — גודל כוחה של תשובה: דאס איז די גרויסע נפקא מינה: (א) מ’דארף וויסן אז עס זענען דא עבירות וואס זענען טאקע זייער שרעקליך, (ב) אבער אפילו פאר די ערגסטע עבירות — אפילו א כופר א גאנץ לעבן — האט מען אלעמאל א טשענס לעת זקנותו אויסצוקומען, און ער האט א חלק לעולם הבא. דאס איז דער גודל כוחה של תשובה.
תמלול מלא 📝
הלכות תשובה פרק ג’ – שיקול זכויות ועוונות: צדיק, רשע, ובינוני
הקדמה: דער אופן פון פרק ג’ אין הלכות תשובה
Speaker 1:
רבותי, לערנען מיר הלכות תשובה אין ספר המדע, פרק ג’.
סאו, די פריערדיגע ערשטע צוויי פרקים פון הלכות תשובה איז געווען ממש יסודות פון וואס הייסט די מצוה פון תשובה, וואס איז די גדר פון תשובה, וואס איז די מהות פון תשובה. דאס איז יעדער איינער פארשטייט, ס’איז נישט קיין שום פראבלעם צו פארשטיין וויאזוי ס’קומט אריין אין הלכות תשובה.
יעצט לערנען מיר די דריטע פרק, וואס איז אביסל שווער צו פארשטיין וואס ס’האט צו טון מיט הלכות תשובה. ס’שטייט אינמיטן, ווי מיר וועלן זען, שטייט קלאר אז מ’זאל תשובה טון, און עשרת ימי תשובה, אביסל רעדט דער רמב”ם וועגן. אבער מ’דארף געבן א בעסערע תירוץ.
סאו די בעסטע תירוץ וואס איך האב געזען אין די מפרשים, איך מיין ס’איז מחדש געווען, איך ווייס שוין נישט פון וואו, איך האב עס שוין לאנג געזען, אז די פשט איז אז מיר האבן געלערנט אז אין הלכות תשובה גייט דער רמב”ם אזוי אנקומען צו די שאלה פון וואס איז די תכלית, די תכלית העבודה, די תכלית פון די שלמות פון א מענטש, און אזוי ווייטער. סאו דא איז אין א געוויסע זין אן הקדמה פאר דעם, אדער איין אספעקט, איין פרט פון דעם, ווייל דער רמב”ם גייט דא אדורך אלע לעוועלס פון מענטשן וואס זענען דא.
אין אנדערע ווערטער, דער בעסטער מענטש איז דער וואס גייט אין עולם הבא, ווי מיר וועלן לערנען אין פרק ח’, דער עובד מאהבה, דאס איז דער צדיק גמור בשלימות, ער האט שוין תשובה געטון אדער ער איז שוין א פערפעקט מענטש. יעצט, אבער רוב, דאכט זיך מיר, רוב מענטשהייט איז דאך איינער וואס איז א רשע וואס האט נישט תשובה געטון, אדער א בעל תשובה וואס האלט אינמיטן תשובה טון.
סאו דער פרק, אין א געוויסע זין, פארציילט יעדע סארט לעוועל מענטש, פון דאס וואס הייבט אן מיט דעם אז יעדער מענטש האט חובות ועבירות, און זיין רוב איז חובות איז ער א צדיק, און אין די מיטן איז ער א בינוני, און כולי, די אלע הלכות.
דאס הייסט, ער רעדט לכאורה אויך אביסל וועגן די שכר ועונש פון דעם, ווייל ווי מיר האבן געלערנט, און מיר האבן שוין געזאגט נעכטן אדער אייערנעכטן, אז די שכר ועונש איז דא ווייל דאס ווייזט ארויס די שלמות, די לעוועל פון יעדן מענטש.
סאו דער פרק גייט דער רמב”ם פון די נארמאלע סדר פון א מענטש – צדיק, בינוני, רשע – all the way ביז, אזויווי מיר וועלן גיין זען אין די צווייטע העלפט פון די פרק, רעדט ער פון די ריזיגע גרויסע רשעים וואס זענען בכלל נישט בגדר, וואס “אין להם חלק לעולם הבא”. סאו די אלע הלכות פון ווער האט נישט קיין חלק לעולם הבא שטייט אין דער פרק.
חידוש: צוויי סארטן תשובה – פרטיות און כלליות
אבער אויב מ’טראכט אז דער פרק איז די סך הכל פון יעדע סארט איד, פון די גרעסטע צדיק ביז די גרעסטע רשע, איז דאס לכאורה די… איך וואלט דאס געזאגט אין מיין לענגווידזש אזוי, אז ביז יעצט האבן מיר געלערנט וועגן תשובה, און מיר האבן זיך אביסל געמוטשעט ווייל תשובה איז פשט, למשל א מענטש האט נישט געלייגט תפילין אפאר טעג, דער נעקסטער טאג ווען ער לייגט תפילין טוט ער תשובה, אבער עס קומט נאך צו ער זאל זאגן, באשעפער, איך האב פארגעסן צו לייגן תפילין, איך טו יעצט תשובה, איך לייג תפילין. דאס איז א זייער פרטיות’דיגע זאך.
אבער פון צייט צו צייט דארף א מענטש זיך מאכן א חשבון הנפש, נישט אויף א ספעציפישע מצוה, נאר ווי שטיי איך אויף די וועלט? ס’איז דא צדיקים, ס’איז דא בינונים, ס’איז דא רשעים. עס איז זייער אנדערש ווען א מענטש דארף תשובה טון אויף זייער א כלליות’דיגע פארנעם, מחליט זיין איך בין א רשע און איך דארף ווערן א בינוני, אדער איך בין א בינוני, איך דארף ווערן א צדיק, איז א סאך א גרעסערע עבודה פון תשובה, און אפשר פאר דעם איז דא עשרת ימי תשובה.
די תשובה וואס יעדער מענטש דארף א גאנצע צייט טראכטן, אוי איך האב נישט געטון, עס קומט אונטער עפעס א מצוה אדער עבירה, טראכטן, אוי אין די פעסט בין איך נכשל געווארן אין די עבירה, לאמיך יעצט נישט נכשל ווערן און שנעל זאגן א קליינע ווידוי, דאס איז א קליינע תשובה.
אבער נאמיר דא די תשובה, און דאס קען מען נישט טון יעדן טאג. א מענטש קען נישט יעדן טאג טראכטן, ווי בין איך? בין איך א צדיק? בין איך א בינוני? בין איך א רשע? דאס איז אפשר נישט, דאס איז מענטשן וועלן ווערן אווערטינקינג. און דאס איז דא געוויסע צייטן, אזוי ווי דער רמב”ם האט געזאגט, ס’איז דא צייטן וואס איז ספעציעל גוט.
דאס איז א גרעסערע תשובה פון וואו שטיי איך אויף די וועלט? וועלכער מין מענטש בין איך? צדיק, בינוני, רשע. און דאס איז שוין מער עפעס אויך אן ענין פון דין. דאס איז אזוי ווי א דין וחשבון וואס דער אייבערשטער מאכט אויפן מענטשן פון צייט צו צייט, אזוי ווי דער רמב”ם רעכנט אויס. דער אייבערשטער איז דן די גאנצע וועלט, און די זעלבע וועג דארף א מענטש זיך אליין דן זיין, נישט ער זעט יעצט עס קומט אונטער עפעס אן עבירה, טראכט ער, בין איך נעכטן נכשל געווארן, אה, גיי איך יעצט זיך איינהאלטן? נאר מער אויף א גרעסערע פארנעם, מאכן א חשבון הנפש, ווי שטיי איך? האב איך מער עבירות, מער זכיות…
דיסקוסיע: די כלליות’דיגע דין און די פראקטישע נפקא מינה
Speaker 2:
יא, שטימט. יא. בערך. יא. נישט מחולק, נישט מחולק. דו זאגסט די פרעקטיקל זאכן, וואס איז די פרעקטיקל עפעקט פון וואס איך האב געזאגט מער טעארעטיש, מער למדנות’דיג.
Speaker 1:
יא. שוין, זאגט דער רמב”ם. די איינציגע זאך וואס איך וואלט געקענט מחולק זיין אין וואס דו זאגסט, דו געדענקסט אז עס גייט שטיין אין די פרק, אז ס’איז דא א דין יעדן טאג, האט דער רמב”ם געזאגט, אבער אויפן כלליות’דיגן אופן, און ס’איז דא א דין בשעת מיתה, און ס’איז דא א דין עשרת ימי תשובה. ווילסטו לערנען אז דער פשט איז, אז דער דין איז די כלליות’דיגע זאך, אז מ’קען נישט יעדן טאג דארפן טראכטן וועגן דעם, צו דאס איז די ווארט.
Speaker 2:
יא.
Speaker 1:
און אזוי בין איך נישט ווי פון די חסידישע ספרים וואס זאגן אז מ’דארף מאכן אז ס’איז דא א זמן מיוחד פאר תשובה. רוב צייט דארף א איד לעבן בשמחה של מצוה, מאכן א געוויסע קליינע צייט פאר תשובה. ס’שטימט מיט דעם, אבער אין מציאות איז דא זייער אן אמת’דיגע זייט.
און ער זאגט אז תשובה מיינט אז מען האט זיך אלץ געזען זיך צו מצר זיין.
Speaker 2:
אמת.
Speaker 1:
דאס וואס זיי רעדן, רעדט פון זיך מצר זיין, אבער ס’איז יא דא תשובה קומט מיט צעקה. אבער אפילו אין פשטות, למשל, אז א מענטש ארבעט, ער קען נישט א גאנצע צייט פאוקעסן, “בין איך אין א גוטע דזשאב? האב איך א גוטע פאזישן?” ער דארף טון זיין דזשאב די בעסטע וואס ער קען. אבער once in a while דארף ער מאכן מער א טיפערע חשבון הנפש, “איז דאס דער דזשאב וואס איך וויל? וואסערע מין דזשאב איז עס? וואס טו איך?” ס’איז זייער א פראקטישע זאך.
Speaker 2:
יא, ס’איז לאמיר זאגן, די יסוד וואס דו זאגסט אז ס’איז דא די כללות’דיגע דין אויף דער מענטש וואס איז נישט א פרט’דיגער, איז הונדערט פראצענט ריכטיג. איך מיין אז דאס איז די נושא פון די זאך. די הלכה למעשה וואס דו זאגסט פון דעם אז ס’איז דא צוויי סארט חשבון הנפש’עס וכדומה, דאס איז שוין א זאך וואס איך… ס’איז שוין א זאך. ניין, יא, מ’דארף עס קלערן. איך ווייס נישט ווי שטארק אויך אין די רמב”ם צו ס’שטייט. איך מיין ס’שטייט זיכער נישט בפירוש. אבער אויך וואס איך זאג שטייט נישט בפירוש, מ’דארף עס נאר ארויסלערנען. אויך גאר פראקטיש, ווייל איך ווייס נישט, מען דארף טראכטן וועגן דעם. אקעי.
הלכה א’: דריי סארטן מענטשן – צדיק, רשע, בינוני
Speaker 1:
אקעי, זאגט דער רמב”ם, “כל אחד ואחד מבני אדם” – יעדער מענטש. ס’איז דער רמב”ם. לאמיר קודם זען וואס… ניין, זאג די אנדערע, זאג דעם. וואס איז דער ערשטער… ס’איז דער רמב”ם גייט דא אויסשמועסן אז ס’איז דא א זאך ווי א משקלות, מ’וועגט. מ’וועגט מענטשן. די פיקטשער פאר ראש השנה, ס’איז דא א וואג, א וואגשאל. ס’איז א ריעל זאך. ס’איז א משל, אבער ס’איז דא א זאך. דער אייבערשטער וועגט און קוקט סיי אויף גאנץ humanity, סיי אויף א לאקאל פלאץ, א לאנד, אדער א שטאט, און סיי אויף א מענטש. וואס איז ער מער? האב איך פון אים… דער אייבערשטער קוקט אויף זיין געשעפט, איז דער געשעפט… דער מענטש איז אן אינוועסטמענט. איז עס א גוטע געשעפט, ער ברענגט זכיות, ער ברענגט גוטע זאכן, אדער ער…
איז דאס דער רמב”ם אזוי: “כל אחד ואחד מבני אדם” – יעדער מענטש, ער זאגט נישט “מבני ישראל”, ער זאגט “מבני אדם”. סתם נעמט ער אז ווייל אויף סדום שטייט דער אייבערשטער האט שוין געקוקט, און דער וויכוח מיט אברהם גייט אויף א גוי’אישע שטאט. אבער ס’דארף נישט זיין א איד. אמת, די עבודה איז נישט נאר פאר אידן.
Speaker 2:
וואו איז דא עבירות און מצוות?
ביאור: “זכיות ועוונות” – נישט “מצוות ועבירות”
Speaker 1:
יא. “כל אחד ואחד מבני אדם יש לו זכיות ועוונות” – האט זכיות און עוונות. אה, יעצט גייט ער זאגן א גרויסע ווארט. ער זאגט נישט “מצוות ועוונות”, “זכיות”. זכיות איז מער כולל ווי מצוות. ס’מיינט מסתמא גוטע מידות און גוטע דעות. אונזערע חדר זאכן מצוות און עבירות, עוונות מיינט אויך נישט נאר אן עבירה. עוונות איז זייער ענליך צו עבירה, אבער לאמיר טייטשן וואס איך מיין.
עס הייסט, אפילו אין חדר, אויך אין לשון חכמים, ווען מ’זאגט מצוות און עבירות, אבער ליטעראלי, מצוות איז טייטש וואס דער אייבערשטער האט באפוילן, און עבירות איז טייטש וואס מ’איז עובר אויף דעם באפעל. רייט, אבער ס’איז נישט דווקא די איינציגסטע וועג ווי זאכן ווערן שלעכט. אונז זאגן, אויף יעדע גוטע זאך זאגן מיר ס’איז א מצוה. ס’שטייט אין גמרא “מצוה לעשות”, ס’מיינט נישט אז דער אייבערשטער האט באפוילן, ליטעראלי, ס’מיינט צו זאגן דאס איז א גוטע זאך, דער אייבערשטער האט עס געדארפט באפעלן, ווייל ס’איז א מצוה. אבער זכיות און עוונות איז מער אזוי ווי די כלליות’דיגע זאך.
די פארקערט פון זכיות וואלט מען געזאגט חובות. זכות מיינט א פלאס, א קרעדיט, און חובה איז א מיינוס, איז א דעפיציט. אבער דער רמב”ם מיינט, לויט די נוסח, אז ס’איז א חשבון, א באנק אקאונט. אבער ס’קען זיין אז דער רמב”ם מיינט מער, ער זאגט זכיות און עוונות ווייל אפשר מיינט ער מער ווי מצוות פער סע, אזוי ווי אין דעם איז אריינגעקלאודעט מעשי טובים און נאך זאכן.
איך מיין אז דאס איז די לשון פון די גמרא, זכיות און עוונות, אפשר איז דאס נישט אין די נוסח. מ’דארף עפענען די וואס ברענגען די מקורות און מ’וועט זען. אויב איך געדענק, איך מיין אז די לשון “יעדער מענטש האט זכיות און עוונות” דאס שטייט נישט אין די גמרא, דאס איז א חידוש. ווייל די גמרא זאגט אז ביי צדיקים זענען מרובים זכיות. אבער איך מיין אז די לשון “מי שזכיותיו מרובין מעוונותיו” קען זיין אז ס’איז פשוט די לשון פון די… יא, “עוונותיו יתירות על זכיותיו” שטייט אין לשון חז”ל. איך זע נישט יעצט די נוסח, אבער ס’קען זיין אז ס’איז פשוט געקומען פון די לשון פון די גמרא. שטייט אין די גמרא דאך אנדערש, עוונות און זכיות, ס’איז די לשון הגמרא. אקעי, סאו דאס איז די שורש.
דער רמב”ם’ס חילוק: צדיק, רשע, בינוני
זאגט דער רמב”ם, כל אחד ואחד מבני אדם האט ביידע, יש לו זכיות ועוונות. יעצט קומט אן אינטערעסאנטע זאך, אז ס’איז דא דריי סארט מענטשן. דאס האבן מיר נישט געוואוסט, מ’קען לערנען די גאנצע תורה און נישט וויסן פון דעם, אז ס’איז דא דריי סארט מענטשן. אז ס’איז דא צוויי ווייסט יעדער, אבער ס’איז דא א דריטע סארט.
יא, מי שזכיותיו יתירות על עוונותיו, איינער וואס זיינע זכיות זענען מער ווי זיינע עבירות, איז א צדיק. איינער וואס זיינע עוונות זענען מער ווי זיינע זכיות איז א רשע. ומחצה על מחצה הוא בינוני.
דער רמב”ם זאגט אונז נישט צו מ’מעסט דאס ביי אן אמאונט פון עבירות, צי ס’איז דא אמאל איין גרויסע עבירה וואס איז ערגער ווי א באנטש קטנות. ער זאגט נישט קלאר, ער גייט זאגן בפירוש שוין אין די ענד, און נאך אין די אנדערע דא, יא יא יא, ער גייט דיר זאגן.
די פוינט אבער איז א זייער וויכטיגע יסוד. ס’איז דא דריי סארטן מענטשן, אקעי? לגבי דעם, אפשר לגבי אנדערע ענינים איז דא אנדערע סארט מענטשן. ס’איז דא דריי סארטן אידן, דריי סארטן מענטשן. ס’איז דא א צדיק, א רשע, און א בינוני.
דער בינוני איז לכאורה די שווערסטע צו פארשטיין, ווייל ס’איז נישט מעגליך צו טרעפן איינער וואס האט פונקט געטון 51 מצוות און 49 עבירות. ממילא מוז מען זאגן אז ס’מיינט עפעס א מער כלליות’דיגע…
Speaker 2:
ס’איז דא א בינוני בינוני, נישט קיין עקזעקט בינוני.
Speaker 1:
איך ווייס די זאך, אבער דאס איז דער חידוש. א נארמאלער מענטש, דאס איז דער סדר העולם. איך קען דיר זאגן, כמעט יעדער נארמאלער מענטש, אפשר איז דא א צדיק גמור איינס אין דער וועלט. וויפיל איז דא? וואס איז דער נארמאלער סדר? א צדיק גמור, א בינוני, וואס איז אין אונזער לענגווידזש א צדיק, אדער א רשע.
וואס עס שטייט דא איז אז דער נארמאלער סדר איז אז מען האט מצוות און עבירות. און ממילא, ווער עס האט מער מצוות, דאס איז א צדיק. ווען איינער זוכט א צדיק צו גיין צו פארן צו אים אויף יום טוב, דאס מיינט איינער וואס האט מער מצוות ווי עבירות – א גרויסע זאך, ווייל מ’זאל יעדער איינער טוט טאקע אסאך מצוות, אבער ער טוט אויך אסאך עבירות. סאו איינער וואס האט מער…
דיגרעסיע: גאוה און עבירות
Speaker 2:
ס’איז דאך דא די חובת הלבבות וואס זאגט אז מ’זאל זיך נישט צולאזן מיט עפעס וואס איז ערגער ווי עבירות, און דאס איז גאוה. נו, איינער פון די רבנים זאגט אז אונטער דעם בעט מען דאך “מחה עונותינו”, ווייל אויב מ’האט גארנישט קיין עבירות, וועט מען דאך האבן גאוה.
Speaker 1:
אה, שיין. ווען מ’האלט דארט, ווייסטו וואס מ’האלט דארט. יא.
“וכן המדינה” – א שטאט אלס אן ענטיטי
סאו זאגט דער רמב”ם, “וכן המדינה”. ס’איז דא א וועג פון אן קוקן יעדן מענטש עקסטער. יא, מענטשן זענען דאך עולם קטן, יא? מ’קען אן קוקן דעם מענטש, און מ’קען אן קוקן די מדינה, די רשות. ס’איז דא א זאך וואס מ’רופט “פרט”, ס’איז דא א זאך וואס מ’רופט “כלל”. א שטאט איז אויך א גרויסער מענטש. א שטאט האט א דין לעצמה. ס’איז דא א מושג “שטאט”. א שטאט איז נישט נאר א באנטש פון אינדיווידזשועלס, נאר ס’איז עפעס א דין פון א שטאט. ס’איז דא א זאך ווי א שטאט, ס’איז א one entity פון א שטאט. און מ’קוקט אויב די שטאט איז א גוטע שטאט.
אויב די זכות פון כל יושבי העיר מרובין על עוונותיהם, צווישן אלע תושבים איז דא מער זכויות ווי עבירות, איז זו עיר צדקת, איז עס א שטאט וואס איז א צדיק. ואם עוונותיהם מרובין, הרי זו רשעה, איז עס א שלעכטע שטאט, א שטאט פון רשעים.
Speaker 2:
וואס איז עס? א בינוני שטאט איז נישט דא?
Speaker 1:
אינטערעסאנט. א בינוני שטאט איז דאך שוין נאך שווערער מאטעמאטיקל אנצוקומען צו א בינוני פון א שטאט. אבער כנראה…
אזוי ווי ס’איז פארשניידט, ס’איז מיר אינטערעסאנט אז ער זאגט נישט אז ס’איז דא א בינוני שטעג. אפשר געווענליך… א מענטש איז נוגע, ווייל אויב זעט ער אז ס’איז דא א בינוני, דארף ער זיך שנעל פוש’ן צו איין זייט.
Speaker 2:
נו, שטייט דאך “ירוץ כצבי קל כנשר”, ס’איז נישט בינוני.
Speaker 1:
ס’שטייט יא, די זעלבע ברייט וואס ער גייט בינוני. אה, יא, מ’דארף זען אז די גאנצע וועלט איז אזוי ווי ביי די בריק פון זיין רבי זכרונו לברכה. אפשר מיינט ער ס’איז ריזיג.
דין פון א שטאט און די גאנצע וועלט – שיקול זכויות ועוונות אין א קאלעקטיוו
הלכה ד: א שטאט אלס אן אייגענע ענטיטי
א שטאט איז אויך א גרויסער מענטש. א שטאט האט א דין לעצמו. דא האסטו א מושג פון א שטאט. א שטאט איז נישט נאר א באנטש פון אינדיווידזשועלס, נאר ס’איז עפעס א דין פון א שטאט, וואס איז א… דו האסט אזעלכע זאכן ווי א שטאט. ס’איז א one entity פון א שטאט. און מ’קוקט אויף די שטאט, צו די שטאט איז א גוטע שטאט.
אויב די זכות פון כל יושביה מרובין על עונותיהם, אז צווישן אלע תושבים איז דא מער זכיות ווי עבירות, איז זי עיר צדקת, ס’איז א שטאט וואס איז א צדיק. ואם עונותיהם מרובין, הרי זו רשעה, איז עס א שלעכטע שטאט, א שטאט פון רשעות.
קשיא: פארוואס איז נישטא קיין בינוני שטאט?
פארוואס זאגט ער נישט אז ס’איז דא א בינוני שטאט? ס’איז דאך א בינוני שטאט, איז דאך נאך שווערער צו אנקומען צו א בינוני פון א שטאט.
אלזא, אויב דו וועסט מיר פרעגן, איז מיר אינטערעסאנט פארוואס ער זאגט נישט אז ס’איז דא א בינוני שטאט. אפשר געווענליך איז א מענטש נגוע, ווייל אויב זעט ער אז ער איז א בינוני, דארף ער זיך שנעל פושן צו איין זייט. ס’שטייט דאך “יראה כל אדם כאילו הוא מחצה על מחצה”. ס’שטייט יא, די זעלבע ברייתא גייט גיין… אה, יא, מ’דארף זען אז די גאנצע וועלט איז אזוי ווי ביי די ברעיק פון זיין רבי עונות. אפשר מיינט עס צו זאגן אז א שטאט, איך טראכט, איך ווייס נישט, א שטאט געווענליך איז א שטאט אדער א צדיק אדער א רשע.
תירוץ: א שטאט קען נישט בלייבן בעלענסד
איך וועל דיר זאגן, דער רמב”ם האט דאך געזאגט אז די מנהג בני העיר צו ווערן נמשך. סאוי אויב א שטאט האט רוב שלעכט, ס’גייט כמעט נישט בלייבן בעלענסד, ווייל אויב איז עס צדיקים גייט דאך די מענטשן ווערן צדיקים, גייט עס זיין צדיקים. אויב איז עס רשעים גייט עס ווערן רשעים. ס’איז זייער שווער אז ס’זאל זיין בעלענסד, ווייל מ’גייט דאך נמשך ווערן נאך די רשעים. אויב איז דא גענוג רשעים אז ס’זאל זיין ביז פופציג פראצענט, וועט עס ווערן ניינציג פראצענט.
פארוואס זאלן זיי נישט נמשך ווערן נאך די צדיקים, אז ס’זאל ווערן ניינציג פראצענט צדיקים? ניחא, אין הכי נמי, וועט עס זיין א צדקת. אבער ס’איז זייער שווער אז ס’זאל בלייבן א בינוני שטאט, ווייל מ’ווערט דאך נמשך נאך די אנדערע מענטשן. אינטערעסאנט. אויב דאס איז ריכטיג, איז אינטערעסאנט צו טראכטן וועגן דעם, אז א שטאט געווענליך איז נישט מחצה על מחצה. ניין, ווייל מ’ווערט שטארק נמשך, יא.
דין פון די גאנצע וועלט
אקעי. וכן כל העולם כולו, אויך אויף די וועלט איז דא א וועג פון קוקן אויף די גאנצע וועלט. איז די וועלט א פלאץ פון מער עבירות אדער מער מצוות? ס’איז אין אנדערע ווערטער א גרויסע חידוש. דאס הייסט, חוץ דעם וואס א מענטש באלאנגט פאר זיך, אליינס ער דארף מאכן זיכער אז ער איז א צדיק, באלאנגט ער אויך צו א שטאט. מען דארף מאכן זיכער, וואס איז די נפקא מינה צו די שטאט איז א צדיק? ווייל ער זאל נישט ווערן אזוי ווי סדום. אויך, חוץ פון דעם, באלאנגען מענטשן צו די גאנצע וועלט. אז א מענטש זעט אז די וועלט איז רוב רשעים, אויב דו וועסט האלטן אז די וועלט איז רוב רשעים, דארפסטו וויסן אז די וועלט וואלט חרוב געווארן.
אזוי זאגט דער רמב”ם, אז אויב די וועלט איז רוב רשעים, געט עס חרוב ווערן. אונז זענען מיר געוואוינט צו טראכטן, למשל, אז רוב גוים זענען רשעים. ס’קען נישט זיין, ווייל דעמאלטס וואלט די וועלט שוין לאנג חרוב געווארן. אזוי ווי ס’איז דא א דין אז אויב איז די שטאט שלעכט זאל מען אנטלויפן פון די שטאט, אויב איז די וועלט שלעכט, איז “מחה נא מספרך”, מעק מיך אויס פון דיין לעבן.
גוט, נו, די נעקסטע הלכה, איך מיין די נעקסטע הלכה וואס ער גייט זאגן אז די וועלט ווערט חרוב, איז משמע אז אויב די וועלט איז נישט חרוב, איז א סימן אז ס’איז נאך דא גוטס אויף די וועלט. נישט נאר דא גוטס, אז ס’איז רוב גוטס.
הלכה ד (המשך): “מיד הוא מת ברשעו”
זאגט דער רמב”ם: “וכן אדם שעוונותיו מרובין מזכיותיו, מיד הוא מת ברשעו, שנאמר ‘על רוב עוניך'”. וואס שטייט אין פסוק? דער רש”י מיינט, איך מיין, סתם אזוי קלערט מען אז “רוב עוניך” מיינט אז ער האט אסאך עבירות. אבער דער רמב”ם זאגט אז “רוב” מיינט רוב. אבער וואס שטייט דארט פאר דעם? “הינך מת על רוב עוניך”? עפעס אזא, לאמיר נאר זען, עפעס שטייט, “כי תוכח מוסר אכזרי על רוב עוניך”. יא, ס’קומט זיך דיר אן עונש “על רוב עוניך”. זאגט דער רמב”ם אז “רוב” מיינט רוב.
“וכן מדינה שעוונותיה מרובין על זכיותיה, מיד היא אובדת”. די שטאט ווערט אובד. אזוי ווי מ’זעט דאך קלאר אז דאס איז געווען די מעשה מיט סדום. סדום איז געווען אן איינמאליגע זאך פון א שטאט וואס ס’איז געווען עוונותיה מרובין, און מ’האט אויסגעהארגעט די שטאט, שנאמר “זעקת סדום ועמורה כי רבה”. “רבה” מיינט אויך רוב, אז ס’איז געווארן א רוב. די “זעקה”, די “זעקה” מיינט דא די רשעות, איז געווען א רוב.
קשיא: די צען צדיקים פון סדום
ס’איז זייער אינטערעסאנט, ווייל ס’איז דאך געווען אין סדום אפאר צדיקים. אברהם אבינו האט דאך געהאט די גאנצע וויכוח דארט מיט’ן אייבערשטן, די צען צדיקים, און אפילו ווייניגער ווי דעם וואלט געהאלפן. ס’איז זייער שווער. אקעי, אפשר איז דא נאך א חשבון, אדער אפשר איז דעמאלטס געווען די ווארט אז “at least” די צען צדיקים זאלן געראטעוועט ווערן. אקעי, אבער די צען צדיקים קענען נאך מטה זיין די רוב, מאכן אז די רוב זאל זיין אויף זייער זייט.
דין פון די גאנצע וועלט – דור המבול
וכן כל העולם כולו, אם היו עונותיו מרובין, אויב די גאנצע וועלט איז פול מיט רוב עבירות, מיד הם נשחתים, אזויווי ס’איז געווען טאקע די מעשה ביי די מבול, שנאמר “וירא ה’ כי רבה”, ביי די אלע דריי שטייט “כי רבה”, אז די רעת האדם איז געווען מער ווי די גוטס אויף די וועלט, דארף מען עס איבערדרייען.
אפילו אויב מיר זאגן אז די פשוט’ע טייטש, ווי דו האסט גע’טענה’ט, אז “רוב” מיינט נישט רוב להוציא מיעוט, ס’מיינט אסאך, קען איך אלץ זאגן אז ס’מיינט רוב. ווייל וואס מיינט אסאך? וואס הייסט אסאך? וואס איז צופיל עבירות? אזוי ווי דו האסט געפרעגט עבירות, זייער גוט. מער עבירות מיינט כפשוטו, מ’זאל זיין א צדיק וואס האט מער זכויות ווי עבירות. אבער וואס איז פשט פון אסאך עבירות? אסאך עבירות איז מער וויפיל מ’דארף. נארמאל איז צו האבן אביסל ווייניגער ווי רוב. צופיל איז מער ווי רוב.
דיסקוסיע: צוויי פירושים אין “מיד הוא מת ברשעו”
מ’דארף אבער טראכטן, ווען דער רמב”ם זאגט “מיד הוא מת ברשעו”, צו מיינט ער צו זאגן אז ס’געשעט אן עונש און ער שטארבט, און אויב מ’זעט עס נישט איז פשוט אז ס’איז א געוויסע הסתרת פנים און די שכר ועונש פון א מענטש איז נישט אזוי שטארק אקטיוו? אדער מיינט ער צו זאגן אז דער מענטש זינקט אריין ברשעו, אויף וויל מען עס מאכן אזוי, “מת ברשעו” – ער שטארבט אריין אין זיין רשות, ער האט נישט קיין וועג צוריק, ער פארלירט זיין בחירה? אזויווי דער רמב”ם זאגט אין אנדערע פלעצער, אז ווען א מענטש טוט זייער אסאך עבירות נאך א לאנגע צייט, פארלירט ער די בחירה. ודאס מיינט דאך אז ער איז מת. די נשמה ווערט דאך פארלוירן, די נשמה איז מת.
דער ראב”ד’ס קשיא: מ’זעט נישט אז רשעים שטארבן גלייך
דער הייליגער ראב”ד האט גלייך געפרעגט טאקע א קשיא אויפ’ן רמב”ם, “לא כמו שסובר”, דער רמב”ם האט דאך געבויט אויף די גמרא, לאמיר געדענקען. די גמרא זאגט אין ראש השנה “רשעים נחתמין לאלתר למיתה”. דאס הייסט, דער רמב”ם זאגט “לאלתר למיתה” – ער שטארבט גלייך. זאגט דער ראב”ד, “אבער מ’זעט דאך נישט אזוי”. תוספות אין ראש השנה, און נאך פלעצער, פרעגט גלייך אויף די גמרא, “והא רואים שרשעים אינם מתים”. דא זעט מען פון תוספות אז מ’קען פרעגן א קשיא פון ריאליטי אויף די גמרא. די גמרא זאגט, מ’זעט דאך אבער אז ער לעבט נאך. מוז מען זאגן א תירוץ.
סאו דער ראב”ד זאגט אז ווען ס’שטייט “נחתמין לאלתר”, מיינט נישט אז ער שטארבט גלייך. ס’מיינט אז ס’איז נגזר דינו נחתם גלייך אז ער וועט שטארבן. ער שטארבט, מ’ווענדט צו די דין. ער האט נאך אפשר א ירידת פנים אין א געוויסע צייט.
ס’איז אינטערעסאנט, מ’קען קודם כל אבער טראכטן אז קען זיין אז איראן איז דאך אויך אזא מין, ווייל דער רמב”ם זאגט דאך אז איינער וואס איז מודה בעבודה זרה איז כופר בכל התורה כולה, דאך מוכרח אז ער האט עבירות מרובין מזכויותיו, איז ער מת ברשעו.
דוגמא: שלעכטע סאסייעטיס פאלן צום סוף
מ’דארף אבער טראכטן אויך אז שלעכטע לענדער פאלן דיך טאקע צום סוף. למשל נאצי דייטשלאנד, סאו אויב איינער קוקט אלעס אן נאר נעטשורעל, אקעי, ס’איז געווען א מלחמה. בוט דאס איז געווען א וועג וואס דער אייבערשטער האט געמאכט אז מיד יאבדו, דאס מיינט ער איז געווארן מער און מער משוגע, און זיינע עבירות האבן אים געטראגן ביז ער האט זיך אנגעהויבן מיט גרעסערע לענדער, ביז ער איז טאקע געווען מעביר מן העולם און די לאנד איז געווארן אויסגעריסן. אזוי געשעט צו אלע שלעכטע סאסייעטיס, זיי האלטן נישט אן זייער לאנג, צום סוף ווערן זיי אויסגעריסן, ווייל די עבירות וואס מ’טוט איז נישט סאסטעינעבל.
דיסקוסיע: ווי דער רמב”ם פארשטייט “מיד”
יא, אבער לאמיר, דו האסט מיך געמאכט טראכטן, ס’איז דא א תוספות וואס האט אן אנדערע תירוץ, איך געדענק, תוספות זאגט אז ס’מיינט בעולם הבא בכלל, דער מענטש לעבט לאנג און חיים. בוט איך מיין אז מ’זעט נישט אז דער רמב”ם זאגט די תירוץ, מ’זעט נישט בכלל אז דער רמב”ם האט געשנייט בכלל די קשיא. דער רמב”ם זאגט א פסק הלכה, דער רמב”ם האט אויך געלעבט אין עולם הזה, ער האט געוואוסט אז נישט יעדע שטאט וואס האט איין מער עבירות שטארבט גלייך די גאנצע שטאט. לכאורה דער רמב”ם מיינט צו זאגן אז אזוי איז דער דין. פראקטיש וואס געשעט איז נאך אן ענין. איך מיין דער רמב”ם מיינט כפשוטו, ער גייט נישט אריין אין די ענין אז דער רמב”ם מיינט אז מיד יאבדו ווייל ס’איז שלעכט. ס’איז מגיע לעולמות, דאס איז דער דין. פראקטיש וויאזוי ס’שטעלט זיך אויס, אויך איינער וואס האט אויך געלעבט, דאס האט געלעבט, ס’איז געווען זייער פארברענגען ווייטער.
חידוש: “רוב” מיינט נישט עקסטרימען
אויך איך מיין אז די נקודה פון די רוב איז זייער א שארפע זאך, ווייל אונז זענען מיר צוגעוואוינט צו טראכטן עקסטרים, נישט נאר אין אלע אונזערע שמועסן וועגן צדיקים און רשעים, איז ער א צדיק אדער א רשע? אפילו א צדיק מיינט נישט איינער וואס טוט קיינמאל נישט קיין עבירה, ס’מיינט איינער וואס גלייבט אז ער איז א צדיק, מיינט אז רוב פון זיינע דעסיזשענס טוט ער די ריכטיגע דעסיזשענס. ווייל רוב עבירות, למשל איינער לייגט נישט ציצית, אקעי, ציצית, איך ווייס אז ס’מאכט אים אויף די מינוט א פרייער מענטש, ער לייגט נישט ציצית.
פארשטייסט, איינער האט טענות אמאל אויף א שטאט, למשל א לידערהייט. מסתמא ווען מ’רעדט פון א שטאט רעדט מען אויך פון פובליק דעסיזשענס וואס די שטאט מאכט, צו זיי האבן אזעלכע געזעצן, צו זיי מאכן אזעלכע מלחמות, וכדומה. סאו וואס מיינט א שטאט וואס איז א צדיק? ס’מיינט נישט אז ער טוט קיינמאל נישט געהארגעט קיין אומשולדיגע מענטש. דאס איז א צדיק גמור, ס’איז נישט נוגע. ס’מיינט אז רוב מאל הארגען זיי די ריכטיגע מענטש, אדער פארשטייסט וואס איך זאג?
יא, איך הער. אקעי. און הכי נמי אויב ס’איז רוב, צום סוף פאלט עס איין, אדער גלייך. דער רמב”ם זאגט גלייך, דער רמב”ם זאגט אבער די לשון גלייך, מיד ימות. ס’איז זייער מדגיש דאס. אזוי ווי מיר האבן שוין פריער גע’טענה’ט וועגן ווען דער רמב”ם זאגט מיד צו ער מיינט אז ער שטארבט גלייך. אה, דו זאגסט אז ס’מיינט כפשוטו.
ווען איז דעמאלטס געווען מיד, האבן עס זיך געוועט שפארט אפ? ווייל מיד וועט ער א נביא. אה. איך האלט אז דער רמב”ם מיינט כפשוטו מיד גלייך, און ער מיינט נישט צו רעדן ווי די ריאליטי. ער מיינט זאגן דעם דין. וואס די ריאליטי איז, דארף מען רעדן עקסטער. אקעי.
הלכה ד (המשך): וויאזוי מעסט מען זכיות כנגד עוונות
אה, יעצט א וויכטיגע זאך. האסטו טאקע געפרעגט א קשיא: וויאזוי מעסט מען דאס? וואס הייסט רוב? רוב מיינט מען אמאונט, אדער… יא?
זאגט דער רמב”ם, בשקול זה אינו לפי מנין הזכויות והעוונות. מען גייט נישט לויט דעם וויפיל מאל מען האט געטון זכיות און עוונות. אלא לפי גודל, נאר ווי גרויס דער עבירה איז.
זאגט ער, יש זכות שהיא כנגד כמה עוונות. עס איז דא אמאל א זכות, א מצוה, וואס איז זייער גרויס און זייער פאולפול. יא? וויאזוי שטייט אין פסוק, יען נמצא בו דבר טוב. עס שטייט אויף דעם זון פון ירבעם. ירבעם האט געטון א סך עוונות, אבער ער האט געטון א דבר טוב. איין גרויסע דבר טוב קען זיין אקעגן א סך גרויסע עוונות וואס ער האט געטון. נישט ירבעם, נאר דער ילד… עקשעלי, יא. דער ילד, ער האט געהאט א זון, וואס דער נביא האט געזאגט ער גייט שטארבן. און ס’שטייט אז מען האט געמאכט א גרויסן הספד און געברענגט… הילכך זה לבדו יבא לירבעם אל קבר? יען נמצא בו דבר טוב אל ה’ אלקי ישראל בבית ירבעם. אהה. אקעי, אפשר מיינט ער איז יא א דבר טוב אליינס.
וואס איז אקעגן… דאס רעדט מען אז… וואס ער איז געטענה’ט אז עס איז דא איין צדיק וואס ער איז גרויס. אן דער שטיבט ער זיין אנדערע ווערטער, ווען מ’רעכנט די צדיקים פון דער שטאט, מיינט אויך שוין מ’דארף מאכן נאמבערס. ס’קען זיין אזא גרויסער צדיק וואס ער מיינט מכריע אויף די גאנצע שטאט.
רייט, ויש עוון שהיא כנגד כמה זכויות. עס איז דא אזא זאך ווי עוונות, וואס זאל זיין זייער העווי עוונות, און ער זאל אראפוועגן, שנאמר וחוטא אחד יאבד טובה הרבה. איין עבירה, איין חטא, וואס זאל מאבד זיין. דער רמב”ם לערנט עס אזוי ווי אין די משקול, ווען מ’איז דן א זכויות כנגד עוונות, קען זיין איין חטא וואס זאל זיין זייער הארב.
חוטא אחד מיינט איין חטא אדער איין זינדיגער, איין חוטא? עס קען זיין איין מעשה פון א חוטא.
נאר דער אייבערשטער קען דאס אפמעסטן
זאגט דער רמב”ם, וויאזוי מעסט מען עס טאקע? ואין שוקלין אלא בדעתו של א-ל דעות. פאר דעם דארף מען האבן דעם אייבערשטער אליין. דער אייבערשטער וואס איז א-ל דעות. וואס ווייסט אלעס, וואס קען אלעס אפמעסטן, ווי היודע איך אורך הזכיות כנגד העבירות, ער ווייסט וויאזוי צו אורר זיין די זכיות כנגד די עבירות.
מסתמא מיינט דער רמב”ם צו זאגן אז ס’איז נישט נאר איין קנה מידה, ס’איז נישט נאר ווי חמור ס’איז, און ס’איז אויך ווי שווער ס’איז פאר דעם מענטש, און ס’איז אויך לפעמים צער, ס’איז דא זייער אסאך זאכן וואס מען נעמט אריין אין קאנסידערעישן, וואס דאס קען נאר דער אייבערשטער אליין.
און אויך לכאורה, איך מיין אז וואס דו האסט געזאגט,
שקילת זכויות ועוונות — נאר דער אייבערשטער ווייסט דעם חשבון, תוהה על הראשונות, און דין ראש השנה
הלכה ג (המשך) — נאר דער אייבערשטער ווייסט וויאזוי צו עורך זיין די זכויות כנגד די עוונות
ער ווייסט וויאזוי צו עורך זיין די זכויות כנגד די עוונות. משמע אז דער רמב”ם מיינט צו זאגן אז ס’איז נישט נאר איין קנה מידה, ס’איז נישט נאר ווי חמור ס’איז, און ס’איז אויך ווי שווער ס’איז פאר דעם מענטש, און ס’איז דא די כולא פון צער, ס’איז דא זייער אסאך זאכן וואס מען נעמט אריין אין קאנסידערעישאן, וואס דאס קען נאר דער אייבערשטער אליין.
און אויך לכאורה, איך מיין איך בין דיר מסביר וואס דו האסט געזאגט, דאס הייסט נישט אז מיר האבן געזען אין א פריערדיגע פרק אז מיר ווייסן וועלכע עבירות זענען קלות וחמורות, יא, כריתות און מיתות בית דין הייסט חמורות וכדומה. אבער ווען מיר רעדן דא אז ס’איז דא אן אפוואגונג כנגד כמה זכויות, מיינט מען נישט כריתות און מיתות בית דין דווקא. קען זיין אז יא, אבער לויט די אייבערשטער’ס חשבונות. ס’איז דא מער חשבונות פאר יענץ.
דיגרעסיע: מעשה מיט רבי איציקל פון פשעווארסק וועגן לאקשן קוגל
פארציילט מען אז רבי איציקל פלעגט אייביג זאגן, רבי איציקל פון פשעווארסק, אז די לאקשן קוגל וועגט מען צו צו די מצוות, יא, דו ווייסט דאך מסתמא, ווייל מען לייגט עס ארויף אויף די וואגשאל פון די מצוות. האט איינער געזאגט, “רבי, אויב אזוי קען איך טון אסאך עבירות.” האט ער געזאגט, “אבער דו ווייסט נישט וויפיל איינמאל פארפאסן מיין מנחה מנין וועגט.” דו ווייסט נישט. דאס איז געווען צו זאגן אז ס’איז לפי גודלו, דו ווייסט נישט. קען זיין אז א באנטש לאקשן קוגל וועגט אזוי ווי א קליינע מצווה דרבנן, א הונדערט יאר לאקשן קוגל… אקעי, לאקשן קוגל איז דאך בעצם א מצווה פון עונג שבת, ס’איז נישט עפעס א… די שאלה איז, דו זאגסט, ווי גרויס איז די מצווה, לויט וואס וועגט מען עס? האט יענער געמיינט, נעבעך, אז דער רבי מיינט בגשמיות, אז א גראבע קוגל וועגט… דו כאפסט נישט אז די עבירות האבן אויך א וואג.
ס’איז דא אנדערע צדיקים האבן געזאגט אז מען וועגט די וואג וואס מען פארט צום רבי’ן מיט די מידע בלאטע וכו’. ס’איז אמת, אבער ס’ברענגט נאר ארויס אז מ’דארף דאך אלץ האבן די דעות של אל דעות. אל דעות ה’ ולא נתכנו עלילות. דאס מיינט אז דער אייבערשטער פארשטייט די דעות פון די מענטשן, יא, ער ווייסט פונקטליך… ס’איז דאך די זעלבע זאך, דער אייבערשטער איז בוחן כליות ולב, דער אייבערשטער ווייסט וואס גייט פאר אין דעם מענטש, ממילא ווייסט ער אז אסאך מאל קען איין מצווה קומען פון זייער א טיפע פלאץ מיט א גרויסע התגברות וכדומה.
הלכה ד — תוהה על הראשונות: ווער עס האט חרטה אויף זיינע מצוות פארלירט אלץ
זאגט דער רמב”ם ווייטער. איך מיין דער קשר דא איז, אז איינמאל מיר פארשטייען אז מצוות וועגט מען אפ, און ס’איז דא מצוות האבן מער חשיבות און ווייניגער חשיבות, און ס’ווענדט זיך נישט נאר אין זייער קאטעגאריעס, ס’איז א קריאת שמע שעל המיטה, ס’איז אן ענין, א לויזע ענין, ס’האט צו טון אויך וויאזוי דער אייבערשטער שאצט עס. יא, איך מיין דאס איז די קשר צו וואס קומט אריין.
זאגט ער, כל מי שמתחרט על המצוות שעשה — מ’האט גערעדט וועגן תשובה פון עבירות, דא טוט זיך איינער תשובה אויף מצוות. ס’איז דא, מען פרעגט אייביג וויאזוי מען רופט איינעם וואס איז פארקערט פון א בעל תשובה, ער טוט תשובה אויף זיינע… מ’רופט אים “תוהה על הראשונות”. ס’איז דא די חברה וואס זענען א תה”א, זיי האבן זיך גערופן א תה”א, מען דארף זיי זאגן אז זיי הייסן… אזא איינער הייסט א תוהה על הראשונות. ס’איז אן אנדערע…
ס’איז דא די רמב”ם, כל מי שמתחרט, איינער וואס איז… איינער וואס האט חרטה על המצוות שעשה, ותוהה על הזכיות. ס’איז אינטערעסאנט, ווייל “תוהה” קען מען מיינען ער וואונדערט זיך אזוי, ער האט צוויי קשיות, ער ווייסט אז ס’איז טאקע געווען א גוטע זאך. איז דאס מער אפילו ווי איינער וואס זאגט אזא קלארע… “שוין, האלאו, דו וואס דו ביסט שוין מחמיר מיט אמאל.” אבער דער רמב”ם גייט זאגן קלאר וואס… דער רמב”ם איז שוין נישט… ווייל ער איז א ירא שמים, ער טראכט אז ס’איז נישט געווען בשלימות. ער מיינט צו זאגן, ער וואונדערט זיך צו ס’איז בכלל געווען א גוטע זאך, ער איז מער נישט מחשיב זיינע מצוות. אבער ס’מיינט ער מאכט די מסקנא.
ואומר בלבו, ער זאגט אין הארץ, ומה הועלתי בעשייתן, אילו לא עשיתין. אפשר איז עס בכלל נישט געווען… איך האב עס נאר געטון ווייל מיין מלמד האט מיר געהייסן, איך ווייס שוין וואס ער האט די ריפערקאשנס. איך מיין אז “אילו” איז טייטש “הלוואי”. אה, הלוואי וואלט איך עס נישט געטון. איך געדענק אז ס’איז דא א פאר פלעצער אין חז”ל אז די ווארט “אילו”… “מי יתן”, יא, ער טייטשט אזא יא”פ פשוטה. אילו יחפרו בדרך תתום, הלוואי. יא, ער טייטשט יא”פ פשוטה. אה, איז דא א פאר פלעצער וואס מען זעט אז “אילו” איז נישט א “אויב”, נאר “אילו” איז א הלוואי. הלוואי וואלט איך עס נישט געטון.
וואס טייטש חרטה
ביי די וועי, יעצט זעט מען וואס טייטש חרטה. זיי האבן זיך געמוטשעט וואס טייטש “מתחרט על עבירות”. איך האב געוואלט זאגן דאס, אבער א חרטה איז “הלוואי וואלט איך עס נישט געטון”.
הרי זה איבד את כולן, פארלירט ער די מצוות, ער פארלירט די זכיות. ואין מזכירין לו שום זכות בעולם. מען דערמאנט מער נישט די זכות וואס ער האט געהאט. דאס איז די אפאזיט פון וואס מ’האט געלערנט ביי די זעלבע ראש פרק. אה, יא, אפילו רשע גמור שחטא כל ימיו, מ’האט געזאגט “אין מזכירין לו שום עוון”, זעלבע זאך, מי שתוהה על הראשונות. שום זכות בעולם, שנאמר וצדקת הצדיק לא תצילנו ביום פשעו. ווען ס’הייבט זיך אן א טאג פון פשע, אויב ער האט תשובה געטאן אויף די מצוות, דעמאלטס איז ער א רשע גמור און ער האט נישט קיין איין מצוה.
פראקטישע אנווענדונג: מען דארף מחשיב זיין די מצוות וואס מען האט אמאל געטאן
דאס איז א זייער וויכטיגע הלכה צו געדענקען אלעמאל. איך ווייס אז איך האב געזאגט אז איך מיין נישט די חסידישע שמועסן, אבער אסאך מאל א מענטש קען טראכטן, “איך בין געווען תמימות’דיג, איך האב דאך געטאן מצוות, איך האב געמיינט אז עס איז גארנישט, אדער איך האב עס סתם געכאפט.” ער זאגט, אפילו ער זאגט, “איך פארשטיי בעסער וויאזוי צו טאן מצוות,” דארף מען שטארק מחשיב זיין די מצוות וואס ער האט אמאל געטאן, און ער האט נישט די זכות.
הלכה ה — שקילה בשעת מיתה, יעדע יאר, און ראש השנה
זייער גוט. ביז יעצט האבן מיר געלערנט די עצם, איך גיי אריינגיין מער אין פרטיות ווען עס איז די ספעציעלע זמן פון שקילת חטאים ועוונות, אדער אויך ווען נישט נאר דער אייבערשטער טוט עס, נאר ווען דער מענטש דארף עס טאן. ווייל דער אייבערשטער טוט עס, איז דא א משקל באופן כללי, און אויך א משקל יעדע יאר. עס איז דא איינמאל אין לעבן, אדער אפשר יעדע מינוט. פריער וואס איך האב געלערנט האב איך געזאגט אז עס איז יעדע מינוט, און איך האב געזען אז יעצט שטייט די זעלבע זאך. אויך איז דא יעדע יאר, עס איז דא איינמאל א יאר אזא סארט מעסטער.
ס’איז דאך ביי תשובה אויך אזוי, מ’דארף אייביג טאן תשובה, און עס איז דא ספעציעלע טעג וואס איז גוט פאר תשובה. אויך דארף מען אייביג שוקל זיין. דאס איז נישט עכט א חילוק, ס’איז נאר “יופיע לדבר” אז עס איז נאך בעסער, “יופיע ביוסף”. דא מאכט עס סאונדן מער עכט, דא סאונדט עס אז ס’איז ממש אן עכטע, ס’איז דא א דין טאקע.
אקעי, שוין. זאגט דער רמב”ם, כשם ששוקלין עוונות אדם וזכיותיו בשעת מיתתו, אזוי ווי בשעת ווען א מענטש שטארבט איז דא עפעס א שכר ועונש, א דין וחשבון, און דעמאלטס שעצט מען אים.
קשיא: וואו האט מען געלערנט פון בשעת מיתה?
אבער איך פארשטיי נישט, וואו האט מען געלערנט פון בשעת מיתה? ס’האט זיך יעצט גערעדט פון… מ’גייט מיט מיתה ברורה, איז דאס נישט בשעת מיתה? אפשר בשעת מיתה? נאר דאס האבן מיר נישט, מ’האט דאך דעמאלטס געהאט א חיים. איז דאס איז אינטערעסאנט דאס וואס מ’גייט יעצט טראכטן, ווייל מ’האט דאך געלערנט אז יום מיתה של אדם איז מכפר. מיתה של אדם איז די צייט וואס מ’מאכט די שקילת שכר ועונש.
ניין, דאס איז אן אנדערע ווארט. איך מיין אזוי צו זאגן, ס’איז דא צוויי וועגן וויאזוי מ’קען לערנען בשעת מיתה. מ’קען לערנען בשעת מיתה מיינט ווען דער מענטש שטארבט, אזוי ווי מ’זאגט אלעמאל, ער גייט אין בית דין של מעלה, און מ’איז דן צו מ’זאל אים שיקן אין גיהנם אדער גן עדן. לכאורה רעדט נישט דער רמב”ם פון יענץ, ווייל יענץ איז דאך א דין אויף א מענטש פאר מיתה, ווייל פאר מיתה האט מען אים דאך געדארפט האבן שוקל געווען און מחליט געווען אז ער דארף שטארבן. לכאורה בשעת מיתה מיינט יעדן טאג, אויב ער איז געשטארבן איז עס בשעת מיתה געווען, אויב ער איז נישט געשטארבן איז עס נישט בשעת מיתה געווען.
אה, דו מיינסט צו זאגן אזוי ווי ס’שטייט אז יעדע נאכט גייט די נשמה ארויף?
איך ווייס נישט וויאזוי מ’איז מברר יעדע סעקונדע, יעדע טאג. איך מיין, חוץ פון דעם, זאגט ער כך, ובכל שנה ושנה שוקלין עונות כל אחד ואחד מבאי עולם עם זכיותיו. יעדע יאר איז מען שוקל די עבירות פון יעדן מענטש פון באי עולם, נישט “כל באי עולם עוברים לפניך כבני מרון”, נאר דאס איז די לשון פון די משנה, יא, יעדער איינער עקסטער. ס’איז די גאנצע וועלט, אבער יעדער איינער עקסטער. עם זכיותיו ביום טוב של ראש השנה.
קשיא: איז ראש השנה נישט דא קיין דין אויף מדינות?
אינטערעסאנט, ראש השנה איז נישט דא קיין דין אויף די כלל מדינות? ס’שטייט דאך יא, “על המדינות בו יאמר”, זאגט מען דאך אין די זכרונות. וואס שטייט דארט? אז מ’קומט מיט… מ’שטראפט אפ די מדינה פאר זייערע עבירות. “על המדינות בו יאמר, איזו לחרב ואיזו לרעב”, בעיסד אויף די עבירות פון די גאנצע שטאט, אדער… אקעי.
ניין, ס’איז אינטערעסאנט, דער רמב”ם ברענגט טאקע די לשון המשנה, ס’איז טאקע דא, אז מ’איז דן יעדן מענטש עקסטער. אבער לכאורה דארף מען זאגן אז ראש השנה איז מען אויך דן די… אפשר כל באי עולם מיינט אינקלודעד די מדינה. די מדינה איז דאך געמאכט פון מענטשן סך הכל. יא.
דין צדיק, רשע, ובינוני
איז אזוי, מי שנמצא צדיק נחתם לחיים. מ’איז אים חותם לחיים, ס’טייטש נכתב ונחתם. ס’איז א משל, אזוי ווי ווען א מלך מאכט א גזירה איז דא א כתב מיט א חתימה. יא. ומי שנמצא רשע נחתם למיתה. ווייל דאס זאגט דער רמב”ם, יא, כלאחר נכתב. ער זאגט נישט מיד. ניין, אבער ס’איז אינטערעסאנט, ווייל געווענליך ווייסן מיר אז די חתימה איז ביום הכיפורים, און ראש השנה רופט מען אן דעם לשון כתיבה, “נכתב”, און נאך דעם יום הכיפור איז “נחתם”. ניין, אונז ווייסן… ניין, זיי האבן אים נישט געניצט גלייך דעם לשון “נכתב”.
דיסקוסיע: דער לשון “נחתם” אויף ראש השנה
ווייט, וועל, דאס איז דער פשט פון די ברייתא וואס די גמרא… דאס איז דער איינציגסטער פלאץ וואס ס’שטייט אז ראש השנה איז דא א כתיבה און יום כיפור איז א חתימה פאר יעדן. קודם כל, יענץ רעדט פון די בינונים. אה, אזוי ווי דו זאגסט, תולה. אונז זענען א תוקע, אין אנדערע נוסחאות שטייט טאקע אז ראש השנה כותבין, און מיר זאגן “וכו’ חותמין” וכו’. אבער איך מיין אז יענץ איז אדער געבויט אויף דעם וואס מיר שטעלן זיך פאר אז מיר זענען בינונים, אדער איז דא אן אנדערע שיטה אז ס’איז טאקע אזוי. אבער איך מיין אז דער פשט פון די ברייתא, פון די גמרא, איז אז… יא, ביי די וועי, מיר זאגן אויך, מיר זאגן ראש השנה טובה תכתב ותחתם. ראש השנה ביינאכט, על הצד אז דו ביסט א צדיק.
מי שנמצא צדיק נכתב לחיים, מי שנמצא רשע נכתב למיתה, והבינוני תלוי לו עד יום הכיפורים. יעצט האט ער די צען טעג וואס מ’פאדערט אסאך תשובה, און מ’קוקט, אם עשה תשובה נכתב לחיים, אם לאו נכתב למיתה. דאס איז זייער אינטערעסאנט, ווייל דא איז די קשיא וואס אנדערע האבן געפרעגט, וויאזוי איז דא מענטשן וואס לעבן?
קשיא: וויאזוי לעבן רשעים?
דאס איז די קשיא? די קשיא פון די ראב”ד? ניין, ניין, די קשיא איז… גראדע יענץ איז נישט קיין קשיא, יענץ איז נאר א קשיא אויב דו מיינסט אז ס’איז דא רשעים. דרך אגב, איך האב אן אנדערע תירוץ אויף די ראב”ד’ס קשיא. אבער מיר איז איינגעפאלן אן אינטערעסאנטע תירוץ אויף די קשיא, אז מיר האבן געלערנט אין הלכות עירובי תחומין אז מ’מאכט נישט דריי שטעט אויפאמאל אן עירוב תחומין, ווייל ס’וואלט געווען א גרויסע לטע. “פן תרבה עליך חית השדה”. יא, וגרשתמו מעט מעט פן תרבה עליך חית השדה. דער אייבערשטער וויל אויך נישט אז אין יעדע קאמיוניטי זאל עס ווערן צו האלב, די וועלט וואלט געווארן א חורבן. שטעל דיר פאר, יעדע יום הדין ארום ווערט א מגפה און ס’שטארבט אויס א ריזיגע פראצענט פון יעדע קהילה, ס’וואלט געווען א גרויסע דיזעסטער. דער אייבערשטער איז מער חס אויף דיר.
יא, וועל, דאס איז די ראב”ד מיט די תוספות, זיי אלע זאגן, “והרי כמה רשעים חיים”. דו ווייסט אז ער איז א רשע, דו ווייסט אז ער טוט נישט עבירות וואס דו ווייסט. אבער ער האט אפשר מער מצוות קעגן דעם.
יא, אבער איך זאג אז ניין, און דער זוהר האט דאך זיין אייגענע ענטפער, וועגן דעם שטייט דאך “ואלה המשפטים”, “דין רזא דגלגולא”, איינמאל מ’ברענגט אריין אזעלכע חשבונות ווי גלגול און נאך זאכן, איז דאך די קשיא… ווערט נישט קיין קשיא.
קשיא: פארוואס דארף א בינוני תשובה טון?
אבער איך ווייס נישט, לאמיר לאזן יענץ. די עטליכע מינוט גניבה. דאס איז דא אן אנדערע קשיא, וואס איז די פשט אז א בינוני זאל שטארבן אויב ער האט נישט געטון תשובה? ביז יעצט האבן מיר געלערנט, וואס איז א בינוני? א בינוני איז א בינוני, ס’איז נישט נוגע גארנישט צו אים. פלוצלונג קומט דאך ארויס אז ער מוז יא תשובה טון.
הלכות תשובה פרק ג: דין הבינוני בעשרת ימי תשובה, תקיעת שופר, וכוח המעשה האחד
קשיא: פארוואס שטארבט א בינוני אן תשובה?
Speaker 1:
אבער איך זאג אז ניין, די קשיא פון עשרת ימי תשובה… אבער דער זוהר האט דאך זיין אייגענע ענטפער, וועגן דעם שטייט דאך “ואלה המשפטים”, דן את רוחו, די גלגולים. איינמאל מ’ברענגט אריין אזעלכע חשבונות ווי גלגולים און נאך זאכן, איז די קשיא ווארט נישט קיין קשיא.
און ווייסן, נישט, לאמיר אפלאזן יענץ, ס’איז עטליכע מהלכים. דאס איז דא אן אנדערע קשיא, פארוואס איז דער פשט אז א בינוני זאל שטארבן און ער האט נישט געטון תשובה? ביז יעצט האבן מיר געלערנט, וואס איז א בינוני? א בינוני איז א בינוני, ס’געשעט נישט גארנישט צו אים. סאדענלי, ס’קומט דאך עשרת ימי תשובה, נישט תשובה געטון, דארף ער שטארבן. פארוואס טאקע א בינוני?
תירוץ א: נישט טון תשובה איז א נייע עבירה
Speaker 1:
ס’קען זיין אז די עבירה פון נישט טון תשובה, דאס וועגט איבער. ס’איז א נייע עבירה. ער, דער בינוני, איז דאך פופציג-פופציג. דאס איז דורכגעגאנגען עשרת ימי תשובה, ער האט נישט געהאט קיין הרהור תשובה, האט אים געמאכט פאר א רשע. אקעי, אזוי איז דא וואס זאגן, אבער מ’דארף… איך פיל אז דא…
תירוץ ב: עשרת ימי תשובה איז ספעציעל פאר דעם בינוני
Speaker 1:
ס’קען זיין אז די גאנצע פוינט פון א בינוני איז אז… אוי, אפשר קען מען זאגן אזוי, די קאנעקשאן פון די גאנצע הלכות עשרת ימי תשובה איז די בינוני, ער איז דער וואס דארף תשובה טון. א רשע דארף אויך תשובה טון, באט ער איז שוין א רשע. פון א רשע עקספעקטן מיר דאס נישט. עפעס דארף מען פארשטיין, דאס איז אלץ דער רמב”ם וואס איז מסדר אלע גמרות וכו’, אבער עפעס דארף מען דא פארשטיין, דער בינוני.
הלכה ד: תקיעת שופר — רמז לתשובה
רמב”ם’ס ווערטער: גזירת הכתוב אבער רמז יש בו
Speaker 1:
היינט איז דער רמב”ם זאגט זייער שיינע זאכן וועגן ראש השנה. איך זאג, וועגן די שוקל זיין די זכויות און עבירות אין ראש השנה, זאגט דער רמב”ם אז… סאו לאמיר פארשטיין. דער רמב”ם האט דא פארציילט א נייע זאך, נישט א נייע זאך, ער האט געבויט אויף די גמרא וכו’. אה, דער נושא פון עשרת ימי תשובה, אזויווי מיר האבן געלערנט, איז דא א פרטיות’דיגע דין, איז דא עשרת ימי תשובה וואס דעמאלטס מאכט מען א נייע דין, און ס’איז דא א חילוק, אז דא מוז מעורר זיין דעם עולם זאל תשובה טון. מ’נעמט די בינונים א ליסט, און מ’זאגט זיי זיי זאלן תשובה טון. קאנעקט דער רמב”ם, דער רמב”ם וויל אריינקאנעקטן אין דעם נאך א זאך פון ראש השנה, די מצוה פון תקיעת שופר.
א יסוד האבן מיר יעצט געזאגט אז יעצט איז די צייט ווען דער בינוני דארף זיך אויפוועקן און כאפן אז יעצט איז א צייט פון תשובה. זאגט דער רמב”ם אז תקיעת שופר איז די זאך, תקיעת שופר איז דער וואס דארף אים אויפוועקן.
זאגט דער רמב”ם, “אף על פי שתקיעת שופר בראש השנה גזירת הכתוב היא”, די מצוה פון תקיעת שופר בראש השנה איז נישט געמאכט עפעס א מעסעדזש פאר דעם מענטש. ס’איז דער אייבערשטער האט געהייסן, ס’איז מסתמא באזירט אויף די גמרא פון “למה תוקעין”, און דער פרעגט דער גמרא, פארוואס פרעגסטו? רחמנא האמר תיקו? ס’איז דאך א גזירת הכתוב. מיינט סתם דער רמב”ם געטראכט פון די גמרא. אבער איך טראכט אויך, ווען ער זאגט גזירת הכתוב מיינט, ווייל דער אייבערשטער האט געהייסן, ס’איז לאו דוקא עפעס א סודות פון דעם מענטשעלע דא, דער קליינער מענטשעלע. אבער רמז יש בו פאר דעם מענטש.
דיסקוסיע: וואס מיינט “גזירת הכתוב”?
Speaker 2:
יא, אבער רמז פאר דעם מענטש. אה, דאס מערסטע פשוט איז, א מענטש זאל נישט אריינגיין צו פארשטיין די טעמי המצוות, ווייל דאס איז לאו דוקא קאנעקטעד צו א רמז. ווילסטו ווייזן עפעס וואס דער רמב”ם האט עפעס וואס דער רמב”ם האט געזאגט וועגן גזירת הכתוב? ווייל דאס איז נישט אזוי סתם געזאגט. ער זאגט, לאמיר נישט אריינגיין.
Speaker 1:
איך וויל סך הכל ווייזן אז אפשר איז דאס אויך דער מקור. איך מיין אז אין מאמרים ברענגט מען דאס. וואס איז דער מקור בכלל פון עשרת ימי תשובה? תשובה אז אין יום כיפור דארף מען תשובה טון האבן מיר שוין געלערנט פריערדיגע פרק, “כיצד מתודה?” ס’שטייט אין פסוק, “כי ביום הזה יכפר עליכם” וכו’. אבער וואס איז דער מקור פון עשרת ימי תשובה? ווי ווייסט מען אז ס’הייבט זיך אן פאר ראש השנה? ווי ווייסט מען די גאנצע דין פון ראש השנה? ס’שטייט נישט אין פסוק. יא, ס’שטייט “יום תרועה”. ס’שטייט נישט דער דין. דער תירוץ איז אז דער שופר איז א רמז אויף דעם. דער שופר וואס מ’בלאזט ראש השנה ווייזט שוין אז מ’זאל תשובה טון.
Speaker 2:
ניין, איך וואלט געלערנט, איך וואלט געזאגט גזירת הכתוב מיינט אז ס’איז נישט פאר דעם מענטש, נאר ס’איז פאר דעם אייבערשטן, אדער איך ווייס נישט וואס, פאר די תורה. און רמז יש בו פאר דעם מענטש, ס’איז דא א רמז פאר דעם מענטש.
Speaker 1:
כאילו, וואס דו זאגסט אז ס’איז פאר דעם אייבערשטן, דאס איז אסאך מער פראבלעמאטיש ווי צו זאגן אז ס’איז דא א טעם.
Speaker 2:
ס’איז נישט פאר דעם מענטש, ס’איז פאר… אבער רמז יש בו, ס’איז דא א רמז פאר דעם מענטש. ס’איז דאך דא וואס די תורה איז תיקון הגוף, רפואת הגוף, איז א פקפוק, אבער ס’איז יא תיקון הנפש. תיקון הנפש מיינט דעם מענטש. נו, אבער דען?
דער רמב”ם’ס “דרשה”: עורו ישנים משנתכם
Speaker 1:
אקעי, כלומר, וואס איז דער רמז? כלומר, זאגט דא דער רמב”ם, דו פלעגסט גלייבן אז דער רמב”ם איז תקיעת שופר דרשה. כלומר, זאגט דער רמב”ם אזוי, די תקיעת שופר שרייט. וואס שרייט ער? ער הערט געציעס? ער הערט אזוי, ווי ער זאגט, “עורו עורו ישנים משנתכם והקיצו נרדמים מתרדמתכם”. ס’איז דאך פשוט, ווייל א קול שופר איז עפעס וואס וועקט אויף א מענטש. א הויכע נויז וועקט אויף א מענטש. ס’איז געמאכט אויפצואוועקן מענטשן. וועקטס ענק אויף, דרימלדיגע, פון ענקער טיפע דרימל.
און וואס זאל מען טון נאכדעם וואס מ’איז אויף? “וחפשו במעשיכם”, העבטס ענק אן אומקוקן, זוכן אין ענקערע מעשים. דאס הייסט, ס’קוקט דיר אויס אז דו מאכסט א מעשה, אבער מאך די חשבון, מאך די אייגענע דין וחשבון. ס’איז נישט אז דער אייבערשטער מאכט די דין וחשבון אין הימל, מאך דו דיין אייגענע דין וחשבון.
וואס טוט מען נאכדעם? ווען דו גייסט מאכן א חשבון הנפש, גייסטו ווערן, עס איז ערגעץ ווי געווען חטאנו. חזרו בתשובה, זייטס חוזר בתשובה. וזכרו בוראכם, און יעצט, איר וואלט דאס געמאכט, הייבט זיך אן צו דערמאנען פון ענקער באשעפער.
אנאליז: די שטופנווייזע תשובה
Speaker 1:
איך מיין אז די זכרו בוראכם איז די קבלה, אזויווי די חטאנו ועוינו איז אזויווי א סארט וידוי, אז מ’האט געזינדיגט. חזרו בתשובה איז עזיבת החטא. און זכרו בוראכם איז פשוט מ’גייט פון יעצט, א קבלה, מ’גייט פון יעצט געדענקען דעם אייבערשטן.
געדענקסט מיר האבן געלערנט אין פרק ב’ אז די “וזכור את בוראך בימי בחורותיך” מיינט מ’זאל תשובה טון ווען מ’איז נאך יונג. זעט מען אז תשובה מיינט זכירת הבורא. עיקר תשובה וואס מ’דארף טון איז נישט פארגעסן פונעם אייבערשטן.
דער בינוני שלאפט — נישט דער רשע
Speaker 1:
איך מיין אז ס’איז אויך זייער שיין, ווייל דער רשע איז נישט איינער וואס שלאפט. דער רשע איז א רשע, ער וויל זיין א רשע, ער פאפט אן. דער בינוני, געווענליך פארוואס איז ער א בינוני? ווייל ער טוט אסאך מצוות. פארוואס טוט ער מצוות? ווייל ער ווייסט אז ס’איז דא א באשעפער. נאר ער שלאפט אסאך. זאגט מען אים, “אלה השוכחים את האמת בהבלי הזמן”. צו וועמען רעד איך דא? צו די בינונים וואס פארגעסן אז ס’איז דא אן אמת בהבלי הזמן. ער ווייסט אז ס’איז דא אן אמת, נאר ער פארגעסט עס ווייל ער ווערט פארשפילט בהבלי הזמן, מיט די נארישקייטן פון די צייט. ער לעבט מיט די צייט, ער איז טרוד ושקוע, אבער ער ווערט ביזי מיט אנדערע זאכן.
צייט מיינט לכאורה צייטווייליגע זאכן. אלע זאכן פון עולם הזה זענען זמן. היינט איז דא, מארגן איז נישט דא. וואס איז דער אמת? די אמת’ע זאכן, די זאכן וואס זענען נצחיים, וואס זענען דער אייבערשטער.
“והשוגים כל שנותם”, זיי זענען שוגג, זיי פארגעסן, זיי זענען בגדר שוגג, זיי פארשפילן זייער יאר. פארוואס שנותם? ווייל יעצט איז איינמאל א יאר ווען מ’וועקט זיך אויף. איך מיין קודם כל, איך מיין אז שוגים איז די לשון וואס דער רמב”ם זאגט אין סוף הלכות תשובה, אדער וואס מיר האבן געלערנט און מיר גייען עס לערנען. שוגים מיינט אז ער ווייסט וואס ער האט געטון, נאר ער איז כסדר פארטראכט אין זיין שלאף אדער אין זיין יאר. איך מיין אז שנותם מיינט שלאף אדער יאר.
המשך דער דרשה: הביטו לנפשותיכם
Speaker 1:
נאכאמאל, “זכרו בוראכם”, הייבטס ענק אן צו דערמאנען פונעם אייבערשטן. ענק מענטשן וואס שלאפן איין און פארגעסן פונעם אייבערשטן, אז איר ווערט ביזי מיט הבלי הזמן והבל וריק. און וואס איז די הבל וריק? “אשר לא יועילו ולא יצילו”. פארוואס זענען זיי הבל וריק? ווייל זיי האבן נישט קיין אמת’דיגע השפעה.
זיי העלפן נישט, זיי ראטעווען נישט. דאס מאכט צו הבל וריק, ס’זענען נארישע זאכן. דאס דערמאנט אונז פון די לשונות וואס ער האט געזאגט ביי הלכות עבודה זרה. רייט, רייט, רייט. לא יועיל ולא יציל, הגם הייתי עמהם. אבער דא זעט מען אז ס’איז טיפער פון יענץ. בעצם אלע דברי הבל וריק זענען לא יועיל ולא יציל.
און ער זאגט ווייטער, “הטיבו נא את דרכיכם ואת מעלליכם”. הייבט אן בעסער מאכן ענקערע וועגן און ענקערע מעשים. “מעלליכם” מיינט אפשר ענקערע פלענער, עלילה… קען זיין. איך מיין אז מען זאל פארשטיין פון דעם תיקון הנפש. זיי האבן געלערנט. קוק אויף וואס פאר א מענטש דו ביסט, קוק אויף וואס מיינט א נפש פון א מענטש. די נפש פון א מענטש איז א זאך וואס זיין שלימות איז נישט צו זיין הבל וריק, נאר זיין שלימות איז צו טון מצוות ומעשים טובים. מאך בעסער דיינע מדות, מאך בעסער דיינע מעשים.
“ויעזוב כל אחד מכם דרכו הרעה ומחשבתו אשר לא טובה”. יעדער זאל איבערלאזן זיין דרך הרעה, און איבערלאזן זיינע פלענער פאר די נייע יאר וואס זענען נישט גוטע פלענער און נישט גוטע מחשבות. דאס איז דאך ממש דאס וואס דער רמב”ם האט געזאגט פריער אויף “מהי התשובה”, יא, “שיעזוב החוטא חטאו ויסירנו ממחשבתו”. דא ביידע זעסטו קלאר אז ס’איז דער רמב”ם’ס דרשה. ער זאגט, “ויעזוב כל אחד מכם”. ווער שרייט דא “כל אחד מכם”? דער שופר, דער רמב”ם’ס דרשה. זעסטו קלאר אז דער רמב”ם פאנטאזירט אז ער האט געזאגט די דרשה.
הלכה ד (המשך): לפיכך צריך כל אדם שיראה עצמו
נפקא מינה למעשה: יעדער מענטש זאל זיך באטראכטן חציו זכאי וחציו חייב
Speaker 1:
זאגט דער רמב”ם ווייטער, “לפיכך צריך כל אדם שיראה עצמו כל השנה כולה כאילו חציו זכאי וחציו חייב”. וואס איז לפיכך? ווי קומט עס צו דעם נאכאמאל? ס’איז זייער אינטערעסאנט. דאס איז א המשך צו דעם וואס ער האט געזאגט אז ס’איז דא די משקל עוונות, און אויב מ’איז א בינוני איז צרות, און אן תשובה איז צרות. ממילא, וואס דארף מען טון? וואס איז די נפקא מינה למעשה? מיר האבן געזאגט פריער, ס’איז דא די הלכה טעארעטיש, דו ווילסט ארבעטן דערין, אבער ס’איז דאך דא א נפקא מינה למעשה. וואס איז די נפקא מינה למעשה פון די גאנצע זאך אז ס’איז דא צדיקים, בינונים, רשעים?
דער תירוץ איז אזוי: יעדער מענטש, נישט נאר ראש השנה, נאר כל השנה כולה, א גאנצע יאר זאל א מענטש זיך באטראכטן כאילו חציו זכאי וחציו חייב. אבער ער מוז טראכטן ראש השנה, ווייל דעמאלסט איז… יא. ס’איז נישט קיין ענין ראש השנה מוז מען זיך אויפוועקן, אבער דו זאגסט, ער זאגט אמת’דיג, ווען דו האסט נאר א גוטע מאמענט און דו טראכסט, זאלסטו טראכטן כאילו חציו זכאי וחציו חייב.
וכן, ער זאל באטראכטן אז כל העולם חציו זכאי וחציו חייב. און דאס געבט פאר א מענטש אן אומגעהויערע פאוער, אז אין זיינע מעשים ליגט די זאך. So much is at stake, ווי מען זאגט. אין דיינע מעשים ליגט אלעס. אם תחטא מה תפעל בו? אויב דו גייסט טון נאך איין חטא, ביסטו דאך יעצט אינדערמיט. הרי הכריע עצמו, גייסטו זיך אליין מכריע זיין צו שלעכט. אונז קענען אז דו ביסט דער איין מענטש וואס איז אינמיטן. והכריע כל העולם כולו לכף חובה וגרם לה השחתה. דאס הייסט, השחת כל בשר את דרכו, די וועלט גייט חרוב ווערן אזוי ווי עס איז דא געווען דער מבול. איך מיין אז השחתה מיינט אז די וועלט גייט ווערן destroyed, עס גייט ווערן אן אויס וועלט, עס גייט קומען א מבול, עס גייט קומען די global warming און די חורבן מאכן די וועלט.
אבער עשה מצוה אחת, הרי הכריע את עצמו, האט ער זיך מכריע געווען, ער האט זיך גע’push’ט פון זיין א בינוני צו זיין מער א רובו זכאי, און מיט דעם הכריע את כל העולם כולו לכף זכות, וגרם להם תשועה והצלה. ער איז דער צדיק וואס האט געראטעוועט די וועלט. פארוואס? ווייל ער האט געמאכט איין מצוה.
דיסקוסיע: חיזוק אדער מוסר?
Speaker 2:
וועלכע האלטסטו איז שווערער צו טראכטן?
Speaker 1:
איך טראכט אזוי, אז דער מענטש קען טראכטן, וואס איז דער חידוש פון דעם? דאס איז דאך שרעקעדיג, דאס איז א מוסר דרשה, חציו זכאי וחציו חייב. איך האלט אז עס איז א גרויסע חיזוק דרשה, ווייל אונז זענען געווענליך צוגעוואוינט צו טראכטן אז די וועלט איז שוין רובו חייב, עס איז שוין לאנג חרוב. זאגט דער רמב”ם, ניין, עס איז בכלל נישט חרוב. עס האלט אז נאך איין מענטש דארף טון איין עבירה כדי עס זאל חרוב ווערן, און דו ביסט יענער מענטש.
סאו, עס איז א גרויסע power, עס איז נישט נאר א גרויסע power, עס איז א גרויסע חיזוק. דאס הייסט, געווענליך, על כל פנים איך, ווען איך קוק אויף די וועלט טראכט איך מער בבחינת ייאוש, אדער אויף זיך אויך. אקעי, איך וועל טון איין מצוה, whatever, עס איז א שאד די צייט. ניין, א מענטש קען זאגן, די וועלט איז אזוי corrupt, וואס וועל איך מאכן איין מעשה, איך וועל מאכן איין מצוה וואס איז נישט corrupt. אפשר וועסטו זיין די straw that broke the camel’s back. אפשר וועסטו צוריק דרייען, דו וועסט מאכן איין… וויאזוי הייסט עס? דיין גמ”ח דפסחא, חסד אין דיר, גייט זיין די איין קמחא דפסחא וואס דו האסט געגעבן געלט פאר ערב פסח פאר אן עני ואביון, און דאס גייט מאכן אז מארגן די גאנצע וועלט זאל זיין…
“וצדיק יסוד עולם” — צדיק אלס פועל
Speaker 1:
געוואלדיג. זאגט דער רמב”ם, זהו שאמרו, און ער טייטשט עס אריין אין א פסוק. דאס איז וואס עס שטייט, “וצדיק יסוד עולם”. וויאזוי איז דער צדיק דער יסוד פון דער וועלט? דער יסוד פון דער וועלט איז, איך ווייס, די בריאה, דער אייבערשטער האט געמאכט די ערד. זאגט ער, זהו צדיק עצמו, דער מענטש וואס האט זיך געמאכט פאר א צדיק, ער האט זיך גע’push’ט פון זיין א בינוני צו א צדיק, הכריע את כל העולם והצילו.
סאו, צדיק דא איז א פועל, נישט קיין… א מענטש. דער מענטש וואס האט זיך מצדיק געווען, ער איז געווארן א צדיק. נישט צדיק איינער איז א צדיק, ווייל דעמאלט רעדט מען נישט, מ’רעדט נישט פון א בינוני. ער איז געווען, ער האט יעצט מוסד יסוד געווען די וועלט, ער האט יעצט אוועקגעשטעלט די וועלט זאל שטיין סטעיבל.
איז דאס איז א גאנצע יאר, און די זעלבע זאך איז א גאנצע יאר.
הלכות תשובה פרק ג — שיקול זכויות ועוונות, מנהגי עשרת ימי תשובה, ואין מחשבין עון ראשון ושני
הלכה ח (המשך) — “צדיק עצמו” איז דער מענטש וואס האט זיך מצדיק געווען
זאגט דער אשי”ת “צדיק עצמו”, דער מענטש וואס האט זיך געמאכט פאר א צדיק, ער האט זיך געפוש’ט צו זיין א בינוני אדער א צדיק. “הכריע את כל העולם לכף זכות”.
סאו א צדיק דא איז א פועל, נישט קיין א מענטש. דער מענטש איז זיך מצדיק געווען, ער איז געווארן א צדיק, נישט צדיק איינער וואס איז א צדיק, ווייל דעמאלטס רעדט ער נישט פון א בינוני. ער איז געווען א רשע, ער האט יעצט מייסד געווען די וועלט, ער האט יעצט אוועקגעשטעלט די וועלט זאל עס שטיין סטעיבל.
און דאס איז א גאנץ יאר, און דאס זעלבע זאך איז דער רמב”ם נייע ענין זאגט, וועגן דעם ענין פון אז ראש השנה איז ווען ס’איז די עיקר שקילת הזכיות והחובות.
הלכה ט — מנהגי עשרת ימי תשובה
באופן כללי א גאנץ יאר, במיוחד עשרת ימי תשובה
סאו מען קען זאגן די פיקטשער אזוי, באופן כללי איז דא זכיות וחובות א גאנץ יאר, במיוחד עשרת ימי תשובה.
באופן כללי דארף א מענטש אלעמאל זיך זען חציו זכאי וחציו חייב, און אלץ טון מער מצוות כדי עס זאל ווערן חציו. במיוחד עשרת ימי תשובה. וממילא, נהגו כל בית ישראל להרבות בצדקה ובמעשים טובים ולעסוק במצוות.
צדקה — געבן צדקה פאר ארימעלייט. מעשים טובים — מעשים טובים מיינט מען צו לייגן מדות טובות, גוטע זאכן. ולעסוק במצוות — טון מצוות השם מראש השנה ועד יום הכיפורים יותר מכל ימות השנה.
דער רמב”ם זאגט א כלליות’דיגע זאך, נישט ספעציפישע הלכות
און הלכה האט מען נישט אריינגעלייגט אין דעם קלארע הלכות. אינמיטן יאר איז מען נישט מקפיד אויף פת ישראל, זאל מען מקפיד זיין. אבער דער רמב”ם זאגט א כלליות’דיגע זאך. ס’איז זייער וויכטיג דעם ענין פון צדקה. מען פירט זיך טאקע, מען געבט מער צדקה, אבער עס זעט אויס אז צדקה איז איינע פון די גאר גרויסע מצוות, ס’איז א זייער א מערקווערדיגע זאך.
און אזוי ווי פריער צדקה איז א חלק פון תשובה.
נהגו כולם לעמוד בלילה בעשרת ימי תשובה
זאגט דער רמב”ם ווייטער, ונהגו כולם לעמוד בלילה בעשרת ימי תשובה. מען דארף זיך פירן אלע אידן, נהגו כולם, יא, דער רמב”ם זאגט כולם מיינט אז ס’איז א חיוב פאר יעדן אידן. ס’איז א מנהג כל ישראל זיך אויפצוועקן ביינאכט. ביינאכט מיינט צו זאגן נישט צען צו פרי, נאר ס’זאל זיין פריער.
בעשרת ימי תשובה, להתפלל בבתי כנסיות בדברי תחנונים, צו מתפלל זיין אין די בתי מדרשים, בבתי כנסיות וואו מען דאווענט דברי תחנונים, ווערטער פון תחנונים, ודברי כיבושין עד שיאור היום, ביז ס’ווערט ליכטיג.
איך מיין אז מ’קוקט אין די סליחות, איז עס תחנונים און כיבושין. אסאך סליחות למשל זענען וועגן דו גייסט שטארבן, דיין נשמה בעט זיך צו דיר. עס איז פשוט מוסר ווערטער. מ’רעדט נישט קלאפן אין שמים, מ’רעדט צו די מענטש. אסאך סליחות זענען ביאוטיפול מוסר דרשות. און אסאך זענען תחנונים, מ’בעט די אייבערשטער. און דאס איז ווייל דארט איז כדי, ווייל דער בינוני דארף נאך איין מצוה. א גאנץ יאר דארף ער אויך נאך איין מצוה, אבער ספעציעל אין עשרת ימי תשובה.
קשיא: פארוואס האט ער נישט אויסגערעכנט תפילה?
אבער פארוואס האט ער נישט אויסגערעכנט תפילה? ער האט אויסגערעכנט צדקה, מעשים טובים, מצוות, און יעצט זאגט ער אים ער זאל טון תחנונים און כיבושין. סאו דברי כיבושין פארשטיי איך, אז דאס גייט ברענגען צדקה, מעשים טובים. עס קען זיין נאך א טראכט אז דברי תחנונים איז איינער פון חסד מיט די בריות. יא, מענטשן זענען אין צרות, דו גייסט מתפלל זיין פאר זיי. איך מיין אז אפשר די כולם האבן געטראכט אזוי פשוט. ס’איז דא אנדערע מנהגים, דאס איז געווען א מנהג שוין אין די צייט פון די רמב”ם, היינט איז שוין א מנהג פון יעדער איינער זאגט סליחות. אפשר דאס מיינט ער כולם.
סליחות איז מער התעוררות — א המשך פון שופר
על כל פנים, די סליחות איז… ניין, סאו איך מיין אז די סליחות איז מער התעוררות, וואס דאס איז די כיבושין. די סליחות איז אזויווי די המשך פון די שופר. דאס דערמאנט דיך נאכאמאל, דו גייסט א גאנצע טאג זיצן. תחנונים ווירקט אויך אויף א מענטש. ס’איז נישט דווקא אז ס’איז תפילה. ס’איז תפילה, אבער ס’איז מעורר די עולם. ס’איז דא תשובה, ס’איז דא אייבערשטער, וכולי.
הלכה י — אין מחשבין עליו תחלת עון שחטא בו ולא שני
מ’מעסט נישט די ערשטע צוויי עבירות
סאו, מיר האבן אונז געלערנט די זאך אז ס’איז דא א זאך פון שוקל עבירות. מ’מעסט, יא? מ’מעסט אפ, די אייבערשטער מעסט, אדער די בית דין של מעלה, הו עווער, איך פארשטיי נישט ווער, מ’וועט זען אפשר די לשון שוקלין. אבער מ’מעסט צו א מענטש האט מער מצוות אדער מער עבירות, אדער איז ער דעמאלטס א צדיק ורשע, וואס ס’איז דא אויף דעם דינים, אדער איז ער א בינוני, וואס דעמאלטס איז דא הלכות בינוני, וואס ער דארף תשובה טון, וכו’. איז די מעסטן איז נישט אזוי סימפל, נישט סתם אז מ’ציילט אפ. נאר ס’איז דא א ספעציעלע הלכה, ס’איז דא א ספעציעלע דין וויאזוי מ’רעכנט עס אפ.
דאס זאגט די רמב”ם בשעת… דארט איז נוגע וויאזוי מעסט מען? אין מחשבין עליו תחלת עון שחטא בו ולא שני. מען מעסט נישט דעם מענטש’ס ערשטע עבירה, און אפילו נישט די צווייטע. מען הייבט נאר אן רעכענען אלא משלישו ואילך. דאס איז אן הלכה, אז מען רעכנט נאר פון דעם מענטש’ס דריטע עבירה און ווייטער. ס’איז נישט אזוי אז מען ווארפט אוועק אינגאנצן די ערשטע און די צווייטע, נאר מען לייגט עס אין די זייט. איך וועל דיר זאגן.
אם נמצאו עונותיו משלישו ואילך מרובין — מצרפין אותן עבירות
און איז אזוי, אם נמצאו עונותיו משלישו ואילך מרובין על זכיותיו — אויב טרעפט מען אז פון די דריטע און ווייטער זענען די עבירות מער, איז ער דאך נמצא חייב, יא? איז דעמאלטס רעכנט מען אויך די ערשטע צוויי עבירות, ומצרפין אותן עבירות, ודנין אותו על הכל. ס’איז אינטערעסאנט, ווייל בעצם דארף מען דעמאלטס נישט האבן אפילו די ערשטע צוויי, ווייל ער איז דאך סתם אזוי א רוב עבירות.
די חידוש איז נאר אז די ערשטע צוויי עבירות וואס א מענטש טוט קאונט נישט. נאר פון די דריטע און ווייטער הייבט זיך אן די חיוב. יא, אבער אויב משלישו ואילך איז מרובין על זכיותיו, איז שוין דער מענטש עניוועי רובו חייב. דעמאלטס איז נישט אזא גרויסע נפקא מינה אז מען ברענגט צוריק די ערשטע צוויי, אבער מען קען פון זיי אויך אראפגיין.
דיסקוסיע: ווען הייבט מען אן צו רעכענען די חשבון?
דאס הייסט אזוי, מען רעכנט פון די דריטע און ווייטער, און מען זעט אז ער איז רובו חייב. רובו חייב איז אן די צוויי וואס מען לייגט יעצט צו.
Speaker 2: ניין, ניין, וואס פאלט דיר איין? מען רעכנט זיך בכלל נישט. די רעכנט נישט פון שקול. ס’רעדט באופן כללי. ווען א מענטש הייבט אן, ער איז געווען א צדיק ביז יעצט און ער האט אנגעהויבן צו זינדיגן, די ערשטע צוויי עבירות זענען נישט פארט פון די חשבון.
Speaker 1: יא, אבער ער רעדט דאך ווייטער לגבי אז דער מענטש איז רובו זכאי אדער רובו חייב, יא?
Speaker 2: ניין, ער זאגט נישט דאס. ער זאגט ווען מען איז שוקל, מען הייבט נישט אן פון די ערשטע. אויב א מענטש האט נאר צוויי עבירות, קען ער האבן נאר צוויי עבירות און איין מצוה, און נאך אלץ רעכנט מען נישט די ערשטע צוויי, ער איז א צדיק. אויב ער האט שוין צוויי, דריי עבירות, דעמאלטס דארף מען וויסן אויב ער האט פיר מצוות אדער נאר צוויי מצוות אדער נאר דריי.
ס’איז נישט אזוי. אויב ס’איז דא א מאמענט וואס פון דעמאלטס הייבט מען אן רעכענען. למשל, לאמיר זאגן אז מ’האט אים מוחל געווען יום כיפור, אדער איך ווייס אז ער איז געווען א חתן, און יעצט הייבט ער אן א נייע חשבון. די נייע חשבון רעכנט נישט די ערשטע דריי עבירות. יא, אזוי וואלט מען געזאגט, די ערשטע צוויי עבירות.
Speaker 1: ווען הייבט מען אן צו רעכענען די חשבון? ווען הייבט מען אן צו רעכענען די חשבון? אין אנדערע ווערטער, מען קען עס זאגן אזוי, אז די ערשטע צוויי עבירות דאנט קאונט. דאס איז וואס מען קען זאגן. אפילו ווען ס’איז רבו עונותיו, נאכדעם וואס ער האט געטון א דריטע עבירה, דעמאלטס הייבט מען אן צו רעכענען צו ס’איז מער, צו ס’איז ווייניגער. אה… יא, אזוי מיין איך.
הלכה יא — מעביר ראשון ראשון
די גמרא’ס לשון: “אם נמצאו עונותיו בשלישי ואילך מרובין”
די גמרא זאגט “אם נמצאו עונותיו בשלישי ואילך מרובין”, ווייל דארט הייסט עס משמע אזוי ווי דו האסט אנגעהויבן צו זאגן, כאילו די שאלה איז צו ער האט געהאט מער עבירות אן די ערשטע צוויי. יא, מער עבירות אן די ערשטע צוויי, און מ’איז אים דן, ווען גייען מיר אים דן אלס ער איז רוב חייב. אבער ס’זעט אויס אז ס’איז נאך אלץ דא א חשבון פאר יעדע עבירה, לאמיר זאגן אז פאר יעדע עבירה קומט אים סתם אזוי אן עקסטערע עונש, וואלט ער דעמאלטס באקומען אויך אן עונש פאר די ערשטע צוויי עבירות, אבער דאס איז נאר נאכדעם וואס ער איז רוב חייב. אזוי, יא, איך וואלט דיך אויסגעטייטשט ענדערש אזוי ווי איך טראכט, ס’מאכט מיר אויס מער קלאר.
ווען ער האט רוב זכיות — מעבירין על עונותיו ראשון ראשון
און די טייטש איז “אם נמצאו עונותיו”, אויב נאכדעם וואס ער האט געטון דריי עבירות, קומט אויס אזוי, די הלכה איז אזוי, גייען מיר ווייטער. ומצרפין זכיות כנגד עונותיו, ואם שלישי ואילך, אויב אבער פון די דריטע עבירה ווייטער האט ער געטון מער זכיות ווי עונותיו, דאס הייסט אז די זכיות זענען שוקל, זענען מער, וועגן ארויף, מעבירין על עונותיו ראשון ראשון, איז דער אייבערשטער מעביר אויף די עבירות, דאס הייסט מ’איז אים מוחל, אדער מ’לאזט עס מוחל, יא? גייט עס אוועק. לפי שהשלישי נחשב ראשון, ווייל די שלישי, די דריטע, רעכנט מען דאך ווי די ערשטע, שכבר נמחלו השנים.
און ס’איז זייער אינטערעסאנט. אבער ווען מ’איז מוחל א מענטש ווייל ער האט מער זכיות, און מ’איז אים דן לכף זכות, און מ’איז אים מוחל דעמאלטס די עבירות, איז די ערשטע צוויי האט מען שוין מוחל געווען, סאו די דריטע הייסט די ערשטע, און די ערשטע רעכנט מען נישט די ערשטע. ס’איז אן אינטערעסאנטע טריק וויאזוי מ’איז מצדיק א מענטש וואס האט רוב זכיות, אז יעדע נייע עבירה רעכנט מען, “אה, דאס איז נאר די ערשטע”, ווייל די ערשטע צוויי איז מען דאך שוין מוחל געווען.
וכן הרביעי נחשב ראשון, נאכדעם וואס מ’איז מוחל געווען די דריטע, וואס איז יעצט געווארן נומער איינס, איז די וואס איז יעצט דער נאמבער איינס אויף דער פערד. שוב נמחל לו שלישי, וכן עד סופו. דאס איז וויאזוי די חז”ל דרש’ענען די ווארט “מעביר ראשון ראשון”. אין יעדע עבירה קוקן מיר אן ווי די אנדערע האט מיר שוין מוחל געווען, סאו דאס איז יעצט די נייע איין עבירה. איין עבירה אויף אמאל און מ’איז מוחל.
דער רמב”ם’ס שיטה: רוב זכיות מיינט אז אלע עבירות ווערן מוחל
אין אנדערע ווערטער, לאמיר פארשטיין אזוי, דאס איז לכאורה לויט ווי דער רמב”ם פארשטייט עס דא, דאס איז דער וועג וויאזוי רוב זכיות העלפט. לכאורה, רוב זכיות, ער האט דאך נאך אנדערע עבירות חוץ פון דעם, און ער דארף דאך באקומען עונשים פאר די עבירות. דער רמב”ם זאגט אז מ’באקומט נישט קיין עונשים פאר די עבירות. ער זאגט, די רגע וואס דו האסט רוב זכיות, זאגט דער רמב”ם, וכן אם שקל עוונות אדם אחד עם זכיותיו, לא יהיו עוונותיו מרובין מזכיותיו, כל אותן העוונות נמחלין לו, ולא נשאר לו עוון כלל. לאמיר טראכטן, די ערשטע, די דריטע איז דאך די ערשטע. האסטו דאך בכלל נישט קיין ערשטע. אלעמאל איז דאך די ערשטע. סאו ס’איז ווי כאילו מבוטל, יא? כאילו מבוטל, אזא סארט זאך.
קשיא: פון וואו זאגט דער רמב”ם אז רוב זכיות מיינט אז די עבירות ווערן בטל?
אבער פון וואו האט ער בכלל אנגעפאנגען ווען מ’זאגט אז רוב זכיות איז פשט אז מ’ווארפט אוועק די עבירות? פון וואו זאגט ער דאס? רוב זכיות, מ’קוקט אויף די רוב. וואס הייסט אז די מיעוט ווערט בטל? די מיעוט ווערט אזוי ווי נדמה בעיניו? נידון אחר רובו? מ’רעדט דאך אז מ’גייט עפעס נאך רוב, און נישט פשט אז די מיעוט איז בטל. אבער אזוי שטייט, “יצדק”, “ימשוך זכיותיו על עונותיו וצדק”. וואס איז מיט די קליינע עבירות? מעביר ראשון ראשון.
די אינטערעסאנטע זאך: נאכדעם ווען די שקילה ענדיגט זיך
און די אינטערעסאנטע זאך גייט אויך זיין אז נאכדעם ווען די שקילה ענדיגט זיך און ער הייבט אן צו זינדיגן נאכאמאל, גייט נישט זיין חוזר וניעור. גייט מען ווייטער רעכענען. ס’שטייט נישט דא ווען ער הייבט אן צו זינדיגן נאכאמאל. לאמיר זיין קלאר, די נושא וואס מיר האבן אונז אונז מצריך אריינצולערנען אז ער הייבט אן צו זינדיגן נאכאמאל, איז דא מפרשים וואס זאגן אז מ’רעדט בשעת מיתה. איך ווייס נישט, ווען אימער ס’רעדט זיך, רעדט זיך דעמאלטס. מ’קען מדייק זיין, ס’איז דא וואס זענען טוען חילוקים פון א שוגג און א מזיד, און איך ווייס נישט. דער רמב”ם זאגט נישט אז דאס איז איין מאל און נאכדעם הייבט זיך עס צוריק אן. אויב ער הייבט זיך אן צוריק אן און ער לעבט נאך, איז ווייטער צוריק רוב זכיות, הייבט זיך אן די גאנצע זאך. אויב מ’רעכנט אזוי. מ’דארף וויסן, ווען מ’רעכנט, די גאנצע זאך וואס דער רמב”ם זאגט אז מ’רעכנט יעדע יאר, איז אויך נישט אזוי קלאר צו פארשטיין וואס ס’מיינט. אבער אקעי, לאמיר ענדיגן די אלף חטאים. מ’רעכנט איין יאר איז פשט אז אלע אנדערע פאריגע יארן רעכנט מען נישט.
איידיע: ווען הייבט מען אן רעכענען די חשבון?
ס’איז מיר געווען א מינוט, איך וועל ענדיגן די שטיקל, איך וועל זאגן עפעס אן איידיע וואס איך האב וואס קען מאכן סענס אין די פשט פון די רמב”ם. דער רמב”ם לערנט דאך אז מעביר ראשון ראשון איז אז ווען ס’איז רוב זכיות, איז נאר ביז דריי מאל. אז נאר דריי, נאך די דריי גייט ער ווייטער. איז ביוחט. שנאמר “הן כל אלה יפעל אל פעמים שלש עם גבר”. אז צוויי, ביז דריי מאל מיט א מענטש האט ער די קביעות פון די זאך.
ער האט רחמנות און ער איז מבריא לשון הרע. אבער דאס איז די חטא היחוד.
הלכות תשובה פרק ג’: מעביר ראשון ראשון, בינונים ורשעים, וחלק לעולם הבא
הלכה י’-יב: דין “מעביר ראשון ראשון” – ביי יחיד און ציבור
שנאמר, מ’ברענגט א פסוק “הן כל אלה יפעל אל פעמים שלוש עם גבר”. אז צוויי ביז דריי מאל מיט א מענטש האט ער די זכות, ער האט רחמנות און ער איז מעביר ראשון ראשון. אבער דאס איז די חטא היחיד.
אבער אזוי ווי מיר האבן געלערנט פריער אז ס’איז דא א דין וואס מ’שרייבט כל היחיד און מ’שרייבט כל הרבים. די רבים האט נישט די בענעפיט. זיי האבן בעסערע בענעפיטס.
אבער א ציבור, “א ציבור שחטאו עליו ראשון ושני ושלישי”, אנטשולדיגט, פארקערט, די ציבור רעכנט מען אפילו די ערשטע דריי, נישט נאר די ערשטע צוויי, נאר די ערשטע דריי. שנאמר, “על שלשה פשעי ישראל ועל ארבעה לא אשיבנו”. ס’טייטש, ער טייטשט ער אז אויף די ערשטע דריי בין איך מעביר על סדר, אבער “על ארבעה”, אויף די פערטע, “לא אשיבנו”, וועל איך אים נישט מיישב זיין, וועל איך אים נישט צוריקברענגען, וועל איך נישט אננעמען זיין תשובה אדער וואס. מ’וועט אים נישט מוחל זיין. מיינט דאס אז מ’חייב צו זיין על דרך זה, מ’חייב צו זיין על ארבעה ואילך. אויף די חטאות הציבור רעכנט מען נאר פון די פערטע און ווייטער. ס’טייטש די ערשטע, נישט נאר די ערשטע צוויי איז מען מעביר על סדר אזויווי א יחיד, נאר מ’געט איינס מער, מ’געט ביז די פערטע.
דאס איז די הלכה פון מעביר ראשון ראשון, און דערפון, וויאזוי רופט מען עס? יא, דאס איז די “פעמים שלוש עם גבר”.
בקיצור: די פראקטישע משמעות
בקיצור, יעדער זאל וויסן אז מ’האט קרעדיט צו זינדיגן צוויי מאל, ס’קאסט נישט גארנישט. אויף די דריטע מאל הייבט זיך אן די פראבלעמס. און פאר א ציבור איז דא קרעדיט דריי מאל.
דיסקוסיע: פראקטישע שוועריגקייטן אין דעם חשבון
Speaker 1: איך וויין אז איך קען מאכן א קלערער. ס’איז שווער דאס צו נעמען, ווי מ’זאגט, נעמען אין באנק, ווייל קיינער ווייסט נישט פונקטליך פון ווען מ’רעכנט די חשבון אדער ווייטער.
Speaker 2: וואס זאגסטו, פון ווען ער איז געווארן א קטן אדער… פאר אייביג, אדער…
Speaker 1: יא, אבער קיינער האלט נישט ביי די ערשטע צוויי, יעדער האלט שוין טיף אינמיטן דעם לעבן. מ’האט שוין א טאג נאך יום כיפור, מ’האט שוין געזינדיגט דריי מאל? איך האב מורא אז יא. אקעי.
מעגליכע תירוצים: וויאזוי דער חשבון ארבעט
אזוי ווי מיר האבן געזאגט דא אין קאפיטל כ”ז, איך האב מיינס. ניין, נאר אויב די חשבון איז אזויווי מ’האט געשמועסט צו שוין נאך דעם פליטת מחילה, אפשר ווי נאך יום כיפור.
אבער איך האלט אויך אז יעדע סארט עבירה רעכנט זיך עקסטער. איך קען מאכן א קולא. ס’איז נישט פשט אז איין עבירה, ער האט געטון חילול שבת. ניין, אז ער איז א פארגעטראכט פון דעם מין עבירה. אדער ווי מיר רעדן וועגן לשון הרע, רעכנט מען נישט די ערשטע צוויי מאל וואס מ’האט גערעדט לשון הרע. ס’קען זיין, דער רמב”ם זאגט נישט קלאר וויאזוי די חשבון ארבעט.
פשט אויפ’ן דרך פון תיקון הנפש
איך מיין, אויב מ’וויל זאגן אזא פשט וואס האט צוטון מיט אזויווי תיקון הנפש, דארף מען זאגן אז די פשט איז, וואס מיינט “נדנך ריבה”? “נדנך ריבה”, די פשט איז וואס זיי האבן געזאגט אנהייב, אז ער איז אזא סארט מענטש. ער איז נישט, ער איז וועלכע סארט מענטש ער איז? ער איז א צדיק. צוויי מאל איז עס א מקרה, דריי מאל איז שוין געווארן א הרגל אויף די חזקה. אזויווי תוספות זאגט, ער האט ציבור, איז שווערער צו מאכן א חזקה דערויף, דארף מען פיר מאל.
אזויווי אין הלכות עונשין למשל בקרבנות, וואס זיי האבן געלערנט די וואך ויקרא. נישט אזא זאך, איך מיין, ס’איז דא דינים ווען מ’איז שוקל. מ’דארף פארשטיין פונקטליך, ווייל דו ווייסט אז ס’איז נישט… ס’וואלט געווען א גרויסע חידוש אויב איינער וואלט געזאגט אזא זאך. יא? אבער ווען דעם זענען די חידושים, וואס זיי זאגן גרויסע חידושים.
הלכה יג: בינונים און רשעים – זייער חלק לעולם הבא
די יהושע רבי יעצט קיין ביים לערנען, עס זענען דא סארט מענטשן, אזוי ווי זיי האבן געלערנט אז איינער איז א בינוני אבער ער האט נאר צוויי עבירות מיט צוויי זכות, און יעצט גיין ביי לערנען אז עס זענען אויך א תחובות.
עבירות וואס זענען “דיעל-ברעיקערס”
עס זענען דא געוויסע עבירות, ער ווייז אויב וויינער איז א רשע, ער האט געטוהן מער עבירות ווי מצוות, דער שטאל הייבט זיך שוין און ער גייט גלייכן גיין א ענטן גיהנום אדער מייס פרושה וכו’. אבער נאכדעם איז דא א געוויסע עבירות, וואס אפילו ער איז עבירונער נו, פארלירט ער אויך זיין חיל קדמי, אז דער עבירות איז נאכדעם וויאזוי א… וויאזוי א… דאס איז א דיעל-ברעיקער, אז דער מענטש געקראכן איך א דיעל. ער צייט דער קרשה איז א דיעל, וואס האט מער מצוות, מער עבירות וכו’ דא געוויסע עבירות וואס זיי דעסטרויען די גאנצע זאך, ער מאכט נישט קיין חשבונות, ער ווערט אויס. דאס איז די לאדזשיק פון די נעקסטע פרק. יא? יא.
דער רמב”ם’ס הלכה: בינונים און רשעים האבן א חלק לעולם הבא
זאגט דער רמב”ם… אבער דאס האט ווייניגער אזוי דירעקט צוטון מיט הלכות תשובה, נאר עס קומט מיט מיט הלכות שקילת עבירות, אדער הלכות שכר ועונש. אזוי האבן זיי געזאגט אז דאס איז הלכות צדיקים בינונים ורשעים.
זאגט דער רמב”ם, א בינוני… ס’איז אינטערעסאנט, ס’איז דא אויך מיט די טובות מרובות, ס’איז דא אויך זאכן וואס מיט איין מצוה פון זיי, איז אפילו ער האט געטון אלע עבירות שבתורה העלפט עס, אבער דער רמב”ם זאגט נישט דארט אזא זאך. ס’איז דאך קלאר מיט די טובות מרובות. דא געוויסע חטאים וואס אפילו ער איז א בינוני, כל המלעיג על דברי חכמים, אפילו עובד עבודה זרה כדרך אנוש, מאכט מען אים… קען זיין אז ער האט זיך געמאכט מומר, און דער רמב”ם פאסט עס נישט.
דער רמב”ם’ס ווערטער וועגן בינוני
אקעי, זאגט דער רמב”ם, א בינוני, יא? זאגט דער רמב”ם, א בינוני איז אזוי, אם היתה בכלל מחצה עונותיו שלא הניח תפילין מעולם, איך האב געפרעגט, מיר האבן פריער געשמועסט אז אויף א מצות עשה איז תשובה יחסית גרינגער. יא? איז פארדעם וואס ער ברענגט אריין דווקא תפילין, ווייל ס’איז א מצות עשה?
ער ברענגט תפילין ווייל ס’שטייט אין די גמרא וועגן דעם, אבער לויט ווי דער רמב”ם ברענגט עס קומט אויס אז ס’איז נישט קיין שום חילוק פון תפילין און אנדערע מצוות. דארף מען פארשטיין. אפילו ער האט נישט געלייגט תפילין קיינמאל נישט, מאכט נישט אויס. דנין אותו כפי חטאיו ויש לו חלק לעולם הבא. ער באקומט א געוויסע דין. קען זיין אפילו שלא הניח תפילין מעולם, ס’ווערט גערעכנט אז ס’איז א הארבע זאך. איך זעה נישט אז די חייב כל רשע, אזוי ווי ער זאגט. די גמרא זאגט וועגן דעם, אבער ס’איז דא נישט כפי חטאיו, ס’איז טאקע מיט’ן געבן אן עונש פאר’ן מבטל זיין די מצות עשה, אבער ויש לו חלק לעולם הבא. די גמרא זאגט וועגן דעם, קרקפתא דלא מנח תפילין, אבער ס’קומט אויס פון די רמב”ם אז ס’מאכט נישט קיין אויסקום, תפילין איז נישט מער חמור ווי עני אנדערע מצוה. רייט.
דער רמב”ם’ס ווערטער וועגן רשעים
זאגט דער רמב”ם, וכן כל הרשעים שעונותיהם מרובים, אפילו רשעים וואס האבן א ריבוי עבירות, דנין אותם כפי חטאיהם, מ’געבט אים א דין, מ’געבט אים אן עונש לויט די עבירות, אבער יש להם חלק לעולם הבא. ס’נעמט נישט אוועק זיין עצם חלק לעולם הבא וואס ער האט. פארוואס? זאגט דער רמב”ם, שכל ישראל יש להם חלק לעולם הבא, אף על פי שחטאו, ברענגט ער אזוי ווי ס’שטייט אין די באקאנטע משנה, אלע אידן האבן א חלק לעולם הבא, אפילו אויב זיי האבן געזינדיגט, שנאמר “ועמך כולם צדיקים לעולם יירשו ארץ”.
וואס טייטש ארץ? זאגט דער רמב”ם, ארץ איז א משל. ארץ דא מיינט נישט אז מ’גייט ירש’נען ארץ ישראל אדער וואס, נאר מ’רעדט דא פון דעם ענין פון שכר ועונש. לומר, דער ארץ איז א משל, כלומר ארץ החיים, דער ארץ דארטן וואו מ’לעבט אויף אייביג, דארטן וואו די נשמה לעבט, והיא עולם הבא. אז אין עולם הנשמות דארטן האבן אלע אידן, אפילו די וואס האבן עוונות מרובין, האבן א חלק אין עולם הבא.
חסידי אומות העולם
און ער זאגט דארטן ווייטער, “ולא ישראל בלבד”. זאגט ער דא א חידוש וואס שטייט דארטן אין דער גמרא אין חלק, אויך די חסידי אומות העולם יש להם חלק לעולם הבא. אפילו זיי האבן עס זייער שווער, זיי האבן נישט קיין עבירות, זיי זענען חסידי אומות העולם. אויב וואלטן זיי געווען גאנצע צדיקים וואלטן זיי נישט געקענט זיין חסידי אומות העולם. ס’איז דאך עפעס א חסרון, און ער זאגט דאך “נמוסדות כפות תמרים”. אבער א חלק אין עולם הבא האט ער. דאס איז עס. דאס איז דארטן חסידי אומות העולם מיינט אז זיי האבן נאר די שבע מצוות, אבער נאר מקיים געווען די שבע מצוות בני נח. ס’פעלט אים עפעס. איך האב דא א ריזן פארוואס מ’דארף האבן תרי”ג מצוות ווען עס… אבער אפילו אזוי, אפשר האט ער נישט מקיים געווען די מצוות, אפשר עפעס פעלט אים, אבער א חלק אין עולם הבא האט ער.
דיסקוסיע: וואס מיינט “בינוני” דא?
ניין, אבער דא זע איך נישט אז נישט נאר אזוי ווי איך האב געזאגט אז ס’איז דא עבירות וואס אפילו ווען ער האט כנגד דעם רוב מצוות העלפט עס נישט, דער רמב”ם זאגט דאך נאך א זאך, אנדערש ווי ס’האט געקלערט פריער. ער זאגט אז וואס מיינט דא בינוני? ס’איז נישט אזוי. בינוני מיינט דא אז ס’איז עקזעקטלי מחצה על מחצה. אויב איז מער רוב זכויות, ווערט ער א צדיק גמור און ער באקומט נישט קיין שום עונש. אויב האט ער עקזעקטלי מחצה על מחצה, קומט אויס אז אויב האט ער נישט געגנב’עט תפילין דעמאלטס… אבער בכלל, איך ווייס נישט, אויב האט ער נישט געלייגט תפילין, ס’איז נישט אזוי. ער זאגט נישט קלאר. אויב האט ער נישט געטון אן עבירה און ער האט יא געלייגט תפילין, ער איז אפילו מחצה על מחצה, לכאורה באקומט ער נישט קיין שום עונש. אזוי קומט דא אויס, און ס’איז נישט אזוי ווי איך האב געזאגט.
איך זע אז אין די גמרא שטייט, ס’איז דא א סוגיא אין די גמרא, ס’איז דא א משא ומתן אין די גמרא, אז מחצה על מחצה איז דער אייבערשטער מרחם. אויף דעם שטייט אין די גמרא, די גמרא ברענגט אויף דעם רבן שמעון בן גמליאל אז דאס וואס מ’זאגט אז אויף דעם איז דער אייבערשטער מרחם, “נוטה כלפי חסד”, אז ס’מיינט א בינוני. אבער אויף דעם איז דער תירוץ אפן, אז דער רמב”ם ברענגט נישט אזוי קלאר, איך ווייס נישט וויאזוי צו לערנען.
אבער וואס ער זאגט דא איז, ער וויל זאגן, סיי בינונים און סיי רשעים, ביי ביידע איז דא א חלק לעולם הבא. ס’איז נאר דא א חילוק, דער רשע’ס איז אסאך קלענער ווי דער בינוני’ס. אבער וואס ער וויל צוקומען צו איז אז ביידע האבן למעשה א חלק לעולם הבא, און ער וויל צוקומען צו די “ואלו שאין להם חלק לעולם הבא”.
דיסקוסיע: פארוואס ברענגט דער רמב”ם תפילין?
און וואס פארציילט ער מיר וועגן די נושא פון לייגן תפילין? אבער דאס דארף מען אפילו נישט פארשטיין. איך זאג דיר אז אויב איך בין גערעכט, דארף מען לערנען אז א נארמאלער בינוני האט נישט נידון כפי חטאו, ווייל דער אייבערשטער איז זיך מרחם אויף בינונים. נאר וואס דען? ער האט נישט אזא הארבע זאכן. למשל, ער האט געטון א געוויסע מצוה, עס קען זיין די ווערטער איז נישט דוקא תפילין, אבער ער האט געטון א געוויסע מצוה וואס ער האט קיינמאל נישט געטון. אזוי ווי דו זאגסט אז למשל, וואס שפילט אים דער חלק אין זיין נפש, און אויף דעם איז ער נישט… קען זיין, קען זיין דאס איז דער פשט. אבער דער רמב”ם זאגט נאר די הלכה, תפילין איז א פרט, אבער די אלע, סיי די בינונים און סיי די רשעים, דאס איז ריבוי זכיות, ריבוי עבירות, סיי וויאזוי, לכל הפחות האט ער א חלק לעולם הבא.
הלכה יד: “ואלו שאין להם חלק לעולם הבא”
אבער “ואלו שאין להם חלק לעולם הבא”, זיי האבן נישט קיין חלק לעולם הבא, זייער נשמה גייט נישט אן אין חלק לעולם הבא, “אלא נכרתים ואובדים ונידונין”. זיי ווערן נכרת, זיי ווערן פארלוירן, ס’טאטש זיי גייען נישט אן אין חלק לעולם הבא, און זיי ווערן “נידונין על גודל רשעם וחטאתם לעולם ולעולמי עולמים”. אויף אייביג גייען זיי באקומען אן עונש, און זיי ווערן נכרת פון עולם הבא.
דיסקוסיע: די סתירה צווישן “נכרת” און “נידון”
סאו לכאורה, דער רמב”ם גייט לערנען, דארף מען דייקא זען דא וואס איז דא, ס’איז דאך א שטיקל סתירה, אויב ער איז אן עובד, פארוואס גייט מען אים מעניש זיין? אזוי גייט מען לכאורה זען אין פרק ז’ הלכה ט’, ס’איז אינטערעסאנט אז דער רמב”ם גייט לערנען אז כרת מיינט אז מ’פארדארבט נישט גארנישט.
אויב אזוי איז דאך א סתירה, דער רמב”ן פרעגט שוין די סתירה אין זיין בריוו, ער פרעגט א סתירה וואס דער רמב”ם זאגט אז מ’איז נידון לעולם ולעולמי עולמים. וואס ביסטו נידון אויב דו ביסט נישטא דארט? לכאורה מיין איך אז לויט’ן רמב”ם’ס וועג דארף מען טייטשן אז די נידון לעולם איז דאס וואס ער איז קיינמאל נישט דא. ס’איז דאך א גרויסע דין אז ער הערט דעם אייבערשטן’ס קול, פילט אים. אפשר דארף מען אזוי ווי זאגן, די נידון פאר די נכרתים ואובדים, ס’טאטש זייער דין איז אז זיי ווערן נכרתים ואובדים, און די נכרתים ואובדים גייט פאר אייביג. ס’טאטש ער ווערט נכרת ואובד, ס’טאטש אייביג ווען זיין נשמה באקומט נישט עקסעס צו עולם הבא, איז עס אפשר אזא סארט דין.
די פראבלעם איז אז ס’איז נישטא קיין נשמה. די לשון הגמרא, דער רמב”ם איז דאך דא, ווייל די לשון הגמרא איז אז יורדין לגיהנם ונידונין בה י”ב חודש, נשמה אז ער איז דא איז נאר אין גיהנום. פאר דעם לכאורה האט דער רמב”ם אזוי געלערנט, אבער שוין.
די ליסט פון “אלו שאין להם חלק לעולם הבא”
דער רמב”ם האט א לאנגע ליסט, יא, המינים. און ער גייט מפרש זיין די אלע זאכן פון די ליסט, ער גייט מפרש זיין, סאו… מינים ואפיקורסים, ער גייט קודם אויסרעכענען פינף מיני… סטאפ א רגע.
סאו יא, ס’איז א לאנגע ליסט, די ליסט מיין איך קומט אין די ברייתא.
הלכות תשובה פרק ג׳ – המשך: פירוט די קאטעגאריעס פון “אין להם חלק לעולם הבא”
די גאנצע ליסטע פון דער רמב”ם
דער לשון הגמרא, דער רמב”ם איז דאך א פוסק, און דער לשון הגמרא איז אז “יורדין לגיהנם ואינם עולים”. די משמעות איז אז ער איז דא, ער איז נאר אין גיהנם. פון דעם לכאורה האט דער רמב”ם אזוי געלערנט.
אבער שוין, דאס איז דער… דער רמב”ם האט דא א לאנגע ליסט. יא, המינים. און ער גייט מפרש זיין די אלע זאכן פון די ליסט גייט ער מפרש זיין. סאו…
המינים, אפיקורסים. ער גייט קודם אויסרעכענען פינף מינים. סטאפ א רגע. סאו יא, ס’איז א לאנגע ליסט. די ליסט מיין איך קומט פון די ברייתא, און דער רמב”ם גייט זאגן. דאס האט מיר אריינגעשריבן דא.
חידוש: מינים און אפיקורסים זענען נישט די זעלבע זאך
מינים, אפיקורסים, איז נישט די זעלבע זאך. ביי אונז איז צוגעוואוינט דאס אלס איין זאך, ווייל דער רמב”ם האט געמאכט עקסטער יעדע קאטעגאריע. ער גייט מסביר זיין אין א מינוט וואס די אלע זאכן זענען.
מינים, אפיקורסים, כופרים בתורה, כופרים בתחיית המתים, און כופרים בביאת הגואל.
ווען? פיל ווייטער. וואס איז משומדים? מינים, אפיקורסים, און נאכדעם כופרים אין דריי מיני זאכן: תורה, תחיית המתים, און ביאת הגואל.
ווייטער, והמשומדים. שטייט שלכאורה דאס איז תלוי אין עבודה זרה, משומדים.
מחטיאי הרבים, וואס דער רמב”ם האט שוין פריער דערמאנט אין אכט פון הלכות דעות, האט דער רמב”ם גערעדט שטארק וועגן מחטיאי הרבים.
והפורשים מדרכי ציבור, די וואס שיידן זיך אפ פון די דרכי הציבור, וואס גייען נישט מיט די אידן. אלעס גייט דער רמב”ם מסביר זיין. יא, יא, איך וועל גלייך טייטשן.
והעושה עבירות ביד רמה בפרהסיא, איינער וואס טוט עבירות ביד רמה מיט א גאוה.
והמוסרים, די וואס געבן איבער אנדערע אידן.
ומטילי אימה על הציבור שלא לשם שמים, די וואס לייגן ארויף א פחד אויף די ציבור שלא לשם שמים.
שופכי דמים, מערדערס.
ובעלי לשון הרע, מענטשן וואס רעדן אייביג לשון הרע.
והמושך ערלתו. איך גיי… דער רמב”ם גייט מסביר זיין.
ס’איז אזא לאנגע ליסט פון פערצן אין די ליסט, און ס’ווערט נאך לענגער. ער גייט אויספירן מיין איך דער רמב”ם אז ס’איז דא פיר און צוואנציג.
חמשה הנקראים מינים
זאגט דער רמב”ם, “חמשה הן הנקראים מינים”. פינף סארטן… ס’איז דא חמשה מינים, פינף מינים מענטשן.
וואס איז די שורש פון די ווארט “מינים”?
וואס איז די שורש פון די ווארט “מינים”? ס’איז אזויווי ארבעה מינים, מיני מענטשן? אדער ס’איז עפעס א מער מיוחד’יגע ווארט פאר “מין”?
מין איז א ווארט פון די גמרא. וואס ער מיינט ליטעראלי, איך האב א טייטש, אבער דער רמב”ם לערנט נישט יענע ווארט. ביי דער רמב”ם, “מין” מיינט איינער וואס ער זאגט א געוויסע זאך. דער רמב”ם האט א הגדרה פונקטליך וואס דאס איז. לכאורה נישט מיט די טייטש פון די ווארט. סתם אין די גמרא “מינים” קען מיינען איין זאך, דער רמב”ם האט לכאורה געהאט עפעס א דיוק פארוואס ער לערנט אז דאס איז וואס עס מיינט “מין”, אבער עס איז נישט קיין קלארע זאך אין די מקורות אין די גמרא דער רמב”ם’ס וועג.
אבער דער רמב”ם, “מין” מיינט איינער וואס איז כופר אין דער אייבערשטער, ער גלייבט נישט אין דער אייבערשטער אזוי ווי מ’דארף גלייבן אין דער אייבערשטער. דאס איז… מ’גייט זען פון זיין ליסט.
די פינף סארטן כפירות קאָרעספאָנדירן צו הלכות יסודי התורה פרק א׳
דאס איז אזא פינף, פינף סארטן כפירות אין די ריכטיגע אמונה.
האומר שאין שם אלוה ואין לעולם מנהיג – ס’איז נישטא קיין גאט, און אדער די וועלט… לכאורה אדער, יא? סעים טינג. אלוה מיינט אז איין עולם מנהיג. אבער ס’קען זיין אז איינער קען מיינען א בורא, אקעי. ס’איז נישטא קיין מנהיג, אן איך וועל דיר געבן נאך א טייטש.
והאומר שיש שם מנהיג, ס’איז יא דא איינער וואס איז א מנהיג לעולם, אבל הם שנים או יותר, די וועלט ווערט געפירט פון מער ווי איין מנהיג.
והאומר שיש שם רבון אחד, ס’איז יא דא איין רבון, איין הער, איין גאט, אלא שהוא גוף ובעל תמונה, דער גאט איז א בעל גוף, שהוא גוף ובעל תמונה.
וכן האומר שאינו לבדו הראשון וצור לכל, אז דער אייבערשטער איז נישט אליין, און ער איז נישט דער ערשטער, און ער איז נישט דער… דער גיבור פאר אלע.
און וואס איז דאס אנדערש ווי שנים או יותר? א גוטע שאלה. וכן, ער זאגט נישט, דער רמב”ם זאגט נישט. איך וויל נישט זאגן אז ער זאגט נישט וואס ער מיינט, איך קען דאך זאגן וואס איך מיין אז ער מיינט, אבער וואס ער זאגט איז עקזעקטלי דאס. איינער וואס זאגט אז דער אייבערשטער איז נישט אליין, און דאס איז וואס אין אונזער סידור שטייט “שהבורא יתברך שמו הוא ראשון והוא אחרון”, פשט אז דער אייבערשטער איז נישט געווען פאר אלעס. וויאזוי מ’טייטשט דאס איז נישט קלאר. איך זאג דיר וואס דער רמב”ם זאגט, איינער קען זאגן אז דער אייבערשטער איז נישט דער ערשטער.
לאמיר אויספירן די אלע פינף, נאכדעם קען מען רעדן וועגן דעם עסק. ער זאגט אז איינער פון די מפרשים זאגט אז ער מיינט אז די וועלט איז קדמון, און דער אייבערשטער האט באשאפן די וועלט פון זאכן וואס איז שוין דא געווען. דער רמב”ם האט עס נישט געזאגט. דער רמב”ם האט געוואוסט קלאר וואס ער האט געוואלט זאגן, ער האט עס נישט געזאגט.
זייער גוט. וכן, זאגט ער, וכן העובד לכוכב ומזל כדי להיות מליץ בינו ובין רבון העולמים, איינער וואס… און דאס איז שוין ווייניגער “האומר”, דאס איז זיין פראבלעם נישט דאס זאגן, אבער ער דינט אן אנדער כח אלוהי כדי להיות מליץ בינו לבין רבונו של עולם, ער ווייסט אז ס’איז דא נאר איין רבונו של עולם, אבער ס’איז דא נאך א פסעודא-אלוהי, א פסעודא-כח, וואס די ער זאל זיין דער מליץ פאר די אייבערשטער.
דער רמב”ם זאגט דאך דארט נישט “האומר שיש מליצים”, ס’קען זיין אז ס’איז דא מליצים, די עיקר איז “העובד למליץ”.
די פיר יסודות וועגן דער אייבערשטער
סאו בעסיקלי, לאמיר ווילן מחדיר זיין, דאס זענען די פינף וועגן, דאס זענען אלע זאכן וואס האבן צו טון מיט הלכות יסודי התורה פרק א’, אדער די פירטע זאך איז הלכות יסודי התורה פרק א’, און ס’איז די אפאזיט פון זיי, רייט?
אויב מ’וויל פארשטיין עקזעקטלי וואס ער מיינט, דארף מען טראכטן אז ס’איז דא מער ווייניגער פיר זאכן, נאכדעם די פיפטע וועלן מיר רעדן, איז בחינת עובד.
ס’איז דא פיר זאכן וואס א מענטש דארף וויסן וועגן די אייבערשטער.
וואס א יוד, נישט נאר א מענטש, א יוד, ביי די וועי, א מענטש, רייט?
דאס איז נישט קיין כופר בתורה, דאס איז נישט וואס ער רעדט דא.
ער וויל פארשטיין חסידות אומות העולם, אפשר.
חסידות אומות העולם איז איינער וואס גלייבט אין דעם.
א מענטש דארף דאס וויסן.
כופר בתורה ווייסט נישט קיין חסידות אומות העולם.
מ’טאר נישט זיין כופר בתורה, ווייל ער האט שוין באקומען די תורה.
אבער…
סאו כופר מיינט אפשר אז ער איז מכחיש וואס ער האט שוין באקומען.
אבער א מין איז איינער וואס ווייסט נישט איינע פון די פיר זאכן וועגן די אייבערשטער.
וואס איז די פיר זאכן?
(1) שישנו – ער איז דא
קודם כל, שישנו, שישנו, ער איז דא.
שיש שם מצוי ראשון.
קענסט אים רופן מנהיג.
מנהיג מיינט, דאס איז א ווארט וואס מיר זאגן, וואס איז א גאט?
א מנהיג העולם.
ער מיינט נישט צו זאגן השגחה, דאס איז וואס איך מיין צו זאגן.
איינער זאל זאגן אז ס’איז יש אלוה, אבער ער איז נישט משגיח, דאס שטייט נישט דא.
איך ווייס נישט צו דער רמב”ם האלט אז ס’איז בעגליך אזוי צו זאגן.
ער זאגט נישט קלאר דעם ווארט.
מנהיג און משגיח איז נישט עקזעקטלי די זעלבע ווארט.
ווייל מנהיג מיינט, אזוי ווי ער זאגט אין הלכות יסודי התורה פרק א’, מנהיג הגלגל, נישט מנהיג ער פירט יעדע זאך.
אויך, מנהיג מיינט אז ווען נישט ער וואלט גארנישט געווען.
יא, אויך אז ער פירט עס, אבער לאו דווקא פירט באופן פרטי, ער קען פירן באופן כללי וכו’, און דאס שטייט נישט דא.
סאו די ערשטע זאך איז שיש, יא, שם.
זעסטו דא דאס ווארט “שם” נאכאמאל.
(2) שהוא אחד – ער איז איינס
די צווייטע זאך איז, אז שהיא אחד, דער וואס העילה הזאת היא אחד ולא יהיה כייחודו אחד.
יא?
(3) שאינו גוף – ער איז נישט קיין גוף
די דריטע זאך איז, אז ער איז נישט קיין גוף.
יא?
(4) שהוא ראשון/צור לכל – ער איז דער ערשטער, דער מקור פון אלעס
די פערטע זאך איז, אז ער איז די ערשטע זאך.
די ערשטע זאך איז לכאורה נכלל אין די הגדרה פון עילה.
ס’איז אביסל שווער צו פארשטיין פארוואס ער לייגט צו אבער דאס איז דער טייטש, ער איז די ערשטע זאך, ער איז דער מקור פון אלעס. דאס איז וואס ס’שטייט דא, און איך פארשטיי טאקע נישט, איך מיין, ס’איז טאקע שווער פארוואס ס’איז נישט נכלל. אבער, אזוי ווי דער אמת איז אז איינער גייט אויך נכלל אין אחד, דער רמב”ם האט געזאגט אז אמת די קבלה איז אמת אז ער איז איינס, ווייל איין גוף קען נישט זיין צוויי, וכו’ וכו’, אלע זאכן וואס דאס איז איינס, נאר מענטשן קענען א טעות האבן איינס אין די אנדערע.
דיסקוסיע: וואס מיינט “שאינו לבדו הראשון וצור לכל”?
אבער דאס איז א מין וועריעישן פון נאמבער טו. ער זאגט נישט אז אויף די וועלט איז דא מער ווי איין גאט, אבער ער איז נישט צור לכל, אפשר איז דא נאך יוניווערסעס אדער נאך וועלטן וואו דארטן איז דא נאך א גאט.
ניין, די צור איז טייטש, צור איז טייטש ראשון, מקור. דער רמב”ם טייטשט צו מקור. ראשון איז טייטש דער פירסט, ער איז דער סאורס. איינער זאגט, וואס קען ער זאגן עקזעקטלי? נישט קלאר וואס איז דער אנדערע צד. מ’קען זאגן צום אנדערן, אן אנדערע מין וועג פון זאגן אז ער איז שתיים, נאר נישט זאגן אפשר אז די גאנצע וועלט איז דא שתיים, נאר אפשר איז דא נאך א וועלט וואו דארטן איז דא אן אנדערע גאט.
ס’איז נישט דא קיין וועלט, ס’איז נישט דא קיין וועלט, דאס איז נישט דער פוינט. די אלע זאכן רעדן וועגן דער וועלט. די זאכן רעדן וועגן דער וועלט, ס’איז נישט, די מינים זענען זאכן וועגן דער אייבערשטער. ניין, ניין, די מינים זענען זאכן וועגן דער אייבערשטער. ער פארשטייט נישט אז דער אייבערשטער איז ראשון. ער מיינט אז דער אייבערשטער איז דער… לאמיר זאגן אזוי, יא, יא, אז ער טראכט אז ס’איז דא נאך עפעס א צור פאר אנדערע זאכן אויסער לכל. אקעי, איי דאונט טינק דעטס דער מינינג. וואס איך מיין איז אז איינער קען מיינען, איך קען נישט כאפן, לאמיר זאגן אזוי, אז איינער קען טראכטן למשל אז דער אייבערשטער איז געווען אלעמאל און די וועלט איז געווען, אזוי ווי די קדמות העולם. אבער דער רמב”ם זאגט נישט… ניין, ניין, קדמות העולם שטייט נישט דא, חידוש בריאת העולם שטייט נישט דא. די נענטסטע זאך צו בריאת העולם וואס שטייט איז דאס, און דו קענסט פארשטיין אז איינער זאל זאגן, אז איינער זאל טראכטן אז דער אייבערשטער איז איקוועל צו די וועלט, ער איז נישט דער מקור פון די וועלט, און ביידע איז דא איינס, און ער איז דער בורא, אבער ער איז סאמהאו איקוועל, ער איז נישט קודם לעולם. דאס איז די ווערטער.
סאו דער ראב”ד ברענגט גלייך צו די גמרא, אז ס’איז געווען אן אפיקורס וואס האט געזאגט אז דער אייבערשטער איז א צייר גדול, א גרויסער מאלער, ער האט געטראפן גוטע סממנים, ער האט געטראפן גוטע פעינטס, און ער האט געמאלן א שיינע זאך. סאו דאס איז די… דאס טייטש אז ס’איז דא נאך באזונדער פון דער אייבערשטער. יא, אז ס’איז דא נאך. אז כביכול דער אייבערשטער האט געהאט א גוטע מאטעריאל מיט וואס צו באשאפן א וועלט. סאו דאס הייסט אז ער געבט נישט די גאנצע קרעדיט פאר דער אייבערשטער אז ער איז דער צור לכל, ער איז דער מקור פון אלעם.
דיגרעסיע: דער ראב”ד און די מחלוקת וועגן גוף
און דאס איז די שטיקל פון בעל התניא איז אויך דא דער באקאנטער ראב”ד אז גדולים וטובים האבן זיך טועה געווען אין דעם. אבער אונז פסק’ענען ווי דער רמב”ם. ס’איז דאך דא גדולים, איך ווייס נישט צו זיי פסק’ענען. אבער מיין חבר האט מיר געזאגט אסאך מאל פון רבי שלמה פישער, א גרויסער גדול בישראל, האט געזאגט אז ס’איז קלאר אז די הלכה איז ווי דער ראב”ד. ער האט מיר געזאגט אז ר’ חיים האט מסביר געווען דעם רמב”ם, ער זאגט זייער שיין פשט אין רמב”ם, אז די הלכה איז נישט ווי דער רמב”ם, די הלכה איז ווי דער ראב”ד. סאו ס’איז דא זיכער גדולים וואס פסק’ענען ווי דער ראב”ד. דאס איז אויך די פסק פון דער רבי, כדאי צו וויסן. בקיצור, ס’איז נישט הלכה אז מ’קומט אים געבן א דעט פענעלטי, נאר ער גייט א טויזנט דורות און מ’וועט אים לאזן אין עולם הבא. ניין, דער ראב”ד איז אויך מודה אז די אמת איז ווי דער רמב”ם, נאר זיין הלכה איז נאר אז ער הייסט א מין. אבער אויב איינער איז נישט נוגע למעשה, ס’איז נאר נוגע ווער ס’האט א טעות.
חזרה: די פיפטע מין – העובד עבודה זרה
שוין, דאס איז עניוועי, דאס איז אפיקורסים. אה, סארי, דאס איז מינים. די פיפטע איז זייער אינטערעסאנט. די פיפטע איז, “העובד עבודה זרה” הייסט א מין. זייער אינטערעסאנט. אפשר מיינט דער רמב”ם אזוי, אן עובד עבודה זרה וואס ער מיינט אז דער גאט איז א גאט איז אן עובד עבודה זרה, אבער אפילו ער האט נאר די טעות לשם שמים הייסט ער א מין. סאו אזוי ווי ער איז דער ערשטער פאר די עובדי עבודה זרה, ער איז דער וואס האט געמאכט די טעות פון עובדי עבודה זרה. דער ערשטער, אנוש. איך ווייס נישט. ס’איז זייער אינטערעסאנט, ווייל מ’טרעפט נישט אין ערגעץ אז אן עובד עבודה זרה הייסט א מין. נישט קלאר צו מיר.
פסק: כל חמשה אלו מינים – אין להם חלק לעולם הבא
אקעי, זאגט דער רמב”ם אז אלה חמשה אלו איז מין, וואס אין להם חלק לעולם הבא. און דאס איז יא. די אין להם חלק לעולם הבא איז אן עונש, אדער ס’איז פשט אזוי ווי א יאר זיין נשמה איז נישט משיג די אמת’ות? יא, קען זיין. דער רמב”ם איז נישט מסביר דא. אבער דא זאגט ער אז ס’איז אן עונש. קען זיין אפשר שפעטער וועט מען זען.
שלשה הנקראים אפיקורסים
זאגט דער רמב”ם ווייטער, “שלשה אלו” – נאך מין איז געווען אפיקורס. “שלשה אלו נקראו אפיקורסים”. סאו מינים און אפיקורסים.
וואס איז אן אפיקורס?
(1) האומר שאין שם נבואה כלל
דער רמב”ם איז מסביר, “האומר שאין שם נבואה כלל” – איינער וואס גלייבט נישט אין נבואה. ער זאגט אז ס’איז נישטא קיין נבואה אויף דער וועלט.
און וואס איז די טייטש דערפון? די טייטש איז, “ואין שם מדע שמגיע מהבורא ללב בני האדם” – די בעיסיק איידיע פון נבואה איז אז ס’איז דא חכמות וואס דער אייבערשטער שיקט צו מענטשן, חכמות וואס א מענטש איז נישט אליין משיג. די חכמה וואס דער אייבערשטער שיקט צו א מענטש.
איינער וואס גלייבט נישט אין דעם אז ס’איז דא אזא זאך, א נבואה, וואס דאס טייטשט א חכמה וואס קומט פון אייבערשטן צו לב בני אדם, איז אן אפיקורס.
חידוש: דער חילוק צווישן מין און אפיקורס
נישט קיין חילוק אין וואס ער האט נישט מחולק אין מציאות השם, ער איז מחולק אין עפעס איינס פון די אייבערשטנ’ס פעולות כביכול. ער איז נישט מכחיש גארנישט אין די אייבערשטנ’ס עצמות, זיין טעות איז אין די אייבערשטנ’ס עצמות, זיין טעות איז אין די הגעת הידיעה וואס קומט פון די אייבערשטן.
הלכות תשובה פרק ג’ – אפיקורסים וכופרים בתורה (המשך)
שלושה הם הנקראים אפיקורסים
אפיקורס – לייקנט נבואה בכלל
חכמה איז נישט וואס א מענטש איז אליין משיג, נאר א חכמה וואס דער אייבערשטער שיקט צו א מענטש. איינער וואס גלייבט נישט אין דעם אז ס’איז דא אזא זאך, א נבואה, וואס דאס טייטש א חכמה וואס קומט פון דעם אייבערשטן צו לייב בני אדם, איז אן אפיקורס.
א גוט נישט קיין מין, ווייל ער איז נישט מחולק אין מציאות השם, ער איז מחולק אין עפעס איינע פון די אייבערשטנ’ס פעולות כביכול. נישט קיין שאלה פון ער איז נישט מכחיש גארנישט די אייבערשטער, ער זאגט נאר איך האלט אז ס’איז א טעות פון די אייבערשטער. זיין טעות איז אין די הגעת הידיעה וואס קומט פון דעם אייבערשטן צו מענטשן.
מכחיש נבואתו של משה רבינו
ווייטער, והמכחיש נבואתו של משה רבינו, איינער וואס לייקנט אין די נבואה פון משה רבינו. אקעי, דאס איז שוין אסאך מער ספעציפיש.
דיון: וואס מיינט “מכחיש נבואתו של משה”?
חברותא א: ער זאגט אז משה רבינו איז נישט געווען קיין נביא.
חברותא ב: איך לייקן די כח פון א נביא, אבער איך גלייב נישט אז משה רבינו איז ספעציפיש א נביא, אדער איך גלייב נישט אז משה רבינו איז געווען מער ווי אנדערע נביאים.
חברותא א: ער זאגט אז ער איז מכחיש נבואתו של משה. ער זאגט אז משה, ער קוקט אן משה ווי סתם א מענטש. ס’איז דא אזא זאך ווי נבואה, אבער מוחמד איז געווען א נביא, נישט משה. לאמיר זאגן. ער איז נישט אן אפיקורס, ער איז נישט מכחיש די פאקט פון נבואה, ער איז מכחיש… אקעי, מוחמד איז שוין א חילוק. לאמיר זאגן איינער איז מכחיש, איינער זאגט אז משה איז נישט געווען קיין נביא.
חברותא ב: ס’קען זיין אז ער מיינט צו זאגן אזוי, סוף כל סוף, קודם די עצם נבואה, און נאכדעם איז ער מכחיש די יוניק נבואה פון משה. אבער דער רמב”ם זאגט עס נישט קלאר. ער וואלט געדארפט זאגן “האומר שמשה היה נביא אבל לא בבחינת נבואת משה”. ס’קען זיין אז דאס מיינט ער. מ’דארף עס קוקן פריער אין יסודי התורה וויאזוי ער איז מגדיר די…
חברותא א: דער רמב”ם זאגט אז א נביא וואס זאגט אז משה איז נישט געווען גרעסער ווי סתם א נביא איז מכחיש נבואתו של משה.
חברותא ב: אקעי, דאס איז קלאר.
חברותא א: ס’קען זיין אז דאס איז וואס ער זאגט. “מכחיש נבואתו של משה” מיינט ער איז מכחיש די סארט נבואה וואס משה האט געהאט, די יוניק נבואה. ער זאגט אז משה האט געהאט מער ווי א מדה שמגיעה מהבורא לבני אדם. משה איז געווען מער ווי דעם.
חברותא ב: נישט מער, א בעסערע סארט.
חברותא א: א בעסערע סארט פון דעם, לאמיר זאגן.
חברותא ב: ס’איז דא א כלל און ס’איז דא א פרט. א בעסערע סארט מדה המגעת.
חברותא א: נישט קלאר.
האומר שהבורא אינו יודע מעשה בני אדם
זאגט ווייטער דער רמב”ם, האומר, די דריטע, שהבורא אינו יודע מעשה בני אדם. איינער וואס זאגט אז דער בורא, דער אייבערשטער, ווייסט נישט מעשה בני אדם. ער האט זיי באשאפן, אבער ער ווייסט נישט נאכדעם וואס זיי טוען.
אינטערעסאנט אז דא נוצט ער די ווארט “בורא”. ביז יעצט האט ער געזאגט ריבון אדער אללה. אקעי, ווייל דאס איז א נושא פון בריאה, דאס איז א נושא פון בריאה. ניין, ער זאגט נאר באשאפן, אבער ער איז אויך א משנה סדרים. ס’איז אזא סארט.
לכאורה דאס איז קאנעקטעד מיט אפיקורסות, ווייל דאס איז די זאך וואס צייכנט אפ נבואה. נבואה מיינט אז ס’קומט א מעסעדזש פון די אייבערשטער צו מענטשן, און נאכדעם דער אייבערשטער ווייסט וואס מענטשן טוען. ס’איז די קאנעקשאן פון ידיעה, די צווייטע זאך. און ספעציפיש די רילעישאנשיפ פון ידיעה, רייט? ס’איז אפשר נאך א רילעישאנשיפ, אז ער איז א בורא, ער איז א הנהגה, דאס איז אפשר א סארט רילעישאנשיפ. אבער דאס אז ס’איז מיט א ידיעה, אז ס’איז מיט א געוויסע סדר, מיט א געוויסע דעת, דאס איז א מכחיש.
ער קען עס מכחיש זיין בבחינת נבואה כללית, ער קען עס מכחיש זיין די ידיעה כללית, און ער קען נאכדעם זיין די ספעציפישע זאך וואס הייסט נבואת משה. אקעי, דאס איז נישט א כופר בתורה, דאס וועלן מיר נאך זען. כופר בתורה איז נאך א זאך. ס’איז דאס וואס נבואת משה איז א סארט נבואה.
מקור דעם רמב”ם’ס הגדרה פון אפיקורס
דאס הייסט אפיקורס. אויך, פון וואו דער רמב”ם האט גענומען אז דאס הייסט אפיקורס, איי דאונט נאו, אבער אזוי זאגט דער רמב”ם. ער זאגט אז דאס ווארט הייסט אפיקורס, פונקט.
די גמרא פון “מה הניא לן רבנן”? “מה הניא לן רבנן” מיינט די זאך פון רעגולעיט נישט די חכמים פון די חכמים? ניין, ניין, דאס איז די גמרא אין סנהדרין. נאר דער רמב”ם האט געזאגט אז דאס מיינט יענץ. און די גמרא האט אן אנדערע פשט אין די ווארט אפיקורס. מ’האט נישט געוואוסט וואס דאס איז. די גמרא מיינט אז אפיקורס איז הפקרות.
לאמיר זאגן אזוי, יעדער איינער זאגט נאך די גמרא אין שפת אמת, ער זאגט אז אפיקורס היינו “מה הניא לן רבנן” איז אפיקורס. דאס שטייט נישט אין די גמרא, און דאס איז די טאטאלע קאנפיוזשן. די גמרא זאגט אז ס’שטייט אין די משנה א ווארט אפיקורס, קיינער ווייסט נישט וואס דאס איז. זאגט די גמרא, איין פשט איז אז ס’מיינט איינער וואס זאגט “מה הניא לן רבנן”, וואס איז טאקע א גרויסע חוצפה, “אין לו חלק לעולם הבא”, אבער נישט אזוי די חומרא פון אפיקורס פון רמב”ם.
און דער רמב”ם טייטשט די ווארט אפיקורס אנדערש. דער רמב”ם טייטשט אז אפיקורס וואס שטייט אין די משנה מיינט איינער פון די דריי זאכן, איינער וואס זאגט “מה הניא לן רבנן”, און דאס איז נישט נוגע צו אפיקורסות. ער זאגט אז די גמרא טייטשט דאס לשון חוצפה, נישט… ס’איז נישט קלאר פון וואו זיין מקור אויף די סארט אפיקורסות איז. די מקורות, זוכן מקורות, אבער די ווערטער שטייען נישט.
אדער דער רמב”ם האט גענומען אלע זאכן וואס ער האט געהאלטן אז א איד מוז גלייבן, און ער האט זיי אריינגעלייגט אין די ווערטער, אין די קאטעגאריעס. ער האט געדארפט האבן א מקור, ער האט נישט געקענט סתם אזוי אויסטראכטן זאכן. און ער זאגט די דריי סארטן כופרים וואס ער האט געזאגט, שלושה הן הכופרים בתורה. ער האט אריינגעלייגט די דריי סארטן מענטשן וואס זענען כופר בתורה.
שלושה הן הכופרים בתורה
האומר שאין התורה מעם ה’
דריי סארטן מענטשן זענען כופר בתורה. איינס, האומר שאין התורה מעם ה’. ער זאגט די תורה איז נישט פון אייבערשטן, אפילו פסוק אחד, אפילו תיבה אחת, אפילו אויף איין פסוק אדער אויף איין ווארט זאגט ער אז דאס איז נישט מעם ה’.
נאר וואס זאגט ער? אם אמר, אויב ער זאגט משה אמרו מפי עצמו, משה האט עס געזאגט פון זיך אליין, הרי זה כופר בתורה. איז ער א כופר בתורה.
דיון: וויאזוי קען “אפילו תיבה אחת” זיין כופר בתורה?
פלא, אויב וואס ער זאגט כופר בתורה מיינט ער כופר אין די גאנצע תורה. אבער דא זאגט ער אפילו ער זאגט אויף איין פסוק. ס’איז דאך א חילוק אויב ער איז כופר אין איין פסוק אדער אין די גאנצע תורה.
די ווארט איז, דא איז די תורה וואס די אידן דארפן גלייבן, ווייל די תורה איז אים מחייב. נאר ער זאגט אז די לעצטע פסוק “וימת שם משה עבד ה'” אדער איך ווייס נישט וואס, אפשר איז דאס נישט געווען משה’ס שרייבן, נאר דער אייבערשטער האט עס געזאגט מפי ה’. אדער איינער זאגט אז נישט משה האט עס געשריבן נאר יהושע האט עס געשריבן, איך ווייס נישט. דארט שטייט נישט מעם ה’, די ווארט איז מעם ה’.
דער רמב”ם זאגט דא אז משה מפי עצמו, אויב ער זאגט אז דאס האט משה אליינס אויסגעטראכט, דאס הייסט א כופר בתורה. אבער דו פארשטייסט אליינס, אז איינער זאגט דעם פסוק יא און דעם פסוק נישט, האט ער נישט קיין שום וועג וויאזוי צו מחלק זיין וועלכע פסוק יא און וועלכע פסוק נישט, דו קענסט פארשטיין, ווייל ס’איז נישט קיין חילוק א פרט אדער א כלל.
“מעם ה'” – נישט “מפי ה'”
די זעלבע זאך, ער זאגט נישט מעם ה’, דער רמב”ם זאגט נישט מפי ה’ אדער… מעם ה’ שטייט דאך. ס’איז נישט מפי ה’, ס’איז מעם ה’. אפשר שטייט אין מדרש “מגיד מבורא לב בני אדם”, קומט פון אייבערשטן, דאס רעדט ער. ס’איז נישט מחויב צו גלייבן אז דער אייבערשטער קען רעדן, אז דער אייבערשטער קען דיך שרייבן. דאס איז דאך אן ענין וואס דער אייבערשטער האט זיך איינגעדרייט זיך צו געבן צו בני אדם.
איז אלא מאי, ס’איז דיבור דמשה. אבער ס’איז א מדרש “מגיד מבורא לב בני אדם” פונקטליך. וויאזוי איז שוין אן אנדערע ענין. דער רמב”ם אין פירוש המשנה אין סנהדרין זאגט שהגיע אליו בדרך וואס אונז ווייסן נישט, ס’איז אזא לשון. מיר דארפן נישט וויסן וויאזוי ס’האט געארבעט, מיר דארפן נאר צו גלייבן דערין. אקעי.
הכופר בפירושה – תורה שבעל פה
וכן הכופר בפירושה, איינער לייקנט אין די פירוש פון די תורה. וואס איז די פירוש פון די תורה? דאס איז תורה שבעל פה, אזוי ווי דער רמב”ם האט געזאגט אין די הקדמה. והכחיש מגידיה, ער איז נישט מכחיש דעם אייבערשטן, אבער ער איז מכחיש די מגידי התורה שבעל פה, ער איז מכחיש די מוסרי התורה, די אלע חכמים און נביאים וואס האבן געזאגט אז די אלע פשטים וואס די חז”ל לערנען איז תורה שבעל פה וואס איז אונז מקובל געווען מפי משה דור לדור.
כגון, זאגט ער, ווער זענען די מין כופרים בפירושה של תורה? האסטו די גמרא אין צדוקים ובייתוסים וואס זיי זענען געווען די כופרים בתורה שבעל פה.
דאס איז די ערשטע מאל וואס ער כאפט אן א דוגמא פון א מענטש? יא, אינטערעסאנט. אקעי, אבער אפשר דאס איז פארוואס ער דארף עס זאגן, ווייל אויב נישט, פארוואס זאל איינער טראכטן אז ס’איז דא אזעלכע גרופעס? ס’איז דאך היינט, אין די רמב”ם’ס צייטן איז נישט געווען קיין רעפארם מאוומענט, אבער ס’איז דא די זעלבע זאך. אקעי.
האומר שהבורא החליף מצוה זו במצוה אחרת
נאמאל ווייטער, ואומר שהבורא החליף מצוה זו במצוה אחרת. די דריטע מין כופר בתורה איז דא איינער זאגט אז ס’שטייט טאקע אין די תורה, אבער דער אייבערשטער האט נאכדעם געטוישט א מצוה, און ער איז מבטל געווען א מצוה. אדער ער האט געטוישט, נישט אמאל אראפגענומען, נישט אז ס’איז דא ווייניגער מצוות, נאר דער אייבערשטער האט געטוישט איין מצוה, האט ער געטוישט מיט אן אנדערע מצוה. הרי זה כופר ובטל התורה זו.
דיון: “החליף” אדער סתם אראפגענומען?
אפילו ער מיינט דווקא החליף, אדער אויב איינער נעמט סתם אראפ איין מצוה איז ער אזוי ווי דער ערשטער, וואס זאגט אז איין תיבה איז נישט פון דעם אייבערשטן.
יא, די פוינט איז, אף על פי שהוא מאמין שהיא כולה מעם השם, די פוינט איז אז דער מענטש גלייבט דאך אז ס’איז דא אזא זאך אז דער אייבערשטער האט געגעבן א תורה. ער זאגט נישט ס’איז נישט דא קיין תורה, ער זאגט נישט ס’איז נישט דא קיין נבואה, נישט אזוי ווי איינער וואס זאגט אז די גאנצע תורה איז אויסגעטראכט פון משה רבינו. ניין, משה רבינו האט דער אייבערשטער געגעבן די תורה, נאר מארגן האט דער אייבערשטער געגעבן פאר יאנקל צוויי מצוות. שפעטער האט דער אייבערשטער געטוישט א חלק פון די תורה, אדער א מצוה פון די תורה. ער האט די מצוות געטוישט, נישט די תורה שבעל פה.
רייט, אויב נישט איז ער אזוי ווי דער וואס איז כופר בפסוק אחד או תיבה אחת. ער גלייבט אין די גאנצע תורה, נאר ער זאגט אז שפעטער האט דער אייבערשטער געטוישט, אפשר געטוישט די מינינג פון די מצוות, אדער געטוישט די מצוות.
אה, די מינינג אין די סענס פון כופר בתורה שבעל פה. ס’שטייט שוין געבליבן תרי”ג, אבער די וועג וויאזוי מ’היט שבת איז דורך היטן זונטאג. דאס וואלט געווען א כופר בתורה שבעל פה. פסוק בפירושה. אקעי, יא, אין א חילוק. איך רעד אפילו, יא, אקעי. אויב ער זאגט א נייע פשט וואס איז נישט קעגן תורה שבעל פה, מעג מען דאך.
שהבורא החליף מצוה זו במצוה אחרת, ער זאגט אויך בעצם, ער זאגט אז דער פסוק וואס אונז קענען איז נישט פון דעם אייבערשטן, ווייל דער אייבערשטער האט עס צוריקגענומען. אף על פי שהוא מאמין, דער רמב”ם זאגט, חוץ מן הנביאים. ער זאגט ס’איז געווען, דער אייבערשטער האט שפעטער זיך מיישב געווען און געטוישט.
כגון הנוצרים וההגרים
כגון הנוצרים וההגרים. הגרים מיינט די מוסולמענער.
דיון: פארוואס הייסן זיי “הגרים”?
פארוואס ווערן זיי גערופן הגרים? ווייל זיי זענען אייניקלעך פון הגר. איך מיין אזוי.
פארוואס פארוואס פארוואס גיבט מען די קרעדיט דא פונקט פאר הגר?
אז זי זאל עס שרייבן?
זיי לעבן נאר א דאנק הגר.
הגר האט זיי געראטעוועט, זי האט געזארגט פאר זיי דארטן אין מדבר, זי האט זיי געשאפן די וואסער.
יא.
אבער ס’איז אינטערעסאנט, די ישמעאלים לויט’ן רמב”ם לייקענען דאך אפ די תורה.
איך ווייס נישט פארוואס.
זיי זאגן אז דער אייבערשטער האט געגעבן די תורה פאר משה, אבער ס’איז דא א נייע תורה נאכדעם וואס איז געגעבן פאר מוכאמעד, וואס איז נאך א בעסערע תורה.
אזוי איז דא א ליסט, איין מוסולמענער וואס זאגט אזוי.
ס’איז דא אנדערע וועגן וואס די מוסולמענער זאגן, וואס זיי זאגן אז די אידן האבן פארדרייט די תורה.
דער רמב”ם ברענגט נישט דא די נושא, יא?
ווי יעדער ווייסט, אין י”ג עיקרים איז דא אן אנדערע עיקר וואס שטייט אז מ’זאל גלייבן אז די תורה וואס אונז האבן היינט איז די זעלבע תורה.
וואס דאס איז אויך פאלג די מוסולמענער וואס האבן געזאגט אז ס’איז די זעלבע תורה, נאר די אידן האבן עס פארדרייט.
און דער רמב”ם ברענגט נישט דא יענע סארט כפירה, ער ברענגט נאר דער וואס זאגט אז ס’איז טאקע געווען, אבער דער אייבערשטער האט געגעבן א נייע.
דער וואס זאגט אז ס’איז קיינמאל נישט געווען, דאס איז די ראנג וואן, שטייט נישט אין הלכות תשובה יענע סארט אפיקורסות, אינטערעסאנט.
כופר בתורה.
דיון: האט דער רמב”ם מורא געהאט צו שרייבן “ישמעאלים”?
קען זיין דער רמב”ם האט מורא געהאט צו שרייבן די ווארט אנדערע לשון, אדער מוסלים, האט ער מורא געהאט צו שרייבן די ווארט ישמעאלים, האט ער געמאכט אזא רמז’דיגע ווארט הגרים?
אפשר, אפשר.
איך מיין אז אין הלכות מלכים שרייבט ער יא בפירוש, יא?
איך גלייב נישט אז ער האט זיך געטראכט אז זיי גייען עס ליינען.
אבער דער רמב”ם האט זיך געהאלטן אין איין משנה קודש.
זעסט אז ער האט מחלק געווען אין הלכות תשובה, ער מיינט נישט די ישמעאלים בני ישמעאל, ער מיינט דיך די דת ישמעאל.
דת ישמעאל הייסט הגרים אויף לשון משנה.
איך ווייס נישט וואס דער רמב”ם האט מחלק געווען.
איך ווייס נישט.
יא, אזוי דער רמב”ם האט געשריבן.
איך ווייס נישט פארוואס.
ס’איז דא אנדערע פלעצער וואס מ’רופט זיי הגרים, הגרים, הגרים.
איך ווייס נישט.
Anyway, דאס זענען דריי סארט כופרים בתורה, יא?
כופר בתחיית המתים וכופר בביאת הגואל
So, לאמיר צוריקגיין צו די ליסט.
דא איז געשטאנען נאך צוויי וואס דער רמב”ם איז נישט מפרש. ס’איז לכאורה פשוט, כופר בתחיית המתים או בביאת הגואל. דער רמב”ם איז נישט מפרש גארנישט. ס’שטייט נאר, יא? ס’איז געשטאנען אין די פריערדיגע ליסט איז געשטאנען כופר בביאת הגואל וכופר בתחיית המתים. איז פשוט, איינער זאגט אז ס’גייט נישט זיין קיין תחיית המתים, ער זאגט אז ס’גייט נישט זיין קיין ביאת הגואל, און מ’דארף נישט צולייגן צו דעם גארנישט, יא?
שניים הם המשומדים
נאכדעם איז דא צוויי סארטן משומדים. יא? וואס איז די טייטש משומדים? דער רמב”ם, ס’איז דא צוויי סארטן. שניים הם המשומדים, המשומד לעבירה אחת, ס’איז דא צוויי מיני משומדים: א משומד לעבירה אחת, והמשומד לכל התורה כולה. דאס איז דער רמב”ם.
וואס איז משומד לעבירה אחת? דו זעסט אז ער האט החזיק עצמו, ער האט זיך געמאכט אזוי.
הלכות תשובה – קאטעגאריעס פון מענטשן וואס האבן נישט חלק לעולם הבא (המשך)
משומד לעבירה אחת
דאס איז פשוט, איינער זאגט אז ס’איז נישטא קיין תחיית המתים, איינער זאגט אז ס’איז נישטא קיין ביאת הגואל, ער דארף נישט צולייגן צו דעם גארנישט.
נאכדעם איז דא צוויי סארטן משומדים. וואס איז די טייטש משומדים? זאגט דער רמב”ם, ס’איז דא צוויי מינים משומדים: א משומד לעבירה אחת, און א משומד לכל התורה כולה.
וואס איז משומד לעבירה אחת? “זה שהחזיק עצמו לעבור עליה תמיד”. ער האט זיך מחזיק געווען אז ער טוט א געוויסע עבירה בזדון, “והתפרסם בה והורגל”. ער איז געווארן באקוועם מיט די עבירה, אז די עבירה איז ער אפישעלי טוט ער די עבירה, ער איז געווארן נתפרסם אז ער טוט עס, ער איז געווארן מורגל אין דעם.
זאגט דער רמב”ם, “אפילו היתה מן הקלות”, אפילו אויב דאס איז פון די גרינגע מצוות, “כגון שהחזיק תמיד ללבוש שעטנז”. ער האט זיך מחזיק געווען אז ער גייט שטענדיג שעטנז. איך האב נאר אן עבירת לאו, נישט עשה. אויף א מצוות עשה זאגט ער נישט קיין משומד למצוות עשה, זעט אויס. איך האב נאר צוויי דוגמאות פון לאוין.
איינער וואס איז מחזיק תמיד צו טון אן עבירה פון גיין שעטנז, “או להקיף פאת ראשו”, אדער ער שערט די פאות הראש, “ונמצא כאילו בטלה מצוה זו מן העולם אצלו”. ער האט ארויסגעריסן די מצוה, די מצוה עקזיסטירט נישט ביי אים. “הרי זה משומד לאותו דבר”. הייסט ער א משומד לאותו דבר.
די באדייטונג פון “משומד”
וואס איז די טייטש די ווארט משומד? לשון שמד מיינט שטארבן? די מצוה האט געשטארבן ביי אים? ניין, ער איז א מומר. איך מיין אז שמד אריגינעל מיינט אזוי ווי שמד גשמי, עס הייסט דאס שטארבן. להשמיד להרוג ולאבד, נישט נאר שטארבן, עפעס אזוי פארטיליגן ווערן אויס. און די חכמים האבן געזאגט, מומר, איינער וואס ער ווערט אויסגעבראכן ספיריטשועלי, קולטורלי, דאס איז אויך מומר. נאר דא, ער איז מומר, און ער איז א מומר לתיאבון.
להכעיס vs. לתיאבון
אמאל זאל מען באקומען די עונש פון כרת, אדער איינער וואס איז חייב מיתה, דארף מען טון די עבירה להכעיס, דארף זיין בזדון, בהרגל, אבער עס דארף זיין אויך פארט להכעיס. ס’איז אינטערעסאנט, ס’איז גאנץ ענליך צו ווי איינער גלייבט נישט אין איין מצוה. ס’איז פריער געשטאנען אויב ער גלייבט נישט, ס’איז אפילו אויב ער טוט נישט אן עבירה, אבער ער גלייבט אז איין פסוק איז נישט א חלק פון די תורה.
און דא ער עקט אויס די מין זאך, ער זאגט נישט ס’שטייט נישט אין די תורה, אבער ער עקט אין אזא מין וועג אז די מצוה עקזיסטירט נישט ביי אים. אבער ס’מוז זיין מיט א כוונה, מיט א להכעיס. להכעיס מיינט צו מאכן דעם אייבערשטן ברוגז, כעס’ן, צו מיינט עס להכעיס? ס’איז עפעס אזא, פאר ריעל, ער איז קעגן די מצוה. ער מאכט נישט קיין ברית מילה, לאמיר זאגן, ער איז קעגן. ער דארף זיין קעגן. ס’איז נישט גענוג אז ער זאגט כ’האב נישט קיין כח, ער דארף זיין דערקעגן. דאס איז אפשר די ווארט פון זאגן להכעיס.
משומד לכל התורה כולה
יא, אבער ווארט מאל, מומר לכל התורה, זאגט דער רמב”ם, כגון החוזר לדת הגוים בשעה שגוזרין שמד. אה, דאס איז די לשון חוזר. חוזר מיינט ער איז חוזר מן, יא, ער גייט אוועק פון די דרך התורה, און ער גייט צו די גוים. ווען די גוים מאכן א שמד, זיי זאגן אז ווער ס’וועט זיין א איד גייען זיי אים הארגענען, וואטעווער, יא, גייט ער צו די… און ער ווערט א גוי.
די לשון “חוזר”
אינטערעסאנט די לשון חוזר. חוזר מיינט מחזר מן, נישט חוזר ל… חזר, ער גייט נאך, ער גייט נאך די דעת הגוים, ווייל ער דערשרעקט זיך פון שמד, ער פאקערט אויף מקדש שם שמים. ווען ס’איז א שעת השמד דארף מען זיך מוסר נפש זיין, און ער איז זיך נישט מוסר נפש, און ביידע וועגן ער גייט צו די גוים, ויאמר, ער זאגט אזוי, “מה בצע לי לדבק בישראל שהן שפלים ונרדפים, טוב לי שאדבק באלו שהן שלמים ותקיפים”. פארוואס זאל איך זיין מיט די אידן וואס זענען שפלים ונרדפים? ס’איז בעסער איך זאל זיין מיט די וואס זענען תקיפים, לאמיר זיין קלוג, לאמיר גיין מיט די ווינערס, לאמיר גיין מיט די וואס זענען שטארק. הרי זה מומר לכל התורה כולה.
חילוק צווישן נכשל בשעת השמד און משומד
פריער אין די סעודת התורה האט מען אונז געלערנט אז אויב איינער ווערט סתם נכשל אין אן עבירה וועגן זיין שעת השמד, איז ער נאר עובר אויף יענע עבירה, ער איז נאר מבטל די מצוה פון קידוש השם. דא רעדט מען אבער ווען ער טוט עס מיט אזא… ער ווערט קאנווערטעד, ער איז אויף די גוים’ס זייט, נישט אז ער טוט עס מיט א צובראכן הארץ. אויב איינער פאלט דורך און ער טוט עס מיט א צובראכן הארץ, דעמאלטס האט ער נאר מבטל געווען די מצוה פון קידוש השם און ער האט עובר געווען די עבירה פון חילול השם. אבער אויב טוט ער עס מיט אזא גיין צו די גוים, אינטערעסאנט, ער גייט… די לשון איז זייער ענליך צו וואס מ’זאגט צו א גר צדק.
פארקערטע פון א גר צדק
ער זעט איין די לאדזשיק, ווייסטו, די רבנים וואס זאגן אז די אידן זענען שפלים ונדחים זענען גערעכט, און לאמיך טאקע זיין מיט די ווינערס.
זייער אינטערעסאנט, ער איז די פונקט פארקערטע פון א גר. א גר איז איינער וואס ער זאגט, איך וויל נישט זיין מיט די געווינערס, איך וויל זיין מיט די אידן וואס זענען שפלים ונדחים. און א משומד איז פארקערט, ער זעט איין די לאדזשיק צו זיין מיט די גוים, “הולך לדת הגוים”.
נישט דווקא עבירות – נאר די אמירה
ס’קען אויך זיין, ס’שטייט נישט אז ער טוט עבירות. איך שטעל זיך פאר אז ער גייט טון אלע עבירות שבתורה, אבער ביי משומד לכל התורה איז נישט די ווארט אז ער טוט אלע עבירות. די ווארט איז אז ער זאגט, “איך בין מודה אז די אידן זענען שוואך, איך בין מיט די דרכי הגוים”. “חוזר לדת הגוים” מיינט אליין סתם אז ער טוט זייערע מנהגים. אמנם, די ווארט איז נישט אז ער איז עובר אויף עבירות, נאר די עיקר איז נישט די עצם מעשה, נאר די אמירה, די אמירה, די אמירה. ער זאגט, ער זאגט, “האומר”, יא, “ויאמר”.
קשיית הראב”ד
די ראב”ד פרעגט שוין א קשיא, אז אויב איז ער חוזר לדת הגוים איז ער חמור, ווייל דער חוזר מודה בעבודה זרה. פרעגט די ראב”ד די קשיא דא. אזוי חזרת הדת מיינט נישט דוקא, אפילו אויב ער גלייבט ווייטער, ער איז נישט קיין איינער וואס איז עוסק אין אמונה, ער איז א פראקטישער מענטש. ער זאגט, וואו ליגט די געלט? וואו ליגט די פאוער? דאס איז אזא מין סטעיטמענט. סתם, וואס זיכער די ראב”ד איז גערעכט, אויב ער איז חוזר לדת הגוים איז ער א מין. די חזרת הדת מוז מיינען עפעס אנדערש.
מחטיא את הרבים
יא, די נעקסטע קאטעגאריע פון מענטשן וואס איינער האט חלק לעולם הבא איז מחטיא את הרבים. די רמב”ם איז מסביר, “אחד שהחטיא בדבר גדול”, סיי ווען ער איז מחטיא אנדערע מענטשן מיט א גרויסע זאך, “כירבעם”, אזוי ווי ירבעם, אדער מחטיא א איד מיט עבודה זרה, אדער צדוקי ובייתוסי וואס האט מחטיא געווען אידן מיט כפירה בעיקר.
צדוקי ובייתוסי ווי מחטיאים
דער טייטש צדוקי ובייתוסי, אויסער וואס עס קען זיין אז דער צדוקי ובייתוסי אליינס האט געגלייבט, יא, אזוי זאגט דער רמב”ם אין א פלאץ, אז דער רמב”ם זאגט אז זיי, אז זייערע בתי דינים האבן איינגעוואנדן שוחד, נאר די פראבלעם מיט די רבנים וואס זיי זענען געשטאנען אין וועג, זיי זענען זיי געווארן כופרים מיט די רבנים. אזוי איז פארציילט דער רמב”ם וואס איך געדענק אין געוויסע מעשיות, דער רמב”ם האט געזאגט אז עס איז אלעס נגיעות. איז דער טייטש פון פריער וואס ער האט געזאגט גוין צדוקי ובייתוסי, מיינט ער מענטשן וואס זענען צדוקים ובייתוסים. צדוקים ובייתוסים אליין איז בעיקר געווען מחטיאים.
גרויסע און קליינע עבירות
ואחד שהחטיא בדבר קל… מען קען גרופירן זיין צוזאמען מער פון איינס פון די קאטעגאריעס פון די ליסט, מען מוז נישט אריינפיטן נאר אין איינע פון זיי. עס קען זיין א איד קען זיין אין ביידע פון די אויבערדערמאנטע. האט ער געזאגט דער רמב”ם ווייטער, “ואחד שהחטיא בדבר קל”, איינער וואס איז מחטיא אנדערע מענטשן אפילו מיט א קליינע עבירה, אפילו לבטל מצות עשה. “ואחד” – סיי, און די אנדערע איז “האונס את חבירו עד שיחטא”. אדער אפשר איז דאס נאך א קאטעגאריע. הייסט קודם כל, עס איז נישט קיין חילוק א גרויסע עבירה אדער א קליינע עבירה.
מחטיא ווי א “קאמפיין”
ער רעדט פון מחטיא, א קאמפיין קעגן. איינער וואס איז דא א קאמפיין אז מען זאל זיך ווייניגער שמירת עינים, ער איז א קאמפיין קעגן שמירת עינים, איז דאס אזא זאך.
נאכדעם, די ערשטע זאך וואס מיר זעען אז מצות עשה זאל קענען אריינלייגן א מענטש אין די קאטעגאריע איז מחטיא את הרבים. נאכדעם, ווען ער זאגט מחטיא, מיינט ער נישט דווקא אזא אונס, אפילו ער רעדט צו איינעם.
מנשה’ס רציחות
זאגט ער, וואס איז מחטיא? סיי ער צווינגט מענטשן אז זיי זאלן חוטא זיין, “כמנשה שהיה הורג ישראל עד שיעבדו עבודה זרה”, ער זאל דינען עבודה זרה. וואו שטייט אז ער האט געהארגעט די רבים? עס שטייט נישט. פון דא כאפט ער עס. אוי, ער שרייט צו הארגענען יענע נביא. טאקע, ער זאגט אז מנשה שטייט אסאך וועגן זיינע רציחות, “ודם נקי שפך מנשה הרבה מאד”, אזא לשון.
ישוע הנוצרי ווי מדיח
אוי, די אנדערע וועג פון זיין מחטיא את הרבים איז, אפילו אן צווינגען, נאר “שהטה את חבירו”, ער האט אפגענייגט אנדערע מענטשן מיט שלעכטע דעות, און ער האט זיי אפגעפירט פון די אידישע וועג, “כישוע שהיה מדיח”, אזוי ווי אותו האיש, ישוע הנוצרי, וואס ער איז נישט געווען קיין בעל אלים, ער איז געווען, דאס הייסט, אזא איידעלער מענטש, אבער ער האט מחטיא געווען מענטשן מיט זיין מויל. איז עס אינטערעסאנט, ער איז א מסית ומדיח. דער רמב”ם זאגט דא די לשון “הדיח”, דארט שטייט “הרבים”. דער אמת איז, מסית ומדיח וואס מיר האבן געלערנט הלכות עבודה זרה, איז אויך א מחטיא את הרבים, דאס איז אויך בכלל. אבער די תורה, די רמב”ם זאגט אז ער איז א מסית ומדיח פון עבודה זרה, ער האט מטה געווען, ער קען האבן מטה געווען קעגן תורה שבעל פה אדער וואס, אבער ער האט מטה געווען. אדער עבודה זרה, ווייל ער האט מסית געווען. אזוי אז ער איז א… יא, מען האט אפשר דאס געזען א דור שפעטער, וואס קען זיין וויסן? ער האט מטה געווען מיט סיי וועלכע איסור. די גמרא שטייט אז ער איז געווען הייסן סודות פון יחוס ישראל און מכשף, עבודה זרה, איך געדענק. טאקע היינט איז די יארצייט, איך מיין אין די תקופה.
עניוועיס, סאו דאס איז א מכחיד הרב.
פורש מדרכי ציבור
נאכדעם איז די רמב”ם ווייטער, א פורש מדרכי ציבור. די נעקסטע קעטעגאריע איז געווען איינער וואס האט זיך פורש מדרכי ציבור, ער גייט אוועק פון די דרכי ציבור. וואס איז די טייטש? זאגט ער, אפילו לא עבר עבירות, ער איז נבדל מעדת ישראל, אפילו ער טוט נישט עבירות, נאר ער שיידט זיך אפ פון די אידישע פאלק, פון די עדת ישראל, ואינו עושה מצוות בכללם, ער טוט נישט מצוות צוזאמען מיט די אידן, ואינו נכנס בצרתם, ער איז נישט פארט פון זייער צרות, ולא מתענה בתעניתם, ער פאסט נישט ווען זיי פאסטן, אלא הולך בדרכו כאחד מגוי הארץ, ער גייט זיך אין זיין אייגענעם וועג אזוי ווי איינער פון די גוים, וכאילו אינו מהם, כאילו ער וואלט נישט געווען א חלק פון די אידן.
חילוק פון משומד לכל התורה
ער איז נישט משומד לכל התורה כולה, אזוי ווי דער פריערדיגער. ער איז נישט מומר לדבר אחד, אפילו נישט צו איין עבירה. אפילו לא עבר עבירות, ער טוט נישט קיין איין עבירה. איז די חכמים, ער טוט מצוות, אבער נישט מיט זיי, ער גייט נישט אין שול, ער טוט אין זיין בית המדרש, זיין הויז, ער האט א בית המדרש וואס איז אפגעטיילט פון די רעסט פון די קהילה, איך ווייס נישט. דארף מען מדייק זיין.
ווי קומט מען דערצו?
אבער ס’איז דאך א טיילונג. די ריכטיגע וועג דאס צו טון איז צו זאגן אז אלע זענען רשעים, און וועגן דעם גייט ער נישט צוזאמען מיט די רעסט. א טיילונג איז א חשש פורש מדרכי ציבור, און דארף מען אכטונג געבן דערויף. אבער אויב מען מאכט איין צופיל טיילונגען, איז זיכער קומט מען אן צו דעם. אויב דו ביסט אליין א ציבור, דארף מען וויסן, א ציבור, דו קענסט נישט מאכן דיין וועג דער ציבור. דער ציבור מיינט… אבער עניוועי, דער פוינט איז אז דער רמב”ם זאגט אז דאס איז תכלית, ס’איז דא איינער וואס ער זאגט, “איך טו מצוות”. נישט ער טוט אזוי ווי דער משומד. דער זאגט, “די אידן גייען דאך שלעכט, זיי האבן צרות”. דער משומד זאגט, “איך ווער א גוי”. ער זאגט, “איך ווער נישט קיין גוי, איך וועל זיצן אינדערהיים, איך וועל לייגן תפילין, איך וועל היטן שבת. די רבנים זענען גוזר תענית, ס’איז דא א גזירה, וואס דארף איך דאס?” דאס איז די טייטש.
הסתר פנים
איינער איז א חלק פון א פה אפילה, ווייל ער איז כאילו אין אים, ער גייט זיך, ער רעדט מיט די גוים, ער איז נישט… ווי ס’שטייט דארט “מי שאינו בהסתר פנים אינו מהם”.
פראקטישע נפקא מינה – האלאקאוסט
איך טראכט אלעמאל אזוי, איך זאג אלעמאל מענטשן וואס זאגן, אויב ס’וועט זיין חס וחלילה א האלאקאוסט, ער וועט זיך מציל זיין. קען זיין, מען דארף זיך מציל זיין, און אין א געוויסע זין, אויב וועט אלע כלל ישראל זיין א גזירה, דו גייסט אויך זיין א פארט דערפון. ס’איז נישט אזוי פשוט.
ראיה פון מרדכי צו אסתר
ס’איז דא א לעכטיגע ראיה פון די פסוק וואס מרדכי זאגט פאר אסתר, “ואם החרש תחרישי בעת הזאת”.
פרק ג: אלו שאין להם חלק לעולם הבא (המשך)
קאטעגאריע 9: העושה עבירות ביד רמה
דער רמב”ם’ס ווערטער:
העושה עבירות ביד רמה כגון ירבעם, בין שעשה קלות בין שעשה חמורות — אין לו חלק לעולם הבא. וזהו הנקרא מגלה פנים בתורה, ולא בוש מדברי תורה.
פשט: עבירות מיט חוצפה און עזות פנים
Speaker 1:
דאס איז זייער ענליך צו די משנה וואס מיר האבן געלערנט פריער, די פרסום. אבער ס’זעט אויס אז דאס איז מער אזויווי א פובליק זאך. יא? העושה עבירות ביד רמה. איינער טוט עבירות ביד רמה, מיט אן אויפגעהויבענע האנט. ס’איז דא א פסוק “ביד רמה”, איינער וואס טוט אן עבירה. ניין, דאס הייסט אז ער טוט עס ביד רמה. ער איז נישט משתתף ביד רמה, ער טוט אן עבירה ביד רמה. ער טוט אן עבירה מיט א חוצפה, מיט א גילוי. אזויווי ירבעם, וואס ס’שטייט אויף אים אז ער איז געווען פון די ערגסטע מלכי ישראל, ער איז געווען א גרויסער מחטיא קעגן אידישקייט, קעגן תורה.
“בין שעשה קלות בין שעשה חמורות”, ס’איז נישט קיין חילוק צי ער האט געטון א קלה צי א חמורה, ס’איז די עטיטוד, די יד רמה, די חוצפה קעגן תורה. “בין שעשה קלות בין שעשה חמורות”, איינס איז א חילוק. און ער זאגט אז דער עזות פנים האט נאך א נאמען, ער ווערט גערופן אין חז”ל “מגלה פנים בתורה”.
וואס הייסט “מגלה פנים בתורה”?
Speaker 1:
א בושת פנים איז אן ענין פון איידלקייט, דרך ארץ פאר די תורה. “מגלה פנים” מיינט אזוי ווי מעז פנים, לשון “העז מצחו”, “וגלי פניו”. ער שטעלט ארויס זיין פנים, “איך האלט נישט דערביי”. נישט אזוי ווי איינער וואס שעמט זיך אויב ער ווערט נכשל מיט אן עבירה, נאר ער טוט עס מיט אן עזות פנים, “ולא בוש מדברי תורה”, ער שעמט זיך נישט פון די תורה.
פארבינדונג צו “כל העובר עבירה ומתבייש בה מוחלין לו על כל עונותיו”
Speaker 1:
איך טראכט אז אויף דעם שטייט “כל העובר עבירה ומתבייש בה מוחלין לו על כל עונותיו”. דער פשט איז אזוי ווי איך האב געזאגט פריער, אז בושה איז א מדה טובה פון די אלע זאכן. פונקט אזוי ווי איינער וואס טוט אלע עבירות, אבער די “ולא בוש” מאכט אים “אין לו חלק לעולם הבא”, די זעלבע זאך, אפילו איינער טוט יא עבירות, ער טוט יא רבי עבירות לאמיר זאגן, אבער ער איז יא בוש מדברי תורה, באקומט ער א חלק לעולם הבא. פארשטייסט? ווייל די בושה איז א בעיסיק זאך, א מענטש האט כאטש א בושה, ער נעמט עס ערנסט.
דער גאנצער פרק איז חיזוק
Speaker 1:
אה, האסט א שוועריקייט, א חסרון, דאס איז א גאנצע פרק בעצם. אפשר דאס איז די סאבטייטל וואס ליגט נאך דעם פרק, ווייל דער גאנצער פרק איז חיזוק. איך זאג אלעמאל אויף דעם פרק, ווי לאנג דו ביסט נישט אפיציעל, דו שטעלסט זיך ארויס “איך בין אן אויסער, איך גלייב נישט אין דעם אייבערשטן, איך גלייב נישט אין תורה”, איינער פון די אלע פינף און צוואנציג סארטן וואס ווערן אויס מענטש, ביסטו נאך אלץ פארט פון אידישקייט, אפילו דו ביסט אן עבריין, דו האסט א תשובה, דו האסט א חלק לעולם הבא.
א היפשע גרויסע פראצענט האט צו טון מיט חוצפה
Speaker 1:
אבער ס’איז אינטערעסאנט, א היפשע גרויסע פראצענט האט צו טון מיט דעם ענין פון חוצפה. דאס אפשיידן פון אידן, די חוצפה קעגן חז”ל.
גאוה אלס שורש פון אפיקורסות
Speaker 1:
איך טראכט אויך אז ס’האט צו טון מיט די גאוה וואס א מענטש האט. א מענטש ווערט נכשל מיט אן עבירה, און ער טראכט אז ס’איז באמת נישט אזא עבירה, און ער ווערט אן אפיקורס. ער דארף נישט זיין אן אפיקורס, ער האט געטון אן עבירה, און ער זאגט “אקעי, איך פארשטיי נישט, איך קען נישט פארשטיין, איך ווייס נישט”. ער ווערט נכשל, און אנשטאט דעם האט ער א גאוה. איך רעד פון אזא סארט גאוה. איך ווייס פון אזויפיל מענטשן וואס זענען געווארן אפיקורסים ווייל ס’האט אים נישט געפאסט אז ער איז נכשל געווארן. איך קען ממש אזעלכע מעשיות.
איך וויל זאגן אויך אז ס’איז דא א ספעציפישע מין גאוה. גאוה איז א מין זעלבסטזיכערקייט, אז יעצט איז די ריכטיגע זאך אזוי צו טון, און ער שיידט זיך אפ. ס’איז פשוט נישט צו זיין דער בושה. איך קען אזעלכע מענטשן, ער איז נכשל געווארן מיט אן עבירה, איז ער געווארן אן אפיקורס. פארוואס? וואס ער איז חס ושלום געווען אין ספיקות נעמען. פשוט ער האט נישט געוואלט זיין אן עבריין. אקעי, איך וויל נישט זיין קיין עבריין, איך בין אן אפיקורס. אן אפיקורס קומט זיך תקופה, און ער גלייבט נישט.
קאטעגאריע 10: מוסרים
דער רמב”ם’ס ווערטער:
שנים הם המוסרים — המוסר חבירו ביד גוים להורגו או להכותו, והמוסר ממון חבירו ביד גוים או ביד אנס שאינו גוי.
צוויי מיני מוסרים
Speaker 1:
די נעקסטע קאטעגאריע איז געווען מוסרים. וואס מיינט מוסרים? שנים המה המוסרים, צוויי מיני מוסרים איז דא. המוסר חבירו ביד גוים, ער גיבט איבער זיין חבר, ער מסר’ט זיין חבר פאר גוים, להורגו או להכותו, צו הרג’ענען אדער שלאגן א איד. דאס הייסט, ער מאכט אן עונש בגופו. די צווייטע זאך איז אז ער מוסר ממון חבירו. דאס טייטש, ער מסר’ט, ער פארציילט זאכן אקעגן אידן. ס’איז אינטערעסאנט אז ער זאגט דא “חבירו”, ער זאגט נישט “ישראל”. אבער ער מיינט דאס, ער מיינט אן ערליכער איד. ביד גוים, אדער ביד אנס שאינו גוי, אדער ער גיבט איבער זיין געלט פון א איד צו א אידישע רשות, צו אן אנס וואס איז נישט קיין גוי. איך קען זיין א מוסר אן רעדן צו א גוי, און איך קען מסר’ן צו איר.
מוסר אלס א מין פורש מדרכי ציבור
Speaker 1:
דער אנס אליין, עס ווענדט זיך, אפשר וועט ער יאך אריינלאזן אין עולם הבא אויב ער טוט תשובה איין טאג. אבער דער מוסר, דער מוסר איז אויך א מין וועג פון פורש מדרכי ציבור. דער אידישער אנס איז א גרויסער בעל תאוה, ער קען זיך נישט איינהאלטן פון גנב’ענען. אבער דער מוסר, ער גיבט אים איבער, ער גייט אקעגן דעם ציבור. ס’איז אפשר אויך א מין סארט חוצפה פון גיין אקעגן די דרכי ציבור.
קשיא: וואס איז דער חידוש ביי “ביד אנס שאינו גוי”?
Speaker 2:
ס’איז נישט קלאר פארוואס איז עס עפעס אזוי שרעקליך. יא, איך הער וואס דו זאגסט. ביי די גוי פארשטיי איך, אבער דא זאגט ער “ביד אנס”. וואס איז די פשט?
Speaker 1:
כאילו, דו מאכסט אז איינער וואס די לאו קען נישט צו אים ריטשן, ער איז נישט שוואך, די בית דין קען נישט גארנישט טון צו אים, דו שטעכסט אים. עפעס אזא סארט זאך.
קאטעגאריע 11: מטיל אימה על הציבור שלא לשם שמים
דער רמב”ם’ס ווערטער:
מטילי אימה על הציבור שלא לשם שמים — זה הרודה ציבור בחזקה, והם יראים ופחדים ממנו, וכוונתו לכבוד עצמו ולכל חפציו, לא לכבוד שמים, כגון מלכי הגוים.
פשט: איינער וואס לייגט אימה לכבוד עצמו
Speaker 1:
אקעי, די נעקסטע קאטעגאריע איז געווען מטיל אימה על הציבור שלא לשם שמים, מענטשן וואס לייגן אימה על הציבור שלא לשם שמים. ס’איז א טשיקאווע זאך, ווייל מיר האבן פריער געלערנט אז א תלמיד חכם מעג לייגן אימה, ער דארף לייגן אביסל אימה. מיר האבן אויך געלערנט אז א תלמיד חכם מעג וואקן איבער די תלמידים. אבער וואס איז די טייטש “שלא לשם שמים”? זאגט דער רמב”ם, זה הרודה ציבור בחזקה, ער צווינגט דעם ציבור בחזקה, מיט א שטארקייט, והם יראים ופחדים ממנו, זיי האבן מורא פון אים, ער איז א שטארקער ראש הקהל, ער איז א שטארקער powerful מענטש, יעדער האט מורא פון אים, אבער ער איז מסביר וואס “לכבוד עצמו ולכל חפציו”. ער האט אין זין זיין כבוד, אדער זיינע אנדערע needs, זיין געלט, אדער זיין power. “לא לכבוד שמים”. ער פירט זיך אויף “כגון מלכי הגוים”. ער פירט זיך אויף אזויווי מלכי הגוים.
חילוק צווישן מלך ישראל און מלכי הגוים
Speaker 1:
א מלך ישראל איז לב ישראל, א מלך ישראל איז די הארץ פון די אידן, ער האט אין זין די אידן, ער האט אין זין די טובת הציבור. איינער וואס ער איז א שטיקל מלך, ער האט א power ביי אידן, אבער ער מיינט נאר זיך רייך צו מאכן…
דיסקוסיע: וואס מיינט “כגון מלכי הגוים”?
Speaker 2:
וואס דו מיינסט צו זאגן איז, א מלך, זיין job איז צו זיין א גבר אלים וואס איז מטיל אימה על הציבור, וואס דאס איז די תפקיד פון א מלך. אבער ער האט נישט קיין גרושה מלכות.
Speaker 1:
איך וויל צולייגן א זאך וואס דער רמב”ן זאגט אין זיין דרשה, אין זיין ספר שער הגמול מיין איך, דארט איז דא די דאזיגע זאך. דער רמב”ן איז מסביר אזוי ווי די אלע זאכן, מיר דארפן לערנען אז ער מיינט נישט אז ער טוט עבירות. אויב ער איז כופה את הרבים אז זיי זאלן טון עבירות וכדומה, איז דאך סתם א מחטיא את הרבים. מ’רעדט אז ער שרעקט זיי צו טון גוטע זאכן, אזויווי א מלך הגוים. ער זאגט “כגון מלכי הגוים”, ער רעדט נישט פון קיין רשע’דיגע דיקטאטור, ער רעדט פון א נארמאלע מלך גוי, ער מאכט זיך זיינע תקנות און משפטים וואס ער האט נישט געהאט פון זיינע אבות, אבער פארוואס טוט ער עס? ער טוט עס לכבוד עצמו און נישט לכבוד שמים.
Speaker 2:
אפילו דעמאלטס הייסט ער מטיל אימה על הציבור, זיין פראבלעם איז נישט אז ער איז נישט ריכטיג צו מאכן זיין אימה על הציבור. די פראבלעם איז אז ער איז לכבוד עצמו און נישט לכבוד שמים.
דער רמב”ן’ס הסבר: די עולם ווערט עובדי עבודה זרה
Speaker 1:
דער רמב”ן זאגט אז די פראבלעם מיט דעם איז אז די עולם ווערט עובדי עבודה זרה. ווייל יעצט ווען די עולם זאגט תהלים, האבן זיי מורא פון די רבי, נישט פון די אייבערשטער. אזוי שטייט אין רמב”ן.
דיסקוסיע: “שלא לשם שמים” גייט אויף די אימה אליין
Speaker 2:
סאו דאס איז די ווארט “שלא לשם שמים”, אז ער מאכט אז אויך אנדערע זאלן זיין שלא לשם שמים. זיי האבן מורא פון אים אנשטאט מורא האבן פון הימל. אדער ער מאכט זיי זאלן מורא האבן פון אים כדי לשם שמים.
Speaker 1:
ניין, די שלא לשם שמים גייט נישט נאר אויף די מטיל, עס גייט אויף די אימה. ער מאכט אן אימה וואס איז נישט לשם שמים די גאנצע אימה. א ערליכער מאכט אן אימה, אבער דאס איז לשם שמים די גאנצע אימה. ער מאכט אז די עולם זאל מורא האבן פון די רבי, פון די תורה, און פון די אייבערשטער, ס’זאל זיין איין package. אבער איינער וואס מאכט אז די אימה זאל זיין אן אימה פון די פארשוין אליין, פון זיינע אייגענע משוגעת’ן…
Speaker 2:
אבער לכאורה גייט עס צוזאמען. ווער ס’מיינט נישט לשם שמים, פארשטייט מען גאנץ גוט אז מ’האט מורא פון אים, נישט פון לשם שמים. געווענליך די וועג וויאזוי זיי קענען מאכן זייער אימה איז זיי זאגן אז זיי מיינען לשם שמים, און אונז ווייסן אז ס’איז שלא לשם שמים.
Speaker 1:
און מ’קען געזען, איז עס נישט אזוי שווער צו אויסצופיקן דעם חילוק.
כללות: די 24 קאטעגאריעס — “אין להם חלק לעולם הבא”
דער רמב”ם’ס ווערטער:
כל אחד ואחד מארבעה ועשרים אנשים שמנינו, אף על פי שהם ישראל — אין להם חלק לעולם הבא.
די 24 קאטעגאריעס און זייער חומרא
Speaker 1:
יעצט, זאגט דער רמב”ם ווייטער, כל אחד ואחד מארבעה ועשרים אנשים שמנינו, יעצט אויסגערעכנט, צווישן די אלע איז געווען פיר און צוואנציג מענטשן. יא, איך האב געמאכט א ליסט דא צו רעכענען, ווער ס’קען קוקן אין די צעטלעך, מען זעט אז עס איז פיר און צוואנציג. עס איז דא פערצן, אבער צווישן זיי איז געווארן פיר און צוואנציג. יעצט אויסגערעכנט די משל מינים, האט ער געזאגט, פינף סארטן, אדער ווייטער. אקעי, די אלע? זאגט דער רמב”ם, די אלע, אף על פי שהם ישראל, אונז האבן דאך געזאגט, כל ישראל יש להם חלק לעולם הבא, איז אויסער די, און די יודן האבן א חלק לעולם הבא.
הקדמה: “אין לו חלק לעולם הבא” האט נישט אלעמאל די זעלבע חומרא
Speaker 1:
יעצט, לאמיר אונז געדענקען, און לאמיר מאכן א שטיקל הקדמה. דאס איז די הלכות, אין להם חלק לעולם הבא, פון מענטשן וואס איז ווי א דין פון כרת ועונש. הגם וואס ער טוט אסאך מצוות און אלעס, אבער האט איינע פון די פראבלעמען, איז ער אויס, בכלל, אויס מענטש, רייט? אין לו חלק לעולם הבא, עס, בעיסיקלי, איז דיליטעד. עס איז נישט דא צופיל צו רעדן. יעצט, ווער עס איז ער לערנט גמרא אדער מדרש וכדומה, ווייל, האט געהערט אויף זייער אסאך זאכן, אין לו חלק לעולם הבא. און עס איז געווען וויכטיג פאר דער רמב”ם צו מסביר זיין, נישט יעדער מאל וואס עס שטייט, אין לו חלק לעולם הבא, האט עס די זעלבע מינינג, די זעלבע חומרא ווי ס’שטייט דא. דא ווען דער רמב”ם זאגט אין לו חלק לעולם הבא, האט ער געמיינט זייער א וויכטיגע זאך. מען קען אפילו דאס דאגן, דער עולם הבא איז נאר א ציור, נאר א רמז, נאר א סימן. ער מיינט נישט צו פונקטליך? אבער זיי מיינט נישט דאס! וויאזוי האבן געוואוסט וועלכע זענען ערנסט’דיג און וועלכע זענען נישט? ביי דער נאמטאר טעג נעצט זיין זיכל. און דארף איך זייער מיט דער רמב”ם.
עבירות קלות וואס מען ווערט רגיל אין זיי
דער רמב”ם’ס ווערטער:
ויש עבירות קלות מאלו, ואף על פי כן אמרו חכמים שהרגיל בהן אין לו חלק לעולם הבא, כדי להתרחק מהן ולהזהר מהן.
חילוק צווישן די 24 און עבירות קלות
Speaker 1:
אבער ער זאגט אז דאס איז דער נעקסטער סטוב. ויש עבירות קלות מאלו, זאגט דער רמב”ם, ס’איז דא עבירות וואס זענען לייכטער ווי דעם, די 24 זאלן מיר ארויסגערעכנט זיי זענען טאקע געפערליכע עבירות, זאגט דער רמב”ם מ’גייט דאס אויסרעכענען זאכן, אבער די נישט צו זייער געפערליכע עבירות, אבער וואס דען, פון דעסוועגן האבן חכמים געזאגט, אשר רגיל בהן אין לו חלק לעולם הבא. דאס הייסט אז מען ווערט א רגיל אין דעם, דאס איז יא זייער א הארבע זאך, אפילו דער עבירה אליין איז נישט אזוי געפערליך, אבער דאס אז מען זיך מוז זיך מארגלן דעם איז זייער געפערליך, און חז”ל האבן געזאגט אין לו חלק לעולם הבא, כדי להתרחק מהן ולהזהר מהן. יא.
דיסקוסיע: די חכמים האבן נישט געמיינט ליטעראלי
Speaker 2:
קען זיין אז דער בעל תפילה איז רוגז אין דער אמת’ן, ער איז אפשר נישט געווארן אייניקלעך פון 20 זאכן, אבער צו סוף וועט ער ווערן אן אייניקל פון גולם הבא, נו.
Speaker 1:
קען זיין, אבער על כל פנים, די חכמים האבן נישט געמיינט ליטעראלי אז ער איז אן אייניקל פון גולם הבא, זיי האבן געמיינט וויבאלד אז ס’איז א זאך וואס מען קען ווערן צוגעוואוינט…
הלכה כו-כז: כח התשובה אפילו פאר די ערגסטע עבירות
הלכה כו: אפילו כופר בעיקר — אויב ער טוט תשובה, יש לו חלק לעולם הבא
Speaker 1:
קען זיין אז אויב איינער איז עובר אויף דעם ווערט ער אפשר נישט ממש “אין לו חלק לעולם הבא”. אפשר איז ער מסופק צו ער ווערט “אין לו חלק לעולם הבא”ניק. קען זיין. אבער על כל פנים, חז”ל האבן נישט געמיינט ליטעראלי אז ער האט נישט קיין חלק לעולם הבא. זיי האבן געמיינט, וויבאלד אז ס’איז א זאך וואס מ’קען ווערן צוגעוואוינט און ס’איז בלוט זייער שלעכט, האבן זיי אנגעשראקן מיט די שארפסטע זאך וואס קען זיין.
די אכט קאטעגאריעס פון הלכה כה — סטרוקטור און ביאור
אזוי זאגט ער, איינס, “המכנה שם לחבירו” — איינער רופט אן זיין חבר מיט א שם גנאי. יא, דאס איז די ווארט, “המכנה שם לחבירו”. מ’האט שוין געלערנט, מיין איך, די הלכה אין הלכות דעות, “הקורא לחבירו בכינויו”, און אפילו אויב דער מענטש האט זיך אליין געמאכט א כינוי. אדער “מכנה” מיינט ער געבט אים א נאמען, ער מאכט א נאמען, ער טראכט אויס א שם גנאי אויף יענעם. יא, אזוי ווי אונזער ראש הממשלה האט, וואטעווער, ער טרעפט זיך שלעכטע כינויים פאר זיינע שונאים, יא? דאס איז “מכנה שם לחבירו”, ער טראכט אויס די שלעכטע נאמען, יא. אדער איינער וואס האט שוין, ס’איז שוין דא א רשע וואס איז “מכנה שם לחבירו”, און איינער כאפט זיך מיט מיט דעם וואגן, און ער רופט יענעם מיט דעם שם כינוי וואס מ’האט אים אנגעהויבן רופן.
אדער “המלבין פני חבירו ברבים” — איינער וואס פארשעמט זיין חבר ברבים. די גמרא זאגט, “מלבין” מיינט ער ווערט ווייס, ווייל ווען מ’פארשעמט אים ווערט ער בלאס. לכאורה איז דאס די זעלבע ווי “המכנה שם לחבירו”, נישט “המלבין פני חבירו ברבים”? ס’איז נאך אביסל מער. “מלבין” איז מער כולל, אפילו אויב ס’איז נישט דא אויף אים קיין “מכנה שם לחבירו”.
“המתכבד בקלון חבירו” — איינער וואס ער מיינט נישט יענעם צו פארשעמען, נאר ער מיינט זיך. “מלבין פני חבירו ברבים” איז ער טוט עס בפשיטות. “המתכבד בקלון חבירו” איז מער איינער וואס איז א מאניפולעיטאר, ער ווייסט אז זיין כבוד איז דא מיט יענעם אראפקלאפן. ער פרעגט יענעם א קשיא ברבים וואס יענער גייט נישט קענען ענטפערן, צו ווייזן ווי קלוג ער איז. דער רמב”ם האט עס מסביר געווען נאך אין הלכות דעות, אז ער האלט אין איין זיך קאמפעירן מיט יענעם. ער זאגט אזוי, “יענער איז שוואך, און דורך דעם ווער איך גרויס”, יא.
“המבזה תלמידי חכמים” — איינער וואס פארשעמט תלמידי חכמים. “המבזה רבותיו” — איינער וואס פארשעמט זיינע רבי’ס. אזוי ווי מיר האבן געלערנט אין הלכות תלמוד תורה, אז ס’איז דא כבוד תלמידי חכמים, און ס’איז דא נאך מער כבוד רבו, יא? ס’איז נישט די זעלבע זאך. “המבזה רבותיו”, און “המבזה את המועדות” — איינער וואס פארשעמט די ימים טובים אדער חול המועד.
ווייסט וואס דאס מיינט? ער נעמט נישט ערנסט יום טוב. ער גייט נישט קיין באקעטשן אין א חול המועד. ער פירט זיך אויף ווי א חול. ער איז מבזה… ער איז נישט מכבד, פארקערט פון כבוד יום טוב. ער נעמט נישט גענוג ערנסט די יום טוב. צוויי וואכן פאר פסח, “אה, אונז האבן פסח”. אונז זענען נישט מקיים די עבירה ברוך השם, אבער…
און מחלל את הקדשים, איינער וואס פארשוועכט קדשים. ס’איז אינטערעסאנט, די לעצטע פיר זענען, מ’איז מבזה חשוב’ע זאכן, זאכן וואס באקומט זיך זייער כבוד. פארקערט פון כבוד. די לעצטע פיר, איך מיין די ערשטע פיר איז, מ’פירט זיך נישט אויף מיט א מענטש מיט דרך ארץ, מיט די בעיסיק כבוד וואס קומט זיך פאר א צווייטן מענטש, וואס דא איז פול די גמרא’ס פון פארשעמען מענטשן און פון אראפקלאפן מענטשן. און די צווייטע פיר זענען מענטשן וואס קומט זיך זיי א גרעסערע לעוועל פון… מענטשן אדער זאכן וואס קומט זיך זיי א גרעסערע לעוועל פון כבוד. ס’איז דא א מצוה פון כבוד תלמיד חכם, ס’איז דא נאך א גרעסערע מצוה פון כבוד רבו, ס’איז דא א מצוה פון כבוד יום טוב, ס’איז דא א מצוה פון כבוד קדשים, מקדש זיין, האלטן הייליג קדשים. די לעצטע פיר זענען, מ’פארשוועכט זאכן וואס קומט זיך זייער כבוד.
פארשוועכן דעם אייבערשטן אליין האט מען שוין געהאט אין די פריערדיגע, ממש אין להם חלק לעולם הבא. די זענען זאכן וואס ס’איז נישט די כבוד השם אדער כבוד התורה, אבער ס’איז זאכן וואס… ס’איז אינטערעסאנט, יא, ווייל כבוד פון דעם אייבערשטן אדער פון די תורה אליין אדער פון נבואה איז געווען ממש אין להם חלק לעולם הבא. די זאכן, ס’קומט זיך כבוד. א מועד איז דאך אויך א זאך וואס די תורה האט עס געהייליגט, אדער קדשים. ס’איז נישט די זעלבע הארב, אבער ס’איז זייער הארב, און ס’איז בגדר אין להם חלק לעולם הבא.
און ס’קען זיין אז די חברה איז אויך ענליך צו איינער וואס איז פורש מן הציבור, אין לו חלק לעולם הבא. ער טוט עס נאר צו געוויסע יחידים. ער האט ליב די אידן, אבער יעדן איד סינגלי קען ער רופן מיט שלעכטע נעמען, פארשעמען. זייער א שיינע סטרוקטור האט ער געמאכט פאר די גאנצע נושא פון עיקר די ענין פון כבוד, געבן די ריכטיגע רעספעקט און ערנסטקייט פאר זאכן וואס קומט זיך זייער רעספעקט. זייער שיין.
דיסקוסיע: וואס קומט אריין אין תשובה — די אלע זאכן אדער נאר די לעצטע?
Speaker 2:
אה, יעצט פארשטיי איך. וואס קומט אריין נאך אין תשובה? די אלע זאכן, די מינים. רעדט ער אויף אלע אדער נאר די לעצטע?
Speaker 1:
אלע, אלע, אלע. די אלע וואס מ’האט געזאגט אז זיי האבן נישט קיין חלק לעולם הבא, די מינים, די אפיקורסים, די אלע האבן נישט קיין חלק לעולם הבא, שמת בלא תשובה, ווען זיי זענען געשטארבן אן תשובה טון. אבל אם שב מרשעו, אבער אויב ער האט תשובה געטון פון זיין רשעות, פון איינע פון די זאכן וואס מ’האט אויסגערעכנט דארט, פון די 24 אדער פון די 8, און ער האט תשובה געטון, הרי זה מבני עולם הבא, איז ער יא פון די מענטשן וואס באקומען עולם הבא. שאין לך דבר שעומד בפני התשובה, ס’איז נישטא קיין שום זאך וואס שטייט אקעגן תשובה. אפילו כפר בעיקר כל ימיו, אפילו איינער איז כופר געווען אין די עיקר זיין גאנצע לעבן, אפילו איינער פון די עיקרים וואס ער האט פריער אויסגערעכנט, ער גלייבט נישט אין איינשטיין.
ביאור “כופר בעיקר” — דער ערגסטער פון די מינים
איך געדענק אז ס’איז דא א מפרש וואס פארשטייט אז כופר בעיקר מיינט דווקא דער מין, אדער דער וואס זאגט אז ס’איז נישטא קיין איינשטיין. אין יסודי התורה פרק א’ איז געשטאנען, מי שאינו מאמין בזה הרי זה כופר בעיקר, אזא לשון איז געווען. כופר בעיקר איז די ערגסטע, דאס איז איינע פון די עיקרים. דער רמב”ם האט געזאגט אין יסודי התורה פרק א’, לאמיר זען… איך וויל דיר זאגן צו ס’איז געשטאנען אין פרק ב’ די איסור פון זאגן אז ס’איז דא צוויי. אה, כופר בעיקר, דא. ומי שמעלה על דעתו שיש שם אלוה אחר חוץ מזה, עובר בלא תעשה, שנאמר לא יהיה לך אלהים אחרים על פני, וכופר בעיקר, שזהו העיקר הגדול שהכל תלוי בו. כופר בעיקר מיינט ער זאגט אז ס’איז נישטא קיין אלוה, אז ס’איז דא איינער חוץ פון אים. ס’איז בעצם איינע פון די פיר מינים וואס מ’האט פריער אויסגערעכנט. אדער אפילו די ערשטע, די ערגסטע פון די מינים. דאס איז די עיקר, די עיקר הגדול איז מציאת השם, אז דער אייבערשטער איז אחד ואין שני לו.
תשובה לעת זקנותו — אפילו פאר א כופר בעיקר
אפילו כפר בעיקר כל ימיו, ובאחרונה שב, באחרונה מיינט די לעצטע פון זיינע טעג, שב, ער האט צוריקגעצויגן און תשובה געטון, יש לו חלק לעולם הבא, שנאמר “שלום שלום לרחוק ולקרוב”. וואס איז די טייטש פון דעם? לרחוק ולקרוב טייטשט מען איינער וואס איז געווען רחוק און איז געווארן קרוב. אזוי שטייט אין זוהר הקדוש די וואך אין פרשת ויקרא. אמר ה’ ורפאתיו, זאגט דער אייבערשטער, איך גיי אים אויך אויסהיילן, רפואת הנפש. זיין נפש איז געווען זייער שטארק קראנק, כמעט געשטארבן, כמעט פארלוירן דעם חלק לעולם הבא, אבער היות עס איז געווען אונטער אונס איז ער געווען פטור, און דער אייבערשטער איז א רחום וחנון און ער איז אים מקבל בתשובה.
איך טראכט אז דאס וואס די גמרא זאגט דא גייט אויך ארויף אויף די זעלבע סברה. די גמרא זאגט אז דער דעת איז געווען שטארק קראנק, דאס איז דאך דער ענין לכאורה פון “אין לך חלק לעולם הבא”, אז ער גייט נישט קענען לעבן אין דעם עולם הדעת.
עס איז געווארן אביסל צעמישט, לאמיך עס איבערזאגן בקיצור. מיר האבן גערעדט אז וואס? אז אפילו כופר בכל התורה כולה… איין סעקונדע, איך האב עפעס א פראבלעם מיט די אודיא, איך האלט עס אינמיטן פיקסן, עס האקט זיך אפ ביי מיר.
עכ”פ מיר האבן געזאגט אז אפילו כופר בכל התורה כולה, דער רמב”ם מוטשעט זיך, וויאזוי קען ער האבן א חלק לעולם הבא? אבער דער אייבערשטער איז א רחום וחנון און ער איז אים מקבל בתשובה, בפרט אויב ער האט תשובה געטאן כראוי און ער האט מפייס געווען זיין חבר.
אבער דא פרעגסטו א קשיא, וואס איז דער חילוק צווישן א חבר אדער איינער וואס האט מפייס געווען יעדן? וויאזוי קען דאס זיין? אפילו אויב ער האט טאקע מפייס געווען יעדן, ווייסן מיר דאך אז דער רמב”ם זאגט אז עס קען זיין פאר דעם איין ספעציפישן ענין, אבער דער רמב”ם זאגט אז בעצם אויב ער איז מפייס, איז ער אים מוחל. ווייסט וואס? אפשר קען מען זאגן אזוי, אמת ויציב זיין תשובה איז שווער, אבער מען רעדט דאך אויב ער האט תשובה געטאן.
דער רמב”ם וויל דא זאגן אז מען קען תשובה טאן, אויב ער האט טאקע מפייס געווען יעדן. עס מיינט נישט אז עס קען נישט זיין, עס מיינט נאר אז עס איז שווער. אמת ויציב, עס איז שווער וועגן די אלע סיבות, אבער לכאורה דאס לעצטע פרק אויך, ווען דער רמב”ם רעדט דארט פון די ענין פון תשובה, מיינט ער נישט אז עס איז אן עיכוב, עיכוב מיינט נאר אז עס איז שווער. לאמיר זען.
הלכה כז: מקבלין את כל השבים — בין בגלוי בין במטמוניות
דער רמב”ם רעדט דא פון רשעים ופושעים ומשומדים. פושעים, דאס זענען די משומדים וואס מיר האבן יעצט אויסגערעכנט בקיצור. אפילו משומדים, יא, משומדים אויך. פושעים מיינט לכאורה קעגן מענטשן, דאס זענען די וואס זענען מוסר ממון חבירו און אזעלכע פושעים, דאס זענען די וואס טוען עבירות ביד רמה. ומשומדים איז דאס וואס ער האט אויסגערעכנט בקיצור.
בין שחזרו בתשובה בגלוי, סיי זיי האבן תשובה געטאן בגלוי, בין שחזרו במטמוניות, סיי זיי האבן תשובה געטאן באהאלטענערהייט במטמוניות, איך מיין ער רעדט דא פון די ענין פון שובו בנים שובבים. אז דאס איז א גמרא, ער ברענגט א ראיה פון א פסוק אין ירמיהו. יא, דאס איז א פסוק אין ירמיהו, דער לשון “שחזרו במטמוניות” קומט פונעם פסוק “שובו בנים שובבים”.
זאגט ער אזוי, שובבים מיינט א טראבל-מעיקער, א שובב, ווי איינער וואס בלאנדזשעט. זאגט ער, אפילו א דיין שובב, ווי… יעצט ווען ער איז א שובב, ער ווערט נאך אלס אנגערופן שובבים. אפילו ער איז א דיין שובב, ווי… און נאך אלץ… סתם ברבים זעט ער נאך אויס ווי א שובב, אבער ער זעט נאך אלץ אויס ווי א פושע. פארוואס זעט ער נאך אויס ווי א פושע? פארוואס זעט ער נאך אויס ווי א שובב ושפל בעיניו? בלבד שלא יהיה בגילוי, קבל עם ועדה.
דיסקוסיע: סתירה מיט הלכות עבודה זרה — “מינים אין מקבלין אותן בתשובה לעולם”
געדענקסטו אז מיר האבן פריער געלערנט אז מ’איז נישט מקבל… ס’איז געווען… ס’איז געשטאנען מינים אין מקבלין אותן בתשובה לעולם. געדענקסטו אזא לשון? יא. ווי איז עס געשטאנען עכט אין עבודה זרה? ס’איז געווען אזא לשון, מינים אין מקבלין אותן בתשובה לעולם. יא. געדענקסטו אזא לשון? יא. עפעס געדענק איך אזא לשון. דא, דאכט זיך אין עבודה זרה פרק ב’, “חיינו מינים מישראל אין מקבלין אותן בתשובה לעולם, שנאמר ‘כל באיה לא ישובון'”.
דו ווייסט וואס איז די פשט? וויאזוי שטימט עס מיט וואס ס’שטייט דא? יא, איך קען זיין. איך געדענק אז מ’האט געזאגט א פשט אז דאס וואס ס’שטייט “אין מקבלין” מיינט אז די בית דין איז נישט מקבל. זיי גייען נישט פאר מצרים אלס אן ענין. און דא וואס ס’שטייט “מקבלין” מיינט אז דער אייבערשטער איז מקבל, און ער האט א חלק לעולם הבא. יא, ער גייט א גאנצע פאקט אז ער האט א חלק פארן אייבערשטן, אמת? “אין מקבלין אותן בתשובה” — ס’איז דאך… בקיצור, איך וועל קוקן דא, איך וועל זען. איך בין דאך געווען, איך האב נישט געזען אז ער זאל עס מסביר זיין.
Anyways, דארף מען זען די גוואלדיגע… ענדיג מיר די גודל כוחה של תשובה. אה, זייער גוט. ווייל לכאורה דאס איז די נפקא מינה פון די גאנצע ענין פון תשובה, זיכער. על פניו בגילוי פארשטייט מען בפירוש, אז קודם כל דארף מען וויסן אז ס’איז דא אזעלכע עבירות וואס זענען טאקע זייער שרעקליך. און צווייטנס זעט מען אז אפילו איינער פון די עבירות, אויב מ’וויל זייער שטארק תשובה טון, אפילו מ’איז געווען א כופר א גאנץ לעבן, האט מען אלעמאל א טשענס לעת זקנותו אויסצוקומען א כופר, און ער האט א חלק לעולם הבא. שוין.
✨ Transcription automatically generated by YiddishLabs, Editing by Claude Sonnet 4.5, Summary by Claude Opus 4.6
⚠️ Automated Transcript usually contains some errors. To be used for reference only.
📌 This Shiur Also On
📞 Listen by phone: call (848) 285-6807, press 6, then 80051#
YI אידיש ›
סיכום השיעור 📋
סיכום הלכות תשובה פרק ג’
—
הקדמה לפרק
הפרק השלישי של הלכות תשובה שונה משני הפרקים הראשונים שעסקו ביסודות התשובה – מהי המצווה, הגדר, המהות. פרק ג’ קשה יותר להבין מה הוא קשור להלכות תשובה.
המהלך של פרק ג’: התירוץ הטוב ביותר הוא שהרמב”ם הולך בהלכות תשובה להגיע לשאלת תכלית העבודה, שלמות האדם. פרק ג’ הוא הקדמה לכך – הוא עובר על כל רמות בני האדם: מהצדיק הגמור בשלמות (העובד מאהבה, פרק ח’) ועד הרשעים הגדולים ביותר ש”אין להם חלק לעולם הבא”. הפרק הוא סך הכל של כל סוג יהודי, מהצדיק הגדול ביותר עד הרשע הגדול ביותר. הוא מדבר גם על שכר ועונש, כי זה מראה את רמתו של כל אדם.
חידוש על שני סוגי תשובה: עד עכשיו למדנו על תשובה באופן פרטי – אדם לא הניח תפילין, הוא מניח מחר תפילין ואומר וידוי. זו “תשובה קטנה” על מצווה ספציפית. אבל מזמן לזמן צריך אדם לעשות חשבון נפש כללי – לא על מצווה ספציפית, אלא: “איך אני עומד בעולם? האם אני צדיק, בינוני, רשע?” זו עבודה הרבה יותר גדולה של תשובה. אולי לכך יש עשרת ימי תשובה – כי את החשבון נפש הכללי אי אפשר לעשות כל יום (זה היה “חשיבה יתר”), אלא יש זמנים מסוימים שמיוחדים במיוחד לכך. הרמב”ם עצמו אומר שיש דין כל יום, דין בשעת מיתה, ודין עשרת ימי תשובה. חשבון הנפש הכללי הוא גם ענין של דין – כשם שהקב”ה עושה דין וחשבון על האדם, צריך אדם לדון את עצמו.
משל: אדם שעובד לא יכול כל הזמן להתמקד “האם זו העבודה הנכונה?” – הוא צריך לעשות את עבודתו. אבל מזמן לזמן הוא צריך לעשות חשבון עמוק יותר.
—
הלכה א’ – צדיק, רשע, בינוני
דברי הרמב”ם: “כל אחד ואחד מבני אדם יש לו זכיות ועוונות. מי שזכיותיו יתירות על עוונותיו – צדיק. מי שעוונותיו יתירות על זכיותיו – רשע. מחצה על מחצה – בינוני. וכן המדינה, אם היו זכיות כל יושביה מרובות על עוונותיהם – הרי זו צדקת. ואם היו עוונותיהם מרובין – הרי זו רשעה. וכן כל העולם כולו.”
פשט
לכל אדם יש זכויות ועוונות. מי שיש לו יותר זכויות הוא צדיק, יותר עוונות הוא רשע, חצי-חצי הוא בינוני. אותו דבר חל על עיר ועל כל העולם.
חידושים וביאורים
1. “מבני אדם” – לא רק יהודים: הרמב”ם אומר “כל אחד ואחד מבני אדם” – לא “מבני ישראל”. זה מראה שהדין חל על כל בני האדם, לא רק על יהודים. ראיה: בסדום הקב”ה הסתכל על עיר גויית, והוויכוח עם אברהם עוסק בגויים.
2. “זכיות ועוונות” – לא “מצוות ועבירות”: הרמב”ם משתמש בלשון “זכיות ועוונות” במקום “מצוות ועבירות”. זהו חידוש, כי “זכיות” כוללת יותר מ”מצוות” – זה כולל גם מידות טובות, דעות טובות, מעשים טובים. “מצוות” פירושו המילולי רק מה שהקב”ה ציווה, אבל “זכיות” פירושו כל הדברים הטובים. אותו דבר עם “עוונות” – זה אומר יותר מעבירות פורמליות בלבד. הלשון “זכיות ועוונות” מציג את זה כחשבון, חשבון בנק – זכות היא קרדיט (פלוס), חובה/עוון היא גירעון (מינוס). הלשון “עוונותיו יתירות על זכיותיו” הוא אכן לשון חז”ל, אבל ניסוח הרמב”ם “כל אחד ואחד מבני אדם יש לו זכיות ועוונות” הוא אולי חידושו שלו.
3. שלושה סוגי אנשים – החידוש של בינוני: קיימים שלושה סוגי אנשים, לא רק שניים. הבינוני הוא הקשה ביותר להבנה – כמעט בלתי אפשרי שלמישהו יהיה בדיוק 50/50. ממילא צריך להבין ש”בינוני” פירושו קטגוריה כללית יותר – “בינוני בינוני”, לא בינוני מדויק. הסדר הרגיל בעולם הוא שלאנשים יש גם מצוות וגם עבירות, ומי שיש לו יותר מצוות הוא כבר צדיק – וזה באמת דבר גדול.
4. הרמב”ם לא אומר איך מודדים: הוא לא אומר האם סופרים לפי כמות העבירות, או שאולי עבירה אחת גדולה גרועה יותר מהרבה קטנות. אבל הוא נוגע בזה מאוחר יותר.
5. “וכן המדינה” – עיר כישות: החידוש הוא שעיר היא לא רק אוסף של יחידים – יש דין של עיר כ”ישות אחת”, אדם גדול. האדם הוא “עולם קטן”, וגם עיר היא אדם בקנה מידה גדול יותר. בודקים האם העיר בכללותה טובה או רעה.
6. למה חסר “בינוני” בעיר? הרמב”ם מזכיר בעיר רק צדקת או רשעה – לא מוזכרת עיר בינונית. שני תירוצים:
– תירוץ ראשון: אדם שהוא בינוני צריך לדחוף את עצמו מהר לצד אחד (כמו שכתוב “יראה כל אדם כאילו הוא מחצה על מחצה”), אבל לעיר אין דין כזה.
– תירוץ שני (מחודש): למעשה עיר לא יכולה להישאר בינונית. הרמב”ם אמר קודם (פרק ו’ מהלכות דעות) שמנהג בני העיר מושך אנשים אחריו. אם כבר יש חמישים אחוז רשעים, אנשים יימשכו אחריהם, וזה במהרה יהפוך לתשעים אחוז. אותו דבר אם יש רוב צדיקים. עיר “מאוזנת” כמעט בלתי אפשרית כי הלחץ החברתי מושך תמיד לצד אחד.
7. נפקא מינה מהדין של עיר ועולם: אדם לא שייך רק לעצמו – הוא שייך לעיר ולכל העולם. אם עיר היא רוב רשעים, היא נעקרת כמו סדום. אם העולם הוא רוב רשעים, הוא נחרב כמו במבול.
8. חידוש לגבי גויים: רגילים לחשוב שרוב הגויים הם רשעים – אבל שיטת הרמב”ם מראה שזה לא יכול להיות, כי אחרת העולם היה כבר מזמן נחרב. זה שהעולם עדיין קיים הוא סימן שעדיין יש רוב טוב בעולם.
[דיגרסיה: מובא מחובת הלבבות שלא להיתפס בגאווה שהיא גרועה יותר מעבירות, ודבר מרב שמבקשים “מחה עונותינו” כי אם אין לנו שום עבירות נהיה גאים.]
—
הלכה א’ (המשך) – “מיד הוא מת ברשעו”
דברי הרמב”ם: “וכן אדם שעוונותיו מרובין מזכיותיו – מיד הוא מת ברשעו, שנאמר ‘על רוב עוניך’. וכן מדינה שעוונותיה מרובין – מיד היא אובדת, שנאמר ‘זעקת סדום ועמורה כי רבה’. וכן כל העולם כולו – אם היו עוונותיהם מרובין, מיד הם נשחתים, שנאמר ‘וירא ה’ כי רבה רעת האדם’.”
פשט
אדם עם רוב עוונות מת מיד; עיר נהרסת (כמו סדום); כל העולם נחרב (כמו במבול).
חידושים וביאורים
1. דרשת הרמב”ם מ”רוב”: בכל שלושת הפסוקים הרמב”ם דורש את המילה “רבה” כ”רוב” – לא סתם “הרבה” אלא רוב. הפשט הפשוט ב”על רוב עוניך” הוא שיש לו הרבה עבירות, אבל הרמב”ם לומד ש”רוב” פירושו ממש רוב – יותר עוונות מזכויות. חיזוק: מה פירוש “הרבה עבירות”? הרבה זה יותר ממה שצריך להיות – וזה אומר יותר מרוב.
2. סדום כראיה – וקושיה ממשא ומתן של אברהם: הרמב”ם מביא את סדום כדוגמה לעיר שעוונותיה מרובין. אבל אברהם אבינו היה לו ויכוח עם הקב”ה על עשרה צדיקים. אולי יש עוד חשבון, או אולי אברהם ביקש שלפחות הצדיקים יינצלו, או שעשרת הצדיקים יכולים להטות את הרוב לצדם.
3. שני פירושים ב”מיד הוא מת ברשעו”:
– פירוש פשוט: הוא מת ממש מיד כעונש.
– פירוש אלטרנטיבי: “מת ברשעו” פירושו הוא שוקע לתוך רשעותו – הוא מאבד את בחירתו. כמו שהרמב”ם אומר במקומות אחרים, שכאשר אדם עושה הרבה מאוד עבירות זמן רב, נלקחת ממנו הבחירה. “מת” פירושו שהנשמה אבודה.
4. קושיית הראב”ד ותירוץ: הראב”ד שואל: הרי לא רואים שרשעים מתים מיד! (כמו שתוספות בראש השנה שואל “והא רואים שרשעים אינם מתים”). תירוץ הראב”ד: “נחתמין לאלתר” פירושו לא שהוא מת מיד, אלא שהדין נגזר מיד – הוא ימות, אבל זה יכול לקחת עוד זמן. [הערה: לתוספות יש תירוץ אחר – ש”נחתמין לאלתר למיתה” מדבר על עולם הבא, לא עולם הזה.]
5. איך הרמב”ם מבין “מיד” – דין לעומת מציאות: הרמב”ם מתכוון ל”מיד” כפשוטו – הוא מת מיד – אבל הוא מדבר על הדין, לא על המציאות המעשית. גם הרמב”ם חי בעולם הזה וידע שלא כל עיר רעה נהרסת מיד. הוא פוסק את הדין – מה שקורה למעשה הוא שאלה נפרדת.
6. דוגמה היסטורית – גרמניה הנאצית: חברות רעות נופלות בסופו של דבר: גרמניה הנאצית – כמובן רואים את זה כמלחמה, אבל זו הדרך שבה הקב”ה עשה ש”מיד יאבדו” – הרשע נעשה יותר ויותר משוגע, עבירותיו נושאות אותו עד שהוא מתחיל עם מדינות גדולות יותר, עד שהוא נעקר מן העולם. חברות רעות אינן “בנות קיימא” – בסופו של דבר הן נעקרות.
7. הפשט בדרך תיקון הנפש: “נדנך ריבה” פירושו שהוא הפך לסוג כזה של אדם. פעמיים זה עדיין מקרה, שלוש פעמים זה כבר הרגל – חזקה (כמו כלל התוספות). בציבור קשה יותר לעשות חזקה, לכן צריך ארבע פעמים.
—
הלכה א’ (המשך) – איך שוקלים זכויות כנגד עוונות
דברי הרמב”ם: “ושקול זה אינו לפי מנין הזכויות והעוונות אלא לפי גודלם. יש זכות שהיא כנגד כמה עוונות, שנאמר ‘יען נמצא בו דבר טוב’. ויש עוון שהוא כנגד כמה זכויות, שנאמר ‘וחוטא אחד יאבד טובה הרבה’. ואין שוקלין אלא בדעתו של א-ל דעות, והוא היודע היאך עורכין הזכויות כנגד העוונות.”
פשט
החשבון של זכויות כנגד עוונות לא הולך לפי מספר (כמות) אלא לפי גודל (איכות/משקל). מצווה אחת גדולה יכולה לאזן הרבה עבירות, ועבירה אחת חמורה יכולה לאזן הרבה זכויות. רק הקב”ה לבדו יכול למדוד זאת נכון.
חידושים וביאורים
1. הפסוק “יען נמצא בו דבר טוב”: הרמב”ם מביא את הפסוק על בנו של ירבעם (מלכים א, יד). הנביא אמר שהילד ימות, אבל הוא עצמו יבוא לקבורה בכבוד – “יען נמצא בו דבר טוב אל ה’ אלקי ישראל בבית ירבעם.” “דבר טוב” אחד יכול לאזן הרבה עוונות.
2. נפקא מינה לדין של עיר: אם הולכים לפי גודל ולא לפי מספר, צדיק אחד גדול בעיר יכול להכריע את כל העיר – לא רק במספרים, אלא במשקל של צדקותו.
3. “ואין שוקלין אלא בדעתו של א-ל דעות” – קריטריונים רבים: זה לא רק קנה מידה אחד (כמו חומרת העבירה). יש גם: כמה קשה היה לאדם זה, כמה צער היה לו, כמה התגברות, ועוד הרבה גורמים – וכל זה רק הקב”ה לבדו יכול למדוד. הקב”ה הוא “בוחן כליות ולב” ויודע מה קורה בפנים אצל האדם, לכן מצווה אחת שבאה ממקום עמוק עם התגברות גדולה יכולה לשקול יותר ממה שהיינו חושבים.
4. חילוק בין קטגוריות של חומרא לבין שקילת הקב”ה: בפרק קודם למדנו אילו עבירות הן קלות וחמורות (כריתות, מיתות בית דין = חמורות). אבל כאן, כשמדברים על שקילה כנגד זכויות, לא מתכוונים דווקא לקטגוריות הפורמליות – יש עוד חשבונות שרק הקב”ה יודע. הפסוק “אל דעות ה’ ולא נתכנו עלילות” פירושו שהקב”ה מבין את הדעות של בני אדם במדויק.
[דיגרסיה: מעשה עם ר’ איציקל מפשעווארסק על לוקשן קוגל – ר’ איציקל היה אומר שלוקשן קוגל (עונג שבת) מצטרף למצוות. כשמישהו חשב שהוא יכול בגלל זה לעשות הרבה עבירות, ענה ר’ איציקל: “אתה לא יודע כמה שוקל פעם אחת שפיספסתי מנחה במניין.” הנקודה: לא יודעים את המשקל האמיתי של מצוות ועבירות – זה “לפי גודלו” – והאדם שחשב בגשמיות (קוגל גס שוקל יותר) לא הבין שגם לעבירות יש משקל.]
—
הלכה ב’ – תוהה על הראשונות (חרטה על מצוות)
דברי הרמב”ם: “כל מי שמתחרט על המצוות שעשה ותוהה על הזכיות ואומר בלבו ומה הועלתי בעשייתן אילו לא עשיתין – הרי זה איבד את כולן ואין מזכירין לו שום זכות בעולם, שנאמר ‘וצדקת הצדיק לא תצילנו ביום פשעו’.”
פשט
מי שיש לו חרטה על מצוותיו ואומר “הלוואי לא הייתי עושה את זה” – מאבד הוא את כל הזכויות, ולא מזכירים לו שום זכות. זה ההיפך ממה שלמדנו בתחילת הפרק – שאפילו רשע גמור שחטא כל ימיו, אם הוא עושה תשובה, “אין מזכירין לו שום עוון.”
חידושים וביאורים
1. פירוש “תוהה” – יותר מחרטה פשוטה: המילה “תוהה” יכולה לומר הוא תוהה, יש לו שתי קושיות, הוא יודע שזה היה דבר טוב אבל הוא לא בטוח. אבל הרמב”ם מבהיר שזה אומר שהוא יותר לא מחשיב את מצוותיו – הוא מסיק שזה לא היה כדאי.
2. פירוש “אילו לא עשיתין” – “אילו” פירושו “הלוואי”: המילה “אילו” כאן פירושה לא “אם” אלא “הלוואי” (= מי יתן), כמו בכמה מקומות בחז”ל (למשל “אילו יחפרו בדרך תתום” = הלוואי). זה גם מגדיר מה “חרטה” פירושה בכלל – “הלוואי לא הייתי עושה את זה.” זה רלוונטי לדיון הקודם על חרטה על עבירות בתשובה.
3. יישום מעשי – אסור לזלזל במצוות קודמות: אפילו כשאדם גדל בעבודת ה’ ומבין טוב יותר איך לעשות מצוות, הוא צריך מאוד להחשיב את המצוות שעשה פעם – אפילו אם עשה אותן בתמימות, או כי המלמד שלו אמר לו, או לא בשלמות. כשהוא חושב “זה לא היה כדאי” הוא מאבד הכל.
—
הלכה ג’ – שקילה בשעת מיתה, כל שנה, וראש השנה
דברי הרמב”ם: “כשם ששוקלין עוונות אדם וזכיותיו בשעת מיתתו… ובכל שנה ושנה שוקלין עונות כל אחד ואחד מבאי עולם עם זכיותיו ביום טוב של ראש השנה. מי שנמצא צדיק נחתם לחיים, ומי שנמצא רשע נחתם למיתה, והבינוני תלוי לו עד יום הכיפורים – אם עשה תשובה נכתב לחיים, ואם לאו נכתב למיתה.”
פשט
כשם ששוקלים זכויות ועוונות של אדם בשעת מיתה, כך שוקלים כל אדם בכל שנה בראש השנה. צדיק נחתם לחיים, רשע למיתה, ובינוני תלוי עד יום כיפור.
חידושים וביאורים
1. קושיה: מאיפה למדנו על “בשעת מיתה”? עד עכשיו דיברנו על שקילה בכל עת – כל רגע, כל יום. מאיפה נכנס “בשעת מיתתו”? “בשעת מיתה” לא פירושו דווקא כשהוא מת (כי לפני מיתה כבר החליטו שהוא צריך למות), אלא זה אומר: כל יום הוא נשפט – אם הוא מת, זה היה “בשעת מיתה”; אם לא, זה לא היה בשעת מיתה. (מוזכר גם הרעיון שכל לילה הנשמה עולה.)
2. הקשר בין שקילה תמידית לזמנים מיוחדים: כמו בתשובה – צריך לעשות תשובה תמיד, אבל יש ימים מיוחדים – כך גם בשקילה: זה תמיד, אבל ראש השנה הוא “יופיע לדבר” מיוחד – זה יותר אמיתי, זה ממש דין.
3. לשון הרמב”ם “נחתם” בראש השנה: בדרך כלל אנחנו יודעים שראש השנה הוא “כתיבה” ויום כיפור הוא “חתימה” (אנחנו אומרים “תכתב ותחתם”). אבל הרמב”ם משתמש בלשון “נחתם” כבר בראש השנה לצדיקים ורשעים. זה מתאים לברייתא שרק בינונים תלויים עד יום כיפור – צדיקים ורשעים כבר נחתמים בראש השנה. (אנחנו אומרים “תכתב ותחתם” בליל ראש השנה – על הצד שאתה צדיק.)
4. קושיית ראב”ד/תוספות: “והרי כמה רשעים חיים”: אם רשע נחתם למיתה, איך חיים כל כך הרבה רשעים? כמה תירוצים:
– תירוץ הזוהר: “דין רזא דגלגולא” – כשמכניסים חשבונות של גלגול, הקושיה נופלת.
– תירוץ חדש: כמו בכיבוש הארץ – “וגרשתמו מעט מעט פן תרבה עליך חית השדה” –
הקב”ה לא רוצה שבכל קהילה ימות אחוז גדול, כי זה היה חורבן לעולם.
– התירוץ הפשוט: לא יודעים מי הוא רשע – אולי יש לו יותר מצוות נגד מה שיודעים.
5. קושיה חדשה על בינוני: עד עכשיו למדנו שבינוני הוא סתם בינוני – זה לא נוגע לו שום עונש. פתאום מתברר שאם בינוני לא עושה תשובה עד יום כיפור, הוא נכתב למיתה – זה אומר שהוא כן צריך תשובה, מה שסותר את הלימוד הקודם. (יפורט בהלכה ג’ המשך.)
6. “כל אחד ואחד מבאי עולם” – כל אחד: הרמב”ם משתמש בלשון המשנה “כל באי עולם עוברים לפניו כבני מרון” – אבל עם הנקודה שכל אחד נשפט בנפרד. ראש השנה הוא גם דין על מדינות (כמו בזכרונות: “על המדינות בו יאמר איזו לחרב ואיזו לרעב”), אף על פי שהרמב”ם לא מביא זאת במפורש. אולי “כל באי עולם” כולל גם מדינות, כי מדינה עשויה מבני אדם.
—
הלכה ג’ (המשך) – דין בינוני בעשרת ימי תשובה
דברי הרמב”ם (בקיצור): בינוני שלא עושה תשובה בעשרת ימי תשובה – נחתם למיתה.
פשט
הבינוני, שהוא חמישים-חמישים, נחתם למיתה אם הוא לא עושה תשובה בעשרת ימי תשובה.
חידושים וביאורים
1. קושיה: למה בינוני מת בלי תשובה? עד עכשיו למדנו שבינוני – לא קורה לו כלום, הוא באמצע. פתאום באים עשרת ימי תשובה והוא צריך למות?
תירוץ א: אי-עשיית תשובה בעשרת ימי תשובה היא עצמה עבירה חדשה. הבינוני הוא חמישים-חמישים, וכשהוא עובר עשרת ימי תשובה בלי שום הרהור תשובה, זה הופך אותו לרשע – כי יש לו עכשיו עבירה חדשה ששוקלת יותר.
תירוץ ב (הסבר גבוה יותר): אולי כל הנקודה של עשרת ימי תשובה היא במיוחד לבינוני. רשע גם צריך תשובה, אבל הוא כבר רשע – לא מצפים ממנו. הבינוני הוא הנמען העיקרי של עשרת ימי תשובה.
—
הלכה ד’ – תקיעת שופר כרמז לתשובה
דברי הרמב”ם: “אף על פי שתקיעת שופר בראש השנה גזירת הכתוב היא, רמז יש בו, כלומר: עורו עורו ישנים משנתכם והקיצו נרדמים מתרדמתכם, וחפשו במעשיכם וחזרו בתשובה וזכרו בוראכם. אלה השוכחים את האמת בהבלי הזמן ושוגים כל שנותם בהבל וריק אשר לא יועילו ולא יצילו, הטיבו נא את דרכיכם ואת מעלליכם, ויעזוב כל אחד מכם דרכו הרעה ומחשבתו אשר לא טובה.”
פשט
תקיעת שופר היא גזירת הכתוב, אבל יש בה רמז – השופר מעורר אנשים שיעשו תשובה.
חידושים וביאורים
1. “גזירת הכתוב” – מקור ומשמעות: הרמב”ם מבוסס על הגמרא (ראש השנה) “למה תוקעין? רחמנא אמר תקעו!” – זו גזירת הכתוב. הרמב”ם מתכוון בזה: מצוות שופר לא נעשתה בעיקר כמסר לאדם הקטן. זו פקודת הקב”ה. אבל “רמז יש בו” – לאדם יש רמז. אולי “גזירת הכתוב” פירושו שזה לא לאדם, אלא לקב”ה או לתורה – ו”רמז יש בו” הוא התוספת לאדם.
2. שופר כמקור לעשרת ימי תשובה: מה המקור לעשרת ימי תשובה? יום כיפור יש לו פסוק – “כי ביום הזה יכפר עליכם.” אבל עשרת ימי תשובה? כתוב רק “יום תרועה” – לא הדין של תשובה. התירוץ: השופר עצמו הוא הרמז על תשובה, ומזה נובע כל הענין של עשרת ימי תשובה.
3. “דרשת” הרמב”ם – קשר להלכות תשובה: הרמב”ם מקשר את השופר ליסוד הקודם של בינוני. הבינוני צריך להתעורר – ותקיעת שופר היא המנגנון שמעורר אותו.
4. ניתוח לשון הרמב”ם – תשובה שלב אחר שלב:
– “עורו ישנים… הקיצו נרדמים” – קול שופר מעורר אדם, כמו קול גבוה.
– “וחפשו במעשיכם” – עשו את הדין וחשבון שלכם (לא רק הקב”ה בשמים, אלא אתם בעצמכם).
– “חזרו בתשובה” – זו עזיבת החטא.
– “וזכרו בוראכם” – זו קבלה על להבא. כמו שהרמב”ם אמר בפרק ב’ ש”וזכור את בוראך בימי בחורותיך” פירושו תשובה כשעדיין צעיר – רואים שעיקר תשובה היא זכירת הבורא, לא לשכוח מהקב”ה.
5. הבינוני ישן – לא הרשע: הרשע הוא לא מישהו שישן – הוא רוצה להיות רשע, הוא מתעסק. הבינוני לעומת זאת – הוא יודע שיש בורא, הוא עושה מצוות, רק הוא ישן הרבה. הוא שוכח. לכן הרמב”ם מדבר אליו: “אלה השוכחים את האמת בהבלי הזמן” – אלה הם הבינונים שיודעים על אמת, רק שוכחים אותה כי הם מתעסקים בשטויות זמניות.
6. “הבלי הזמן” – דברים זמניים: “זמן” פירושו דברים זמניים – כל דברי עולם הזה, היום כאן, מחר לא כאן. “אמת” פירושו דברים נצחיים – הקב”ה.
7. “שוגים כל שנותם”: “שוגים” הוא הלשון שהרמב”ם משתמש בו בסוף הלכות תשובה – הוא יודע מה הוא עשה, רק הוא מבולבל כל הזמן. “שנותם” יכול לומר שינה (שנה) או שנה (שנה) – שניהם מתאימים: הוא ישן את שנותיו.
8. “לא יועילו ולא יצילו” – קשר להלכות עבודה זרה: הלשון מזכיר מהלכות עבודה זרה, אבל כאן רואים שזה עמוק יותר – לא רק עבודה זרה, אלא כל דברי הבל וריק הם “לא יועיל ולא יציל.”
9. “מעלליכם” – תיקון הנפש: “מעלליכם” אולי פירושו תוכניות (עלילה). הרמב”ם מתכוון: הסתכלו על נפשכם, הבינו מהי שלמות האדם – לא הבל וריק, אלא מצוות ומעשים טובים.
10. “ויעזוב… דרכו הרעה ומחשבתו אשר לא טובה” – ממש לשון מהגדרת תשובה: זה ממש מה שהרמב”ם אמר קודם (פרק א-ב) על “מהי התשובה” – “שיעזוב החוטא חטאו ויסירנו ממחשבתו.” רואים בבירור שהרמב”ם מדמיין שהוא אומר את הדרשה – הוא כותב “כל אחד מכם” כאילו הוא מדבר לעולם.
—
הלכה ד’ (המשך) – “לפיכך צריך כל אדם שיראה עצמו…”
דברי הרמב”ם: “לפיכך צריך כל אדם שיראה עצמו כל השנה כולה כאילו חציו זכאי וחציו חייב, וכן כל העולם כולו חציו זכאי וחציו חייב. חטא חטא אחד – הרי הכריע את עצמו ואת כל העולם כולו לכף חובה וגרם לו השחתה. עשה מצוה אחת – הרי הכריע את עצמו ואת כל העולם כולו לכף זכות וגרם לו תשועה והצלה, שנאמר ‘וצדיק יסוד עולם’ – זה שצידק עצמו הכריע את כל העולם כולו לזכות והצילו.”
פשט
אדם צריך תמיד לראות את עצמו כאילו הוא באמצע – חציו זכאי וחציו חייב – וכך גם את כל העולם. מצווה או עבירה אחת יכולה להכריע הכל.
חידושים וביאורים
1. “לפיכך” – נפקא מינה למעשה: זו התוצאה המעשית של כל התיאוריה של צדיקים/בינונים/רשעים. עד עכשיו זה היה תיאורטי – עכשיו באה הנפקא מינה למעשה: כל אדם, כל השנה (לא רק ראש השנה), צריך לראות את עצמו כבינוני.
2. לא רק ראש השנה – כל השנה כולה: אף על פי שראש השנה הוא כשמתעוררים, הרמב”ם אומר שההליכה תקפה כל השנה. כשלאדם יש רגע טוב והוא חושב – שיחשוב חציו זכאי וחציו חייב.
3. חיזוק, לא רק מוסר: חידוש גדול: זה לא רק דרשת מוסר מפחידה, אלא דרשת חיזוק גדולה. בדרך כלל אדם חושב שהעולם כבר רובו חייב, כבר מזמן חרוב – “מה אני אעשה עם מצווה אחת?” אומר הרמב”ם: לא! העולם בכלל לא חרוב. היא עומדת על קצה המאזניים – עוד אדם אחד עם עבירה אחת יכול לחרוב אותה, ועוד אדם אחד עם מצווה אחת יכול להציל אותה. זה נותן כוח עצום – למעשים שלך יש משמעות ממשית. זה נגד תחושת הייאוש – “העולם כל כך מושחת, מה אני אעשה?” לא – המצווה האחת שלך, הקמחא דפסחא שלך, יכולה להיות הקש ששבר את גב הגמל בכיוון הטוב.
4. “השחתה” – מבול: “וגרם לו השחתה” פירושו כמו “השחית כל בשר את דרכו” – מבול, חורבן של העולם.
5. “וצדיק יסוד עולם” – צדיק כפועל: הרמב”ם מתרגם את הפסוק: “צדיק” לא פירושו מישהו שכבר הוא צדיק (אז לא מדברים על בינוני). “צדיק” פירושו מישהו שהצדיק את עצמו – הוא דחף את עצמו מבינוני לצדיק. הוא “יסוד עולם” – הוא ייסד (הקים) את העולם שתעמוד יציב. “צדיק” כאן הוא פועל (אקטיבי), לא שם עצם (סטטי).
—
הלכה ד’ (המשך) – נהגו כל בית ישראל להרבות בצדקה ובמעשים טובים
דברי הרמב”ם: “נהגו כל בית ישראל להרבות בצדקה ובמעשים טובים ולעסוק במצוות מראש השנה ועד יום הכיפורים יותר מכל ימות השנה.”
פשט
בעשרת ימי תשובה נוהגים להרבות בצדקה, מעשים טובים, ומצוות יותר מכל השנה.
חידושים וביאורים
1. מבנה הרמב”ם: באופן כללי יש שקילת זכויות וחובות כל השנה, במיוחד עשרת ימי תשובה. באופן כללי צריך אדם תמיד לראות את עצמו כחציו זכאי וחציו חייב, ולעשות יותר מצוות. במיוחד בעשרת ימי תשובה.
2. שלוש קטגוריות: הרמב”ם מחלק: (1) צדקה – נתינה לעניים; (2) מעשים טובים – מידות טובות, מעשים טובים; (3) לעסוק במצוות – מצוות השם. הוא לא מכניס הלכות ספציפיות (כמו פת ישראל), אלא דבר כללי. צדקה מודגשת כי היא אחת המצוות הגדולות ביותר, והיא גם חלק מתשובה (כמו קודם ברמב”ם).
—
הלכה ד’ (המשך) – ונהגו כולם לעמוד בלילה בעשרת ימי תשובה
דברי הרמב”ם: “ונהגו כולם לעמוד בלילה בעשרת ימי תשובה להתפלל בבתי כנסיות בדברי תחנונים ודברי כיבושין עד שיאור היום.”
פשט
המנהג הוא להתעורר בלילה (מוקדם יותר מהרגיל) ולומר סליחות – תחנונים וכיבושין – עד שמאיר היום.
חידושים וביאורים
1. “כולם” – חיוב לכל יהודי: הרמב”ם אומר “כולם” – זה אומר שזה מנהג כל ישראל.
2. דברי תחנונים לעומת דברי כיבושין: דברי תחנונים – מבקשים מהקב”ה. דברי כיבושין – דברי מוסר שמדברים לאדם (למשל: אתה הולך למות, נשמתך מתחננת). הרבה סליחות הן דרשות מוסר יפות, והרבה הן תחנונים.
3. קושיה: למה הרמב”ם לא פירט תפילה ברשימה של צדקה, מעשים טובים, מצוות? הוא מביא תחנונים/כיבושין רק בנפרד.
– תירוץ 1: דברי כיבושין זה לא תפילה – זו התעוררות שמביאה לצדקה ומעשים טובים. זה המשך של שופר – זה מזכיר לאדם.
– תירוץ 2 (אולי): דברי תחנונים יכול להיות חלק מחסד עם בריות – מתפללים לאנשים אחרים שנמצאים בצרות.
4. הסיבה לסליחות: הבינוני צריך עוד מצווה אחת. כל השנה הוא גם צריך, אבל במיוחד בעשרת ימי תשובה.
—
הלכה ה’ – מעביר ראשון ראשון
דברי הרמב”ם: “אין מחשבין עליו תחלת עון שחטא בו ולא שני, אלא משלישו ואילך. אם נמצאו עונותיו משלישו ואילך מרובין על זכיותיו – מצרפין אותן עבירות ודנין אותו על הכל. ואם נמצאו זכיותיו כנגד עונותיו משלישו ואילך – מעבירין על עונותיו ראשון ראשון, לפי שהשלישי נחשב ראשון שכבר נמחלו השנים. שנאמר ‘הן כל אלה יפעל אל פעמים שלש עם גבר’.”
פשט
כששוקלים עבירות של אדם, לא סופרים את השתיים הראשונות. מתחילים מהשלישית. אם מהשלישית והלאה יש יותר עבירות מזכויות – מחזירים גם את השתיים הראשונות ודנים אותו על הכל. אם יש יותר זכויות – מוחלים כל עבירה “ראשון ראשון.”
חידושים וביאורים
1. המנגנון של “מעביר ראשון ראשון”: זהו “טריק” מעניין איך מזכים אדם עם רוב זכויות. שתי העבירות הראשונות כבר נמחלו. השלישית הופכת עכשיו ל”ראשונה” – והראשונה לא סופרים. אז הרביעית הופכת ל”ראשונה” – וכך הלאה. כל עבירה מטופלת כ”רק הראשונה” כי הקודמת כבר נמחלה. כך נמחלות כל העבירות, אחת אחרי השנייה.
2. שאלת יסוד: מאיפה לרמב”ם שרוב זכויות פירושו שהעבירות בטלות לגמרי? ברוב רגיל הולכים אחרי הרוב, אבל זה לא אומר שהמיעוט בטל! הרמב”ם אומר אבל: “כל אותן העוונות נמחלין לו ולא נשאר לו עוון כלל.” המקור הוא הפסוק “ימשוך זכיותיו על עונותיו וצדק” – והמנגנון הוא “מעביר ראשון ראשון.”
3. נפקא מינה ברובו חייב: כשמהשלישית והלאה הוא רובו חייב, זו לא נפקא מינה כל כך גדולה שמחזירים את השתיים הראשונות (הוא ממילא רוב עבירות), אבל אפשר גם לרדת – הוא מקבל עונש גם עליהן.
4. מתי מתחיל החשבון? לא ברור מתי החשבון מתחיל. גישה אחת: אחרי יום כיפור, אחרי חתונה, אחרי כל רגע שמתחילים חשבון חדש – שתי העבירות הראשונות לא נספרות. אם לאדם יש רק שתי עבירות ומצווה אחת – הוא צדיק, כי לא סופרים את השתיים הראשונות.
5. האם זה חוזר וניעור? הרמב”ם לא אומר שאחרי שנמחל, והוא מתחיל שוב לחטוא, יחזרו על העבירות הישנות. אם הוא חי עוד והוא מתחיל שוב, מתחיל חשבון חדש עם רוב זכויות. יש מפרשים שאומרים שזה מדבר בשעת מיתה, אבל הרמב”ם לא עושה את החילוק הזה.
6. יחיד לעומת ציבור: ביחיד מוחלים את שתי הפעמים הראשונות, ומהפעם השלישית מתחיל החשבון – לפי הפסוק “הן כל אלה יפעל אל פעמים שלש עם גבר.” בציבור מוחלים את שלוש הפעמים הראשונות, ומהפעם הרביעית מתחיל החשבון – לפי הפסוק “על שלשה פשעי ישראל ועל ארבעה לא אשיבנו.”
7. שאלה מעשית – מתי מתחיל החשבון? למעשה כל אחד כבר עמוק באמצע החיים, ואפילו יום אחד אחרי יום כיפור כבר חטא בוודאי שלוש פעמים. תירוץ אפשרי: אולי סופרים מחדש אחרי מחילת יום כיפור.
8. אולי סופרים כל סוג עבירה בנפרד: קולא – לא סופרים את כל העבירות ביחד, אלא כל מין עבירה בנפרד. כלומר, כשמדברים על לשון הרע, לא סופרים את שתי הפעמים הראשונות של לשון הרע; כשמדברים על חילול שבת, סופרים בנפרד. הרמב”ם לא אומר זאת בבירור.
9. פשט בדרך תיקון הנפש: “נדנך ריבה” פירושו שהוא הפך לסוג כזה של אדם. פעמיים זה עדיין מקרה, שלוש פעמים זה כבר הרגל – חזקה (כמו כלל התוספות). בציבור קשה יותר לעשות חזקה, לכן צריך ארבע פעמים.
—
הלכה על בינוני עם מחצה עוונות (כולל תפילין)
דברי הרמב”ם: “אם היתה בכלל מחצה עונותיו שלא הניח תפילין מעולם… דנין אותו כפי חטאיו ויש לו חלק לעולם הבא.”
פשט
בינוני – מחצה על מחצה זכויות ועוונות – אפילו בין עוונותיו זה שמעולם לא הניח תפילין, הוא מקבל דין לפי חטאיו, אבל יש לו חלק לעולם הבא.
חידושים וביאורים
1. למה הרמב”ם מביא דווקא תפילין? הוא מביא תפילין כי כך כתוב בגמרא (קרקפתא דלא מנח תפילין), אבל לפי איך שהרמב”ם מביא זאת מתברר שתפילין לא יותר חמור משום מצווה אחרת – זה רק פרט.
2. מה פירוש “בינוני” כאן? בינוני פירושו כאן בדיוק מחצה על מחצה. אם יש לו רוב זכויות, הוא צדיק גמור ולא מקבל שום עונש. החידוש הוא שאפילו במחצה על מחצה, כשבין עוונותיו יש דבר חמור כזה כמו שלא הניח תפילין מעולם, עדיין יש לו חלק לעולם הבא.
3. הקב”ה מרחם על בינונים: בגמרא כתוב שבמחצה על מחצה הקב”ה “נוטה כלפי חסד.” רבן שמעון בן גמליאל אומר שזה פירושו בינוני. הרמב”ם לא מ
ביא את הענין הזה כל כך בבירור.
—
הלכה על רשעים שעונותיהם מרובים – חלק לעולם הבא
דברי הרמב”ם: “וכן כל הרשעים שעונותיהם מרובים, דנין אותם כפי חטאיהם, ויש להם חלק לעולם הבא. שכל ישראל יש להם חלק לעולם הבא אף על פי שחטאו, שנאמר ‘ועמך כולם צדיקים לעולם יירשו ארץ’.”
פשט
אפילו רשעים עם ריבוי עבירות מקבלים עונש לפי חטאיהם, אבל יש להם חלק לעולם הבא. “ארץ” הוא משל – ארץ החיים, עולם הנשמות.
חידושים וביאורים
1. “ארץ” כמשל: הרמב”ם מתרגם ש”לעולם יירשו ארץ” פירושו לא ארץ ישראל, אלא ארץ החיים – עולם הנשמות שבו הנשמה חיה לנצח, והוא עולם הבא.
2. חסידי אומות העולם: הרמב”ם מביא את החידוש (מגמרא חלק) שגם חסידי אומות העולם יש להם חלק לעולם הבא. אם היו צדיקים גמורים לא היו יכולים להיות חסידי אומות העולם – חסר להם משהו (רק שבע מצוות בני נח), אבל חלק לעולם הבא יש להם.
3. כוונת הרמב”ם העיקרית: הוא רוצה להגיע לכך שגם בינונים וגם רשעים יש להם חלק לעולם הבא (רק שחלקו של הרשע הרבה יותר קטן), כדי להכניס את הענין של “ואלו שאין להם חלק לעולם הבא” – אלה שמאבדים לגמרי.
—
הלכה על עבירות שהן “שוברות עסקה”
פשט
יש עבירות מסוימות שאפילו כשלמישהו יש רוב מצוות כנגדן, הוא מאבד את חלקו לעולם הבא – “שוברות עסקה” שהורסות את כל החשבון.
חידושים וביאורים
1. אסימטריה בזכויות לעומת עבירות: בטובות מרובות הרמב”ם לא אומר שיש מצווה אחת שיכולה לאזן את כל עבירות שבתורה. אבל בעבירות הוא כן אומר שחטאים מסוימים הורסים הכל.
—
“ואלו שאין להם חלק לעולם הבא”
דברי הרמב”ם: “ואלו שאין להם חלק לעולם הבא, אלא נכרתים ואובדים ונידונין על גודל רשעם וחטאתם לעולם ולעולמי עולמים.”
פשט
אלה שאין להם חלק לעולם הבא נכרתים, אובדים, ונענשים לנצח.
חידושים וביאורים
1. סתירה: נכרת אבל נידון? הרמב”ן שואל כבר במכתבו סתירה: אם כרת פירושו (לפי הרמב”ם בפרק ח’ הלכה ה’) שנהרס לגמרי – הנשמה לא קיימת יותר – איך אפשר להיות “נידון לעולם ולעולמי עולמים”?
2. תירוץ אפשרי לפי שיטת הרמב”ם: “נידון לעולם ולעולמי עולמים” פירושו שהדין של נכרת ואובד עצמו נמשך לנצח – כלומר, לנצח כשנשמתו לא מקבלת גישה לעולם הבא, זה עצמו הוא העונש. זה לא שהוא סובל באופן אקטיבי, אלא העובדה שהוא לא שומע את קול הקב”ה, לא מרגיש אותו – זה הדין הנצחי.
3. בעיה עם התירוץ: לשון הגמרא אומרת “יורדין לגיהנם ונידונין בה י”ב חודש” – זה נשמע כמו עונש אקטיבי בגיהנום, לא רק היעדר עולם הבא. הרמב”ם למד את הגמרא אחרת.
—
חמשה מינים
דברי הרמב”ם: “חמשה הן הנקראים מינים”
פשט
הרמב”ם מגדיר “מין” כמי שכופר בקב”ה – הוא לא מאמין בקב”ה כמו שצריך להאמין. כל החמישה הם וריאציות של כפירה באמונה הנכונה על הקב”ה.
חידושים וביאורים
1. המילה “מין” אצל הרמב”ם לעומת בגמרא: בגמרא “מינים” יכול לומר דברים שונים, אבל לרמב”ם יש הגדרה ספציפית – מי שיש לו כפירה במציאות/עצמות הקב”ה.
2. חמשת המינים מקבילים להלכות יסודי התורה פרק א’ – הם ההיפך מארבעת היסודות על הקב”ה: (א) שישנו – הוא קיים; (ב) שהוא אחד – הוא אחד; (ג) שאינו גוף – הוא לא גוף; (ד) שהוא ראשון/צור לכל – הוא המקור של הכל. החמישי (עובד כוכב ומזל) הוא בחינת עובד, לא בחינת אומר.
חמשת המינים בפרטיות:
(1) “האומר שאין שם אלוה ואין לעולם מנהיג”:
חידוש: “מנהיג” לא פירושו אותו דבר כמו “משגיח.” מנהיג פירושו שבלעדיו לא היה כלום – כמו שהרמב”ם אומר ביסודי התורה “מנהיג הגלגל.” הוא מנהיג באופן כללי, לא דווקא באופן פרטי. מי שאומר יש אלוה אבל הוא לא משגיח – זה לא כתוב כאן כמין.
(2) “והאומר שיש שם מנהיג אבל הם שנים או יותר” – יש מנהיג, אבל יותר מאחד.
(3) “והאומר שיש שם רבון אחד אלא שהוא גוף ובעל תמונה” – יש אל אחד, אבל הוא גוף.
[דיגרסיה: הראב”ד והמחלוקת על גוף – הראב”ד המפורסם כותב ש”גדולים וטובים” טעו בזה. בעל התניא מביא את הראב”ד. ר’ שלמה פישר אמר שברור שההלכה כהראב”ד (שאדם כזה לא נקרא מין). ר’ חיים הסביר את הרמב”ם בפשט יפה, אבל גם פסק כהראב”ד. הרבי גם פוסק כהראב”ד. הראב”ד מודה שהאמת היא כהרמב”ם (שהקב”ה אינו גוף), רק חולק על ההלכה – שאדם כזה לא נקרא “מין.”]
(4) “וכן האומר שאינו לבדו הראשון וצור לכל” – הקב”ה אינו לבדו הראשון והמקור של הכל.
חידוש – מה החילוק בין #2 ו-#4? #4 לא מדבר על כך שיש שני אלים בעולם, אלא שהקב”ה אינו ה”ראשון” – הוא לא המקור של הכל. למשל, שהקב”ה ברא את העולם מחומר שכבר היה קיים (קדמות העולם/קדמות החומר). הראב”ד מביא את המדרש/גמרא על האפיקורוס שאמר שהקב”ה הוא “צייר גדול” שמצא “סממנים” (צבעים) טובים – כלומר שיש חומר נפרד מהקב”ה. מפרש אחד אומר ש-#4 פירושו קדמות העולם, אבל הרמב”ם לא אמר זאת במפורש – הוא התכוון לא לומר זאת. חידוש בריאת העולם גם לא כתוב במפורש ברשימה של מינות.
(5) “וכן העובד לכוכב ומזל כדי להיות מליץ בינו ובין רבון העולמים” – מי שעובד כוכב/מזל כמליץ (מתווך) בינו לבין הקב”ה.
חידושים:
– זה שונה מארבעת הראשונים – כאן הבעיה היא לא “האומר” (מה שהוא אומר/מאמין) אלא “העובד” (מה שהוא עושה). הוא יודע שיש רק רבונו של עולם אחד, אבל הוא עובד כוח אלוהי מדומה כמליץ.
– הרמב”ם לא אומר “האומר שיש מליצים” – יכול להיות שיש מליצים, הבעיה העיקרית היא “העובד למליץ.”
– מאוד מעניין שעובד עבודה זרה נקרא “מין” – לא מוצאים בשום מקום אחר שעובד עבודה זרה נקרא מין. אולי הרמב”ם מתכוון שאפילו יש לו רק טעות “לשם שמים” (הוא מתכוון לעבוד את הקב”ה דרך מליץ), הוא נקרא מין – דומה לראשון שעשה את הטעות של עבודה זרה (אנוש).
שאלה: האם “אין להם חלק לעולם הבא” הוא עונש, או שפשוט נשמתו לא משיגה את האמת? הרמב”ם לא מסביר כאן, אבל כאן משמע שזה עונש.
—
שלושה אפיקורסים
דברי הרמב”ם: “שלושה הן הנקראים אפיקורסים: (1) האומר שאין שם נבואה כלל ואין שם מדע שמגיע מהבורא ללב בני האדם; (2) והמכחיש נבואתו של משה רבינו; (3) האומר שהבורא אינו יודע מעשה בני אדם.”
פשט
שלושה סוגי אפיקורסים – (1) מכחיש נבואה בכלל, (2) מכחיש נבואת משה, (3) אומר שהבורא לא יודע מה בני אדם עושים.
חידושים וביאורים
1. אפיקורס לעומת מין – החילוק היסודי: מין כופר בעצמות/מציאות הקב”ה. אפיקורס לא כופר בעצמות הקב”ה – הטעות שלו היא בפעולות הקב”ה, ספציפית ב”הגעת הידיעה” – שהקב”ה שולח חכמה/ידיעה לבני אדם. הוא חולק על משהו אחד מפעולות הקב”ה, לא על מציאותו.
2. “מכחיש נבואתו של משה” – מה זה אומר? הרמב”ם ביסודי התורה אומר שנביא שאומר שמשה לא היה גדול יותר מנביא רגיל הוא מכחיש נבואתו של משה. זה אומר: “מכחיש נבואתו של משה” פירושו מכחיש את סוג הנבואה שהיה למשה – סוג טוב יותר, ייחודי של “מדה שמגיעה מהבורא לבני אדם.” אבל הרמב”ם לא אומר זאת בבירור – הוא היה צריך לומר “האומר שמשה היה נביא אבל לא בבחינת נבואת משה.”
3. “שהבורא אינו יודע מעשה בני אדם” – למה הוא משתמש כאן במילה “בורא”? עד עכשיו הוא אמר “ריבון” או “אלוה”, וכאן הוא אומר “בורא.” התירוץ: זה קשור לבריאה – הוא ברא אותם אבל לא יודע מה הם עושים אחר כך. זה קשור לאפיקורסות כי זה שולל את הקשר של ידיעה בין הקב”ה ובני אדם. החילוק: יכול להיות קשר של בריאה או הנהגה, אבל זה שזה עם ידיעה, עם סדר, עם דעת – זה מה שהוא כופר בו.
4. מקור להגדרת הרמב”ם של אפיקורס: הגדרת הרמב”ם לא מתאימה לפשט הגמרא. הגמרא בסנהדרין אומרת ש”אפיקורס” פירושו מי שאומר “מה הניא לן רבנן” (הפקרות/חוצפה כלפי חכמים), שזה אמנם חוצפה גדולה אבל לא אותה חומרא כמו אפיקורס של הרמב”ם. לא ברור מאיפה לרמב”ם המקור לתוכן הספציפי הזה של אפיקורסות. אולי הרמב”ם לקח את כל הדברים שהוא סבר שיהודי חייב להאמין, והכניס אותם לקטגוריות.
—
שלושה הכופרים בתורה
דברי הרמב”ם: “שלושה הן הכופרים בתורה: (1) האומר שאין התורה מעם ה’ אפילו פסוק אחד אפילו תיבה אחת, אם אמר משה אמרו מפי עצמו הרי זה כופר בתורה; (2) הכופר בפירושה והוא תורה שבעל פה, והכחיש מגידיה כגון צדוק ובייתוס; (3) האומר שהבורא החליף מצוה זו במצוה אחרת וכבר בטלה תורה זו אף על פי שהוא מאמין שהיא כולה מעם השם, כגון הנוצרים וההגרים.”
פשט
שלושה סוגי כופרים בתורה – כופר שתורה מה’, כופר בתורה שבעל פה, או אומר שה’ החליף/ביטל מצוות.
חידושים וביאורים
1. “אפילו פסוק אחד אפילו תיבה אחת” – איך זה יכול להיות כופר בתורה? “כופר בתורה” נשמע כמו כופר בכל התורה, אבל כאן מדברים אפילו על מילה אחת! התירוץ: כי אם מישהו אומר את הפסוק הזה כן ואת הפסוק הזה לא, אין לו שום דרך להבחין איזה פסוק כן ואיזה לא – אין שום חילוק בין פרט לכלל. לכן אפילו כפירה במילה אחת היא כבר כפירה בכל התורה.
2. “מעם ה'” – לא “מפי ה'”: הרמב”ם משתמש בלשון “מעם ה'” (מאת ה’), לא “מפי ה'” (מפי ה’). זה אומר שאין חובה להאמין שהקב”ה “מדבר” או “כותב” במובן פשוט. הרמב”ם בפירוש המשנה בסנהדרין אומר “שהגיע אליו בדרך שאין אנו יודעים” – אנחנו לא צריכים לדעת איך זה עבד, רק להאמין בזה.
3. כופר בפירושה – תורה שבעל פה: “הכחיש מגידיה” פירושו הוא כופר במוסרי התורה שבעל פה – כל החכמים והנביאים שמסרו את הפירוש מפי משה דור לדור. הרמב”ם מביא דוגמה: צדוק ובייתוס. זו הפעם הראשונה שהרמב”ם מביא דוגמה קונקרטית של אדם/קבוצה – כי צריך לדעת שיש קבוצות כאלה.
4. “החליף מצוה זו במצוה אחרת” – הסוג השלישי: האדם מאמין שהיתה תורה מה’, אבל הקב”ה החליף מצוות מאוחר יותר. חידוש: הרמב”ם אומר דווקא “החליף” (החליף), לא סתם הוריד. אם מישהו מוריד סתם מצווה, הוא כמו הסוג הראשון – שאומר שמילה אחת לא מה’. החידוש של הסוג השלישי הוא שהוא מאמין “שהיא כולה מעם השם” – הוא מאמין בכל התורה, רק הוא אומר שמאוחר יותר הקב”ה התישב והחליף.
5. “כגון הנוצרים וההגרים”: “הגרים” פירושו מוסלמים – כי הם צאצאי הגר (אם ישמעאל). נדון האם הרמב”ם פחד לכתוב “ישמעאלים” במפורש, או ש”הגרים” הוא לשון משנה לדת ישמעאל. בהלכות מלכים הוא כן כותב במפורש.
6. מה חסר: מי שאומר שיהודים עיוותו את התורה: למוסלמים יש שתי שיטות – (א) הקב”ה נתן תורה חדשה (זה הרמב”ם מביא), (ב) היהודים עיוותו/זייפו את התורה המקורית (זה הרמב”ם לא מביא כאן). בי”ג עיקרים יש עיקר שהתורה שיש לנו היום היא אותה תורה – שזה נגד אותה שיטה שנייה. אבל בהלכות תשובה לא כתוב אותו סוג כפירה.
—
כופר בתחיית המתים / ביאת הגואל
דברי הרמב”ם: “כופר בתחיית המתים, כופר בביאת הגואל.”
פשט
מי שכופר בתחיית המתים או בביאת הגואל.
חידושים
הרמב”ם לא מפרש כלום בזה – זה פשוט: מישהו אומר לא תהיה תחיית המתים או ביאת הגואל, לא צריך להוסיף כלום.
—
שניים הם המשומדים
משומד לעבירה אחת
דברי הרמב”ם: “זה שהחזיק עצמו לעבור עליה תמיד… והתפרסם בה והורגל… אפילו היתה מן הקלות, כגון שהחזיק תמיד ללבוש שעטנז או להקיף פאת ראשו, ונמצא כאילו בטלה מצוה זו מן העולם אצלו – הרי זה משומד לאותו דבר.”
פשט
משומד לעבירה אחת הוא מי שהחזיק את עצמו לעשות עבירה מסוימת בזדון, תמיד, הוא התפרסם והתרגל בזה, עד שהמצווה לא קיימת אצלו. אפילו אם זו עבירה קלה.
חידושים וביאורים
1. רק לאוין, לא עשין: שתי הדוגמאות שהרמב”ם מביא – שעטנז והקפת פאת הראש – הם לאוין, לא מצוות עשה. נראה שהרמב”ם לא מדבר על משומד למצוות עשה.
2. משמעות “משומד”: המילה “שמד” פירושה במקור השמדה – “להשמיד להרוג ולאבד.” החכמים יישמו זאת על השמדה רוחנית.
3. להכעיס לעומת לתיאבון: כדי לקבל את המעמד של משומד זה צריך להיות להכעיס – הוא אקטיבית נגד המצווה, לא רק שאין לו כוח. “להכעיס” לא פירושו רק לכעוס את הקב”ה, אלא שהוא באמת נגד המצווה – הוא מתנגד לה.
4. השוואה לכופר במצווה אחת: דמיון חזק בין משומד לעבירה אחת לבין הדין הקודם של מי שלא מאמין בפסוק אחד מהתורה. אצל כופר – הוא לא מאמין במצווה אבל לא עושה עבירה; אצל משומד – הוא אולי מאמין, אבל הוא מבטל את המצווה בפועל כך ש”בטלה מצוה זו מן העולם אצלו.” שניהם מביאים לאותה תוצאה – המצווה לא קיימת אצלו.
—
משומד לכל התורה כולה
דברי הרמב”ם: “כגון החוזר לדת הגוים בשעה שגוזרין שמד, ויאמר מה בצע לי לדבק בישראל שהן שפלים ונרדפים, טוב לי שאדבק באלו שהן שלמים ותקיפים – הרי זה מומר לכל התורה כולה.”
פשט
משומד לכל התורה הוא מי שבשעת השמד הוא הולך לדת הגויים, כי הוא רואה שהיהודים חלשים והוא רוצה להיות עם החזקים.
חידושים וביאורים
1. הלשון “חוזר”: “חוזר לדת הגוים” פירושו הוא הולך אחרי דעת הגויים – הוא נבהל מהשמד ומוותר על קידוש השם. בשעת השמד צריך למסור נפש, והוא לא עושה זאת.
2. ההיפך מגר צדק: המשומד לכל התורה הוא בדיוק ההיפך מגר צדק. גר אומר: “אני רוצה להיות עם היהודים שהם שפלים ונדחים.” משומד אומר: “בואו נלך עם המנצחים.” הלשון של הרמב”ם דומה מאוד למה שאומרים לגר בגיור, רק בכיוון ההפוך.
3. לא דווקא עבירות – אלא האמירה: העיקר הוא לא שהוא עושה את כל עבירות שבתורה. העיקר הוא האמירה – “ויאמר” – הוא אומר שהוא עם דרכי הגויים. “חוזר לדת הגוים” פירושו שהוא עושה את מנהגיהם, הוא מציב את עצמו בצדם. זו הצהרה, לא רק מעשים.
4. חילוק בין נכשל בשעת השמד לבין משומד: אם מישהו סתם נכשל בעבירה בשעת השמד עם לב שבור, הוא רק עובר על אותה עבירה ומבטל מצוות קידוש השם. אבל כאן מדברים כשהוא מתגייר – הוא מציב את עצמו בצד הגויים.
5. קושיית הראב”ד: הראב”ד שואל: אם הוא חוזר לדת הגויים, הוא חמור – הוא מודה בעבודה זרה, והוא צריך להיות מין! התירוץ:
“חזרת הדת” לא פירושה דווקא שהוא מאמין בעבודה זרה. הוא אדם פרקטי – הוא שואל “איפה נמצא הכוח?” לא שהוא עוסק באמונה. אבל הראב”ד צודק שאם הוא באמת חוזר לדת הגויים ממש, הוא מין – אז “חזרת הדת” חייבת לומר הזדהות מעשית עם הגויים, לא אמונה בדתם.
—
מחטיא את הרבים
דברי הרמב”ם: “אחד שהחטיא בדבר גדול כירבעם… ואחד שהחטיא בדבר קל אפילו לבטל מצות עשה. ואחד האונס את חבירו עד שיחטא… כמנשה שהיה הורג ישראל עד שיעבדו עבודה זרה… ואחד שהטה את חבירו כישוע שהיה מדיח.”
פשט
מחטיא את הרבים כולל גם מי שכופה אנשים לחטוא (כמו מנשה) וגם מי שמשכנע אותם (כמו ישוע הנוצרי). גם עבירה גדולה וגם קטנה, אפילו ביטול מצוות עשה.
חידושים וביאורים
1. פעם ראשונה מצוות עשה: זה המקום הראשון ברשימה שבו מצוות עשה יכולה להכניס אדם לקטגוריה – דרך מחטיא את הרבים. אצל משומד לעבירה אחת הרמב”ם הזכיר רק לאוין, אבל אצל מחטיא כתוב “אפילו לבטל מצות עשה.”
2. צדוקי ובייתוסי כמחטיאים: הרמב”ם מביא צדוקי ובייתוסי כדוגמה למחטיא את הרבים עם כפירה בעיקר. הרמב”ם במקום אחר אומר שבתי דינים שלהם קיבלו שוחד, וכפירתם באה מנגיעות – הם הפכו לכופרים כי הרבנים עמדו בדרכם.
3. רציחות מנשה: הרמב”ם אומר שמנשה “היה הורג ישראל עד שיעבדו עבודה זרה.” כתוב “ודם נקי שפך מנשה הרבה מאד” – אבל זה מדבר על רציחות בכלל. הרמב”ם תופס זאת מהקשר.
4. ישוע הנוצרי כמדיח: הרמב”ם מביא את ישוע הנוצרי כדוגמה למחטיא דרך הטיה (שכנוע), לא דרך אונס. הרמב”ם משתמש בלשון “מדיח” – שמתקשר למסית ומדיח מהלכות עבודה זרה. אבל “הטה” יכול לומר רחב יותר – הוא הטה נגד תורה שבעל פה או ענינים אחרים, לא רק עבודה זרה.
5. מחטיא כ”קמפיין”: מחטיא את הרבים פירושו פעולה שיטתית להביא אחרים לחטוא.
6. אפשר להיות ביותר מקטגוריה אחת: אדם יכול להיות גם מין וגם מחטיא את הרבים.
—
פורש מדרכי ציבור
דברי הרמב”ם: “אפילו לא עבר עבירות, אלא נבדל מעדת ישראל, ואינו עושה מצוות בכללם, ואינו נכנס בצרתם, ולא מתענה בתעניתם, אלא הולך בדרכו כאחד מגוי הארץ, וכאילו אינו מהם.”
פשט
פורש מדרכי ציבור הוא מי שמפריד את עצמו מכלל ישראל – אפילו הוא לא עושה עבירות, רק הוא עושה מצוות לבד, הוא לא חלק מצרותיהם, הוא לא מתענה כשהם מתענים, הוא הולך בדרכו שלו כמו גוי.
חידושים וביאורים
1. חילוק ממשומד לכל התורה: המשומד לכל התורה אומר “אני הופך לגוי.” הפורש מדרכי ציבור אומר “אני לא הופך לגוי – אני אשב בבית, אניח תפילין, אשמור שבת. אבל הרבנים גוזרים תענית? למה אני צריך את זה?” הוא עושה מצוות, אבל לא איתם. הוא לא הולך לבית הכנסת, יש לו בית מדרש מופרד מהקהילה.
2. איך מגיעים לזה? הדרך הנכונה להגיע לזה היא כשמישהו אומר “כולם רשעים” – ולכן הוא לא הולך ביחד עם הציבור. פילוג הוא חשש של פורש מדרכי ציבור, וצריך להיזהר. ואם אתה לבד “ציבור” – אתה לא יכול לעשות את דרכך לציבור.
3. הסתר פנים: “מי שאינו בהסתר פנים אינו מהם” – מי שאינו חלק מהסתר הפנים של כלל ישראל, הוא לא מהם.
4. נפקא מינה מעשית – שואה: אנשים שאומרים “אם תהיה חס וחלילה שואה, אני אציל את עצמי” – צריך לדעת שאם על כלל ישראל יש גזירה, אתה גם חלק ממנה.
5. ראיה ממרדכי לאסתר (מגילת אסתר ד:יד): “כי אם החרש תחרישי בעת הזאת רוח והצלה יעמוד ליהודים ממקום אחר ואת ובית אביך תאבדו” – זו דוגמה מושלמת לענין שאי אפשר להפריד את עצמך מצרות כלל ישראל.
6. “אכול ושתו כי מחר נמות” (ישעיה כב:יג): הגמרא אומרת שהפסוק עוסק בפורש מדרכי ציבור – אנשים בזמן ישעיהו, כשעמד לבוא חורבן, אמרו “אכלו, שתו, אם נמות נמות.”
—
העושה עבירות ביד רמה
דברי הרמב”ם: “העושה עבירות ביד רמה כגון ירבעם, בין שעשה קלות בין שעשה חמורות – אין לו חלק לעולם הבא. וזהו הנקרא מגלה פנים בתורה, ולא בוש מדברי תורה.”
פשט
מי שעושה עבירות בחוצפה ובעזות, בפומבי, בלי שום בושה – אין הבדל אם הוא עושה קלות או חמורות. העיקר הוא היחס, היד רמה, החוצפה כלפי תורה. הוא נקרא “מגלה פנים בתורה.”
חידושים וביאורים
1. חילוק בין “מגלה פנים” ו”בושת פנים”: בושת פנים הוא ענין של עדינות ודרך ארץ כלפי תורה. “מגלה פנים” הוא ההיפך – לשון “העז מצחו” – הוא מציג את פניו בעזות, במקום להתבייש.
2. קשר ל”כל העובר עבירה ומתבייש בה מוחלין לו על כל עונותיו”: זה הולך לשני הכיוונים – בדיוק כמו ש”ולא בוש מדברי תורה” גורם ל”אין לו חלק לעולם הבא”, כך גם להיפך: אפילו מי שעושה הרבה עבירות, אבל הוא כן בוש מדברי תורה, מקבל חלק לעולם הבא. בושה היא דבר בסיסי – אם אדם לוקח את זה ברצינות, יש לו לפחות בושה, הוא עדיין מחובר.
3. כל הפרק הוא חיזוק: המסר של כל הפרק הוא: כל עוד אתה לא מציג את עצמך רשמית – “אני אאוטסיידר, אני לא מאמין בקב”ה, אני לא מאמין בתורה” – אתה עדיין מיהדות, אפילו כעבריין, יש לך תשובה וחלק לעולם הבא. רק כשהופכים לאחת מ-24 הקטגוריות, הופכים לאבוד.
4. אחוז גדול מה-24 קשור לחוצפה: ההפרדה מיהודים, החוצפה כלפי חז”ל – זו נושא חוזר.
5. גאווה כשורש האפיקורסות: ניתוח פסיכולוגי חשוב – הרבה אנשים הופכים לאפיקורסים לא בגלל שיש להם ספקות אמיתיים, אלא כי הם לא רוצים להיות “עבריין.” הוא נכשל בעבירה, ובמקום להתבייש ולהכיר שיש לו חיסרון, יש לו גאווה – הוא הופך לאפיקורס כדי לא להצטרך להתבייש. “אני לא רוצה להיות עבריין – אני אפיקורס.”
—
מוסרים
דברי הרמב”ם: “שנים הם המוסרים – המוסר חבירו ביד גוים להורגו או להכותו, והמוסר ממון חבירו ביד גוים או ביד אנס שאינו גוי.”
פשט
שני סוגי מוסרים: (1) מוסר גוף יהודי לגויים – להריגה או הכאה; (2) מוסר ממון יהודי – לגויים או לאנס שאינו גוי (אנס יהודי).
חידושים וביאורים
1. הרמב”ם אומר “חבירו” לא “ישראל”: אבל הוא מתכוון ליהודי ישר.
2. מוסר כסוג של פורש מדרכי ציבור: האנס היהודי עצמו הוא בעל תאווה שלא יכול להתאפק, אבל המוסר הולך אקטיבית נגד הציבור. זו סוג של חוצפה של הליכה נגד דרכי הציבור.
3. קושיה על “ביד אנס שאינו גוי”: אצל גויים מובן למה זה נורא, אבל מה החידוש באנס יהודי? ההסבר: מדברים על מי שבית דין לא יכול להגיע אליו – הוא חזק מדי – והמוסר מלשין עליו.
—
מטיל אימה על הציבור שלא לשם שמים
דברי הרמב”ם: “זה הרודה ציבור בחזקה, והם יראים ופחדים ממנו, וכוונתו לכבוד עצמו ולכל חפציו, לא לכבוד שמים, כגון מלכי הגוים.”
פשט
מי שכופה את הציבור בכוח, כולם מפחדים ממנו, אבל הוא מתכוון לכבוד עצמו, כסף, או כוח – לא לכבוד שמים. הוא מתנהג כמו מלכי הגויים.
חידושים וביאורים
1. חילוק בין מלך ישראל למלכי הגויים: מלך ישראל הוא “לב ישראל” – יש לו בראש את טובת הציבור. מי שיש לו כוח אצל יהודים אבל מתכוון רק להתעשר, הוא כמו מלך גוי.
2. הוא לא מדבר על דיקטטור רשע: “כגון מלכי הגוים” פירושו מלך גוי רגיל – הוא עושה את תקנותיו ומשפטיו, אבל הוא עושה זאת לכבוד עצמו. הוא לא כופה את הרבים לעשות עבירות (זה היה סתם מחטיא את הרבים) – הוא מפחיד אותם לעשות דברים טובים, אבל לכבוד עצמו.
3. רמב”ן בשער הגמול – הבעיה העיקרית: הרמב”ן מסביר שהבעיה היא שהעולם הופך לעובדי עבודה זרה. כשאנשים אומרים תהלים כי הם מפחדים מהרבי (לא מהקב”ה), זו סוג של עבודה זרה. המטיל אימה גורם לאחרים גם להיות שלא לשם שמים – הם מפחדים ממנו במקום מפחד משמים.
4. “שלא לשם שמים” עוסק באימה עצמה: לא רק במטיל, אלא באימה עצמה. אדם ישר עושה אימה שהיא לשם שמים – העולם מפחד מהרבי, מתורה, ומהקב”ה, הכל בחבילה אחת. אבל מי שעושה שהאימה תהיה מהאדם עצמו, מהשטויות שלו – זה שלא לשם שמים.
—
כללות: 24 הקטגוריות
דברי הרמב”ם: “כל אחד ואחד מארבעה ועשרים אנשים שמנינו, אף על פי שהם ישראל – אין להם חלק לעולם הבא.”
פשט
כל 24 הקטגוריות, אף על פי שהם יהודים, אין להם חלק לעולם הבא.
חידושים וביאורים
1. החשבון: בין 14 הקטגוריות העיקריות נהיו 24 כשסופרים את תת-הקטגוריות (כמו 5 מינים, 3 אפיקורסים, וכו’).
2. “אין לו חלק לעולם הבא” לא תמיד באותה חומרה: אצל ה-24 הוא מתכוון ברצינות – זה דין של כרת ועונש, אפילו הוא עושה הרבה מצוות. אבל במקומות אחרים בחז”ל כשכתוב “אין לו חלק לעולם הבא” זה לא תמיד באותה חומרה.
—
עבירות קלות שמתרגלים בהן
דברי הרמב”ם: “ויש עבירות קלות מאלו, ואף על פי כן אמרו חכמים שהרגיל בהן אין לו חלק לעולם הבא, כדי להתרחק מהן ולהזהר מהן.”
פשט
יש עבירות קלות יותר מה-24, אבל כשמתרגלים בהן, חכמים אמרו “אין לו חלק לעולם הבא.”
חידושים וביאורים
1. חילוק בין ה-24 ל”עבירות קלות”: אצל ה-24 “אין לו חלק” הוא ממשי – הוא נמחק. אצל עבירות קלות חכמים אמרו זאת כדי להתרחק מהן ולהזהר מהן – זו סוג של אזהרה, לא בהכרח ממשי.
2. הסברא: העבירה עצמה לא כל כך מסוכנת, אבל זה שמתרגלים (מתרגלים) הוא מאוד מסוכן.
—
שמונה קטגוריות שחז”ל אמרו “אין להם חלק לעולם הבא”
דברי הרמב”ם: “המכנה שם לחבירו, המלבין פני חבירו ברבים, המתכבד בקלון חבירו, המבזה תלמידי חכמים, המבזה רבותיו, המבזה את המועדות, מחלל את הקדשים.”
פשט
הרמב”ם מונה שמונה קטגוריות שחז”ל אמרו “אין להם חלק לעולם הבא”, אבל זה לא ממשי – חז”ל הפחידו בשפה החריפה ביותר כי אלה דברים שאפשר להתרגל אליהם.
חידושים וביאורים
1. מבנה שמונה הקטגוריות – שתי קבוצות של ארבע: הארבע הראשונות (מכנה שם לחבירו, מלבין פני חבירו ברבים, מתכבד בקלון חבירו) עוסקות בדרך ארץ וכבוד בסיסיים המגיעים לכל אדם – לא מתנהגים בכבוד אנושי בסיסי. הארבע האחרונות (מבזה תלמידי חכמים, מבזה רבותיו, מבזה את המועדות, מחלל את הקדשים) עוסקות באנשים או דברים שמגיעה להם רמה גבוהה יותר של כבוד – כבוד תלמיד חכם, כבוד רבו (עוד יותר), כבוד יום טוב, כבוד קדשים.
2. חילוק בין מכנה שם לחבירו למלבין פני חבירו ברבים: “מכנה שם” פירושו הוא ממציא כינוי גנאי על האחר, או קורא לאחר בכינוי גנאי שאחרים כבר המציאו. “מלבין פני חבירו ברבים” הוא יותר כולל – זה כולל אפילו ביוש בלי כינוי, רק דרך אמצעים אחרים.
3. המתכבד בקלון חבירו – המניפולטור: זה לא מי שרוצה במפורש לבייש את האחר (כמו מלבין), אלא מי שמניפולירט – הוא יודע שדרך הורדת האחר הוא נעשה גדול. למשל, הוא שואל לאחר שאלה ברבים שהאחר לא יוכל לענות, כדי להראות כמה הוא חכם. הרמב”ם כבר הסביר זאת בהלכות דעות – הוא מחזיק בהשוואת עצמו לאחר: “האחר חלש, ודרך זה אני נעשה גדול.”
4. מבזה את המועדות – ביאור מעשי: זה אומר שהוא לא לוקח ברצינות יום טוב – הוא לא הולך לבקר בחול המועד, הוא מתנהג כמו בחול, הוא לא מכבד יום טוב. זה ההיפך מכבוד יום טוב.
5. חילוק בין שמונה הקטגוריות לבין “אין להם חלק לעולם הבא” הקודמות: הקודמות (מינים, אפיקורסים, כופרים) עוסקות בכבוד השם, כבוד התורה, כבוד נבואה – זה ממש אין להם חלק לעולם הבא. שמונה הקטגוריות כאן עוסקות בדברים שמגיע להם כבוד (מועדות, קדשים, תלמידי חכמים), אבל זה לא אותה חומרה – אף על פי שזה מאוד חמור, זה “בגדר” אין להם חלק לעולם הבא (עם שפת האזהרה).
6. קשר לפורש מן הציבור: ארבע הקטגוריות הראשונות (מכנה שם, מלבין, מתכבד בקלון) דומות ל”פורש מן הציבור” – הוא אוהב את כלל ישראל, אבל כל יחיד בודד הוא יכול לבייש ולקרוא בשמות רעים.
—
הלכה יא – כוח התשובה אפילו לעבירות החמורות ביותר
דברי הרמב”ם: “כל אלו שאמרנו אין להם חלק לעולם הבא – שמת בלא תשובה. אבל אם שב מרשעו… הרי זה מבני עולם הבא, שאין לך דבר שעומד בפני התשובה. אפילו כפר בעיקר כל ימיו ובאחרונה שב – יש לו חלק לעולם הבא, שנאמר ‘שלום שלום לרחוק ולקרוב אמר ה’ ורפאתיו’.”
פשט
כל הקטגוריות – מינים, אפיקורסים, כופרים, ושמונה הקטגוריות – אין להם חלק לעולם הבא רק כשהם מתים בלי תשובה. אם הם עושים תשובה, אפילו כופר בעיקר כל החיים שעושה תשובה בזקנתו, יש לו חלק לעולם הבא.
חידושים וביאורים
1. “לרחוק ולקרוב” – ביאור הפסוק: “רחוק” פירושו מי שהיה רחוק מהקב”ה, ו”קרוב” פירושו הוא נעשה קרוב. הזוהר הקדוש בפרשת ויקרא מתרגם כך. “ורפאתיו” פירושו ריפוי הנפש – נשמתו היתה חולה מאוד, כמעט איבדה את החלק לעולם הבא, אבל הקב”ה רחום וחנון ומקבל אותו בתשובה.
2. “כפר בעיקר” – מה זה אומר? מפרש מבין “כופר בעיקר” כדווקא המין – מי שאומר שאין קב”ה. הרמב”ם ביסודי התורה פרק א’ אומר “מי שאינו מאמין בזה הרי זה כופר בעיקר”, ובפרק ב’: “ומי שמעלה על דעתו שיש שם אלוה אחר חוץ מזה… וכופר בעיקר, שזהו העיקר הגדול שהכל תלוי בו.” כופר בעיקר הוא בעצם אחד מארבעת המינים – החמור ביותר מכולם, כי העיקר הגדול הוא מציאת השם, שהקב”ה אחד ואין שני לו.
3. קשר לענין הדעת: הענין של “אין לו חלק לעולם הבא” עוסק בסברה שהדעת היה חולה מאוד – זה הענין של עולם הבא כ”עולם הדעת”, ומי שיש לו דעת חולה לא יכול לחיות בעולם הדעת הזה.
4. סתירה עם הלכות עבודה זרה פרק ב’ – “מינים אין מקבלין אותן בתשובה לעולם”: בהלכות עבודה זרה כתוב “מינים מישראל אין מקבלין אותן בתשובה לעולם, שנאמר כל באיה לא ישובון”, אבל כאן כתוב שאפילו כופר בעיקר יכול לעשות תשובה! התירוץ: “אין מקבלין” פירושו שבית דין לא מקבל אותם – הם לא מתקבלים כענין מעשי לבית דין. אבל “מקבלין” כאן פירושו שהקב”ה מקבל – אצל הקב”ה יש לו חלק לעולם הבא.
5. “בין שחזרו בתשובה בגלוי, בין שחזרו במטמוניות”: הרמב”ם מדבר על רשעים, פושעים, ומשומד
תמלול מלא 📝
הלכות תשובה פרק ג’ – שיקול זכויות ועוונות: צדיק, רשע, ובינוני
הקדמה: אופן פרק ג’ בהלכות תשובה
דובר 1:
רבותי, לומדים אנו הלכות תשובה בספר המדע, פרק ג’.
אז, שני הפרקים הראשונים הקודמים של הלכות תשובה היו ממש יסודות של מהי מצוות תשובה, מהו גדר התשובה, מהי מהות התשובה. זה כל אחד מבין, אין שום בעיה להבין איך זה נכנס להלכות תשובה.
עכשיו לומדים אנו את הפרק השלישי, שקצת קשה להבין מה זה קשור להלכות תשובה. עומד באמצע, כפי שנראה, עומד ברור שצריך לעשות תשובה, ועשרת ימי תשובה, קצת מדבר הרמב”ם עליהם. אבל צריך לתת תירוץ טוב יותר.
אז התירוץ הטוב ביותר שראיתי במפרשים, אני חושב שהוא מחודש, אני כבר לא יודע מאיפה, ראיתי את זה כבר מזמן, שהפשט הוא שלמדנו שבהלכות תשובה הולך הרמב”ם להגיע לשאלה של מהי התכלית, תכלית העבודה, תכלית השלמות של אדם, וכן הלאה. אז כאן יש במובן מסוים הקדמה לכך, או היבט אחד, פרט אחד מזה, כי הרמב”ם עובר כאן על כל רמות האנשים שיש.
במילים אחרות, האדם הטוב ביותר הוא זה שהולך לעולם הבא, כפי שנלמד בפרק ח’, העובד מאהבה, זה הצדיק הגמור בשלמות, הוא כבר עשה תשובה או שהוא כבר אדם מושלם. עכשיו, אבל רוב, נדמה לי, רוב האנושות הוא אחד שהוא רשע שלא עשה תשובה, או בעל תשובה שנמצא באמצע עשיית תשובה.
אז הפרק, במובן מסוים, מספר על כל סוג של רמת אדם, מזה שמתחיל בכך שכל אדם יש לו חובות ועבירות, ורובו חובות הוא צדיק, ובאמצע הוא בינוני, וכולי, כל ההלכות האלה.
כלומר, הוא מדבר לכאורה גם קצת על השכר והעונש של זה, כי כפי שלמדנו, וכבר אמרנו אתמול או שלשום, שהשכר והעונש יש כי זה מראה את השלמות, את הרמה של כל אדם.
אז בפרק הולך הרמב”ם מהסדר הרגיל של אדם – צדיק, בינוני, רשע – עד הסוף, כפי שנראה במחצית השנייה של הפרק, מדבר הוא על הרשעים הגדולים והנוראים שבכלל אינם בגדר, ש”אין להם חלק לעולם הבא”. אז כל ההלכות של מי שאין לו חלק לעולם הבא עומדות בפרק זה.
חידוש: שני סוגי תשובה – פרטיות וכלליות
אבל אם חושבים שהפרק הוא סך הכל של כל סוג של יהודי, מהצדיק הגדול ביותר עד הרשע הגדול ביותר, זה לכאורה ה… הייתי אומר את זה בשפה שלי כך, שעד עכשיו למדנו על תשובה, והתקשינו קצת כי תשובה היא פשוטה, למשל אדם לא הניח תפילין כמה ימים, למחרת כשהוא מניח תפילין הוא עושה תשובה, אבל האם צריך שיאמר, בורא עולם, שכחתי להניח תפילין, אני עושה עכשיו תשובה, אני מניח תפילין. זה דבר מאוד פרטי.
אבל מזמן לזמן צריך אדם לעשות חשבון נפש, לא על מצווה ספציפית, אלא איפה אני עומד בעולם? יש צדיקים, יש בינונים, יש רשעים. זה מאוד שונה כשאדם צריך לעשות תשובה על עניין כללי מאוד, להחליט אני רשע ואני צריך להיות בינוני, או אני בינוני, אני צריך להיות צדיק, זו עבודה הרבה יותר גדולה של תשובה, ואולי לכך יש עשרת ימי תשובה.
התשובה שכל אדם צריך כל הזמן לחשוב, אוי לא עשיתי, זה נכנס תחת איזו מצווה או עבירה, לחשוב, אוי בפעם הקודמת נכשלתי בעבירה זו, הבה לא אכשל עכשיו ומיד לומר וידוי קטן, זו תשובה קטנה.
אבל הנה כאן התשובה, וזה לא אפשר לעשות כל יום. אדם לא יכול כל יום לחשוב, איך אני? האם אני צדיק? האם אני בינוני? האם אני רשע? זה אולי לא, זה אנשים יהיו overthinking. ויש זמנים מסוימים, כפי שהרמב”ם אמר, יש זמנים שהם מיוחדים במיוחד.
זו תשובה גדולה יותר של איפה אני עומד בעולם? איזה מין אדם אני? צדיק, בינוני, רשע. וזה כבר יותר משהו גם עניין של דין. זה כמו דין וחשבון שהקב”ה עושה על האדם מזמן לזמן, כפי שהרמב”ם מחשב. הקב”ה דן את כל העולם, ובאותה דרך צריך אדם לדון את עצמו, לא שהוא רואה עכשיו זה נכנס תחת איזו עבירה, חושב הוא, האם נכשלתי אתמול, אה, האם אעצור את עצמי עכשיו? אלא יותר על עניין כללי, לעשות חשבון נפש, איפה אני עומד? האם יש לי יותר עבירות, יותר זכויות…
דיון: הדין הכללי והנפקא מינה המעשית
דובר 2:
כן, נכון. כן. בערך. כן. לא חולק, לא חולק. אתה אומר את הדברים המעשיים, מה ההשפעה המעשית של מה שאמרתי יותר תיאורטית, יותר למדנית.
דובר 1:
כן. טוב, אומר הרמב”ם. הדבר היחיד שהייתי יכול לחלוק במה שאתה אומר, אתה זוכר שעומד לעמוד בפרק, שיש דין כל יום, אמר הרמב”ם, אבל באופן הכללי, ויש דין בשעת מיתה, ויש דין בעשרת ימי תשובה. האם אתה רוצה ללמוד שהפשט הוא, שהדין הוא הדבר הכללי, שלא אפשר כל יום צריך לחשוב על זה, האם זו המילה.
דובר 2:
כן.
דובר 1:
וכך אני לא כמו הספרים החסידיים שאומרים שצריך לעשות שיהיה זמן מיוחד לתשובה. רוב הזמן צריך יהודי לחיות בשמחה של מצווה, לעשות זמן קטן מסוים לתשובה. זה מסתדר עם זה, אבל במציאות יש צד אמיתי מאוד.
והוא אומר שתשובה פירושה שתמיד ראו את עצמכם להצטער.
דובר 2:
אמת.
דובר 1:
מה שהם מדברים, מדבר על להצטער, אבל יש כן תשובה באה עם צעקה. אבל אפילו בפשטות, למשל, אדם עובד, הוא לא יכול כל הזמן להתמקד, “האם אני בעבודה טובה? האם יש לי תפקיד טוב?” הוא צריך לעשות את עבודתו הכי טוב שהוא יכול. אבל מדי פעם צריך הוא לעשות חשבון נפש עמוק יותר, “האם זו העבודה שאני רוצה? איזה מין עבודה זו? מה אני עושה?” זה דבר מאוד מעשי.
דובר 2:
כן, זה הבה נאמר, היסוד שאתה אומר שיש את הדין הכללי על האדם שאינו פרטי, זה מאה אחוז נכון. אני חושב שזה הנושא של הדבר. ההלכה למעשה שאתה אומר מזה שיש שני סוגי חשבונות נפש וכדומה, זה כבר דבר ש… זה כבר דבר. לא, כן, צריך לחשוב על זה. אני לא יודע כמה גם ברמב”ם זה עומד. אני חושב שבוודאי לא עומד בפירוש. אבל גם מה שאני אומר לא עומד בפירוש, צריך רק ללמוד את זה. גם מאוד מעשי, כי אני לא יודע, צריך לחשוב על זה. אוקיי.
הלכה א’: שלושה סוגי אנשים – צדיק, רשע, בינוני
דובר 1:
אוקיי, אומר הרמב”ם, “כל אחד ואחד מבני אדם” – כל אדם. זה הרמב”ם. הבה נראה קודם מה… לא, אמור את השני, אמור את זה. מה הראשון… זה הרמב”ם הולך לדבר כאן שיש דבר כזה משקלות, שוקלים. שוקלים אנשים. התמונה לראש השנה, יש מאזניים, מאזני משפט. זה דבר אמיתי. זה משל, אבל יש דבר. הקב”ה שוקל ומסתכל הן על כל האנושות, הן על מקום מקומי, ארץ, או עיר, והן על אדם. מה הוא יותר? האם יש לי ממנו… הקב”ה מסתכל על העסק שלו, האם העסק… האדם הוא השקעה. האם זה עסק טוב, הוא מביא זכויות, הוא מביא דברים טובים, או ש…
אז זה הרמב”ם כך: “כל אחד ואחד מבני אדם” – כל אדם, הוא לא אומר “מבני ישראל”, הוא אומר “מבני אדם”. סתם לוקח הוא כי על סדום עומד שהקב”ה כבר הסתכל, והוויכוח עם אברהם הולך על עיר גויית. אבל לא חייב להיות יהודי. אמת, העבודה היא לא רק ליהודים.
דובר 2:
איפה יש עבירות ומצוות?
ביאור: “זכויות ועוונות” – לא “מצוות ועבירות”
דובר 1:
כן. “כל אחד ואחד מבני אדם יש לו זכיות ועוונות” – יש זכויות ועוונות. אה, עכשיו הולך הוא לומר מילה גדולה. הוא לא אומר “מצוות ועוונות”, “זכויות”. זכויות זה יותר כולל ממצוות. זה אומר כנראה מידות טובות ודעות טובות. הדברים שלנו בחדר מצוות ועבירות, עוונות פירושו גם לא רק עבירה. עוונות זה מאוד דומה לעבירה, אבל הבה נתרגם מה אני מתכוון.
כלומר, אפילו בחדר, גם בלשון חכמים, כשאומרים מצוות ועבירות, אבל מילולית, מצוות זה תרגום של מה שהקב”ה ציווה, ועבירות זה תרגום של מה שעוברים על הציווי. נכון, אבל זה לא דווקא הדרך היחידה שבה דברים נעשים רעים. אנחנו אומרים, על כל דבר טוב אנחנו אומרים זו מצווה. עומד בגמרא “מצוה לעשות”, זה לא אומר שהקב”ה ציווה, מילולית, זה אומר שזה דבר טוב, הקב”ה היה צריך לצוות, כי זו מצווה. אבל זכויות ועוונות זה יותר כמו הדבר הכללי.
ההיפך מזכויות היו אומרים חובות. זכות פירושה פלוס, קרדיט, וחובה היא מינוס, היא גירעון. אבל הרמב”ם מתכוון, לפי הנוסח, שזה חשבון, חשבון בנק. אבל יכול להיות שהרמב”ם מתכוון ליותר, הוא אומר זכויות ועוונות כי אולי מתכוון הוא ליותר ממצוות כשלעצמן, כפי שבזה כלול מעשים טובים ודברים נוספים.
אני חושב שזו לשון הגמרא, זכויות ועוונות, אולי זה לא בנוסח. צריך לפתוח את מה שמביאים את המקורות ונראה. אם אני זוכר, אני חושב שהלשון “כל אדם יש לו זכויות ועוונות” זה לא עומד בגמרא, זה חידוש. כי הגמרא אומרת שאצל צדיקים מרובים זכויות. אבל אני חושב שהלשון “מי שזכיותיו מרובין מעוונותיו” יכול להיות שזו פשוט לשון ה… כן, “עוונותיו יתירות על זכיותיו” עומד בלשון חז”ל. אני לא רואה עכשיו את הנוסח, אבל יכול להיות שזה פשוט בא מלשון הגמרא. עומד בגמרא אחרת, עוונות וזכויות, זו לשון הגמרא. אוקיי, אז זה השורש.
חילוק הרמב”ם: צדיק, רשע, בינוני
אומר הרמב”ם, כל אחד ואחד מבני אדם יש לו שניהם, יש לו זכיות ועוונות. עכשיו בא דבר מעניין, שיש שלושה סוגי אנשים. זה לא ידענו, אפשר ללמוד את כל התורה ולא לדעת על זה, שיש שלושה סוגי אנשים. ששיש שניים יודע כל אחד, אבל יש סוג שלישי.
כן, מי שזכיותיו יתירות על עוונותיו, מי שזכויותיו יותר מעוונותיו, הוא צדיק. מי שעוונותיו יותר מזכויותיו הוא רשע. ומחצה על מחצה הוא בינוני.
הרמב”ם לא אומר לנו איך מודדים את זה בכמות עבירות, האם יש פעם עבירה גדולה אחת שהיא יותר גרועה מהרבה קטנות. הוא לא אומר ברור, הוא הולך לומר בפירוש כבר בסוף, ועוד בשני כאן, כן כן כן, הוא הולך לומר לך.
הנקודה אבל היא יסוד מאוד חשוב. יש שלושה סוגי אנשים, אוקיי? לגבי זה, אולי לגבי עניינים אחרים יש סוגים אחרים של אנשים. יש שלושה סוגי יהודים, שלושה סוגי אנשים. יש צדיק, רשע, ובינוני.
הבינוני הוא לכאורה הקשה ביותר להבין, כי לא אפשר למצוא מישהו שעשה בדיוק 51 מצוות ו-49 עבירות. ממילא צריך לומר שזה אומר משהו יותר כללי…
דובר 2:
יש בינוני בינוני, לא בינוני מדויק.
דובר 1:
אני יודע את הדבר, אבל זה החידוש. אדם רגיל, זה סדר העולם. אני יכול לומר לך, כמעט כל אדם רגיל, אולי יש צדיק גמור אחד בעולם. כמה יש? מה הסדר הרגיל? צדיק גמור, בינוני, שהוא בשפה שלנו צדיק, או רשע.
מה שעומד כאן הוא שהסדר הרגיל הוא שיש מצוות ועבירות. וממילא, מי שיש לו יותר מצוות, זה צדיק. כשמישהו מחפש צדיק לנסוע אליו ביום טוב, זה אומר מישהו שיש לו יותר מצוות מעבירות – דבר גדול, כי הבה כל אחד עושה אכן הרבה מצוות, אבל הוא גם עושה הרבה עבירות. אז מישהו שיש לו יותר…
דיגרסיה: גאווה ועבירות
דובר 2:
יש את חובת הלבבות שאומר שלא להרגיש נוח עם משהו שהוא יותר גרוע מעבירות, וזה גאווה. נו, אחד הרבנים אומר שתחת המיטה מבקשים “מחה עוונותינו”, כי אם אין שום עבירות, יהיה גאווה.
דובר 1:
אה, יפה. כשעומדים שם, אתה יודע מה עומדים שם. כן.
“וכן המדינה” – עיר כישות
אז אומר הרמב”ם, “וכן המדינה”. יש דרך להסתכל על כל אדם בנפרד. כן, אנשים הם עולם קטן, כן? אפשר להסתכל על האדם, ואפשר להסתכל על המדינה, הרשות. יש דבר שקוראים לו “פרט”, יש דבר שקוראים לו “כלל”. עיר היא גם אדם גדול. לעיר יש דין לעצמה. יש מושג “עיר”. עיר היא לא רק קבוצה של אינדיבידואלים, אלא יש משהו דין של עיר. יש דבר כזה עיר, זה ישות אחת של עיר. ומסתכלים אם העיר היא עיר טובה.
אם זכות כל יושבי העיר מרובין על עוונותיהם, בין כל התושבים יש יותר זכויות מעבירות, הרי זו עיר צדקת, זו עיר שהיא צדיק. ואם עוונותיהם מרובין, הרי זו רשעה, זו עיר רעה, עיר של רשעים.
דובר 2:
מה זה? אין עיר בינונית?
דובר 1:
מעניין. עיר בינונית היא כבר יותר קשה מתמטית להגיע לבינוני של עיר. אבל כנראה…
כפי שזה חתוך, מעניין לי שהוא לא אומר שיש עיר בינונית. אולי בדרך כלל… אדם נוגע בדבר, כי אם הוא רואה שיש בינוני, צריך הוא מהר לדחוף את עצמו לצד אחד.
דובר 2:
נו, עומד “ירוץ כצבי קל כנשר”, זה לא בינוני.
דובר 1:
עומד כן, אותה ברייתא שהוא הולך בינוני. אה, כן, צריך לראות שכל העולם הוא כמו על סף אצל רבי זכרונו לברכה. אולי מתכוון שזה עצום.
דין של עיר וכל העולם – שיקול זכויות ועוונות בקולקטיב
הלכה ד: עיר כישות עצמאית
עיר היא גם אדם גדול. לעיר יש דין לעצמה. כאן יש לך מושג של עיר. עיר היא לא רק קבוצה של אינדיבידואלים, אלא יש משהו דין של עיר, שהוא… יש לך דברים כאלה כמו עיר. זו ישות אחת של עיר. ומסתכלים על העיר, האם העיר היא עיר טובה.
אם זכות כל יושביה מרובין על עוונותיהם, שבין כל התושבים יש יותר זכויות מעבירות, הרי זו עיר צדקת, זו עיר שהיא צדיק. ואם עוונותיהם מרובין, הרי זו רשעה, זו עיר רעה, עיר של רשעות.
קושיה: מדוע אין עיר בינונית?
מדוע הוא לא אומר שיש עיר בינונית? יש עיר בינונית, זה כבר יותר קשה להגיע לבינוני של עיר.
אז, אם תשאל אותי, מעניין לי מדוע הוא לא אומר שיש עיר בינונית. אולי בדרך כלל אדם נוגע בדבר, כי אם הוא רואה שהוא בינוני, צריך הוא מהר לדחוף את עצמו לצד אחד. עומד “יראה כל אדם כאילו הוא מחצה על מחצה”. עומד כן, אותה ברייתא הולכת ללכת… אה, כן, צריך לראות שכל העולם הוא כמו על סף אצל רבו עוונות. אולי מתכוון לומר שעיר, אני חושב, אני לא יודע, עיר בדרך כלל היא עיר או צדיק או רשע.
תירוץ: עיר לא יכולה להישאר מאוזנת
אני אומר לך, הרמב”ם אמר שמנהג בני העיר להימשך. אז אם לעיר יש רוב רע, כמעט לא תישאר מאוזנת, כי אם יש צדיקים האנשים יהיו צדיקים, יהיו צדיקים. אם יש רשעים יהיו רשעים. מאוד קשה שיהיה מאוזן, כי ימשכו אחרי הרשעים. אם יש מספיק רשעים שיהיה עד חמישים אחוז, יהיה תשעים אחוז.
תרגום לעברית
למה שלא יימשכו אחרי הצדיקים, כך שיהיו תשעים אחוז צדיקים? ניחא, אם כן, יהיה צדקת. אבל קשה מאוד שתישאר עיר בינונית, כי הרי נמשכים אחרי אנשים אחרים. מעניין. אם זה נכון, מעניין לחשוב על כך, שעיר בדרך כלל אינה מחצה על מחצה. לא, כי נמשכים מאוד, כן.
דין של כל העולם כולו
אוקיי. וכן כל העולם כולו, גם על העולם יש דרך להסתכל על כל העולם. האם העולם הוא מקום של יותר עבירות או יותר מצוות? זה במילים אחרות חידוש גדול. כלומר, מלבד שאדם שייך לעצמו, בעצמו הוא צריך לוודא שהוא צדיק, הוא שייך גם לעיר. צריך לוודא, מה הנפקא מינה שהעיר היא צדיק? כדי שלא יהיה כמו סדום. גם, מלבד זה, אנשים שייכים לכל העולם כולו. אם אדם רואה שהעולם הוא רוב רשעים, אם תחשוב שהעולם הוא רוב רשעים, עליך לדעת שהעולם היה נחרב.
כך אומר הרמב”ם, שאם העולם הוא רוב רשעים, הוא נחרב. אנחנו רגילים לחשוב, למשל, שרוב הגויים הם רשעים. זה לא יכול להיות, כי אז העולם כבר מזמן היה נחרב. כשם שיש דין שאם העיר רעה צריך לברוח מהעיר, אם העולם רע, זה “מחני נא מספרך”, מחק אותי מחייך.
טוב, נו, ההלכה הבאה, אני מתכוון להלכה הבאה שהוא הולך לומר שהעולם נחרב, משמע שאם העולם לא נחרב, זה סימן שעדיין יש טוב בעולם. לא רק יש טוב, שיש רוב טוב.
הלכה ד (המשך): “מיד הוא מת ברשעו”
אומר הרמב”ם: “וכן אדם שעוונותיו מרובין מזכיותיו, מיד הוא מת ברשעו, שנאמר ‘על רוב עוניך'”. מה כתוב בפסוק? רש”י מתכוון, אני מתכוון, סתם כך חושבים ש”רוב עוניך” פירושו שיש לו הרבה עבירות. אבל הרמב”ם אומר ש”רוב” פירושו רוב. אבל מה כתוב שם לפני זה? “הנך מת על רוב עוניך”? משהו כזה, בואו נראה, משהו כתוב, “כי תוכח מוסר אכזרי על רוב עוניך”. כן, מגיע לך עונש “על רוב עוניך”. אומר הרמב”ם ש”רוב” פירושו רוב.
“וכן מדינה שעוונותיה מרובין על זכיותיה, מיד היא אובדת”. העיר נאבדת. כפי שרואים בבירור שזה היה המעשה עם סדום. סדום היה דבר חד פעמי של עיר שהיה עוונותיה מרובין, והרגו את העיר, שנאמר “זעקת סדום ועמורה כי רבה”. “רבה” פירושו גם רוב, שנעשה רוב. ה”זעקה”, ה”זעקה” פירושה כאן הרשעות, היתה רוב.
קושיא: עשרת הצדיקים של סדום
זה מאוד מעניין, כי הרי היו בסדום כמה צדיקים. אברהם אבינו הרי ניהל את כל הוויכוח שם עם הקב”ה, עשרת הצדיקים, ואפילו פחות מזה היה עוזר. זה מאוד קשה. אוקיי, אולי יש עוד חשבון, או אולי אז היה הדבר ש”לפחות” עשרת הצדיקים יינצלו. אוקיי, אבל עשרת הצדיקים יכולים עדיין להיות מיעוט מהרוב, לעשות שהרוב יהיה בצדם.
דין של כל העולם כולו – דור המבול
וכן כל העולם כולו, אם היו עונותיו מרובין, אם כל העולם מלא ברוב עבירות, מיד הם נשחתים, כמו שהיה ממש המעשה במבול, שנאמר “וירא ה’ כי רבה”, בכל השלושה כתוב “כי רבה”, שרעת האדם היתה יותר מהטוב בעולם, צריך להפוך את זה.
אפילו אם נאמר שהפירוש הפשוט, כפי שטענת, ש”רוב” לא פירושו רוב להוציא מיעוט, פירושו הרבה, אני עדיין יכול לומר שפירושו רוב. כי מה פירוש הרבה? מה זה אומר הרבה? מה זה יותר מדי עבירות? כפי שאתה שאלת עבירות, טוב מאוד. יותר עבירות פירושו כפשוטו, שצריך להיות צדיק שיש לו יותר זכויות מעבירות. אבל מה הפשט של הרבה עבירות? הרבה עבירות זה יותר מכמה שצריך. נורמלי זה להיות קצת פחות מרוב. יותר מדי זה יותר מרוב.
דיון: שני פירושים ב”מיד הוא מת ברשעו”
צריך אבל לחשוב, כשהרמב”ם אומר “מיד הוא מת ברשעו”, האם הוא מתכוון לומר שקורה עונש והוא מת, ואם לא רואים את זה ברור שיש הסתרת פנים מסוימת והשכר ועונש של אדם לא כל כך פעיל? או שהוא מתכוון לומר שהאדם שוקע ברשעו, בגלל שעושים את זה כך, “מת ברשעו” – הוא מת בתוך רשעותו, אין לו דרך חזרה, הוא מאבד את בחירתו? כמו שהרמב”ם אומר במקומות אחרים, שכאשר אדם עושה הרבה מאוד עבירות במשך זמן רב, הוא מאבד את הבחירה. וזה פירושו שהוא מת. הנשמה הרי נאבדת, הנשמה מתה.
קושיית הראב”ד: לא רואים שרשעים מתים מיד
הראב”ד הקדוש שאל מיד קושיא על הרמב”ם, “לא כמו שסובר”, הרמב”ם הרי בנה על הגמרא, בואו נזכור. הגמרא אומרת בראש השנה “רשעים נחתמין לאלתר למיתה”. כלומר, הרמב”ם אומר “לאלתר למיתה” – הוא מת מיד. אומר הראב”ד, “אבל הרי לא רואים כך”. תוספות בראש השנה, ובמקומות נוספים, שואל מיד על הגמרא, “והא רואים שרשעים אינם מתים”. כאן רואים מתוספות שאפשר לשאול קושיא מהמציאות על הגמרא. הגמרא אומרת, הרי רואים אבל שהוא עדיין חי. צריך לומר תירוץ.
אז הראב”ד אומר שכשכתוב “נחתמין לאלתר”, לא פירושו שהוא מת מיד. פירושו שנגזר דינו נחתם מיד שהוא ימות. הוא מת, מיישמים את הדין. יש לו אולי ירידת פנים בזמן מסוים.
זה מעניין, אפשר קודם כל אבל לחשוב שאולי איראן היא גם סוג כזה, כי הרמב”ם אומר הרי שמי שמודה בעבודה זרה הוא כופר בכל התורה כולה, בהכרח שיש לו עוונות מרובין מזכיותיו, הוא מת ברשעו.
דוגמה: חברות רעות נופלות בסוף
צריך אבל לחשוב גם שארצות רעות נופלות באמת בסוף. למשל גרמניה הנאצית, אז אם מישהו מסתכל על הכל רק טבעי, אוקיי, היתה מלחמה. אבל זו היתה דרך שהקב”ה עשה שמיד יאבדו, זה אומר שהוא נעשה יותר ויותר משוגע, ועבירותיו נשאו אותו עד שהוא התחיל עם ארצות גדולות יותר, עד שהוא באמת היה מעביר מן העולם והארץ נעקרה. כך קורה לכל החברות הרעות, הן לא מחזיקות מעמד זמן רב מאוד, בסוף הן נעקרות, כי העבירות שעושים אינן בנות קיימא.
דיון: איך הרמב”ם מבין “מיד”
כן, אבל בוא, גרמת לי לחשוב, יש תוספות שיש לו תירוץ אחר, אני זוכר, תוספות אומר שפירושו בעולם הבא בכלל, האדם חי זמן רב וחיים. אבל אני חושב שלא רואים שהרמב”ם אומר את התירוץ הזה, לא רואים בכלל שהרמב”ם הבין בכלל את הקושיא. הרמב”ם אומר פסק הלכה, הרמב”ם גם חי בעולם הזה, הוא ידע שלא כל עיר שיש בה עוד עבירה מתה מיד כל העיר. לכאורה הרמב”ם מתכוון לומר שכך הוא הדין. מעשית מה שקורה זה עוד עניין. אני מתכוון שהרמב”ם מתכוון כפשוטו, הוא לא נכנס לעניין שהרמב”ם מתכוון שמיד יאבדו כי זה רע. זה מגיע לעולמות, זה הדין. מעשית איך זה מתברר, גם מי שחי, זה חי, זה היה להמשיך הלאה.
חידוש: “רוב” לא פירושו קיצוניות
גם אני חושב שהנקודה של הרוב היא דבר חד מאוד, כי אנחנו רגילים לחשוב קיצוניות, לא רק בכל השיחות שלנו על צדיקים ורשעים, האם הוא צדיק או רשע? אפילו צדיק לא פירושו מי שלעולם לא עושה שום עבירה, פירושו מי שמאמין שהוא צדיק, פירושו שרוב ההחלטות שלו הוא עושה את ההחלטות הנכונות. כי רוב עבירות, למשל מישהו לא מניח ציצית, אוקיי, ציצית, אני יודע שזה עושה אותו ברגע בן חורין, הוא לא מניח ציצית.
תבין, יש למישהו טענות לפעמים על עיר, למשל מנהיגות. כנראה כשמדברים על עיר מדברים גם על החלטות ציבוריות שהעיר עושה, האם יש להם חוקים כאלה, האם הם עושים מלחמות כאלה, וכדומה. אז מה פירוש עיר שהיא צדיק? לא פירושו שהם לעולם לא הרגו שום אדם תמים. זה צדיק גמור, זה לא נוגע. פירושו שרוב הפעמים הם הורגים את האדם הנכון, או תבין מה אני אומר?
כן, אני שומע. אוקיי. והכי נמי אם זה רוב, בסוף זה נופל, או מיד. הרמב”ם אומר מיד, הרמב”ם אומר אבל את הלשון מיד, מיד ימות. זה מאוד מדגיש את זה. כמו שכבר טענו קודם לגבי כשהרמב”ם אומר מיד האם הוא מתכוון שהוא מת מיד. אה, אתה אומר שפירושו כפשוטו.
מתי אז היה מיד, מתי זה התחיל? כי מיד צריך נביא. אה. אני סבור שהרמב”ם מתכוון כפשוטו מיד, והוא לא מתכוון לדבר על המציאות. הוא מתכוון לומר את הדין. מה המציאות, צריך לדבר בנפרד. אוקיי.
הלכה ד (המשך): איך שוקלים זכויות כנגד עוונות
אה, עכשיו דבר חשוב. שאלת באמת קושיא: איך שוקלים את זה? מה פירוש רוב? רוב פירושו כמות, או… כן?
אומר הרמב”ם, בשקול זה אינו לפי מנין הזכויות והעוונות. לא הולכים לפי כמה פעמים עשו זכויות ועוונות. אלא לפי גודל, אלא כמה גדולה העבירה.
אומר, יש זכות שהיא כנגד כמה עוונות. יש לפעמים זכות, מצווה, שהיא מאוד גדולה ומאוד חזקה. כן? איך כתוב בפסוק, יען נמצא בו דבר טוב. זה כתוב על הבן של ירבעם. ירבעם עשה הרבה עוונות, אבל הוא עשה דבר טוב. דבר טוב אחד גדול יכול להיות כנגד הרבה עוונות גדולות שהוא עשה. לא ירבעם, אלא הילד… בדיוק, כן. הילד, היה לו בן, שהנביא אמר שהוא ימות. וכתוב שעשו הספד גדול והביאו… הילכך זה לבדו יבא לירבעם אל קבר? יען נמצא בו דבר טוב אל ה’ אלקי ישראל בבית ירבעם. אהה. אוקיי, אולי פירושו שכן דבר טוב בעצמו.
מה שזה כנגד… זה מדברים ש… מה שהוא טען שיש צדיק אחד שהוא גדול. במילים אחרות, כשסופרים את הצדיקים של העיר, פירושו גם שצריך לעשות מספרים. יכול להיות צדיק כל כך גדול שהוא מכריע על כל העיר.
נכון, ויש עוון שהיא כנגד כמה זכויות. יש דבר כזה כמו עוונות, שיהיו עוונות כבדות מאוד, והוא ישקול, שנאמר וחוטא אחד יאבד טובה הרבה. עבירה אחת, חטא אחד, שיאבד. הרמב”ם לומד את זה כמו במשקל, כששוקלים זכויות כנגד עוונות, יכול להיות חטא אחד שיהיה כבד מאוד.
חוטא אחד פירושו חטא אחד או חוטא אחד, חוטא אחד? יכול להיות מעשה אחד של חוטא.
רק הקב”ה יכול למדוד את זה
אומר הרמב”ם, איך שוקלים את זה באמת? ואין שוקלין אלא בדעתו של א-ל דעות. לשם כך צריך את הקב”ה עצמו. הקב”ה שהוא א-ל דעות. שיודע הכל, שיכול למדוד הכל, והוא היודע איך לערוך הזכיות כנגד העבירות, הוא יודע איך לערוך את הזכויות כנגד העבירות.
כנראה הרמב”ם מתכוון לומר שאין רק קנה מידה אחד, זה לא רק כמה חמור זה, וזה גם כמה קשה זה לאדם, וזה גם לפעמים צער, יש הרבה מאוד דברים שלוקחים בחשבון, שרק הקב”ה עצמו יכול.
וגם לכאורה, אני מתכוון למה שאמרת,
שקילת זכויות ועוונות — רק הקב”ה יודע את החשבון, תוהה על הראשונות, ודין ראש השנה
הלכה ג (המשך) — רק הקב”ה יודע איך לערוך את הזכויות כנגד העבירות
הוא יודע איך לערוך את הזכויות כנגד העבירות. משמע שהרמב”ם מתכוון לומר שאין רק קנה מידה אחד, זה לא רק כמה חמור זה, וזה גם כמה קשה זה לאדם, ויש את כל העניין של צער, יש הרבה מאוד דברים שלוקחים בחשבון, שרק הקב”ה עצמו יכול.
וגם לכאורה, אני מתכוון אני מסביר לך מה שאמרת, זה לא אומר שראינו בפרק קודם שאנחנו יודעים אילו עבירות הן קלות וחמורות, כן, כריתות ומיתות בית דין פירושן חמורות וכדומה. אבל כשאנחנו מדברים כאן שיש שקילה כנגד כמה זכויות, לא מתכוונים דווקא לכריתות ומיתות בית דין. יכול להיות שכן, אבל לפי חשבונות הקב”ה. יש יותר חשבונות לזה.
סיפור: מעשה עם רבי איציקל מפשיסחה על לוקשן קוגל
מספרים שרבי איציקל היה תמיד אומר, רבי איציקל מפשיסחה, שלוקשן קוגל שוקלים אותו למצוות, כן, אתה בטח יודע, כי שמים אותו על המאזניים של המצוות. אמר מישהו, “רבי, אם כך אני יכול לעשות הרבה עבירות.” אמר לו, “אבל אתה לא יודע כמה שוקל פעם אחת לפספס את מנחה שלי.” אתה לא יודע. זה היה כדי לומר שזה לפי גודלו, אתה לא יודע. יכול להיות שלוקשן קוגל שוקל כמו מצווה קטנה דרבנן, מאה שנה של לוקשן קוגל… אוקיי, לוקשן קוגל הוא בעצם מצווה של עונג שבת, זה לא משהו… השאלה היא, אתה אומר, כמה גדולה המצווה, לפי מה שוקלים אותה? חשב ההוא, נבוך, שהרבי מתכוון בגשמיות, שקוגל גדול שוקל… אתה לא מבין שגם לעבירות יש משקל.
יש צדיקים אחרים שאמרו ששוקלים את הדרך שנוסעים לרבי עם העייפות הבוץ וכו’. זה אמת, אבל זה רק מוציא שצריך הרי תמיד את הדעות של א-ל דעות. א-ל דעות ה’ ולא נתכנו עלילות. זה אומר שהקב”ה מבין את הדעות של האנשים, כן, הוא יודע בדיוק… זה הרי אותו דבר, הקב”ה בוחן כליות ולב, הקב”ה יודע מה קורה באדם, ממילא הוא יודע שהרבה פעמים מצווה אחת יכולה לבוא ממקום עמוק מאוד עם התגברות גדולה וכדומה.
הלכה ד — תוהה על הראשונות: מי שיש לו חרטה על מצוותיו מאבד הכל
אומר הרמב”ם הלאה. אני מתכוון שהקשר כאן הוא, שברגע שאנחנו מבינים שמצוות שוקלים, ויש מצוות שיש להן יותר חשיבות ופחות חשיבות, וזה לא תלוי רק בקטגוריות שלהן, יש קריאת שמע של המיטה, זה עניין, עניין רופף, זה קשור גם לאיך הקב”ה מעריך את זה. כן, אני מתכוון שזה הקשר למה שבא.
אומר, כל מי שמתחרט על המצוות שעשה — דיברנו על תשובה מעבירות, כאן מישהו עושה תשובה על מצוות. יש, שואלים תמיד איך קוראים למי שהוא הפוך מבעל תשובה, הוא עושה תשובה על… קוראים לו “תוהה על הראשונות”. יש את החברה שהם תה”א, הם קראו לעצמם תה”א, צריך להגיד להם שהם נקראים… מישהו כזה נקרא תוהה על הראשונות. זה משהו אחר…
יש את הרמב”ם, כל מי שמתחרט, מי ש… מי שיש לו חרטה על המצוות שעשה, ותוהה על הזכיות. זה מעניין, כי “תוהה” אפשר להתכוון שהוא תוהה כך, יש לו שתי קושיות, הוא יודע שזה באמת היה דבר טוב. האם זה אפילו יותר ממי שאומר כזה ברור… “נו, הלוא, אתה שאתה כבר מחמיר לפעמים.” אבל הרמב”ם הולך לומר בבירור מה… הרמב”ם כבר לא… כי הוא ירא שמים, הוא חושב שזה לא היה בשלמות. הוא מתכוון לומר, הוא תוהה האם זה בכלל היה דבר טוב, הוא יותר לא מחשיב את מצוותיו. אבל פירושו שהוא עושה את המסקנה.
ואומר בלבו, הוא אומר בלב, ומה הועלתי בעשייתן, אילו לא עשיתין. אולי זה בכלל לא היה… עשיתי את זה רק כי המלמד שלי אמר לי, אני יודע מה הן ההשלכות. אני חושב ש”אילו” פירושו “הלוואי”. אה, הלוואי לא הייתי עושה את זה. אני זוכר שיש כמה מקומות בחז”ל שהמילה “אילו”… “מי יתן”, כן, הוא מתרגם כזה יא”פ פשוטה. אילו יחפרו בדרך תתום, הלוואי. כן, הוא מתרגם יא”פ פשוטה. אה, יש כמה מקומות שרואים ש”אילו” זה לא “אם”, אלא “אילו” זה הלוואי. הלוואי לא הייתי עושה את זה.
מה פירוש חרטה
אגב, עכשיו רואים מה פירוש חרטה. הם התקשו מה פירוש “מתחרט על עבירות”. רציתי לומר את זה, אבל חרטה היא “הלוואי לא הייתי עושה את זה”.
הלכות תשובה פרק ג: דין הבינוני בעשרת ימי תשובה, תקיעת שופר, וכוח המעשה האחד
הרי זה איבד את כולן, הוא מאבד את המצוות, הוא מאבד את הזכויות. ואין מזכירין לו שום זכות בעולם. לא מזכירים יותר את הזכות שהייתה לו. זה ההיפך ממה שלמדנו באותו ראש פרק. אה, כן, אפילו רשע גמור שחטא כל ימיו, נאמר “אין מזכירין לו שום עוון”, אותו דבר, מי שתוהה על הראשונות. שום זכות בעולם, שנאמר וצדקת הצדיק לא תצילנו ביום פשעו. כשמתחיל יום של פשע, אם הוא עשה תשובה על המצוות, אז הוא רשע גמור ואין לו אפילו מצווה אחת.
יישום מעשי: צריך להחשיב את המצוות שעשה פעם
זו הלכה חשובה מאוד לזכור תמיד. אני יודע שאמרתי שאני לא מתכוון לשיחות חסידיות, אבל הרבה פעמים אדם יכול לחשוב, “הייתי תמים, עשיתי מצוות, חשבתי שזה כלום, או פשוט תפסתי את זה.” הוא אומר, אפילו הוא אומר, “אני מבין יותר טוב איך לעשות מצוות,” צריך להחשיב מאוד את המצוות שעשה פעם, ואין לו את הזכות.
הלכה ה — שקילה בשעת מיתה, בכל שנה, ובראש השנה
טוב מאוד. עד עכשיו למדנו את העיקר, אני נכנס יותר לפרטים מתי הזמן המיוחד של שקילת חטאים ועוונות, או גם מתי לא רק הקב”ה עושה את זה, אלא מתי האדם צריך לעשות את זה. כי הקב”ה עושה את זה, יש שקילה באופן כללי, וגם שקילה בכל שנה. יש פעם אחת בחיים, או אולי בכל רגע. קודם מה שלמדתי אמרתי שזה בכל רגע, וראיתי שעכשיו עומד אותו דבר. גם יש בכל שנה, יש פעם בשנה מעין מדידה.
זה כמו בתשובה גם כן, צריך לעשות תשובה תמיד, ויש ימים מיוחדים שטובים לתשובה. גם צריך לשקול תמיד. זה לא ממש חילוק, זה רק “יופיע לדבר” שזה עוד יותר טוב, “יופיע ביוסף”. כאן זה נשמע יותר אמיתי, כאן זה נשמע שזה ממש אמיתי, יש דין ממש.
אוקיי, אז. אומר הרמב”ם, כשם ששוקלין עוונות אדם וזכיותיו בשעת מיתתו, כמו שכאשר אדם מת יש איזה שכר ועונש, דין וחשבון, ואז שוקלים אותו.
קושיא: מאיפה למדנו על בשעת מיתה?
אבל אני לא מבין, מאיפה למדנו על בשעת מיתה? עכשיו דיברנו על… הולכים עם מיתה ברורה, האם זה לא בשעת מיתה? אולי בשעת מיתה? אבל את זה לא היה לנו, היו לו אז חיים. זה מעניין מה שהולכים עכשיו לחשוב, כי למדנו שיום מיתה של אדם מכפר. מיתה של אדם היא הזמן שעושים את שקילת שכר ועונש.
לא, זה דבר אחר. אני מתכוון לומר כך, יש שתי דרכים איך אפשר ללמוד בשעת מיתה. אפשר ללמוד בשעת מיתה פירושו כשהאדם מת, כמו שאומרים תמיד, הוא הולך לבית דין של מעלה, ודנים אותו לשלוח אותו לגיהנום או לגן עדן. לכאורה הרמב”ם לא מדבר על זה, כי זה דין על אדם אחרי מיתה, כי לפני מיתה היו צריכים לשקול אותו ולהחליט שהוא צריך למות. לכאורה בשעת מיתה פירושו בכל יום, אם הוא מת זה היה בשעת מיתה, אם הוא לא מת זה לא היה בשעת מיתה.
אה, אתה מתכוון לומר כמו שכתוב שבכל לילה הנשמה עולה?
אני לא יודע איך מבררים בכל שנייה, בכל יום. אני מתכוון, חוץ מזה, הוא אומר כך, ובכל שנה ושנה שוקלין עונות כל אחד ואחד מבאי עולם עם זכיותיו. בכל שנה שוקלים את העבירות של כל אדם מבאי עולם, לא “כל באי עולם עוברים לפניך כבני מרון”, אלא זו לשון המשנה, כן, כל אחד ואחד. זה כל העולם, אבל כל אחד ואחד. עם זכיותיו ביום טוב של ראש השנה.
קושיא: האם בראש השנה אין דין על מדינות?
מעניין, בראש השנה אין דין על כלל המדינות? הרי כתוב כן, “על המדינות בו יאמר”, אומרים בזכרונות. מה כתוב שם? שבאים עם… מענישים את המדינה על עבירותיה. “על המדינות בו יאמר, איזו לחרב ואיזו לרעב”, מבוסס על העבירות של כל העיר, או… אוקיי.
לא, זה מעניין, הרמב”ם מביא דווקא את לשון המשנה, יש דווקא, שדנים כל אדם ואדם. אבל לכאורה צריך לומר שבראש השנה דנים גם את… אולי כל באי עולם פירושו כולל המדינה. המדינה עשויה מאנשים בסך הכל. כן.
דין צדיק, רשע, ובינוני
אז כך, מי שנמצא צדיק נחתם לחיים. חותמים אותו לחיים, זה פירושו נכתב ונחתם. זה משל, כמו שכשמלך עושה גזירה יש כתב עם חתימה. כן. ומי שנמצא רשע נחתם למיתה. כי זה אומר הרמב”ם, כן, כלאחר נכתב. הוא לא אומר מיד. לא, אבל זה מעניין, כי בדרך כלל אנחנו יודעים שהחתימה היא ביום הכיפורים, ובראש השנה קוראים את לשון הכתיבה, “נכתב”, ואחרי יום כיפור זה “נחתם”. לא, אנחנו יודעים… לא, הם לא השתמשו מיד בלשון “נכתב”.
דיון: לשון “נחתם” בראש השנה
נכון, ובכן, זה הפשט של הברייתא שהגמרא… זה המקום היחידי שכתוב שבראש השנה יש כתיבה וביום כיפור יש חתימה לכל אחד. קודם כל, זה מדבר על הבינונים. אה, כמו שאתה אומר, תולה. אנחנו תוקעים, בנוסחאות אחרות כתוב דווקא שבראש השנה כותבין, ואנחנו אומרים “וכו’ חותמין” וכו’. אבל אני חושב שזה או בנוי על מה שאנחנו מדמים שאנחנו בינונים, או יש שיטה אחרת שזה דווקא כך. אבל אני חושב שהפשט של הברייתא, של הגמרא, הוא ש… כן, אגב, אנחנו גם אומרים, אנחנו אומרים בראש השנה טובה תכתב ותחתם. בליל ראש השנה, על הצד שאתה צדיק.
מי שנמצא צדיק נכתב לחיים, מי שנמצא רשע נכתב למיתה, והבינוני תלוי לו עד יום הכיפורים. עכשיו יש לו את עשרת הימים שדורשים הרבה תשובה, ומסתכלים, אם עשה תשובה נכתב לחיים, אם לאו נכתב למיתה. זה מאוד מעניין, כי כאן הקושיא שאחרים שאלו, איך יש אנשים שחיים?
קושיא: איך חיים רשעים?
זו הקושיא? הקושיא של הראב”ד? לא, לא, הקושיא היא… דווקא זה לא קושיא, זה רק קושיא אם אתה חושב שיש רשעים. דרך אגב, יש לי תירוץ אחר על קושיית הראב”ד. אבל נפל לי תירוץ מעניין על הקושיא, שלמדנו בהלכות עירובי תחומין שלא עושים שלוש ערים בבת אחת עירוב תחומין, כי זה היה טעות גדולה. “פן תרבה עליך חית השדה”. כן, וגרשתמו מעט מעט פן תרבה עליך חית השדה. הקב”ה גם לא רוצה שבכל קהילה יהיה חצי, העולם היה הופך לחורבן. תדמיין, בכל יום הדין מסביב נעשית מגפה ומת אחוז עצום מכל קהילה, זה היה אסון גדול. הקב”ה חס עליך יותר.
כן, ובכן, זה הראב”ד עם התוספות, כולם אומרים, “והרי כמה רשעים חיים”. אתה יודע שהוא רשע, אתה יודע שהוא עושה עבירות שאתה יודע. אבל יש לו אולי יותר מצוות כנגד זה.
כן, אבל אני אומר שלא, והזוהר יש לו תשובה משלו, על זה כתוב “ואלה המשפטים”, “דין רזא דגלגולא”, ברגע שמכניסים חשבונות כאלה כמו גלגול ודברים אחרים, הקושיא… לא נעשית קושיא.
קושיא: למה בינוני צריך לעשות תשובה?
אבל אני לא יודע, בואו נעזוב את זה. כמה דקות גניבה. יש כאן קושיא אחרת, מה הפשט שבינוני ימות אם לא עשה תשובה? עד עכשיו למדנו, מה זה בינוני? בינוני זה בינוני, לא קורה לו כלום. פתאום יוצא שהוא כן צריך לעשות תשובה.
קושיא: למה בינוני מת בלי תשובה?
דובר 1:
אבל אני אומר שלא, הקושיא של עשרת ימי תשובה… אבל לזוהר יש תשובה משלו, על זה כתוב “ואלה המשפטים”, דן את רוחו, הגלגולים. ברגע שמכניסים חשבונות כאלה כמו גלגולים ודברים אחרים, הקושיא לא נעשית קושיא.
ויודעים, לא, בואו נעזוב את זה, יש כמה הליכות. יש כאן קושיא אחרת, למה הפשט שבינוני ימות והוא לא עשה תשובה? עד עכשיו למדנו, מה זה בינוני? בינוני זה בינוני, לא קורה לו כלום. פתאום, באים עשרת ימי תשובה, לא עשה תשובה, הוא צריך למות. למה דווקא בינוני?
תירוץ א: לא לעשות תשובה היא עבירה חדשה
דובר 1:
יכול להיות שהעבירה של לא לעשות תשובה, זה מכריע. זו עבירה חדשה. הוא, הבינוני, הוא חמישים-חמישים. זה שעבר עשרת ימי תשובה, לא היה לו שום הרהור תשובה, עשה אותו לרשע. אוקיי, כך יש מי שאומר, אבל צריך… אני מרגיש שכאן…
תירוץ ב: עשרת ימי תשובה מיוחדים לבינוני
דובר 1:
יכול להיות שכל הנקודה של בינוני היא ש… אוי, אולי אפשר לומר כך, הקשר של כל הלכות עשרת ימי תשובה הוא הבינוני, הוא זה שצריך לעשות תשובה. רשע גם צריך לעשות תשובה, אבל הוא כבר רשע. מרשע אנחנו לא מצפים לזה. משהו צריך להבין, זה הכל הרמב”ם שמסדר את כל הגמרות וכו’, אבל משהו צריך להבין כאן, הבינוני.
הלכה ד: תקיעת שופר — רמז לתשובה
דברי הרמב”ם: גזירת הכתוב אבל רמז יש בו
דובר 1:
היום הרמב”ם אומר דברים יפים מאוד על ראש השנה. אני אומר, על השקילה של הזכויות והעבירות בראש השנה, אומר הרמב”ם ש… אז בואו נבין. הרמב”ם סיפר כאן דבר חדש, לא דבר חדש, הוא בנה על הגמרא וכו’. אה, הנושא של עשרת ימי תשובה, כמו שלמדנו, יש דין מפורט, יש עשרת ימי תשובה שאז עושים דין חדש, ויש חילוק, שכאן צריך לעורר את העולם שיעשה תשובה. לוקחים את הבינונים רשימה, ואומרים להם שיעשו תשובה. מקשר הרמב”ם, הרמב”ם רוצה לקשר בזה עוד דבר מראש השנה, מצוות תקיעת שופר.
יסוד אמרנו עכשיו שעכשיו זה הזמן שהבינוני צריך להתעורר ולתפוס שעכשיו זה זמן של תשובה. אומר הרמב”ם שתקיעת שופר היא הדבר, תקיעת שופר היא מה שצריך לעורר אותו.
אומר הרמב”ם, “אף על פי שתקיעת שופר בראש השנה גזירת הכתוב היא”, מצוות תקיעת שופר בראש השנה לא נעשתה איזה מסר לאדם. הקב”ה ציווה, זה בוודאי מבוסס על הגמרא של “למה תוקעין”, והגמרא שואלת, למה אתה שואל? רחמנא אמר תיקו? זו גזירת הכתוב. פשוט הרמב”ם חשב על הגמרא. אבל אני חושב גם, כשהוא אומר גזירת הכתוב פירושו, כי הקב”ה ציווה, זה לאו דווקא איזה סודות של האדם הקטן כאן, האדם הקטן. אבל רמז יש בו לאדם.
דיון: מה פירוש “גזירת הכתוב”?
דובר 2:
כן, אבל רמז לאדם. אה, הכי פשוט, אדם לא צריך להיכנס להבין את טעמי המצוות, כי זה לאו דווקא מקושר לרמז. אתה רוצה להראות משהו שהרמב”ם אמר משהו שהרמב”ם אמר על גזירת הכתוב? כי זה לא נאמר סתם. הוא אומר, בואו לא ניכנס.
דובר 1:
אני רוצה בסך הכל להראות שאולי זה גם המקור. אני חושב שבמאמרים מביאים את זה. מה המקור בכלל לעשרת ימי תשובה? תשובה שביום כיפור צריך לעשות תשובה כבר למדנו בפרק הקודם, “כיצד מתודה?” כתוב בפסוק, “כי ביום הזה יכפר עליכם” וכו’. אבל מה המקור לעשרת ימי תשובה? איך יודעים שזה מתחיל לפני ראש השנה? איך יודעים את כל הדין של ראש השנה? לא כתוב בפסוק. כן, כתוב “יום תרועה”. לא כתוב הדין. התשובה היא שהשופר הוא רמז על זה. השופר שתוקעים בראש השנה מראה כבר שצריך לעשות תשובה.
דובר 2:
לא, הייתי לומד, הייתי אומר גזירת הכתוב פירושו שזה לא לאדם, אלא זה לקב”ה, או אני לא יודע מה, לתורה. ורמז יש בו לאדם, יש רמז לאדם.
דובר 1:
כאילו, מה שאתה אומר שזה לקב”ה, זה הרבה יותר בעייתי מאשר לומר שיש טעם.
דובר 2:
זה לא לאדם, זה ל… אבל רמז יש בו, יש רמז לאדם. יש מה שהתורה היא תיקון הגוף, רפואת הגוף, זה ספק, אבל זה כן תיקון הנפש. תיקון הנפש פירושו האדם. נו, אבל אז?
“דרשת” הרמב”ם: עורו ישנים משנתכם
דובר 1:
אוקיי, כלומר, מה הרמז? כלומר, אומר כאן הרמב”ם, היית חושב שהרמב”ם הוא דרשת תקיעת שופר. כלומר, אומר הרמב”ם כך, תקיעת שופר צועקת. מה היא צועקת? היא שומעת צעקות? היא שומעת כך, כמו שהוא אומר, “עורו עורו ישנים משנתכם והקיצו נרדמים מתרדמתכם”. זה פשוט, כי קול שופר הוא משהו שמעיר אדם. רעש גבוה מעיר אדם. זה נעשה להעיר אנשים. התעוררו, ישנים, מהשינה העמוקה שלכם.
ומה לעשות אחרי שמתעוררים? “וחפשו במעשיכם”, התחילו להסתכל, לחפש במעשיכם. זה אומר, נראה לך שאתה עושה מעשה, אבל עשה את החשבון, עשה את הדין וחשבון שלך. זה לא שהקב”ה עושה את הדין וחשבון בשמיים, עשה אתה את הדין וחשבון שלך.
מה עושים אחר כך? כשאתה הולך לעשות חשבון הנפש, אתה הולך להיות, זה איפשהו כמו שהיה חטאנו. חזרו בתשובה, תהיו חוזרים בתשובה. וזכרו בוראכם, ועכשיו, הייתם עושים את זה, התחילו לזכור את בוראכם.
ניתוח: התשובה השלבית
דובר 1:
אני חושב שהזכרו בוראכם היא הקבלה, כמו שהחטאנו ועוינו היא כמו מעין וידוי, שחטא. חזרו בתשובה היא עזיבת החטא. וזכרו בוראכם היא פשוט הולכים מעכשיו, קבלה, הולכים מעכשיו לזכור את הקב”ה.
זוכר למדנו בפרק ב’ ש”וזכור את בוראך בימי בחורותיך” פירושו לעשות תשובה כשעוד צעיר. רואים שתשובה פירושה זכירת הבורא. עיקר התשובה שצריך לעשות היא לא לשכוח מהקב”ה.
הבינוני ישן — לא הרשע
דובר 1:
אני חושב שזה גם יפה מאוד, כי הרשע הוא לא מי שישן. הרשע הוא רשע, הוא רוצה להיות רשע, הוא מתעקש. הבינוני, בדרך כלל למה הוא בינוני? כי הוא עושה הרבה מצוות. למה הוא עושה מצוות? כי הוא יודע שיש בורא. אבל הוא ישן הרבה. אומרים לו, “אלה השוכחים את האמת בהבלי הזמן”. למי אני מדבר כאן? לבינונים ששוכחים שיש אמת בהבלי הזמן. הוא יודע שיש אמת, אבל הוא שוכח את זה כי הוא נשאב בהבלי הזמן, בשטויות של הזמן. הוא חי עם הזמן, הוא טרוד ושקוע, אבל הוא נעשה עסוק בדברים אחרים.
זמן פירושו לכאורה דברים זמניים. כל הדברים של עולם הזה הם זמן. היום יש, מחר אין. מה האמת? הדברים האמיתיים, הדברים שהם נצחיים, שהם הקב”ה.
“והשוגים כל שנותם”, הם שוגגים, הם שוכחים, הם בגדר שוגג, הם מבזבזים את שנתם. למה שנותם? כי עכשיו פעם בשנה מתעוררים. אני מתכוון קודם כל, אני חושב ששוגים הוא הלשון שהרמב”ם אומר בסוף הלכות תשובה, או מה שלמדנו ואנחנו הולכים ללמוד. שוגים פירושו שהוא יודע מה הוא עשה, אבל הוא כל הזמן שקוע בשינה שלו או בשנה שלו. אני חושב ששנותם פירושו שינה או שנה.
המשך הדרשה: הביטו לנפשותיכם
דובר 1:
שוב, “זכרו בוראכם”, התחילו לזכור את הקב”ה. אתם אנשים שישנים ושוכחים מהקב”ה, שאתם נעשים עסוקים בהבלי הזמן והבל וריק. ומה זה הבל וריק? “אשר לא יועילו ולא יצילו”. למה הם הבל וריק? כי אין להם השפעה אמיתית.
הם לא עוזרים, הם לא מצילים. זה עושה אותם להבל וריק, זה דברים שטותיים. זה מזכיר לנו את הלשונות שהוא אמר בהלכות עבודה זרה. נכון, נכון, נכון. לא יועיל ולא יציל, גם הייתי עמהם. אבל כאן רואים שזה יותר עמוק מזה. בעצם כל דברי הבל וריק הם לא יועיל ולא יציל.
והוא אומר המשך, “הטיבו נא את דרכיכם ואת מעלליכם”. התחילו לתקן את דרכיכם ואת מעשיכם. “מעלליכם” אולי מתכוון לתכניותיכם, עלילה… יכול להיות. אני מבין שצריך להבין מזה תיקון הנפש. הם למדו. הסתכל איזה אדם אתה, הסתכל מה משמעות נפש של אדם. נפש של אדם היא דבר ששלמותו אינה להיות הבל וריק, אלא שלמותו לעשות מצוות ומעשים טובים. תקן את מידותיך, תקן את מעשיך.
“ויעזוב כל אחד מכם דרכו הרעה ומחשבתו אשר לא טובה”. כל אחד יעזוב את דרכו הרעה, ויעזוב את תכניותיו לשנה החדשה שאינן תכניות טובות ולא מחשבות טובות. זה בדיוק מה שהרמב”ם אמר קודם על “מהי התשובה”, כן, “שיעזוב החוטא חטאו ויסירנו ממחשבתו”. כאן שניהם אתה רואה בבירור שזו דרשת הרמב”ם. הוא אומר, “ויעזוב כל אחד מכם”. מי צועק כאן “כל אחד מכם”? השופר, דרשת הרמב”ם. אתה רואה בבירור שהרמב”ם מדמיין שהוא אמר את הדרשה.
הלכה ד (המשך): לפיכך צריך כל אדם שיראה עצמו
נפקא מינה למעשה: כל אדם יראה את עצמו חציו זכאי וחציו חייב
דובר 1:
אומר הרמב”ם המשך, “לפיכך צריך כל אדם שיראה עצמו כל השנה כולה כאילו חציו זכאי וחציו חייב”. מהו לפיכך? איך זה מגיע לזה שוב? זה מאוד מעניין. זה המשך למה שאמר שיש את משקל עוונות, ואם הוא בינוני יש צרות, ובלי תשובה יש צרות. ממילא, מה צריך לעשות? מהי הנפקא מינה למעשה? אמרנו קודם, יש את ההלכה תיאורטית, אתה רוצה לעבוד בזה, אבל יש נפקא מינה למעשה. מהי הנפקא מינה למעשה מכל העניין הזה שיש צדיקים, בינונים, רשעים?
התשובה היא כך: כל אדם, לא רק בראש השנה, אלא כל השנה כולה, כל השנה יראה אדם את עצמו כאילו חציו זכאי וחציו חייב. אבל הוא צריך לחשוב בראש השנה, כי אז… כן. זה לא עניין של ראש השנה שצריך להתעורר, אבל אתה אומר, הוא אומר באמת, כשיש לך רק רגע טוב ואתה חושב, תחשוב כאילו חציו זכאי וחציו חייב.
וכן, הוא יראה שכל העולם חציו זכאי וחציו חייב. וזה נותן לאדם כוח עצום, שבמעשיו תלוי הדבר. כל כך הרבה על הכף, כמו שאומרים. במעשיך תלוי הכל. אם תחטא מה תפעל בו? אם אתה הולך לעשות עוד חטא אחד, הרי אתה עכשיו באמצע. הרי הכריע עצמו, אתה מכריע את עצמך לרע. אנחנו יודעים שאתה האדם האחד שנמצא באמצע. והכריע כל העולם כולו לכף חובה וגרם לה השחתה. כלומר, השחת כל בשר את דרכו, העולם הולך להיחרב כמו שהיה המבול. אני מבין שהשחתה פירושה שהעולם הולך להיהרס, זה הולך להיות סוף העולם, הולך לבוא מבול, הולך לבוא ההתחממות הגלובלית ולהחריב את העולם.
אבל עשה מצוה אחת, הרי הכריע את עצמו, הכריע את עצמו, הוא דחף את עצמו מלהיות בינוני להיות יותר רובו זכאי, ובזה הכריע את כל העולם כולו לכף זכות, וגרם להם תשועה והצלה. הוא הצדיק שהציל את העולם. למה? כי הוא עשה מצוה אחת.
דיון: חיזוק או מוסר?
דובר 2:
איזה אתה חושב שיותר קשה לחשוב?
דובר 1:
אני חושב כך, שהאדם יכול לחשוב, מה החידוש בזה? זה מפחיד, זו דרשת מוסר, חציו זכאי וחציו חייב. אני חושב שזו דרשת חיזוק גדולה, כי אנחנו בדרך כלל רגילים לחשוב שהעולם כבר רובו חייב, הוא כבר מזמן חרב. אומר הרמב”ם, לא, הוא בכלל לא חרב. זה תלוי שעוד אדם אחד צריך לעשות עבירה כדי שייחרב, ואתה האדם ההוא.
אז זה כוח גדול, זה לא רק כוח גדול, זה חיזוק גדול. כלומר, בדרך כלל, לפחות אני, כשאני מסתכל על העולם אני חושב יותר בבחינת ייאוש, או על עצמי גם. אוקיי, אני אעשה מצוה אחת, מה זה משנה, חבל על הזמן. לא, אדם יכול לאמר, העולם כל כך מושחת, מה אני אעשה מעשה אחד, אני אעשה מצוה אחת שלא מושחתת. אולי אתה תהיה הקש ששבר את גב הגמל. אולי אתה תחזיר, אתה תעשה… איך אומרים? קמחא דפסחא שלך, חסד שלך, יהיה הקמחא דפסחא האחד שנתת כסף לקראת ערב פסח לעני ואביון, וזה יעשה שמחר כל העולם יהיה…
“וצדיק יסוד עולם” — צדיק כפועל
דובר 1:
נפלא. אומר הרמב”ם, זהו שאמרו, והוא מפרש את זה לתוך פסוק. זה מה שכתוב, “וצדיק יסוד עולם”. איך הצדיק הוא יסוד העולם? יסוד העולם הוא, אני יודע, הבריאה, הקב”ה עשה את הארץ. אומר הוא, זהו צדיק עצמו, האדם שעשה את עצמו לצדיק, הוא דחף את עצמו מלהיות בינוני לצדיק, הכריע את כל העולם והצילו.
אז צדיק כאן הוא פועל, לא… אדם. האדם שהצדיק את עצמו, הוא נעשה צדיק. לא צדיק שהוא צדיק, כי אז לא מדברים על בינוני. הוא היה, הוא עכשיו ייסד את העולם, הוא עכשיו העמיד את העולם שיעמוד יציב.
וזה כל השנה, ואותו דבר כל השנה.
הלכות תשובה פרק ג — שיקול זכויות ועוונות, מנהגי עשרת ימי תשובה, ואין מחשבין עון ראשון ושני
הלכה ח (המשך) — “צדיק עצמו” הוא האדם שהצדיק את עצמו
אומר האר”י “צדיק עצמו”, האדם שעשה את עצמו לצדיק, הוא דחף את עצמו להיות בינוני או צדיק. “הכריע את כל העולם לכף זכות”.
אז צדיק כאן הוא פועל, לא אדם. האדם הצדיק את עצמו, הוא נעשה צדיק, לא צדיק שהוא צדיק, כי אז הוא לא מדבר על בינוני. הוא היה רשע, הוא עכשיו ייסד את העולם, הוא עכשיו העמיד את העולם שיעמוד יציב.
וזה כל השנה, ואותו דבר הרמב”ם אומר עניין חדש, על העניין שראש השנה הוא כשיש את עיקר שקילת הזכויות והחובות.
הלכה ט — מנהגי עשרת ימי תשובה
באופן כללי כל השנה, במיוחד עשרת ימי תשובה
אז אפשר לומר את התמונה כך, באופן כללי יש זכויות וחובות כל השנה, במיוחד עשרת ימי תשובה.
באופן כללי צריך אדם תמיד לראות את עצמו חציו זכאי וחציו חייב, ותמיד לעשות יותר מצוות כדי שיהיה חציו. במיוחד עשרת ימי תשובה. וממילא, נהגו כל בית ישראל להרבות בצדקה ובמעשים טובים ולעסוק במצוות.
צדקה — לתת צדקה לעניים. מעשים טובים — מעשים טובים פירושו לתקן מידות טובות, דברים טובים. ולעסוק במצוות — לעשות מצוות ה’ מראש השנה ועד יום הכיפורים יותר מכל ימות השנה.
הרמב”ם אומר דבר כללי, לא הלכות ספציפיות
והלכה לא הכניסו בזה הלכות ברורות. באמצע השנה לא מקפידים על פת ישראל, יקפידו. אבל הרמב”ם אומר דבר כללי. זה מאוד חשוב העניין של צדקה. אנשים אכן נוהגים, נותנים יותר צדקה, אבל נראה שצדקה היא אחת המצוות הגדולות ביותר, זה דבר מאוד מעניין.
וכמו שקודם צדקה היא חלק מתשובה.
נהגו כולם לעמוד בלילה בעשרת ימי תשובה
אומר הרמב”ם המשך, ונהגו כולם לעמוד בלילה בעשרת ימי תשובה. צריך להתנהג כל היהודים, נהגו כולם, כן, הרמב”ם אומר כולם פירושו שזו חובה על כל יהודי. זה מנהג כל ישראל להתעורר בלילה. בלילה פירושו לא עשר בבוקר, אלא שיהיה מוקדם יותר.
בעשרת ימי תשובה, להתפלל בבתי כנסיות בדברי תחנונים, להתפלל בבתי מדרשות, בבתי כנסיות שבהם מתפללים דברי תחנונים, דברי תחנונים, ודברי כיבושין עד שיאור היום, עד שמאיר.
אני מבין שאם מסתכלים בסליחות, זה תחנונים וכיבושין. הרבה סליחות למשל הן על שאתה הולך למות, נשמתך מתחננת אליך. זה פשוט דברי מוסר. לא מדברים על להכות בשמים, מדברים אל האדם. הרבה סליחות הן דרשות מוסר יפות. והרבה הן תחנונים, מתחננים לקב”ה. וזה כי שם צריך, כי הבינוני צריך עוד מצוה אחת. כל השנה הוא גם צריך עוד מצוה אחת, אבל במיוחד בעשרת ימי תשובה.
שאלה: למה הוא לא מנה תפילה?
אבל למה הוא לא מנה תפילה? הוא מנה צדקה, מעשים טובים, מצוות, ועכשיו אומר לו שיעשה תחנונים וכיבושין. אז דברי כיבושין אני מבין, שזה יביא צדקה, מעשים טובים. יכול להיות עוד מחשבה שדברי תחנונים זה אחד מחסד עם הבריות. כן, אנשים נמצאים בצרות, אתה הולך להתפלל עבורם. אני מבין שאולי הכולם חשבו כך פשוט. יש מנהגים אחרים, זה היה מנהג כבר בזמן הרמב”ם, היום כבר מנהג של כל אחד אומר סליחות. אולי זה מה שהוא מתכוון בכולם.
סליחות היא יותר התעוררות — המשך של שופר
בכל מקרה, הסליחות היא… לא, אז אני מבין שהסליחות היא יותר התעוררות, שזה הכיבושין. הסליחות היא כמו המשך של השופר. זה מזכיר לך שוב, אתה הולך לשבת כל היום. תחנונים גם פועל על אדם. זה לא דווקא שזו תפילה. זו תפילה, אבל זה מעורר את העולם. יש תשובה, יש קב”ה, וכולי.
הלכה י — אין מחשבין עליו תחלת עון שחטא בו ולא שני
לא מודדים את שתי העבירות הראשונות
אז למדנו את הדבר שיש עניין של שוקל עבירות. מודדים, כן? מודדים, הקב”ה מודד, או בית דין של מעלה, מי שזה לא יהיה, אני לא מבין מי, נראה אולי את הלשון שוקלין. אבל מודדים אם לאדם יש יותר מצוות או יותר עבירות, או האם הוא אז צדיק ורשע, שיש על זה דינים, או שהוא בינוני, שאז יש הלכות בינוני, שהוא צריך לעשות תשובה, וכו’. אז המדידה לא כל כך פשוטה, לא סתם שסופרים. אלא יש הלכה מיוחדת, יש דין מיוחד איך מחשבים את זה.
זה אומר הרמב”ם בזמן ש… שם נוגע איך מודדים? אין מחשבין עליו תחלת עון שחטא בו ולא שני. לא מודדים את העבירה הראשונה של האדם, ואפילו לא את השנייה. מתחילים לחשוב רק אלא משלישו ואילך. זו הלכה, שמחשבים רק מהעבירה השלישית של האדם ואילך. זה לא שזורקים לגמרי את הראשונה והשנייה, אלא שמים אותן בצד. אני אגיד לך.
אם נמצאו עונותיו משלישו ואילך מרובין — מצרפין אותן עבירות
וכך הוא, אם נמצאו עונותיו משלישו ואילך מרובין על זכיותיו — אם מוצאים שמהשלישית ואילך העבירות יותר, הרי הוא נמצא חייב, כן? אז מחשבים גם את שתי העבירות הראשונות, ומצרפין אותן עבירות, ודנין אותו על הכל. זה מעניין, כי בעצם צריך אז לא להיות אפילו את שתיים הראשונות, כי הוא ממילא רוב עבירות.
החידוש הוא רק ששתי העבירות הראשונות שאדם עושה לא נחשבות. רק מהשלישית ואילך מתחיל החיוב. כן, אבל אם משלישו ואילך מרובין על זכיותיו, אז האדם ממילא רובו חייב. אז לא נפקא מינה כל כך גדולה שמביאים בחזרה את שתיים הראשונות, אבל אפשר גם לרדת מהן.
דיון: מתי מתחילים לחשוב את החשבון?
כלומר כך, מחשבים מהשלישית ואילך, ורואים שהוא רובו חייב. רובו חייב זה בלי השתיים שמוסיפים עכשיו.
דובר 2: לא, לא, מה אתה חושב? בכלל לא מחשבים. זה לא נחשב משקול. זה מדבר באופן כללי. כשאדם מתחיל, הוא היה צדיק עד עכשיו והוא התחיל לחטוא, שתי העבירות הראשונות לא חלק מהחשבון.
דובר 1: כן, אבל הוא מדבר המשך לגבי שהאדם רובו זכאי או רובו חייב, כן?
דובר 2: לא, הוא לא אומר את זה. הוא אומר כששוקלים, לא מתחילים מהראשונה. אם לאדם יש רק שתי עבירות, הוא יכול להיות לו רק שתי עבירות ומצוה אחת, ועדיין לא מחשבים את שתיים הראשונות, הוא צדיק. אם יש לו כבר שתיים, שלוש עבירות, אז צריך לדעת אם יש לוארבע מצוות או רק שתי מצוות או רק שלוש.
זה לא כך. אם יש רגע שמאז מתחילים לחשוב. למשל, נאמר שמחלו לו ביום כיפור, או אני יודע שהוא היה חתן, ועכשיו הוא מתחיל חשבון חדש. החשבון החדש לא מחשיב את שלוש העבירות הראשונות. כן, כך היינו אומרים, שתי העבירות הראשונות.
דובר 1: מתי מתחילים לחשוב את החשבון? מתי מתחילים לחשוב את החשבון? במילים אחרות, אפשר לומר כך, ששתי העבירות הראשונות לא נחשבות. זה מה שאפשר לומר. אפילו כשרבו עונותיו, אחרי שעשה עבירה שלישית, אז מתחילים לחשוב אם יש יותר, אם יש פחות. אה… כן, כך אני מבין.
הלכה יא — מעביר ראשון ראשון
לשון הגמרא: “אם נמצאו עונותיו בשלישי ואילך מרובין”
הגמרא אומרת “אם נמצאו עונותיו בשלישי ואילך מרובין”, כי שם משמע כמו שהתחלת לומר, כאילו השאלה היא אם היו לו יותר עבירות בלי שתיים הראשונות. כן, יותר עבירות בלי שתיים הראשונות, ודנים אותו, מתי נדון אותו כאילו הוא רוב חייב. אבל נראה שעדיין יש חשבון לכל עבירה, נאמר שלכל עבירה מגיע לו סתם עונש נוסף, היה אז מקבל גם עונש על שתי העבירות הראשונות, אבל זה רק אחרי שהוא רוב חייב. כך, כן, הייתי מפרש אחרת כמו שאני חושב, זה נראה לי יותר ברור.
כשיש לו רוב זכיות — מעבירין על עונותיו ראשון ראשון
והפירוש הוא “אם נמצאו עונותיו”, אם אחרי שעשה שלוש עבירות, יוצא כך, ההלכה היא כך, הולכים הלאה. ומצרפין זכיות כנגד עונותיו, ואם שלישי ואילך, אם אבל מהעבירה השלישית ואילך עשה יותר זכויות מעונותיו, כלומר שהזכויות שוקלות, הן יותר, עולות למעלה, מעבירין על עונותיו ראשון ראשון, אז הקב”ה מעביר על העבירות, כלומר מוחל, או מוחל, כן? זה הולך. לפי שהשלישי נחשב ראשון, כי השלישי, השלישית, חושבים אותה כראשונה, שכבר נמחלו השנים.
וזה מאוד מעניין. אבל כשמוחלים לאדם כי יש לו יותר זכויות, ודנים אותו לכף זכות, ומוחלים לו אז את העבירות, אז את שתיים הראשונות כבר מחלו, אז השלישית נקראת הראשונה, והראשונה לא מחשבים את הראשונה. זה טריק מעניין איך מצדיקים אדם שיש לו רוב זכויות, שכל עבירה חדשה מחשבים, “אה, זו רק הראשונה”, כי את שתיים הראשונות כבר מחלו.
וכן הרביעי נחשב ראשון, אחרי שמחלו את השלישית, שנעשתה עכשיו מספר אחת, אז מה שעכשיו מספר אחת על הרביעית. שוב נמחל לו שלישי, וכן עד סופו. זה איך חז”ל דרשו את המילה “מעביר ראשון ראשון”. בכל עבירה אנחנו מסתכלים כאילו את האחרת כבר מחלנו, אז זו עכשיו העבירה החדשה. עבירה אחת בכל פעם ומוחלים.
שיטת הרמב”ם: רוב זכויות פירושו שכל העבירות נמחלות
במילים אחרות, נבין כך, זה לכאורה לפי איך שהרמב”ם מבין את זה כאן, זו הדרך איך רוב זכויות עוזר. לכאורה, רוב זכויות, יש לו עוד עבירות אחרות חוץ מזה, והוא צריך לקבל עונשים על העבירות. הרמב”ם אומר שלא מקבלים שום עונשים על העבירות. הוא אומר, ברגע שיש לך רוב זכויות, אומר הרמב”ם, וכן אם שקל עוונות אדם אחד עם זכיותיו, לא יהיו עוונותיו מרובין מזכיותיו, כל אותן העוונות נמחלין לו, ולא נשאר לו עוון כלל. נחשוב, הראשונה, השלישית היא הראשונה. אין לך בכלל ראשונה. תמיד זו הראשונה. אז זה כאילו מבוטל, כן? כאילו מבוטל, משהו כזה.
שאלה: מאיפה אומר הרמב”ם שרוב זכויות פירושו שהעבירות מתבטלות?
אבל מאיפה הוא בכלל התחיל כשאומרים שרוב זכויות פשט שזורקים את העבירות? מאיפה הוא אומר את זה? רוב זכויות, מסתכלים על הרוב. מה זה אומר שהמיעוט מתבטל? המיעוט נעשה כאילו נדמה בעיניו? נידון אחר רובו? מדברים שהולכים אחרי רוב, ולא פשט שהמיעוט בטל. אבל כך כתוב, “יצדק”, “ימשוך זכיותיו על עונותיו וצדק”. מה עם העבירות הקטנות? מעביר ראשון ראשון.
הדבר המעניין: אחרי שהשקילה מסתיימת
תרגום לעברית
והדבר המעניין הוא גם שאחרי שהשקילה מסתיימת והוא מתחיל לחטוא שוב, לא יהיה חוזר וניעור. ממשיכים לחשב. לא כתוב כאן שכאשר הוא מתחיל לחטוא שוב. בואו נהיה ברורים, הנושא שאנחנו צריכים ללמוד שהוא מתחיל לחטוא שוב, יש מפרשים שאומרים שמדובר בשעת מיתה. אני לא יודע, מתי שזה מדובר, מדובר אז. אפשר להדגיש, יש כאלה שעושים חילוקים בין שוגג למזיד, ואני לא יודע. הרמב”ם לא אומר שזה פעם אחת ואחר כך זה מתחיל מחדש. אם זה מתחיל מחדש והוא עדיין חי, שוב חוזר רוב זכויות, מתחיל כל העניין. אם מחשבים כך. צריך לדעת, כשמחשבים, כל העניין שהרמב”ם אומר שמחשבים כל שנה, גם לא כל כך ברור להבין מה זה אומר. אבל אוקיי, בואו נסיים את אלף החטאים. מחשבים שנה אחת, פשט הוא שכל שאר השנים הקודמות לא מחשבים.
רעיון: מתי מתחילים לחשב את החשבון?
היה לי רגע, אני אסיים את הקטע הזה, אני אגיד רעיון שיש לי שיכול לעשות סנס בפשט של הרמב”ם. הרמב”ם לומד שמעביר ראשון ראשון הוא שכאשר יש רוב זכויות, זה רק עד שלוש פעמים. רק שלוש, אחרי השלוש הוא ממשיך. זה ביותר. שנאמר “הן כל אלה יפעל אל פעמים שלוש עם גבר”. שתיים, עד שלוש פעמים עם אדם יש לו את הקביעות של הדבר.
יש לו רחמים והוא מרפא לשון הרע. אבל זה החטא היחיד.
הלכות תשובה פרק ג’: מעביר ראשון ראשון, בינונים ורשעים, וחלק לעולם הבא
הלכה י’-יב: דין “מעביר ראשון ראשון” – ביחיד ובציבור
שנאמר, מביא פסוק “הן כל אלה יפעל אל פעמים שלוש עם גבר”. שתיים עד שלוש פעמים עם אדם יש לו את הזכות, יש לו רחמים והוא מעביר ראשון ראשון. אבל זה החטא היחיד.
אבל כמו שלמדנו קודם שיש דין ששורפים כל היחיד ושורפים כל הרבים. הרבים אין להם את הבנפיט הזה. יש להם בנפיטים טובים יותר.
אבל ציבור, “ציבור שחטאו עליו ראשון ושני ושלישי”, סליחה, להיפך, הציבור מחשבים אפילו את השלושה הראשונים, לא רק את השניים הראשונים, אלא את השלושה הראשונים. שנאמר, “על שלשה פשעי ישראל ועל ארבעה לא אשיבנו”. זה מתרגם, הוא מתרגם שעל השלושה הראשונים אני מעביר על סדר, אבל “על ארבעה”, על הרביעי, “לא אשיבנו”, לא אהיה מיישב אותו, לא אחזיר אותו, לא אקבל את תשובתו או מה. לא יהיו מוחלים לו. זה אומר שצריך להיות על דרך זה, צריך להיות על ארבעה ואילך. על חטאות הציבור מחשבים רק מהרביעי והלאה. זה אומר הראשונים, לא רק השניים הראשונים מעבירים על סדר כמו יחיד, אלא נותנים אחד יותר, נותנים עד הרביעי.
זו ההלכה של מעביר ראשון ראשון, ומזה, איך קוראים לזה? כן, זה ה”פעמים שלוש עם גבר”.
בקיצור: המשמעות המעשית
בקיצור, כל אחד ידע שיש קרדיט לחטוא פעמיים, זה לא עולה כלום. בפעם השלישית מתחילות הבעיות. ולציבור יש קרדיט שלוש פעמים.
דיון: קשיים מעשיים בחשבון הזה
דובר 1: אני חושב שאני יכול לעשות קלרר. קשה לקחת את זה, כמו שאומרים, לקחת לבנק, כי אף אחד לא יודע בדיוק מאימתי מחשבים את החשבון או הלאה.
דובר 2: מה אתה אומר, מאימתי הוא נעשה קטן או… לנצח, או…
דובר 1: כן, אבל אף אחד לא עומד בשניים הראשונים, כולם כבר עמוק באמצע החיים. יום אחרי יום כיפור, כבר חטאו שלוש פעמים? אני חושש שכן. אוקיי.
תירוצים אפשריים: איך החשבון עובד
כמו שאמרנו כאן בפרק כ”ז, יש לי את שלי. לא, אבל אם החשבון הוא כמו ששוחחנו כבר אחרי פליטת מחילה, אולי כמו אחרי יום כיפור.
אבל אני גם חושב שכל סוג עבירה נחשבת בנפרד. אני יכול לעשות קולא. זה לא פשט שעבירה אחת, הוא עשה חילול שבת. לא, שהוא שקוע בסוג העבירה הזה. או כמו שאנחנו מדברים על לשון הרע, לא מחשבים את שתי הפעמים הראשונות שדיברו לשון הרע. יכול להיות, הרמב”ם לא אומר בבירור איך החשבון עובד.
פשט בדרך של תיקון הנפש
אני מתכוון, אם רוצים לומר פשט כזה שקשור לאיך תיקון הנפש, צריך לומר שהפשט הוא, מה זה אומר “נדנך ריבה”? “נדנך ריבה”, הפשט הוא מה שאמרו בהתחלה, שהוא סוג כזה של אדם. הוא לא, הוא איזה סוג אדם הוא? הוא צדיק. פעמיים זה מקרה, שלוש פעמים זה כבר נעשה הרגל על החזקה. כמו שתוספות אומר, הוא ציבור, קשה יותר לעשות חזקה על זה, צריך ארבע פעמים.
כמו בהלכות עונשין למשל בקרבנות, מה שלמדו השבוע ויקרא. לא דבר כזה, אני מתכוון, יש דינים כשמשקלים. צריך להבין בדיוק, כי אתה יודע שזה לא… זה היה חידוש גדול אם מישהו היה אומר דבר כזה. כן? אבל כשאלה החידושים, מה שהם אומרים חידושים גדולים.
הלכה יג: בינונים ורשעים – חלקם לעולם הבא
היהושע רבי עכשיו אצל הלימוד, יש סוגים של אנשים, כמו שלמדו שמישהו הוא בינוני אבל יש לו רק שתי עבירות עם שתי זכויות, ועכשיו הולכים ללמוד שיש גם תחומות.
עבירות שהן “דיל-ברייקרס”
יש עבירות מסוימות, הוא מראה אם מישהו הוא רשע, הוא עשה יותר עבירות ממצוות, השטן מתחיל והוא הולך ישר לגיהנום או מה שזה לא יהיה וכו’. אבל אחר כך יש עבירות מסוימות, שאפילו הוא בינוני, הוא מאבד גם את חלקו לעולם הבא, שהעבירות הן אחר כך איך… איך… זה דיל-ברייקר, שהאדם נכנס לדיל. הוא מראה שהקרשה היא דיל, מה שיש יותר מצוות, יותר עבירות וכו’ יש עבירות מסוימות שהן הורסות את כל העניין, הוא לא עושה חשבונות, הוא נגמר. זה הלוגיקה של הפרק הבא. כן? כן.
הלכת הרמב”ם: בינונים ורשעים יש להם חלק לעולם הבא
אומר הרמב”ם… אבל זה פחות קשור ישירות להלכות תשובה, אלא זה בא עם עם הלכות שקילת עבירות, או הלכות שכר ועונש. כך אמרו שזה הלכות צדיקים בינונים ורשעים.
אומר הרמב”ם, בינוני… זה מעניין, יש גם עם הטובות מרובות, יש גם דברים שעם מצווה אחת מהם, אפילו הוא עשה את כל עבירות שבתורה זה עוזר, אבל הרמב”ם לא אומר שם דבר כזה. זה ברור עם הטובות מרובות. יש חטאים מסוימים שאפילו הוא בינוני, כל המלעיג על דברי חכמים, אפילו עובד עבודה זרה כדרך אנוש, עושים אותו… יכול להיות שהוא עשה את עצמו מומר, והרמב”ם לא פוסק את זה.
דברי הרמב”ם על בינוני
אוקיי, אומר הרמב”ם, בינוני, כן? אומר הרמב”ם, בינוני הוא כך, אם היתה בכלל מחצה עונותיו שלא הניח תפילין מעולם, שאלתי, דיברנו קודם שעל מצוות עשה תשובה יחסית קלה יותר. כן? אז למה הוא מביא דווקא תפילין, כי זו מצוות עשה?
הוא מביא תפילין כי זה כתוב בגמרא על זה, אבל לפי מה שהרמב”ם מביא את זה יוצא שאין שום חילוק בין תפילין למצוות אחרות. צריך להבין. אפילו הוא לא הניח תפילין אף פעם, לא משנה. דנין אותו כפי חטאיו ויש לו חלק לעולם הבא. הוא מקבל דין מסוים. יכול להיות אפילו שלא הניח תפילין מעולם, זה נחשב שזה דבר חמור. אני לא רואה שהחייב כל רשע, כמו שהוא אומר. הגמרא אומרת על זה, אבל אין כאן כפי חטאיו, זה באמת עם לתת עונש על ביטול מצוות עשה, אבל ויש לו חלק לעולם הבא. הגמרא אומרת על זה, קרקפתא דלא מנח תפילין, אבל יוצא מהרמב”ם שזה לא משנה, תפילין לא יותר חמור מכל מצווה אחרת. נכון.
דברי הרמב”ם על רשעים
אומר הרמב”ם, וכן כל הרשעים שעונותיהם מרובים, אפילו רשעים שיש להם ריבוי עבירות, דנין אותם כפי חטאיהם, נותנים להם דין, נותנים להם עונש לפי העבירות, אבל יש להם חלק לעולם הבא. זה לא לוקח את עצם חלקו לעולם הבא שיש לו. למה? אומר הרמב”ם, שכל ישראל יש להם חלק לעולם הבא, אף על פי שחטאו, מביא הוא כמו שכתוב במשנה המפורסמת, כל ישראל יש להם חלק לעולם הבא, אפילו אם הם חטאו, שנאמר “ועמך כולם צדיקים לעולם יירשו ארץ”.
מה זה אומר ארץ? אומר הרמב”ם, ארץ זה משל. ארץ כאן לא אומר שיורשים את ארץ ישראל או מה, אלא מדברים כאן על העניין של שכר ועונש. לומר, הארץ היא משל, כלומר ארץ החיים, הארץ שם שבה חיים לנצח, שם שבו הנשמה חיה, והיא עולם הבא. אז בעולם הנשמות שם יש לכל היהודים, אפילו אלה שיש להם עוונות מרובין, יש חלק בעולם הבא.
חסידי אומות העולם
והוא אומר שם הלאה, “ולא ישראל בלבד”. אומר הוא כאן חידוש שכתוב שם בגמרא בחלק, גם חסידי אומות העולם יש להם חלק לעולם הבא. אפילו להם קשה, אין להם עבירות, הם חסידי אומות העולם. אם היו צדיקים גמורים לא היו יכולים להיות חסידי אומות העולם. יש איזה חסרון, והוא אומר “נמוסדות כפות תמרים”. אבל חלק בעולם הבא יש לו. זהו. זה שם חסידי אומות העולם אומר שיש להם רק את שבע המצוות, אבל רק קיימו את שבע מצוות בני נח. חסר לו משהו. יש לי כאן ריזן למה צריך להיות תרי”ג מצוות כש… אבל אפילו כך, אולי הוא לא קיים את המצוות, אולי משהו חסר לו, אבל חלק בעולם הבא יש לו.
דיון: מה זה אומר “בינוני” כאן?
לא, אבל כאן אני לא רואה שלא רק כמו שאמרתי שיש עבירות שאפילו כשיש לו כנגד זה רוב מצוות זה לא עוזר, הרמב”ם אומר עוד דבר, אחרת ממה שחשבנו קודם. הוא אומר שמה זה אומר כאן בינוני? זה לא ככה. בינוני אומר כאן שזה בדיוק מחצה על מחצה. אם יש יותר רוב זכויות, הוא נעשה צדיק גמור והוא לא מקבל שום עונש. אם יש לו בדיוק מחצה על מחצה, יוצא שאם הוא לא גנב תפילין אז… אבל בכלל, אני לא יודע, אם הוא לא הניח תפילין, זה לא ככה. הוא לא אומר בבירור. אם הוא לא עשה עבירה והוא כן הניח תפילין, הוא אפילו מחצה על מחצה, לכאורה לא מקבל שום עונש. כך יוצא כאן, וזה לא כמו שאמרתי.
אני רואה שבגמרא כתוב, יש סוגיא בגמרא, יש משא ומתן בגמרא, שמחצה על מחצה הקב”ה מרחם. על זה כתוב בגמרא, הגמרא מביאה על זה רבן שמעון בן גמליאל שמה שאומרים שעל זה הקב”ה מרחם, “נוטה כלפי חסד”, שזה אומר בינוני. אבל על זה התירוץ פתוח, שהרמב”ם לא מביא את זה כל כך בבירור, אני לא יודע איך ללמוד.
אבל מה שהוא אומר כאן הוא, הוא רוצה לומר, גם בינונים וגם רשעים, בשניהם יש חלק לעולם הבא. רק יש חילוק, של הרשע הוא הרבה יותר קטן מזה של הבינוני. אבל מה שהוא רוצה להגיע אליו הוא ששניהם יש להם למעשה חלק לעולם הבא, והוא רוצה להגיע ל“ואלו שאין להם חלק לעולם הבא”.
דיון: למה הרמב”ם מביא תפילין?
ומה הוא מספר לי על הנושא של הנחת תפילין? אבל את זה אפילו לא צריך להבין. אני אומר לך שאם אני צודק, צריך ללמוד שבינוני רגיל אין לו נידון כפי חטאו, כי הקב”ה מרחם על בינונים. אלא מה אז? אין לו כל כך הרבה דברים. למשל, הוא עשה מצווה מסוימת, יכול להיות שהמילים לא דווקא תפילין, אבל הוא עשה מצווה מסוימת שהוא אף פעם לא עשה. כמו שאתה אומר שלמשל, מה משחק לו החלק בנפשו, ועל זה הוא לא… יכול להיות, יכול להיות זה הפשט. אבל הרמב”ם אומר רק את ההלכה, תפילין זה פרט, אבל כולם, גם הבינונים וגם הרשעים, זה ריבוי זכויות, ריבוי עבירות, איך שזה לא יהיה, לכל הפחות יש לו חלק לעולם הבא.
הלכה יד: “ואלו שאין להם חלק לעולם הבא”
אבל “ואלו שאין להם חלק לעולם הבא”, אין להם חלק לעולם הבא, נשמתם לא נכנסת לחלק לעולם הבא, “אלא נכרתים ואובדים ונידונין”. הם נכרתים, הם אובדים, זה אומר שהם לא נכנסים לחלק לעולם הבא, והם “נידונין על גודל רשעם וחטאתם לעולם ולעולמי עולמים”. לנצח הם מקבלים עונש, והם נכרתים מעולם הבא.
דיון: הסתירה בין “נכרת” ל”נידון”
אז לכאורה, הרמב”ם הולך ללמוד, צריך לראות בדיוק כאן מה יש, יש קצת סתירה, אם הוא אובד, למה מענישים אותו? כך הולכים לכאורה לראות בפרק ז’ הלכה ט’, זה מעניין שהרמב”ם הולך ללמוד שכרת אומר שלא מקלקלים כלום.
אם כך יש סתירה, הרמב”ן שואל את הסתירה במכתבו, הוא שואל סתירה שהרמב”ם אומר שנידון לעולם ולעולמי עולמים. מה אתה נידון אם אתה לא שם? לכאורה אני מתכוון שלפי דרך הרמב”ם צריך לתרגם שהנידון לעולם זה מה שהוא אף פעם לא שם. זה דין גדול שהוא שומע את קול ה’, מרגיש אותו. אולי צריך לומר כך, הנידון למי שנכרתים ואובדים, זה אומר שדינם הוא שהם נכרתים ואובדים, והנכרתים ואובדים הולך לנצח. זה אומר שהוא נכרת ואובד, זה אומר שלנצח כשנשמתו לא מקבלת גישה לעולם הבא, זה אולי סוג כזה של דין.
הבעיה היא שאין נשמה. לשון הגמרא, הרמב”ם כאן, כי לשון הגמרא היא שיורדין לגיהנם ונידונין בה י”ב חודש, נשמה שהוא שם היא רק בגיהנום. לכן לכאורה הרמב”ם למד כך, אבל כבר.
הרשימה של “אלו שאין להם חלק לעולם הבא”
לרמב”ם יש רשימה ארוכה, כן, המינים. והוא הולך לפרש את כל הדברים מהרשימה, הוא הולך לפרש, אז… מינים ואפיקורסים, הוא הולך קודם למנות חמישה מיני… עצור רגע.
אז כן, יש רשימה ארוכה, הרשימה אני מתכוון באה מהברייתא.
הלכות תשובה פרק ג’ – המשך: פירוט הקטגוריות של “אין להם חלק לעולם הבא”
כל הרשימה של הרמב”ם
לשון הגמרא, הרמב”ם הוא פוסק, ולשון הגמרא היא ש“יורדין לגיהנם ואינם עולים”. המשמעות היא שהוא שם, הוא רק בגיהנום. מזה לכאורה הרמב”ם למד כך.
אבל כבר, זה ה… לרמב”ם יש כאן רשימה ארוכה. כן, המינים. והוא הולך לפרש את כל הדברים מהרשימה הוא הולך לפרש. אז…
המינים, אפיקורסים. הוא הולך קודם למנות חמישה מינים. עצור רגע. אז כן, יש רשימה ארוכה. הרשימה אני מתכוון באה מהברייתא, והרמב”ם הולך לומר. זה כתוב לי כאن.
חידוש: מינים ואפיקורסים אינם אותו דבר
מינים, אפיקורסים, זה לא אותו דבר. אצלנו רגילים לזה בתור דבר אחד, כי הרמב”ם עשה בנפרד כל קטגוריה. הוא הולך להסביר בעוד רגע מה כל הדברים האלה.
מינים, אפיקורסים, כופרים בתורה, כופרים בתחיית המתים, וכופרים בביאת הגואל.
מתי? הרבה יותר הלאה. מה זה משומדים? מינים, אפיקורסים, ואחר כך כופרים בשלושה מיני דברים: תורה, תחיית המתים, וביאת הגואל.
הלאה, והמשומדים. כתוב שלכאורה זה תלוי בעבודה זרה, משומדים.
מחטיאי הרבים, שהרמב”ם כבר הזכיר קודם בשמונה מהלכות דעות, הרמב”ם דיבר חזק על מחטיאי הרבים.
והפורשים מדרכי ציבור, אלה שנפרדים מדרכי הציבור, שלא הולכים עם היהודים. הכל הרמב”ם הולך להסביר. כן, כן, אני מיד אתרגם.
והעושה עבירות ביד רמה בפרהסיא, מי שעושה עבירות ביד רמה בגאווה.
והמוסרים, אלה שמוסרים יהודים אחרים.
ומטילי אימה על הציבור שלא לשם שמים, אלה שמטילים פחד על הציבור שלא לשם שמים.
שופכי דמים, רוצחים.
ובעלי לשון הרע, אנשים שמדברים תמיד לשון הרע.
והמושך ערלתו. אני הולך… הרמב”ם הולך להסביר.
יש רשימה כל כך ארוכה של ארבעה עשר ברשימה, וזה נעשה עוד יותר ארוך. הוא הולך לפרט אני מתכוון הרמב”ם שיש עשרים וארבעה.
חמשה הנקראים מינים
אומר הרמב”ם, “חמשה הן הנקראים מינים”. חמישה סוגים… יש חמישה מינים, חמישה מיני אנשים.
מה שורש המילה “מינים”?
מה שורש המילה “מינים”? זה כמו ארבעה מינים, מיני אנשים? או שזו מילה יותר מיוחדת ל”מין”?
הלכות תשובה פרק ג’ – מינים ואפיקורסים (המשך)
“מין” הוא מילה מהגמרא. מה שהיא אומרת מילולית, יש לי תרגום, אבל הרמב”ם לא לומד אותה מילה כך. אצל הרמב”ם, “מין” פירושו מי שאומר דבר מסוים. לרמב”ם יש הגדרה מדויקת מהו זה. לכאורה לא עם התרגום של המילה. סתם בגמרא “מינים” יכול לומר דבר אחד, לרמב”ם לכאורה היה איזה דיוק מדוע הוא לומד שזה מה שפירוש “מין”, אבל זה לא דבר ברור במקורות בגמרא דרך הרמב”ם.
אבל לרמב”ם, “מין” פירושו מי שכופר בהקב”ה, הוא לא מאמין בהקב”ה כפי שצריך להאמין בהקב”ה. זה… נראה מהרשימה שלו.
חמשת סוגי הכפירות מקבילים להלכות יסודי התורה פרק א’
זה חמישה, חמישה סוגי כפירות באמונה הנכונה.
האומר שאין שם אלוה ואין לעולם מנהיג – אין אלוקים, או העולם… לכאורה או, כן? אותו דבר. אלוה פירושו מנהיג העולם אחד. אבל יכול להיות שמישהו יכול לכוון לבורא, בסדר. אין מנהיג, ואני אתן לך עוד תרגום.
והאומר שיש שם מנהיג, יש כן מי שהוא מנהיג לעולם, אבל הם שנים או יותר, העולם מנוהל על ידי יותר ממנהיג אחד.
והאומר שיש שם רבון אחד, יש כן רבון אחד, אדון אחד, אלוקים אחד, אלא שהוא גוף ובעל תמונה, האלוקים הוא בעל גוף, שהוא גוף ובעל תמונה.
וכן האומר שאינו לבדו הראשון וצור לכל, שהקב”ה אינו לבדו, והוא לא הראשון, והוא לא ה… הגיבור לכל.
ומה זה שונה משנים או יותר? שאלה טובה. וכן, הוא אומר לא, הרמב”ם אומר לא. אני לא רוצה לומר שהוא לא אומר מה שהוא מתכוון, אני יכול כן לומר מה שאני מתכוון שהוא מתכוון, אבל מה שהוא אומר זה בדיוק זה. מי שאומר שהקב”ה אינו לבדו, וזה מה שבסידור שלנו כתוב “שהבורא יתברך שמו הוא ראשון והוא אחרון”, פשט שהקב”ה לא היה לפני הכל. איך מתרגמים את זה לא ברור. אני אומר לך מה שהרמב”ם אומר, מישהו יכול לומר שהקב”ה אינו הראשון.
בואו נסיים את כל החמישה, אחר כך אפשר לדבר על העניין. הוא אומר שאחד המפרשים אומר שהוא מתכוון שהעולם קדמון, והקב”ה ברא את העולם מדברים שכבר היו קיימים. הרמב”ם לא אמר את זה. הרמב”ם ידע בבירור מה שהוא רצה לומר, הוא לא אמר את זה.
טוב מאוד. וכן, אומר הוא, וכן העובד לכוכב ומזל כדי להיות מליץ בינו ובין רבון העולמים, מי ש… וזה כבר פחות “האומר”, זו לא הבעיה שלו האמירה, אבל הוא עובד כוח אלוקי אחר כדי להיות מליץ בינו לבין רבונו של עולם, הוא יודע שיש רק רבונו של עולם אחד, אבל יש עוד פסאודו-אלוקי, פסאודו-כוח, שהוא יהיה המליץ אצל הקב”ה.
הרמב”ם לא אומר שם “האומר שיש מליצים”, יכול להיות שיש מליצים, העיקר הוא “העובד למליץ”.
ארבעת היסודות אודות הקב”ה
אז בעצם, בואו נרצה לחדד, אלה החמישה אודות, אלה כל הדברים שקשורים להלכות יסודי התורה פרק א’, או הדבר הרביעי הוא הלכות יסודי התורה פרק א’, וזה ההיפך שלהם, נכון?
אם רוצים להבין בדיוק מה שהוא מתכוון, צריך לחשוב שיש פחות או יותר ארבעה דברים, אחר כך החמישי נדבר, הוא בבחינת עובד.
יש ארבעה דברים שאדם צריך לדעת אודות הקב”ה.
מה שיהודי, לא רק אדם, יהודי, אגב, אדם, נכון?
זה לא כופר בתורה, זה לא מה שהוא מדבר כאן.
הוא רוצה להבין חסידות אומות העולם, אולי.
חסידות אומות העולם הוא מי שמאמין בזה.
אדם צריך לדעת את זה.
כופר בתורה לא יודע חסידות אומות העולם.
אסור להיות כופר בתורה, כי הוא כבר קיבל את התורה.
אבל…
אז כופר אולי פירושו שהוא מכחיש מה שכבר קיבל.
אבל מין הוא מי שלא יודע אחד מארבעת הדברים אודות הקב”ה.
מהם ארבעת הדברים?
(1) שישנו – הוא קיים
קודם כל, שישנו, שישנו, הוא קיים.
שיש שם מצוי ראשון.
אפשר לקרוא לו מנהיג.
מנהיג פירושו, זו מילה שאנחנו אומרים, מהו אלוקים?
מנהיג העולם.
הוא לא מתכוון לומר השגחה, זה מה שאני מתכוון לומר.
מישהו שיאמר שיש אלוה, אבל הוא לא משגיח, זה לא כתוב כאן.
אני לא יודע אם הרמב”ם סובר שאפשר לומר כך.
הוא לא אומר בבירור את המילה.
מנהיג ומשגיח זו לא בדיוק אותה מילה.
כי מנהיג פירושו, כפי שהוא אומר בהלכות יסודי התורה פרק א’, מנהיג הגלגל, לא מנהיג הוא מנהל כל דבר.
גם, מנהיג פירושו שאם לא הוא לא היה כלום.
כן, גם שהוא מנהל את זה, אבל לאו דווקא מנהל באופן פרטי, הוא יכול לנהל באופן כללי וכו’, וזה לא כתוב כאן.
אז הדבר הראשון הוא שיש, כן, שם.
רואה כאן את המילה “שם” שוב.
(2) שהוא אחד – הוא אחד
הדבר השני הוא, ששהיא אחד, שהעילה הזאת היא אחד ולא יהיה כייחודו אחד.
כן?
(3) שאינו גוף – הוא אינו גוף
הדבר השלישי הוא, שהוא אינו גוף.
כן?
(4) שהוא ראשון/צור לכל – הוא הראשון, המקור של הכל
הדבר הרביעי הוא, שהוא הדבר הראשון.
הדבר הראשון לכאורה נכלל בהגדרה של עילה.
קצת קשה להבין למה הוא מוסיף אבל זה התרגום, הוא הדבר הראשון, הוא המקור של הכל. זה מה שכתוב כאן, ואני באמת לא מבין, אני מתכוון, באמת קשה למה זה לא נכלל. אבל, כשם שהאמת היא שאחד גם נכלל באחד, הרמב”ם אמר שאמת הקבלה היא אמת שהוא אחד, כי גוף אחד לא יכול להיות שניים, וכו’ וכו’, כל הדברים שזה אחד, רק אנשים יכולים לטעות באחד ובאחר.
דיון: מה פירוש “שאינו לבדו הראשון וצור לכל”?
אבל זו וריאציה של מספר שתיים. הוא לא אומר שבעולם יש יותר מאלוקים אחד, אבל הוא לא צור לכל, אולי יש עוד יקומים או עוד עולמות שבהם יש אלוקים אחר.
לא, צור פירושו, צור פירושו ראשון, מקור. הרמב”ם מתרגם מקור. ראשון פירושו הראשון, הוא המקור. מישהו אומר, מה הוא יכול לומר בדיוק? לא ברור מה הצד השני. אפשר לומר אחרת, דרך אחרת לומר שהוא שתיים, רק לא לומר אולי שכל העולם קיים שתיים, רק אולי יש עוד עולם שבו יש אלוקים אחר.
אין שום עולם, אין שום עולם, זו לא הנקודה. כל הדברים האלה מדברים על העולם. הדברים האלה מדברים על העולם, זה לא, המינים הם דברים אודות הקב”ה. לא, לא, המינים הם דברים אודות הקב”ה. הוא לא מבין שהקב”ה ראשון. הוא חושב שהקב”ה הוא ה… בואו נגיד כך, כן, כן, שהוא חושב שיש עוד איזה צור לדברים אחרים מלבד לכל. בסדר, אני לא חושב שזו המשמעות. מה שאני מתכוון הוא שמישהו יכול לכוון, אני לא יכול לתפוס, בואו נגיד כך, שמישהו יכול לחשוב למשל שהקב”ה היה תמיד והעולם היה, כמו קדמות העולם. אבל הרמב”ם לא אומר… לא, לא, קדמות העולם לא כתוב כאן, חידוש בריאת העולם לא כתוב כאן. הדבר הקרוב ביותר לבריאת העולם שכתוב הוא זה, ואתה יכול להבין שמישהו יאמר, שמישהו יחשוב שהקב”ה שווה לעולם, הוא לא המקור של העולם, ושניהם קיימים כאחד, והוא הבורא, אבל הוא איכשהו שווה, הוא לא קודם לעולם. אלה המילים.
אז הראב”ד מביא מיד את הגמרא, שהיה אפיקורוס שאמר שהקב”ה הוא ציור גדול, צייר גדול, הוא מצא סממנים טובים, הוא מצא צבעים טובים, והוא צייר דבר יפה. אז זה ה… זה פירושו שיש עוד בנפרד מהקב”ה. כן, שיש עוד. שכביכול הקב”ה היה לו חומר טוב איתו לברוא עולם. אז זה אומר שהוא לא נותן את כל הקרדיט להקב”ה שהוא הצור לכל, הוא המקור של הכל.
סטייה: הראב”ד והמחלוקת אודות גוף
וזה הקטע של בעל התניא יש גם כאן הראב”ד המפורסם שגדולים וטובים טעו בזה. אבל אנחנו פוסקים כמו הרמב”ם. יש כן גדולים, אני לא יודע אם הם פוסקים. אבל חברי אמר לי הרבה פעמים על רבי שלמה פישר, גדול גדול בישראל, אמר שברור שההלכה כמו הראב”ד. הוא אמר לי שר’ חיים היה מסביר את הרמב”ם, הוא אומר פשט יפה מאוד ברמב”ם, שההלכה לא כמו הרמב”ם, ההלכה כמו הראב”ד. אז יש בוודאי גדולים שפוסקים כמו הראב”ד. זה גם הפסק של הרבי, כדאי לדעת. בקיצור, זו לא הלכה שבאים לתת לו עונש מוות, רק הוא הולך אלף דורות ויתנו לו בעולם הבא. לא, הראב”ד גם מודה שהאמת כמו הרמב”ם, רק ההלכה שלו רק שהוא נקרא מין. אבל אם מישהו לא נוגע למעשה, זה רק נוגע מי שיש לו טעות.
חזרה: המין החמישי – העובד עבודה זרה
בסדר, זה בכל מקרה, זה אפיקורסים. אה, סליחה, זה מינים. החמישי מאוד מעניין. החמישי הוא, “העובד עבודה זרה” נקרא מין. מאוד מעניין. אולי הרמב”ם מתכוון כך, עובד עבודה זרה שהוא חושב שהאלוקים הוא אלוקים הוא עובד עבודה זרה, אבל אפילו יש לו רק את הטעות לשם שמים נקרא הוא מין. אז כשם שהוא הראשון לעובדי עבודה זרה, הוא זה שעשה את הטעות של עובדי עבודה זרה. הראשון, אנוש. אני לא יודע. זה מאוד מעניין, כי לא מוצאים בשום מקום שעובד עבודה זרה נקרא מין. לא ברור לי.
פסק: כל חמשה אלו מינים – אין להם חלק לעולם הבא
בסדר, אומר הרמב”ם שכל חמשה אלו הם מין, שאין להם חלק לעולם הבא. וזה כן. האין להם חלק לעולם הבא הוא עונש, או זה פשט כמו שנשמתו לא משיגה את האמיתות? כן, יכול להיות. הרמב”ם לא מסביר כאן. אבל כאן הוא אומר שזה עונש. יכול להיות אולי מאוחר יותר נראה.
שלושה הנקראים אפיקורסים
אומר הרמב”ם הלאה, “שלושה אלו” – עוד מין היה אפיקורס. “שלושה אלו נקראו אפיקורסים”. אז מינים ואפיקורסים.
מהו אפיקורס?
(1) האומר שאין שם נבואה כלל
הרמב”ם מסביר, “האומר שאין שם נבואה כלל” – מי שלא מאמין בנבואה. הוא אומר שאין נבואה בעולם.
ומה פירוש הדבר? הפירוש הוא, “ואין שם מדע שמגיע מהבורא ללב בני האדם” – הרעיון הבסיסי של נבואה הוא שיש חכמות שהקב”ה שולח לבני אדם, חכמות שאדם לא משיג לבדו. החכמה שהקב”ה שולח לאדם.
מי שלא מאמין בזה שיש דבר כזה, נבואה, שפירושה חכמה שבאה מהקב”ה ללב בני אדם, הוא אפיקורס.
חידוש: החילוק בין מין לאפיקורס
לא מין, כי הוא לא חולק במציאות השם, הוא חולק באחד מפעולות הקב”ה כביכול. הוא לא מכחיש כלום בעצמות הקב”ה, טעותו היא בעצמות הקב”ה, טעותו היא בהגעת הידיעה שבאה מהקב”ה.
הלכות תשובה פרק ג’ – אפיקורסים וכופרים בתורה (המשך)
שלושה הם הנקראים אפיקורסים
אפיקורס – מכחיש נבואה בכלל
חכמה שאינה מה שאדם משיג לבדו, אלא חכמה שהקב”ה שולח לאדם. מי שלא מאמין בזה שיש דבר כזה, נבואה, שפירושה חכמה שבאה מהקב”ה ללב בני אדם, הוא אפיקורס.
טוב לא מין, כי הוא לא חולק במציאות השם, הוא חולק באחת מפעולות הקב”ה כביכול. לא שאלה של הוא לא מכחיש כלום את הקב”ה, הוא רק אומר אני סובר שזו טעות מהקב”ה. טעותו היא בהגעת הידיעה שבאה מהקב”ה לבני אדם.
מכחיש נבואתו של משה רבינו
הלאה, והמכחיש נבואתו של משה רבינו, מי שמכחיש את נבואת משה רבינו. בסדר, זה כבר הרבה יותר ספציפי.
דיון: מה פירוש “מכחיש נבואתו של משה”?
חברותא א: הוא אומר שמשה רבינו לא היה נביא.
חברותא ב: אני מכחיש את הכוח של נביא, אבל אני לא מאמין שמשה רבינו הוא ספציפית נביא, או אני לא מאמין שמשה רבינו היה יותר מנביאים אחרים.
חברותא א: הוא אומר שהוא מכחיש נבואתו של משה. הוא אומר שמשה, הוא מסתכל על משה כמו סתם אדם. יש דבר כזה נבואה, אבל מוחמד היה נביא, לא משה. נגיד. הוא לא אפיקורס, הוא לא מכחיש את העובדה של נבואה, הוא מכחיש… בסדר, מוחמד זה כבר חילוק. נגיד מישהו מכחיש, מישהו אומר שמשה לא היה נביא.
חברותא ב: יכול להיות שהוא מתכוון לומר כך, סוף כל סוף, קודם עצם הנבואה, ואחר כך הוא מכחיש את הנבואה הייחודית של משה. אבל הרמב”ם לא אומר את זה בבירור. הוא היה צריך לומר “האומר שמשה היה נביא אבל לא בבחינת נבואת משה”. יכול להיות שזה מה שהוא מתכוון. צריך לעיין קודם ביסודי התורה איך הוא מגדיר את ה…
חברותא א: הרמב”ם אומר שנביא שאומר שמשה לא היה גדול יותר מסתם נביא הוא מכחיש נבואתו של משה.
חברותא ב: בסדר, זה ברור.
חברותא א: יכול להיות שזה מה שהוא אומר. “מכחיש נבואתו של משה” פירושו הוא מכחיש את סוג הנבואה שמשה היה לו, הנבואה הייחודית. הוא אומר שמשה היה לו יותר ממדה שמגיעה מהבורא לבני אדם. משה היה יותר מזה.
חברותא ב: לא יותר, סוג טוב יותר.
חברותא א: סוג טוב יותר מזה, נגיד.
חברותא ב: יש כלל ויש פרט. סוג טוב יותר של מדה המגעת.
חברותא א: לא ברור.
האומר שהבורא אינו יודע מעשה בני אדם
אומר הלאה הרמב”ם, האומר, השלישי, שהבורא אינו יודע מעשה בני אדם. מי שאומר שהבורא, הקב”ה, לא יודע מעשה בני אדם. הוא ברא אותם, אבל הוא לא יודע אחר כך מה הם עושים.
מעניין שכאן הוא משתמש במילה “בורא”. עד עכשיו הוא אמר ריבון או אללה. בסדר, כי זה נושא של בריאה, זה נושא של בריאה. לא, הוא אומר רק ברא, אבל הוא גם משנה סדרים. יש סוג כזה.
לכאורה זה מחובר לאפיקורסות, כי זה הדבר שמסמן נבואה. נבואה פירושה שבא מסר מהקב”ה לבני אדם, ואחר כך הקב”ה יודע מה בני אדם עושים. זה הקשר של ידיעה, הדבר השני. וספציפית היחס של ידיעה, נכון? יש אולי עוד יחס, שהוא בורא, הוא הנהגה, זה אולי סוג של יחס. אבל זה שזה עם ידיעה, שזה עם סדר מסוים, עם דעת מסוימת, זה מכחיש.
הוא יכול לכחש את זה בבחינת נבואה כללית, הוא יכול לכחש את הידיעה הכללית, והוא יכול אחר כך להיות הדבר הספציפי שנקרא נבואת משה. בסדר, זה לא כופר בתורה, זה עוד נראה. כופר בתורה הוא עוד דבר. זה מה שנבואת משה היא סוג של נבואה.
מקור הגדרת הרמב”ם לאפיקורס
זה נקרא אפיקורס. גם, מאיפה הרמב”ם לקח שזה נקרא אפיקורס, אני לא יודע, אבל כך אומר הרמב”ם. הוא אומר שהמילה הזו נקראת אפיקורס, נקודה.
הגמרא של “מה הניא לן רבנן”? “מה הניא לן רבנן” פירושו הדבר של לא מכבד את החכמים מהחכמים? לא, לא, זו הגמרא בסנהדרין. רק הרמב”ם אמר שזה פירושו ההוא. והגמרא יש לה פשט אחר במילה אפיקורס. לא ידעו מה זה. הגמרא חושבת שאפיקורס הוא הפקרות.
בואו נגיד כך, כל אחד אומר אחרי הגמרא בשפת אמת, הוא אומר שאפיקורס היינו “מה הניא לן רבנן” הוא אפיקורס. זה לא כתוב בגמרא, וזה הבלבול המוחלט. הגמרא אומרת שכתוב במשנה מילה אפיקורס, אף אחד לא יודע מה זה. אומרת הגמרא, פשט אחד הוא שזה פירושו מי שאומר “מה הניא לן רבנן”, שזו באמת חוצפה גדולה, “אין לו חלק לעולם הבא”, אבל לא החומרא כזו של אפיקורס של רמב”ם.
הלכות תשובה – קטגוריות של אנשים שאין להם חלק לעולם הבא (המשך)
והרמב”ם מתרגם את המילה אפיקורס אחרת. הרמב”ם מתרגם שאפיקורס שעומד במשנה מתכוון לאחד משלושת הדברים, אחד שאומר “מה הניא לן רבנן”, וזה לא נוגע לאפיקורסות. הוא אומר שהגמרא מתרגמת זאת לשון חוצפה, לא… לא ברור מהיכן המקור שלו על סוג האפיקורסות הזה. המקורות, מחפשים מקורות, אבל המילים לא עומדות.
או שהרמב”ם לקח את כל הדברים שהוא סבר שיהודי חייב להאמין, והוא הכניס אותם למילים, לקטגוריות. הוא היה חייב להיות לו מקור, הוא לא יכול היה סתם כך להמציא דברים. והוא אומר את שלושת סוגי הכופרים שהוא אמר, שלושה הן הכופרים בתורה. הוא הכניס את שלושת סוגי האנשים שהם כופרים בתורה.
שלושה הן הכופרים בתורה
האומר שאין התורה מעם ה’
שלושה סוגי אנשים הם כופרים בתורה. אחד, האומר שאין התורה מעם ה’. הוא אומר שהתורה אינה מהקב”ה, אפילו פסוק אחד, אפילו תיבה אחת, אפילו על פסוק אחד או על מילה אחת הוא אומר שזה לא מעם ה’.
אלא מה הוא אומר? אם אמר, אם הוא אומר משה אמרו מפי עצמו, משה אמר זאת מעצמו, הרי זה כופר בתורה. הרי הוא כופר בתורה.
דיון: כיצד “אפילו תיבה אחת” יכול להיות כופר בתורה?
פלא, אם מה שהוא אומר כופר בתורה מתכוון הוא כופר בכל התורה. אבל כאן הוא אומר אפילו הוא אומר על פסוק אחד. הרי יש חילוק אם הוא כופר בפסוק אחד או בכל התורה.
המילה היא, כאן היא התורה שהיהודים צריכים להאמין, כי התורה מחייבת אותו. אבל הוא אומר שהפסוק האחרון “וימת שם משה עבד ה'” או איני יודע מה, אולי זה לא היה כתיבת משה, אלא הקב”ה אמר זאת מפי ה’. או אחד אומר שלא משה כתב זאת אלא יהושע כתב זאת, איני יודע. שם לא כתוב מעם ה’, המילה היא מעם ה’.
הרמב”ם אומר כאן שמשה מפי עצמו, אם הוא אומר שזה משה עצמו המציא, זה נקרא כופר בתורה. אבל אתה מבין בעצמך, שאם אחד אומר פסוק זה כן ופסוק זה לא, אין לו שום דרך איך לחלק איזה פסוק כן ואיזה פסוק לא, אתה יכול להבין, כי אין חילוק פרט או כלל.
“מעם ה'” – לא “מפי ה'”
אותו דבר, הוא אומר לא מעם ה’, הרמב”ם לא אומר מפי ה’ או… מעם ה’ כתוב הרי. זה לא מפי ה’, זה מעם ה’. אולי כתוב במדרש “מגיד מבורא לב בני אדם”, בא מהקב”ה, על זה הוא מדבר. לא חייב להאמין שהקב”ה יכול לדבר, שהקב”ה יכול לכתוב לך. זה הרי עניין שהקב”ה התערב לתת את עצמו לבני אדם.
אז אלא מאי, זה דיבור דמשה. אבל זה מדרש “מגיד מבורא לב בני אדם” בדיוק. איך זה כבר עניין אחר. הרמב”ם בפירוש המשנה בסנהדרין אומר שהגיע אליו בדרך שאנו לא יודעים, זה לשון כזה. אנחנו לא צריכים לדעת איך זה עבד, אנחנו צריכים רק להאמין בזה. אוקיי.
הכופר בפירושה – תורה שבעל פה
וכן הכופר בפירושה, אחד כופר בפירוש התורה. מהו פירוש התורה? זו תורה שבעל פה, כמו שהרמב”ם אמר בהקדמה. והכחיש מגידיה, הוא לא מכחיש את הקב”ה, אבל הוא מכחיש את מגידי התורה שבעל פה, הוא מכחיש את מוסרי התורה, את כל החכמים והנביאים שאמרו שכל הפשטים שחז”ל לומדים הם תורה שבעל פה שהיתה מקובלת לנו מפי משה דור לדור.
כגון, הוא אומר, מי הם מין הכופרים בפירושה של תורה? יש לך את הגמרא בצדוקים ובייתוסים שהם היו הכופרים בתורה שבעל פה.
זו הפעם הראשונה שהוא תופס דוגמה של אדם? כן, מעניין. אוקיי, אבל אולי זה למה הוא צריך לומר זאת, כי אם לא, למה מישהו יחשוב שיש קבוצות כאלה? זה הרי היום, בזמנו של הרמב”ם לא היתה תנועת רפורמה, אבל יש את אותו דבר. אוקיי.
האומר שהבורא החליף מצוה זו במצוה אחרת
עוד הלאה, ואומר שהבורא החליף מצוה זו במצוה אחרת. המין השלישי של כופר בתורה הוא כאן אחד אומר שכתוב אמנם בתורה, אבל הקב”ה אחר כך החליף מצוה, והוא ביטל מצוה. או שהוא החליף, לא אפילו הוריד, לא שיש פחות מצוות, אלא הקב”ה החליף מצוה אחת, החליף אותה במצוה אחרת. הרי זה כופר ובטל התורה זו.
דיון: “החליף” או סתם הוריד?
אפילו הוא מתכוון דווקא החליף, או אם אחד מוריד סתם מצוה אחת הוא כמו הראשון, שאומר שתיבה אחת אינה מהקב”ה.
כן, הנקודה היא, אף על פי שהוא מאמין שהיא כולה מעם השם, הנקודה היא שהאדם מאמין הרי שיש דבר כזה שהקב”ה נתן תורה. הוא לא אומר שאין תורה, הוא לא אומר שאין נבואה, לא כמו אחד שאומר שכל התורה הומצאה על ידי משה רבינו. לא, משה רבינו הקב”ה נתן לו את התורה, אבל מחר הקב”ה נתן ליענקל שתי מצוות. אחר כך הקב”ה החליף חלק מהתורה, או מצוה מהתורה. הוא החליף את המצוות, לא את התורה שבעל פה.
נכון, אם לא הוא כמו זה שכופר בפסוק אחד או תיבה אחת. הוא מאמין בכל התורה, אבל הוא אומר שאחר כך הקב”ה החליף, אולי החליף את המשמעות של המצוות, או החליף את המצוות.
אה, המשמעות במובן של כופר בתורה שבעל פה. כבר נשאר תרי”ג, אבל הדרך איך שומרים שבת היא על ידי שמירת יום ראשון. זה היה כופר בתורה שבעל פה. פסוק בפירושה. אוקיי, כן, יש חילוק. אני מדבר אפילו, כן, אוקיי. אם הוא אומר פשט חדש שאינו נגד תורה שבעל פה, מותר הרי.
שהבורא החליף מצוה זו במצוה אחרת, הוא אומר גם בעצם, הוא אומר שהפסוק שאנחנו יודעים אינו מהקב”ה, כי הקב”ה לקח אותו בחזרה. אף על פי שהוא מאמין, אומר הרמב”ם, חוץ מן הנביאים. הוא אומר שזה היה, הקב”ה אחר כך התיישב והחליף.
כגון הנוצרים וההגרים
כגון הנוצרים וההגרים. הגרים מתכוון המוסלמים.
דיון: למה נקראים “הגרים”?
למה הם נקראים הגרים? כי הם נכדים של הגר. אני מתכוון כך.
למה למה למה נותנים את הקרדיט כאן דווקא להגר?
שהיא תכתוב זאת?
הם חיים רק בזכות הגר.
הגר הצילה אותם, היא דאגה להם שם במדבר, היא יצרה להם את המים.
כן.
אבל זה מעניין, הישמעאלים לפי הרמב”ם כופרים הרי בתורה.
איני יודע למה.
הם אומרים שהקב”ה נתן את התורה למשה, אבל יש תורה חדשה אחר כך שניתנה למוחמד, שהיא תורה טובה יותר.
אז יש רשימה, מוסלמי אחד שאומר כך.
יש דרכים אחרות שהמוסלמים אומרים, שהם אומרים שהיהודים עיוותו את התורה.
הרמב”ם לא מביא כאן את הנושא, כן?
כמו שכולם יודעים, בי”ג עיקרים יש עיקר אחר שכתוב שצריך להאמין שהתורה שיש לנו היום היא אותה תורה.
שזה גם נגד המוסלמים שאמרו שזו אותה תורה, אבל היהודים עיוותו אותה.
והרמב”ם לא מביא כאן אותו סוג כפירה, הוא מביא רק את זה שאומר שזה אמנם היה, אבל הקב”ה נתן חדשה.
זה שאומר שזה מעולם לא היה, זה הראנג וואן, לא עומד בהלכות תשובה אותו סוג אפיקורסות, מעניין.
כופר בתורה.
דיון: האם הרמב”ם פחד לכתוב “ישמעאלים”?
יכול להיות שהרמב”ם פחד לכתוב את המילה לשון אחר, או מוסלמים, הוא פחד לכתוב את המילה ישמעאלים, הוא עשה מילה רמוזה כזו הגרים?
אולי, אולי.
אני מתכוון שבהלכות מלכים הוא כותב כן בפירוש, כן?
אני לא מאמין שהוא חשב שהם הולכים לקרוא זאת.
אבל הרמב”ם החזיק את עצמו במשנה קודש.
רואה שהוא חילק בהלכות תשובה, הוא לא מתכוון לישמעאלים בני ישמעאל, הוא מתכוון לך לדת ישמעאל.
דת ישמעאל נקראת הגרים בלשון משנה.
איני יודע מה הרמב”ם חילק.
איני יודע.
כן, כך הרמב”ם כתב.
איני יודע למה.
יש מקומות אחרים שקוראים להם הגרים, הגרים, הגרים.
איני יודע.
בכל מקרה, אלו שלושה סוגי כופרים בתורה, כן?
כופר בתחיית המתים וכופר בביאת הגואל
אז בואו נחזור לרשימה.
כאן עמדו עוד שניים שהרמב”ם לא מפרש. זה לכאורה פשוט, כופר בתחיית המתים או בביאת הגואל. הרמב”ם לא מפרש כלום. כתוב רק, כן? היה כתוב ברשימה הקודמת היה כתוב כופר בביאת הגואל וכופר בתחיית המתים. זה פשוט, אחד אומר שלא יהיה תחיית המתים, הוא אומר שלא תהיה ביאת הגואל, ואין צריך להוסיף לזה כלום, כן?
שניים הם המשומדים
אחר כך יש שני סוגי משומדים. כן? מהי המשמעות משומדים? הרמב”ם, יש שני סוגים. שניים הם המשומדים, המשומד לעבירה אחת, יש שני מיני משומדים: משומד לעבירה אחת, והמשומד לכל התורה כולה. זה הרמב”ם.
מהו משומד לעבירה אחת? אתה רואה שהוא החזיק עצמו, הוא עשה את עצמו כך.
הלכות תשובה – קטגוריות של אנשים שאין להם חלק לעולם הבא (המשך)
משומד לעבירה אחת
זה פשוט, אחד אומר שאין תחיית המתים, אחד אומר שאין ביאת הגואל, הוא לא צריך להוסיף לזה כלום.
אחר כך יש שני סוגי משומדים. מהי המשמעות משומדים? אומר הרמב”ם, יש שני מינים משומדים: משומד לעבירה אחת, ומשומד לכל התורה כולה.
מהו משומד לעבירה אחת? “זה שהחזיק עצמו לעבור עליה תמיד”. הוא החזיק את עצמו שהוא עושה עבירה מסוימת בזדון, “והתפרסם בה והורגל”. הוא נעשה רגיל לעבירה, שהעבירה הוא רשמית עושה את העבירה, הוא נתפרסם שהוא עושה זאת, הוא נעשה מורגל בזה.
אומר הרמב”ם, “אפילו היתה מן הקלות”, אפילו אם זו מהמצוות הקלות, “כגון שהחזיק תמיד ללבוש שעטנז”. הוא החזיק את עצמו שהוא הולך תמיד בשעטנז. יש לי רק עבירת לאו, לא עשה. על מצוות עשה הוא לא אומר משומד למצוות עשה, נראה. יש לי רק שתי דוגמאות של לאוין.
אחד שמחזיק תמיד לעשות עבירה של ללכת בשעטנז, “או להקיף פאת ראשו”, או שהוא מגלח את פאות הראש, “ונמצא כאילו בטלה מצוה זו מן העולם אצלו”. הוא עקר את המצוה, המצוה לא קיימת אצלו. “הרי זה משומד לאותו דבר”. נקרא הוא משומד לאותו דבר.
המשמעות של “משומד”
מהי המשמעות המילה משומד? לשון שמד מתכוון למות? המצוה מתה אצלו? לא, הוא מומר. אני מתכוון ששמד במקור מתכוון כמו שמד גשמי, זה מתכוון למות. להשמיד להרוג ולאבד, לא רק למות, משהו כזה להיהרס להיעלם. והחכמים אמרו, מומר, אחד שהוא נהרס רוחנית, תרבותית, זה גם מומר. אבל כאן, הוא מומר, והוא מומר לתיאבון.
להכעיס מול לתיאבון
לפעמים כדי לקבל את העונש של כרת, או אחד שחייב מיתה, צריך לעשות את העבירה להכעיס, צריך להיות בזדון, בהרגל, אבל זה צריך להיות גם עדיין להכעיס. זה מעניין, זה מאוד דומה לכמו אחד שלא מאמין במצוה אחת. זה קודם היה כתוב אם הוא לא מאמין, זה אפילו אם הוא לא עושה עבירה, אבל הוא מאמין שפסוק אחד אינו חלק מהתורה.
וכאן הוא מבצע את המין דבר, הוא לא אומר שזה לא כתוב בתורה, אבל הוא מבצע באופן כזה שהמצוה לא קיימת אצלו. אבל זה חייב להיות עם כוונה, עם להכעיס. להכעיס מתכוון לעשות את הקב”ה כועס, כעס, מה זה מתכוון להכעיס? זה משהו כזה, באמת, הוא נגד המצוה. הוא לא עושה ברית מילה, נניח, הוא נגד. הוא צריך להיות נגד. לא מספיק שהוא אומר אין לי כוח, הוא צריך להיות נגד זה. זה אולי המילה של לומר להכעיס.
משומד לכל התורה כולה
כן, אבל רגע, מומר לכל התורה, אומר הרמב”ם, כגון החוזר לדת הגוים בשעה שגוזרין שמד. אה, זה הלשון חוזר. חוזר מתכוון הוא חוזר מן, כן, הוא הולך מהדרך התורה, והוא הולך אל הגויים. כשהגויים עושים שמד, הם אומרים שמי שיהיה יהודי הם הולכים להרוג אותו, מה שלא יהיה, כן, הוא הולך אל… והוא נעשה גוי.
הלשון “חוזר”
מעניין הלשון חוזר. חוזר מתכוון מחזר מן, לא חוזר ל… חזר, הוא הולך אחרי, הוא הולך אחרי דעת הגויים, כי הוא נבהל משמד, הוא מפקיר על קידוש שם שמים. כשזו שעת השמד צריך להיות מוסר נפש, והוא לא מוסר נפש, ובשני האופנים הוא הולך אל הגויים, ויאמר, הוא אומר כך, “מה בצע לי לדבק בישראל שהן שפלים ונרדפים, טוב לי שאדבק באלו שהן שלמים ותקיפים”. למה אני אהיה עם היהודים שהם שפלים ונרדפים? עדיף לי שאהיה עם אלו שהם תקיפים, בואו נהיה חכמים, בואו נלך עם המנצחים, בואו נלך עם אלו שהם חזקים. הרי זה מומר לכל התורה כולה.
חילוק בין נכשל בשעת השמד ובין משומד
קודם בסעודת התורה לימדו אותנו שאם אחד נכשל סתם בעבירה בגלל שעת השמד, הוא רק עובר על אותה עבירה, הוא רק מבטל את מצוות קידוש השם. כאן מדברים אבל כשהוא עושה זאת עם כזה… הוא מתגייר, הוא בצד של הגויים, לא שהוא עושה זאת עם לב שבור. אם אחד נופל ועושה זאת עם לב שבור, אז הוא רק ביטל את מצוות קידוש השם והוא עבר על עבירת חילול השם. אבל אם הוא עושה זאת עם כזה הליכה אל הגויים, מעניין, הוא הולך… הלשון מאוד דומה למה שאומרים לגר צדק.
ההיפך מגר צדק
הוא רואה את הלוגיקה, אתה יודע, הרבנים שאומרים שהיהודים הם שפלים ונדחים הם צודקים, ותן לי באמת להיות עם המנצחים.
מאוד מעניין, הוא בדיוק ההיפך מגר. גר הוא אחד שהוא אומר, אני לא רוצה להיות עם המנצחים, אני רוצה להיות עם היהודים שהם שפלים ונדחים. ומשומד הוא הפוך, הוא רואה את הלוגיקה להיות עם הגויים, “הולך לדת הגוים”.
לא דווקא עבירות – אלא האמירה
זה יכול גם להיות, לא כתוב שהוא עושה עבירות. אני מדמיין שהוא הולך לעשות את כל עבירות שבתורה, אבל במשומד לכל התורה לא המילה שהוא עושה את כל העבירות. המילה היא שהוא אומר, “אני מודה שהיהודים חלשים, אני עם דרכי הגויים”. “חוזר לדת הגוים” מתכוון בעצמו סתם שהוא עושה את מנהגיהם. אמנם, המילה לא שהוא עובר על עבירות, אלא העיקר לא עצם המעשה, אלא האמירה, האמירה, האמירה. הוא אומר, הוא אומר, “האומר”, כן, “ויאמר”.
קושיית הראב”ד
הראב”ד שואל כבר קושיה, שאם הוא חוזר לדת הגויים הוא חמור, כי החוזר מודה בעבודה זרה. שואל הראב”ד את הקושיה כאן. אז חזרת הדת מתכוון לא דווקא, אפילו אם הוא מאמין עדיין, הוא לא אחד שעוסק באמונה, הוא אדם מעשי. הוא אומר, איפה הכסף? איפה הכוח? זה סוג של הצהרה. סתם, שבוודאי הראב”ד צודק, אם הוא חוזר לדת הגויים הוא מין. חזרת הדת חייבת להתכוון למשהו אחר.
מחטיא את הרבים
כן, הקטגוריה הבאה של אנשים שאין לאחד חלק לעולם הבא היא מחטיא את הרבים. הרמב”ם מסביר, “אחד שהחטיא בדבר גדול”, בין אם הוא מחטיא אנשים אחרים בדבר גדול, “כירבעם”, כמו ירבעם, או מחטיא יהודי בעבודה זרה, או צדוקי ובייתוסי שהחטיא יהודים בכפירה בעיקר.
צדוקי ובייתוסי כמחטיאים
המשמעות צדוקי ובייתוסי, מלבד שיכול להיות שהצדוקי והבייתוסי עצמו האמין, כן, כך אומר הרמב”ם במקום אחד, שהרמב”ם אומר שהם, שבתי דיניהם קיבלו שוחד, אבל הבעיה עם הרבנים שהם עמדו בדרך, הם נעשו כופרים עם הרבנים. כך מסופר הרמב”ם שאני זוכר במעשיות מסוימות, הרמב”ם אמר שהכל נגיעות. אז המשמעות מקודם שהוא אמר הולך צדוקי ובייתוסי, מתכוון הוא לאנשים שהם צדוקים ובייתוסים. צדוקים ובייתוסים עצמם היו בעיקר מחטיאים.
עבירות גדולות וקטנות
ואחד שהחטיא בדבר קל
אפשר לקבץ יותר מאחת מהקטגוריות של הרשימה, אין צורך להיכנס רק לאחת מהן. יכול להיות שיהודי יכול להיות בשתיים מהנ”ל. אמר הרמב”ם הלאה, “ואחד שהחטיא בדבר קל”, מי שמחטיא אנשים אחרים אפילו בעבירה קלה, אפילו לבטל מצות עשה. “ואחד” – או, והשני הוא “האונס את חבירו עד שיחטא”. או אולי זו קטגוריה נוספת. כלומר קודם כל, אין הבדל בין עבירה חמורה לעבירה קלה.
מחטיא כ”קמפיין”
הוא מדבר על מחטיא, קמפיין נגד. מי שיש לו קמפיין שיהיה פחות שמירת עיניים, הוא עושה קמפיין נגד שמירת עיניים, זה דבר כזה.
אחר כך, הדבר הראשון שאנו רואים שמצות עשה יכולה להכניס אדם לקטגוריה זו היא מחטיא את הרבים. אחר כך, כשהוא אומר מחטיא, הוא לא מתכוון דווקא לאונס כזה, אפילו הוא מדבר לאחד.
רציחות מנשה
אומר הוא, מהו מחטיא? או שהוא כופה אנשים שיהיו חוטאים, “כמנשה שהיה הורג ישראל עד שיעבדו עבודה זרה”, שיעבוד עבודה זרה. איפה כתוב שהוא הרג את הרבים? לא כתוב. מכאן הוא לוקח את זה. או, הוא מצווה להרוג את אותו נביא. אכן, הוא אומר שעל מנשה כתוב הרבה על רציחותיו, “ודם נקי שפך מנשה הרבה מאד”, לשון כזו.
ישוע הנוצרי כמדיח
או, הדרך השנייה של להיות מחטיא את הרבים היא, אפילו בלי כפייה, אלא “שהטה את חבירו”, הוא הטה אנשים אחרים עם דעות רעות, והוא הוביל אותם מהדרך היהודית, “כישוע שהיה מדיח”, כמו אותו האיש, ישוע הנוצרי, שהוא לא היה בעל אלימות, הוא היה, כלומר, אדם עדין כזה, אבל הוא החטיא אנשים עם פיו. זה מעניין, הוא מסית ומדיח. הרמב”ם אומר כאן את הלשון “הדיח”, שם כתוב “הרבים”. האמת היא, מסית ומדיח שלמדנו בהלכות עבודה זרה, הוא גם מחטיא את הרבים, זה גם בכלל. אבל התורה, הרמב”ם אומר שהוא מסית ומדיח מעבודה זרה, הוא הטה, הוא יכול היה להטות נגד תורה שבעל פה או מה, אבל הוא הטה. או עבודה זרה, כי הוא הסית. אז הוא… כן, אולי ראו את זה דור מאוחר יותר, מי יכול לדעת? הוא הטה עם איזו שהיא איסור. בגמרא כתוב שהיה נקרא סודות של יחוס ישראל ומכשף, עבודה זרה, אני זוכר. דווקא היום זה היארצייט, אני מתכוון בתקופה הזו.
בכל אופן, זהו מחטיא הרבים.
פורש מדרכי ציבור
אחר כך ממשיך הרמב”ם, פורש מדרכי ציבור. הקטגוריה הבאה היתה מי שפרש מדרכי ציבור, הוא הולך מדרכי הציבור. מה הפירוש? אומר הוא, אפילו לא עבר עבירות, הוא נבדל מעדת ישראל, אפילו הוא לא עושה עבירות, אלא הוא מפריד את עצמו מהעם היהודי, מעדת ישראל, ואינו עושה מצוות בכללם, הוא לא עושה מצוות ביחד עם היהודים, ואינו נכנס בצרתם, הוא לא חלק מצרותיהם, ולא מתענה בתעניתם, הוא לא צם כשהם צמים, אלא הולך בדרכו כאחד מגוי הארץ, הוא הולך בדרכו שלו כמו אחד מהגויים, וכאילו אינו מהם, כאילו הוא לא היה חלק מהיהודים.
הבדל ממשומד לכל התורה
הוא לא משומד לכל התורה כולה, כמו הקודם. הוא לא מומר לדבר אחד, אפילו לא לעבירה אחת. אפילו לא עבר עבירות, הוא לא עושה אף עבירה אחת. אז החכמים, הוא עושה מצוות, אבל לא איתם, הוא לא הולך לבית הכנסת, הוא עושה בבית המדרש שלו, בביתו, יש לו בית מדרש שמופרד משאר הקהילה, אני לא יודע. צריך להיות מדויק.
איך מגיעים לזה?
אבל זו הפרדה. הדרך הנכונה לעשות את זה היא לומר שכולם רשעים, ובגלל זה הוא לא הולך יחד עם השאר. הפרדה היא חשש של פורש מדרכי ציבור, וצריך לשים לב לכך. אבל אם עושים יותר מדי הפרדות, בוודאי מגיעים לזה. אם אתה לבד ציבור, צריך לדעת, ציבור, אתה לא יכול לעשות את דרכך הציבור. הציבור פירושו… אבל בכל אופן, הנקודה היא שהרמב”ם אומר שזו תכלית, יש מי שהוא אומר, “אני עושה מצוות”. לא הוא עושה כמו המשומד. זה אומר, “היהודים הולכים רע, יש להם צרות”. המשומד אומר, “אני אהיה גוי”. הוא אומר, “אני לא אהיה גוי, אני אשב בבית, אני אניח תפילין, אני אשמור שבת. הרבנים גוזרים תענית, יש גזירה, למה אני צריך את זה?” זה הפירוש.
הסתר פנים
מי שהוא חלק מפה אפילה, כי הוא כאילו בתוכו, הוא הולך, הוא מדבר עם הגויים, הוא לא… כמו שכתוב שם “מי שאינו בהסתר פנים אינו מהם”.
נפקא מינה מעשית – השואה
אני תמיד חושב כך, אני תמיד אומר לאנשים שאומרים, אם יהיה חס וחלילה שואה, הוא יציל את עצמו. יכול להיות, צריך להציל את עצמו, ובמובן מסוים, אם על כל כלל ישראל תהיה גזירה, אתה גם תהיה חלק מזה. זה לא כל כך פשוט.
ראיה ממרדכי לאסתר
יש ראיה ברורה מהפסוק שמרדכי אומר לאסתר, “ואם החרש תחרישי בעת הזאת”.
פרק ג: אלו שאין להם חלק לעולם הבא (המשך)
קטגוריה 9: העושה עבירות ביד רמה
דברי הרמב”ם:
העושה עבירות ביד רמה כגון ירבעם, בין שעשה קלות בין שעשה חמורות — אין לו חלק לעולם הבא. וזהו הנקרא מגלה פנים בתורה, ולא בוש מדברי תורה.
פשט: עבירות עם חוצפה ועזות פנים
דובר 1:
זה מאוד דומה למשנה שלמדנו קודם, הפרסום. אבל נראה שזה יותר כמו דבר פומבי. כן? העושה עבירות ביד רמה. מי שעושה עבירות ביד רמה, ביד מורמת. יש פסוק “ביד רמה”, מי שעושה עבירה. לא, זה אומר שהוא עושה את זה ביד רמה. הוא לא משתתף ביד רמה, הוא עושה עבירה ביד רמה. הוא עושה עבירה עם חוצפה, עם גילוי. כמו ירבעם, שכתוב עליו שהיה מהגרועים שבמלכי ישראל, הוא היה מחטיא גדול נגד יהדות, נגד תורה.
“בין שעשה קלות בין שעשה חמורות”, אין הבדל אם הוא עשה קלה או חמורה, זו העמדה, היד רמה, החוצפה נגד התורה. “בין שעשה קלות בין שעשה חמורות”, זה הבדל אחד. והוא אומר שלעזות הפנים יש עוד שם, הוא נקרא בחז”ל “מגלה פנים בתורה”.
מה פירוש “מגלה פנים בתורה”?
דובר 1:
בושת פנים היא ענין של עדינות, דרך ארץ כלפי התורה. “מגלה פנים” פירושו כמו מעז פנים, לשון “העז מצחו”, “וגלי פניו”. הוא מראה את פניו, “אני לא מחזיק בזה”. לא כמו מי שמתבייש אם הוא נכשל בעבירה, אלא הוא עושה את זה בעזות פנים, “ולא בוש מדברי תורה”, הוא לא מתבייש מהתורה.
קשר ל”כל העובר עבירה ומתבייש בה מוחלין לו על כל עונותיו”
דובר 1:
אני חושב שעל זה כתוב “כל העובר עבירה ומתבייש בה מוחלין לו על כל עונותיו”. הפשט הוא כמו שאמרתי קודם, שבושה היא מידה טובה מכל הדברים. בדיוק כמו שמי שעושה את כל העבירות, אבל ה”ולא בוש” עושה אותו “אין לו חלק לעולם הבא”, אותו דבר, אפילו מי שכן עושה עבירות, הוא כן עושה הרבה עבירות נניח, אבל הוא כן בוש מדברי תורה, הוא מקבל חלק לעולם הבא. מבין? כי הבושה היא דבר בסיסי, אדם יש לו לפחות בושה, הוא לוקח את זה ברצינות.
כל הפרק הוא חיזוק
דובר 1:
אה, יש לך קושי, חיסרון, זה פרק שלם בעצם. אולי זה הכותרת המשנית שנמצאת אחרי הפרק, כי כל הפרק הוא חיזוק. אני תמיד אומר על הפרק הזה, כל עוד אתה לא רשמי, אתה מציג את עצמך “אני חיצוני, אני לא מאמין בקב”ה, אני לא מאמין בתורה”, אחד מכל עשרים וחמישה הסוגים האלה שמוציאים אדם, אתה עדיין חלק מהיהדות, אפילו אתה עבריין, יש לך תשובה, יש לך חלק לעולם הבא.
אחוז גדול למדי קשור לחוצפה
דובר 1:
אבל זה מעניין, אחוז גדול למדי קשור לענין של חוצפה. ההפרדה מיהודים, החוצפה נגד חז”ל.
גאוה כשורש לכפירה
דובר 1:
אני חושב גם שזה קשור לגאוה שיש לאדם. אדם נכשל בעבירה, והוא חושב שזה באמת לא עבירה כזו, והוא הופך לאפיקורוס. הוא לא צריך להיות אפיקורוס, הוא עשה עבירה, והוא אומר “בסדר, אני לא מבין, אני לא יכול להבין, אני לא יודע”. הוא נכשל, ובמקום זה יש לו גאוה. אני מדבר על סוג כזה של גאוה. אני יודע על כל כך הרבה אנשים שהפכו לאפיקורסים כי לא התאים להם שהם נכשלו. אני מכיר ממש מעשיות כאלה.
אני רוצה לומר גם שיש סוג מסוים של גאוה. גאוה היא סוג של ביטחון עצמי, שעכשיו הדבר הנכון הוא לעשות כך, והוא מפריד את עצמו. זה פשוט לא להיות הבושה. אני מכיר אנשים כאלה, הוא נכשל בעבירה, והוא הפך לאפיקורוס. למה? מה הוא היה חס וחלילה בספקות. פשוט הוא לא רצה להיות עבריין. בסדר, אני לא רוצה להיות עבריין, אני אפיקורוס. אפיקורוס מגיע תקופה, והוא לא מאמין.
קטגוריה 10: מוסרים
דברי הרמב”ם:
שנים הם המוסרים — המוסר חבירו ביד גוים להורגו או להכותו, והמוסר ממון חבירו ביד גוים או ביד אנס שאינו גוי.
שני סוגי מוסרים
דובר 1:
הקטגוריה הבאה היתה מוסרים. מה פירוש מוסרים? שנים המה המוסרים, שני סוגי מוסרים יש. המוסר חבירו ביד גוים, הוא מוסר את חברו, הוא מוסר את חברו לגויים, להורגו או להכותו, להרוג או להכות יהודי. כלומר, הוא עושה עונש בגופו. הדבר השני הוא שהוא מוסר ממון חבירו. כלומר, הוא מוסר, הוא מספר דברים נגד יהודים. זה מעניין שהוא אומר כאן “חבירו”, הוא לא אומר “ישראל”. אבל הוא מתכוון לזה, הוא מתכוון ליהודי ישר. ביד גוים, או ביד אנס שאינו גוי, או הוא מוסר את כספו של יהודי לרשות יהודית, לאנס שאינו גוי. אני יכול להיות מוסר בלי לדבר עם גוי, ואני יכול למסור לכם.
מוסר כסוג של פורש מדרכי ציבור
דובר 1:
האנס עצמו, זה תלוי, אולי הוא כן יכנס לעולם הבא אם הוא יעשה תשובה יום אחד. אבל המוסר, המוסר הוא גם סוג של דרך של פורש מדרכי ציבור. האנס היהודי הוא בעל תאווה גדול, הוא לא יכול להתאפק מלגנוב. אבל המוסר, הוא מוסר אותו, הוא הולך נגד הציבור. זה אולי גם סוג של חוצפה של ללכת נגד דרכי הציבור.
קושיה: מה החידוש ב”ביד אנס שאינו גוי”?
דובר 2:
לא ברור למה זה משהו כל כך נורא. כן, אני שומע מה שאתה אומר. אצל הגוי אני מבין, אבל כאן הוא אומר “ביד אנס”. מה הפשט?
דובר 1:
כאילו, אתה עושה שמי שהלאו לא יכול להגיע אליו, הוא לא חלש, בית הדין לא יכול לעשות לו כלום, אתה דוחף אותו. משהו כזה.
קטגוריה 11: מטיל אימה על הציבור שלא לשם שמים
דברי הרמב”ם:
מטילי אימה על הציבור שלא לשם שמים — זה הרודה ציבור בחזקה, והם יראים ופחדים ממנו, וכוונתו לכבוד עצמו ולכל חפציו, לא לכבוד שמים, כגון מלכי הגוים.
פשט: מי שמטיל אימה לכבוד עצמו
דובר 1:
בסדר, הקטגוריה הבאה היתה מטיל אימה על הציבור שלא לשם שמים, אנשים שמטילים אימה על הציבור שלא לשם שמים. זה דבר מעניין, כי למדנו קודם שתלמיד חכם רשאי להטיל אימה, הוא צריך להטיל קצת אימה. למדנו גם שתלמיד חכם רשאי לשלוט על התלמידים. אבל מה הפירוש “שלא לשם שמים”? אומר הרמב”ם, זה הרודה ציבור בחזקה, הוא כופה את הציבור בחוזקה, בכוח, והם יראים ופחדים ממנו, יש להם פחד ממנו, הוא ראש קהילה חזק, הוא אדם חזק powerful, כולם פוחדים ממנו, אבל הוא מסביר מה “לכבוד עצמו ולכל חפציו”. הוא מתכוון לכבודו, או לצרכיו האחרים, לכספו, או לכוחו. “לא לכבוד שמים”. הוא מתנהג “כגון מלכי הגוים”. הוא מתנהג כמו מלכי הגויים.
הבדל בין מלך ישראל למלכי הגויים
דובר 1:
מלך ישראל הוא לב ישראל, מלך ישראל הוא הלב של היהודים, הוא מתכוון ליהודים, הוא מתכוון לטובת הציבור. מי שהוא קצת מלך, יש לו כוח אצל יהודים, אבל הוא מתכוון רק להתעשר…
דיון: מה פירוש “כגון מלכי הגוים”?
דובר 2:
מה שאתה מתכוון לומר הוא, מלך, תפקידו להיות גבר חזק שמטיל אימה על הציבור, וזה תפקידו של מלך. אבל אין לו גדולה במלכות.
דובר 1:
אני רוצה להוסיף דבר שהרמב”ן אומר בדרשתו, בספרו שער הגמול אני מתכוון, שם יש את הדבר הזה. הרמב”ן מסביר כמו כל הדברים האלה, אנחנו צריכים ללמוד שהוא לא מתכוון שהוא עושה עבירות. אם הוא כופה את הרבים שיעשו עבירות וכדומה, זה סתם מחטיא את הרבים. מדברים שהוא מפחיד אותם לעשות דברים טובים, כמו מלך הגויים. הוא אומר “כגון מלכי הגוים”, הוא לא מדבר על דיקטטור רשע, הוא מדבר על מלך גוי רגיל, הוא עושה את תקנותיו ומשפטיו שלא קיבל מאבותיו, אבל למה הוא עושה את זה? הוא עושה את זה לכבוד עצמו ולא לכבוד שמים.
דובר 2:
אפילו אז הוא נקרא מטיל אימה על הציבור, הבעיה שלו היא לא שהוא לא צריך לעשות את האימה שלו על הציבור. הבעיה היא שהוא לכבוד עצמו ולא לכבוד שמים.
הסבר הרמב”ן: העולם הופך לעובדי עבודה זרה
דובר 1:
הרמב”ן אומר שהבעיה עם זה היא שהעולם הופך לעובדי עבודה זרה. כי עכשיו כשהעולם אומר תהלים, יש להם פחד מהרבי, לא מהקב”ה. כך כתוב ברמב”ן.
דיון: “שלא לשם שמים” מתייחס לאימה עצמה
דובר 2:
אז זו המילה “שלא לשם שמים”, שהוא גורם שגם אחרים יהיו שלא לשם שמים. יש להם פחד ממנו במקום לפחד משמים. או שהוא גורם להם לפחד ממנו כדי לשם שמים.
דובר 1:
לא, השלא לשם שמים לא הולך רק על המטיל, זה הולך על האימה. הוא עושה אימה שהיא לא לשם שמים כל האימה. אדם ישר עושה אימה, אבל זה לשם שמים כל האימה. הוא גורם שהעולם יפחד מהרבי, מהתורה, ומהקב”ה, זה יהיה חבילה אחת. אבל מי שגורם שהאימה תהיה אימה מהאדם עצמו, מהשגעונות שלו…
דובר 2:
אבל לכאורה זה הולך ביחד. מי שמתכוון שלא לשם שמים, מובן לגמרי שפוחדים ממנו, לא לשם שמים. בדרך כלל הדרך שבה הם יכולים לעשות את האימה שלהם היא שהם אומרים שהם מתכוונים לשם שמים, ואנחנו יודעים שזה שלא לשם שמים.
דובר 1:
ואפשר לראות, זה לא כל כך קשה לזהות את ההבדל.
כללות: 24 הקטגוריות — “אין להם חלק לעולם הבא”
דברי הרמב”ם:
כל אחד ואחד מארבעה ועשרים אנשים שמנינו, אף על פי שהם ישראל — אין להם חלק לעולם הבא.
24 הקטגוריות וחומרתן
דובר 1:
עכשיו, אומר הרמב”ם הלאה, כל אחד ואחד מארבעה ועשרים אנשים שמנינו, עכשיו נמנו, בין כולם היו עשרים וארבעה אנשים. כן, עשיתי רשימה כאן לספור, מי שיכול להסתכל בדפים, רואים שזה עשרים וארבעה. יש ארבעה עשר, אבל ביניהם היו עשרים וארבעה. עכשיו נמנו המינים, הוא אמר, חמישה סוגים, או יותר. בסדר, כל אלה? אומר הרמב”ם, כל אלה, אף על פי שהם ישראל, אמרנו הרי, כל ישראל יש להם חלק לעולם הבא, חוץ מאלה, והיהודים יש להם חלק לעולם הבא.
הקדמה: “אין לו חלק לעולם הבא” אין לו תמיד אותה חומרה
דובר 1:
חלק ט’ – סיום הלכות תשובה פרק ג’
עכשיו, בואו נזכור, ובואו נעשה הקדמה קטנה. אלו הן ההלכות, אין להם חלק לעולם הבא, של אנשים שזה כמו דין של כרת ועונש. אף על פי שהוא עושה הרבה מצוות והכל, אבל יש לו אחת מהבעיות הללו, הוא בכלל אינו אדם, נכון? אין לו חלק לעולם הבא, זה, בעצם, נמחק. אין יותר מדי מה לדבר. עכשיו, מי שלומד גמרא או מדרש וכדומה, כי, שמע על הרבה מאוד דברים, אין לו חלק לעולם הבא. והיה חשוב לרמב”ם להסביר, לא כל פעם שכתוב, אין לו חלק לעולם הבא, יש לזה אותה משמעות, אותה חומרא כמו שכתוב כאן. כאן כשהרמב”ם אומר אין לו חלק לעולם הבא, הוא התכוון לדבר חשוב מאוד. אפשר אפילו לומר, העולם הבא הוא רק ציור, רק רמז, רק סימן. הוא לא מתכוון בדיוק? אבל הם לא מתכוונים לזה! איך ידעו אילו הם רציניים ואילו לא? בימים ההם נצטרך להיות זהיר. ואני צריך מאוד את הרמב”ם.
עבירות קלות שנעשים רגילים בהן
דברי הרמב”ם:
ויש עבירות קלות מאלו, ואף על פי כן אמרו חכמים שהרגיל בהן אין לו חלק לעולם הבא, כדי להתרחק מהן ולהזהר מהן.
חילוק בין ה-24 לעבירות קלות
דובר 1:
אבל הוא אומר שזה השלב הבא. ויש עבירות קלות מאלו, אומר הרמב”ם, יש עבירות שהן קלות יותר מזה, ה-24 שמנינו הן באמת עבירות מסוכנות, אומר הרמב”ם נמנה דברים, אבל אלו שאינן עבירות מסוכנות מאוד, אבל מה אם כן, בגלל זה אמרו חכמים, שהרגיל בהן אין לו חלק לעולם הבא. זאת אומרת שנעשים רגילים בזה, זה כן דבר חמור מאוד, אפילו העבירה עצמה אינה כל כך מסוכנת, אבל זה שצריך להתרגל לזה הוא מסוכן מאוד, וחז”ל אמרו אין לו חלק לעולם הבא, כדי להתרחק מהן ולהזהר מהן. כן.
דיון: חכמים לא התכוונו באופן מילולי
דובר 2:
יכול להיות שבעל התפילה כועס באמת, הוא אולי לא נעשה ממש אחד מ-20 דברים, אבל בסוף יהיה לו חלק לעולם הבא, נו.
דובר 1:
יכול להיות, אבל על כל פנים, חכמים לא התכוונו באופן מילולי שאין לו חלק לעולם הבא, הם התכוונו מכיוון שזה דבר שאפשר להתרגל אליו…
הלכה כו-כז: כוח התשובה אפילו לעבירות החמורות ביותר
הלכה כו: אפילו כופר בעיקר — אם עשה תשובה, יש לו חלק לעולם הבא
דובר 1:
יכול להיות שאם מישהו עובר על זה אולי לא נעשה ממש “אין לו חלק לעולם הבא”. אולי הוא בספק אם נעשה “אין לו חלק לעולם הבא”. יכול להיות. אבל על כל פנים, חז”ל לא התכוונו באופן מילולי שאין לו חלק לעולם הבא. הם התכוונו, מכיוון שזה דבר שאפשר להתרגל אליו וזה רע מאוד, הם הפחידו עם הדבר החמור ביותר שיכול להיות.
שמונה הקטגוריות של הלכה כה — מבנה וביאור
אז הוא אומר, אחד, “המכנה שם לחבירו” — מי שקורא לחברו בשם גנאי. כן, זו המילה, “המכנה שם לחבירו”. כבר למדנו, אני חושב, את ההלכה בהלכות דעות, “הקורא לחבירו בכינויו”, ואפילו אם האדם עצמו עשה לעצמו כינוי. או “מכנה” פירושו הוא נותן לו שם, הוא עושה שם, הוא ממציא שם גנאי על האחר. כן, כמו ראש הממשלה שלנו, מה שלא יהיה, הוא מוצא כינויים רעים לאויביו, כן? זה “מכנה שם לחבירו”, הוא ממציא שמות רעים, כן. או מי שכבר, יש כבר רשע ש”מכנה שם לחבירו”, ומישהו תופס את הקרון הזה, והוא קורא לאחר בשם הכינוי שהתחילו לקרוא לו.
או “המלבין פני חבירו ברבים” — מי שמבייש את חברו ברבים. הגמרא אומרת, “מלבין” פירושו הוא נעשה לבן, כי כשמביישים אותו הוא נעשה חיוור. לכאורה זה אותו דבר כמו “המכנה שם לחבירו”, לא “המלבין פני חבירו ברבים”? זה עוד קצת יותר. “מלבין” הוא יותר כולל, אפילו אם אין עליו “מכנה שם לחבירו”.
“המתכבד בקלון חבירו” — מי שאינו מתכוון לבייש את האחר, אלא הוא מתכוון לעצמו. “מלבין פני חבירו ברבים” הוא עושה זאת בפשטות. “המתכבד בקלון חבירו” הוא יותר מי שהוא מניפולטור, הוא יודע שכבודו תלוי בהורדת האחר. הוא שואל את האחר שאלה ברבים שהאחר לא יוכל לענות, כדי להראות כמה הוא חכם. הרמב”ם הסביר זאת עוד בהלכות דעות, שהוא מחזיק בהשוואת עצמו לאחר. הוא אומר כך, “האחר חלש, ובכך אני נעשה גדול”, כן.
“המבזה תלמידי חכמים” — מי שמבזה תלמידי חכמים. “המבזה רבותיו” — מי שמבזה את רבותיו. כמו שלמדנו בהלכות תלמוד תורה, שיש כבוד תלמידי חכמים, ויש עוד יותר כבוד רבו, כן? זה לא אותו דבר. “המבזה רבותיו”, ו“המבזה את המועדות” — מי שמבזה את הימים טובים או חול המועד.
יודעים מה זה אומר? הוא לא לוקח ברצינות יום טוב. הוא לא הולך לבקר בחול המועד. הוא מתנהג כמו חול. הוא מבזה… הוא לא מכבד, הפוך מכבוד יום טוב. הוא לא לוקח מספיק ברצינות את יום טוב. שבועיים לפני פסח, “אה, יש לנו פסח”. אנחנו לא מקיימים את העבירה ברוך השם, אבל…
ומחלל את הקדשים, מי שמחלל קדשים. זה מעניין, ארבעת האחרונים הם, מבזים דברים חשובים, דברים שמגיע להם כבוד רב. הפוך מכבוד. ארבעת האחרונים, אני מתכוון ארבעת הראשונים הם, לא מתנהגים עם אדם בדרך ארץ, עם הכבוד הבסיסי שמגיע לאדם שני, שכאן מלאה הגמרא מביוש אנשים ומהורדת אנשים. וארבעת השניים הם אנשים שמגיעה להם רמה גבוהה יותר של… אנשים או דברים שמגיעה להם רמה גבוהה יותר של כבוד. יש מצווה של כבוד תלמיד חכם, יש מצווה גדולה יותר של כבוד רבו, יש מצווה של כבוד יום טוב, יש מצווה של כבוד קדשים, מקדש להיות, לשמור על קדושת קדשים. ארבעת האחרונים הם, מחללים דברים שמגיע להם כבוד.
חילול כבוד ה’ עצמו כבר היה בקודמים, ממש אין להם חלק לעולם הבא. אלו דברים שזה לא כבוד השם או כבוד התורה, אבל זה דברים ש… זה מעניין, כן, כי כבוד של ה’ או של התורה עצמה או של נבואה היה ממש אין להם חלק לעולם הבא. הדברים האלה, מגיע להם כבוד. מועד הוא גם דבר שהתורה קידשה אותו, או קדשים. זה לא אותה חומרא, אבל זה חמור מאוד, וזה בגדר אין להם חלק לעולם הבא.
ויכול להיות שהחבורה היא גם דומה למי שפורש מן הציבור, אין לו חלק לעולם הבא. הוא עושה זאת רק ליחידים מסוימים. הוא אוהב את היהודים, אבל כל יהודי בנפרד הוא יכול לקרוא בשמות רעים, לבייש. מבנה יפה מאוד הוא עשה לכל הנושא של עיקר הענין של כבוד, לתת את הכבוד והרצינות הנכונה לדברים שמגיע להם כבוד. יפה מאוד.
דיון: מה נכלל בתשובה — כל הדברים או רק האחרונים?
דובר 2:
אה, עכשיו אני מבין. מה נכלל עוד בתשובה? כל הדברים, המינים. הוא מדבר על הכל או רק על האחרונים?
דובר 1:
הכל, הכל, הכל. כל אלו שנאמר שאין להם חלק לעולם הבא, המינים, האפיקורסים, כל אלו אין להם חלק לעולם הבא, שמת בלא תשובה, כשהם מתו בלי לעשות תשובה. אבל אם שב מרשעו, אבל אם עשה תשובה מרשעתו, מאחד מהדברים שמנינו שם, מה-24 או מה-8, והוא עשה תשובה, הרי זה מבני עולם הבא, הוא כן מהאנשים שמקבלים עולם הבא. שאין לך דבר שעומד בפני התשובה, אין שום דבר שעומד מול התשובה. אפילו כפר בעיקר כל ימיו, אפילו מי שכפר בעיקר כל חייו, אפילו באחד מהעיקרים שמנה קודם, הוא לא מאמין באחד.
ביאור “כופר בעיקר” — החמור ביותר מהמינים
אני זוכר שיש מפרש שמבין שכופר בעיקר פירושו דווקא המין, או מי שאומר שאין אחד. ביסודי התורה פרק א’ היה כתוב, מי שאינו מאמין בזה הרי זה כופר בעיקר, כזו לשון היתה. כופר בעיקר הוא החמור ביותר, זה אחד מהעיקרים. הרמב”ם אמר ביסודי התורה פרק א’, בואו נראה… אני רוצה לומר לך אם היה כתוב בפרק ב’ האיסור לומר שיש שניים. אה, כופר בעיקר, הנה. ומי שמעלה על דעתו שיש שם אלוה אחר חוץ מזה, עובר בלא תעשה, שנאמר לא יהיה לך אלהים אחרים על פני, וכופר בעיקר, שזהו העיקר הגדול שהכל תלוי בו. כופר בעיקר פירושו הוא אומר שאין אלוה, שיש אחד מלבדו. זה בעצם אחד מארבעת המינים שמנינו קודם. או אפילו הראשון, החמור ביותר מהמינים. זה העיקר, העיקר הגדול הוא מציאות השם, שה’ הוא אחד ואין שני לו.
תשובה בזקנתו — אפילו לכופר בעיקר
אפילו כפר בעיקר כל ימיו, ובאחרונה שב, באחרונה פירושו בסוף ימיו, שב, הוא חזר בתשובה, יש לו חלק לעולם הבא, שנאמר “שלום שלום לרחוק ולקרוב”. מה הפירוש של זה? לרחוק ולקרוב פירושו מי שהיה רחוק ונעשה קרוב. כך כתוב בזוהר הקדוש השבוע בפרשת ויקרא. אמר ה’ ורפאתיו, אומר ה’, אני גם ארפא אותו, רפואת הנפש. נפשו היתה חולה מאוד, כמעט מתה, כמעט איבדה את החלק לעולם הבא, אבל מאחר שהיה בינינו הוא היה פטור, וה’ הוא רחום וחנון והוא מקבלו בתשובה.
אני חושב שמה שהגמרא אומרת כאן עולה גם על אותה סברה. הגמרא אומרת שהדעת היה חולה מאוד, זה לכאורה הענין של “אין לך חלק לעולם הבא”, שהוא לא יוכל לחיות בעולם הדעת.
זה נעשה קצת מבולבל, תן לי לחזור על זה בקיצור. דיברנו על מה? שאפילו כופר בכל התורה כולה… רגע, יש לי בעיה עם האודיו, אני מתקן אותו באמצע, זה מתנתק אצלי.
בכל אופן אמרנו שאפילו כופר בכל התורה כולה, הרמב”ם מתאמץ, איך יכול להיות לו חלק לעולם הבא? אבל ה’ הוא רחום וחנון והוא מקבלו בתשובה, בפרט אם עשה תשובה כראוי ופייס את חברו.
אבל כאן שואלים שאלה, מה ההבדל בין חבר או מי שפייס את כולם? איך זה יכול להיות? אפילו אם הוא באמת פייס את כולם, אנחנו יודעים שהרמב”ם אומר שזה יכול להיות לענין הספציפי הזה, אבל הרמב”ם אומר שבעצם אם הוא מפייס, הוא מוחל לו. יודעים מה? אולי אפשר לומר כך, אמת ויציב תשובתו קשה, אבל מדברים אם הוא עשה תשובה.
הרמב”ם רוצה כאן לומר שאפשר לעשות תשובה, אם הוא באמת פייס את כולם. זה לא אומר שזה לא יכול להיות, זה רק אומר שזה קשה. אמת ויציב, זה קשה בגלל כל הסיבות, אבל לכאורה גם הפרק האחרון, כשהרמב”ם מדבר שם על ענין התשובה, הוא לא מתכוון שזה עיכוב, עיכוב פירושו רק שזה קשה. בואו נראה.
הלכה כז: מקבלין את כל השבים — בין בגלוי בין במטמוניות
הרמב”ם מדבר כאן על רשעים ופושעים ומשומדים. פושעים, אלו המשומדים שמנינו עכשיו בקיצור. אפילו משומדים, כן, משומדים גם. פושעים פירושו לכאורה נגד אנשים, אלו שגוזלים ממון חברם וכאלה פושעים, אלו שעושים עבירות ביד רמה. ומשומדים זה מה שמנה בקיצור.
בין שחזרו בתשובה בגלוי, בין שעשו תשובה בגלוי, בין שחזרו במטמוניות, בין שעשו תשובה בהסתר במטמוניות, אני מתכוון הוא מדבר כאן על ענין של שובו בנים שובבים. שזו גמרא, הוא מביא ראיה מפסוק בירמיהו. כן, זה פסוק בירמיהו, הלשון “שחזרו במטמוניות” באה מהפסוק “שובו בנים שובבים”.
הוא אומר כך, שובבים פירושו עושה צרות, שובב, כמו מי שמשתולל. הוא אומר, אפילו דיין שובב, כמו… עכשיו כשהוא שובב, הוא עדיין נקרא שובבים. אפילו הוא דיין שובב, כמו… ועדיין… סתם ברבים הוא עדיין נראה כמו שובב, אבל הוא עדיין נראה כמו פושע. למה הוא עדיין נראה כמו פושע? למה הוא עדיין נראה כמו שובב ושפל בעיניו? ובלבד שלא יהיה בגילוי, קבל עם ועדה.
דיון: סתירה מהלכות עבודה זרה — “מינים אין מקבלין אותן בתשובה לעולם”
זוכרים שלמדנו קודם שלא מקבלים… היה… היה כתוב מינים אין מקבלין אותן בתשובה לעולם. זוכרים לשון כזו? כן. איך היה כתוב בדיוק בעבודה זרה? היתה לשון כזו, מינים אין מקבלין אותן בתשובה לעולם. כן. זוכרים לשון כזו? כן. משהו אני זוכר לשון כזו. הנה, נראה לי בעבודה זרה פרק ב’, “חיינו מינים מישראל אין מקבלין אותן בתשובה לעולם, שנאמר ‘כל באיה לא ישובון'”.
אתם יודעים מה הפשט? איך זה מתאים למה שכתוב כאן? כן, אני יכול להיות. אני זוכר שאמרו פשט שמה שכתוב “אין מקבלין” פירושו שבית הדין לא מקבל. הם לא הולכים למצרים כענין. וכאן מה שכתוב “מקבלין” פירושו שה’ מקבל, ויש לו חלק לעולם הבא. כן, הוא הולך עובדה שלמה שיש לו חלק לפני ה’, אמת? “אין מקבלין אותן בתשובה” — זה… בקיצור, אני אבדוק כאן, אני אראה. אני הייתי, לא ראיתי שהוא מסביר את זה.
בכל מקרה, צריך לראות את הגדולה… נסיים את גודל כוחה של תשובה. אה, טוב מאוד. כי לכאורה זו הנפקא מינה של כל ענין התשובה, בוודאי. על פניו בגילוי מבינים בפירוש, שקודם כל צריך לדעת שיש עבירות כאלה שהן באמת נוראות. ושנית רואים שאפילו אחת מהעבירות, אם רוצים מאוד לעשות תשובה, אפילו היה כופר כל החיים, יש תמיד הזדמנות בזקנתו לצאת מכפירה, ויש לו חלק לעולם הבא. נו.
✨ Transcription automatically generated by OpenAI Whisper, Editing by Claude Sonnet 4.5, Summary by Claude Opus 4.6
⚠️ Automated Transcript usually contains some errors. To be used for reference only.
📌 This Shiur Also On
📞 Listen by phone: call (848) 285-6807, press 6, then 80051#
HE עברית ›
📋 Shiur Overview
Summary of Hilchot Teshuva Chapter 3
—
Introduction to the Chapter
The third chapter of Hilchot Teshuva is different from the first two chapters which dealt with the foundations of teshuva – what is the mitzvah, the definition, the essence. Chapter 3 is harder to understand what it has to do with Hilchot Teshuva.
The approach of Chapter 3: The best answer is that the Rambam in Hilchot Teshuva is coming to address the question of tachlit ha’avodah, the perfection of a person. Chapter 3 is an introduction to this – it goes through all levels of people: from the complete tzaddik (the one who serves from love, Chapter 8) to the greatest resha’im who “have no portion in the World to Come.” The chapter is a sum total of every type of Jew, from the greatest tzaddik to the greatest rasha. It also speaks about reward and punishment, because this reveals the level of each person.
Innovation regarding two types of teshuva: Until now we learned about teshuva in a particular way – a person didn’t put on tefillin, tomorrow he puts on tefillin and says vidui. This is a “small teshuva” for a specific mitzvah. But from time to time a person must make a general cheshbon hanefesh – not on a specific mitzvah, but rather: “Where do I stand in the world? Am I a tzaddik, a beinoni, a rasha?” This is a much greater avodah of teshuva. Perhaps for this there are Aseret Yemei Teshuva – because the general cheshbon hanefesh cannot be done every day (that would be “overthinking”), but there are certain times that are especially good for this. The Rambam himself says there is a judgment every day, a judgment at the time of death, and a judgment during Aseret Yemei Teshuva. The general cheshbon hanefesh is also a matter of judgment – just as the Almighty makes a judgment and accounting on a person, a person must judge himself.
Parable: A person who works cannot focus the whole time “Is this the right job?” – he must do his work. But from time to time he must make a deeper accounting.
—
Halacha 1 – Tzaddik, Rasha, Beinoni
The Rambam’s words: “Each and every person has merits and sins. One whose merits exceed his sins – a tzaddik. One whose sins exceed his merits – a rasha. Half and half – a beinoni. And so too a city, if the merits of all its inhabitants exceed their sins – behold it is righteous. And if their sins are greater – behold it is wicked. And so too the entire world.”
Plain Meaning
Every person has merits and sins. Whoever has more merits is a tzaddik, more sins is a rasha, half-half is a beinoni. The same applies to a city and to the entire world.
Innovations and Explanations
1. “From among people” – not only Jews: The Rambam says “each and every person from among people” – not “from among Israel.” This shows that the law applies to all people, not only Jews. Proof: By Sodom the Almighty looked at a gentile city, and the argument with Avraham concerns gentiles.
2. “Merits and sins” – not “mitzvot and transgressions”: The Rambam uses the language “merits and sins” instead of “mitzvot and transgressions.” This is an innovation, because “merits” is more inclusive than “mitzvot” – it includes also good character traits, good beliefs, good deeds. “Mitzvot” literally means only what the Almighty commanded, but “merits” means all good things. The same with “sins” – it means more than just formal transgressions. The language “merits and sins” presents it as a calculation, a bank account – merit is a credit (plus), sin/debt is a deficit (minus). The language “his sins exceed his merits” is indeed the language of Chazal, but the Rambam’s formulation “each and every person has merits and sins” is perhaps his own innovation.
3. Three types of people – the innovation of beinoni: There exist three types of people, not just two. The beinoni is the hardest to understand – it’s almost impossible for someone to have exactly 50/50. Therefore one must understand that “beinoni” means a more general category – a “general beinoni,” not an exact beinoni. The normal order of the world is that people have both mitzvot and transgressions, and whoever has more mitzvot is already a tzaddik – which is actually a great thing.
4. The Rambam doesn’t say how to measure: He doesn’t say whether one counts by the number of transgressions, or perhaps one major transgression is worse than a bunch of minor ones. But he will touch on this later.
5. “And so too a city” – a city as an entity: The innovation is that a city is not just a bunch of individuals – there is a law of a city as “one entity,” a large person. A person is an “olam katan” (small world), and a city is also a person on a larger scale. One looks at whether the city as a whole is good or bad.
6. Why is “beinoni” missing by a city? The Rambam mentions by a city only righteous or wicked – no beinoni city is mentioned. Two answers:
– First answer: A person who is a beinoni must quickly push to one side (as it says “a person should see himself as if he is half and half”), but a city doesn’t have such a law.
– Second answer (novel): Practically a city cannot remain a beinoni. The Rambam already said earlier (Chapter 6 of Hilchot De’ot) that the custom of the city’s inhabitants draws people after it. If there are already fifty percent resha’im, people will be drawn after them, and it will quickly become ninety percent. The same if there is a majority of tzaddikim. A “balanced” city is almost impossible because the social pressure constantly pulls to one side.
7. Practical difference of the law of a city and world: A person doesn’t belong only to himself – he belongs to a city and to the entire world. If a city is mostly resha’im, it is uprooted like Sodom. If the world is mostly resha’im, it is destroyed like in the Flood.
8. Innovation regarding gentiles: We are accustomed to think that most gentiles are resha’im – but the Rambam’s approach shows this cannot be, because then the world would have long been destroyed. The fact that the world still exists is a sign that there is still a majority of good in the world.
[Digression: It is brought from Chovot HaLevavot that one should not indulge in pride which is worse than transgressions, and a teaching from a rabbi that we ask “erase our sins” because if we have no sins at all we will have pride.]
—
Halacha 1 (continued) – “He immediately dies in his wickedness”
The Rambam’s words: “And so too a person whose sins exceed his merits – he immediately dies in his wickedness, as it says ‘because of the abundance of your iniquity.’ And so too a city whose sins are greater – it is immediately destroyed, as it says ‘the outcry of Sodom and Gomorrah is indeed great.’ And so too the entire world – if their sins are greater, they are immediately destroyed, as it says ‘And God saw that the wickedness of man was great.'”
Plain Meaning
A person with a majority of sins dies immediately; a city is destroyed (like Sodom); the entire world is destroyed (like in the Flood).
Innovations and Explanations
1. The Rambam’s interpretation of “rov” (majority): In all three verses the Rambam interprets the word “rabah” (great) as “rov” (majority) – not just “a lot” but a majority. The simple meaning of “because of the abundance of your iniquity” is that he has many transgressions, but the Rambam learns that “rov” means literally a majority – more sins than merits. Support: What does “many transgressions” mean? Many is more than one needs to have – and that means more than a majority.
2. Sodom as proof – and a question from Avraham’s negotiation: The Rambam brings Sodom as an example of a city whose sins are greater. But Avraham Avinu had an argument with the Almighty about ten tzaddikim. Perhaps there is another calculation, or perhaps Avraham asked that at least the tzaddikim should be saved, or that the ten tzaddikim can tip the majority to their side.
3. Two interpretations of “he immediately dies in his wickedness”:
– Simple interpretation: He literally dies immediately as punishment.
– Alternative interpretation: “Dies in his wickedness” means he sinks into his wickedness – he loses his free choice. As the Rambam says in other places, that when a person does very many transgressions for a long time, his free choice is taken away. “Dies” means the soul is lost.
4. The Ra’avad’s question and answer: The Ra’avad asks: We don’t see that resha’im die immediately! (Just as Tosafot in Rosh Hashanah asks “but we see that resha’im don’t die”). The Ra’avad’s answer: “Sealed immediately” doesn’t mean he dies immediately, but that the judgment is decreed immediately – he will die, but it can still take time. [Note: Tosafot has a different answer – that “sealed immediately for death” speaks of the World to Come, not this world.]
5. How the Rambam understands “immediately” – law vs. reality: The Rambam means “immediately” literally – he dies immediately – but he speaks of the law, not the practical reality. The Rambam also lived in this world and knew that not every bad city is immediately destroyed. He rules on the law – what practically happens is a separate question.
6. Historical example – Nazi Germany: Bad societies eventually fall: Nazi Germany – naturally one looks at it as a war, but this is the way the Almighty made “they are immediately destroyed” – the rasha becomes more and more insane, his transgressions carry him until he starts with larger countries, until he is removed from the world. Bad societies are not “sustainable” – eventually they are uprooted.
7. The concept of “majority” is a sharp point: The Rambam’s “tzaddik” doesn’t mean someone who never does any transgression – it means someone whose majority of decisions are correct. So too a “tzaddik city” doesn’t mean it never does any wrong – it means that most of the time it makes correct decisions (laws, wars, public policy).
—
Halacha 1 (continued) – How merits are weighed against sins
The Rambam’s words: “And this weighing is not according to the number of merits and sins but according to their magnitude. There is a merit that is equivalent to many sins, as it says ‘because there was found in him something good.’ And there is a sin that is equivalent to many merits, as it says ‘and one sinner destroys much good.’ And they are only weighed by the knowledge of the God of knowledge, and He is the One who knows how to arrange the merits against the sins.”
Plain Meaning
The calculation of merits against sins doesn’t go by quantity but by magnitude (quality). One great mitzvah can outweigh many transgressions, and one serious transgression can outweigh many merits. Only the Almighty Himself can properly measure this.
Innovations and Explanations
1. The verse “because there was found in him something good”: The Rambam brings the verse about the son of Yerovam (I Kings 14). The prophet said that the child will die, but he himself will come to honorable burial – “because there was found in him something good to Hashem, God of Israel, in the house of Yerovam.” One “good thing” can outweigh many sins.
2. Practical difference for the law of a city: If one goes by magnitude and not by number, one great tzaddik in a city can tip the entire city – not just through numbers, but through the weight of his righteousness.
3. “And they are only weighed by the knowledge of the God of knowledge” – many criteria: It’s not just one measure (like the severity of the transgression). There’s also: how difficult it was for the person, how much suffering he had, how much self-overcoming, and many more factors – and only the Almighty Himself can measure all this. The Almighty is “examiner of hearts and minds” and knows what goes on inside the person, therefore one mitzvah that comes from a deep place with great self-overcoming can weigh more than one would think.
4. Distinction between categories of severity and the Almighty’s weighing: In an earlier chapter we learned which transgressions are minor and severe (karet, death penalties by court = severe). But here, when speaking of weighing against merits, we don’t necessarily mean the formal categories – there are other calculations that only the Almighty knows. The verse “God is a God of knowledge and by Him actions are weighed” means the Almighty understands people’s thoughts precisely.
[Digression: Story with R’ Itzikl of Pshevorssk about noodle kugel – R’ Itzikl used to say that noodle kugel (oneg Shabbat) is added to the mitzvot. When someone thought he could therefore do many transgressions, R’ Itzikl answered: “You don’t know how much missing my Mincha once weighs.” The point: one doesn’t know the true weight of mitzvot and transgressions – it’s “according to their magnitude” – and the person who thought physically (a crude kugel weighs more) didn’t understand that transgressions also have weight.]
—
Halacha 2 – Regrets the First Ones (regret over mitzvot)
The Rambam’s words: “Whoever regrets the mitzvot he did and wonders about the merits and says in his heart ‘what benefit did I have in doing them, if only I hadn’t done them’ – behold he has lost them all and no merit is mentioned for him in the world, as it says ‘and the righteousness of the righteous will not save him on the day of his transgression.'”
Plain Meaning
Whoever regrets his mitzvot and says “if only I hadn’t done it” – loses all merits, and no merit is mentioned for him. This is the opposite of what we learned at the beginning of the chapter – that even a complete rasha who sinned all his days, if he does teshuva, “no sin is mentioned for him.”
Innovations and Explanations
1. Interpretation of “wonders” – more than simple regret: The word “wonders” can mean he wonders, he has doubts, he knows it was actually a good thing but he’s not sure. But the Rambam makes clear that it means he no longer values his mitzvot – he concludes it wasn’t worthwhile.
2. Interpretation of “if only I hadn’t done them” – “if only” means “would that”: The word “if only” here doesn’t mean “if” but “would that” (= I wish), as in several places in Chazal (for example “if only they would dig in the way, it would be finished” = would that). This also defines what “regret” means in general – “would that I hadn’t done it.” This is relevant to the earlier discussion about regret over transgressions in teshuva.
3. Practical application – one must not denigrate earlier mitzvot: Even when a person grows in service of God and understands better how to do mitzvot, he must greatly value the mitzvot he once did – even if he did them with simplicity, or because his teacher told him, or not perfectly. When he thinks “it wasn’t worthwhile” he loses everything.
—
Halacha 3 – Weighing at the time of death, every year, and Rosh Hashanah
The Rambam’s words: “Just as a person’s sins and merits are weighed at the time of his death… and in each and every year the sins of each and every person who comes into the world are weighed with his merits on the festival of Rosh Hashanah. Whoever is found to be a tzaddik is sealed for life, and whoever is found to be a rasha is sealed for death, and the beinoni is suspended until Yom Kippur – if he did teshuva he is written for life, and if not he is written for death.”
Plain Meaning
Just as one weighs a person’s merits and sins at the time of death, so one weighs every person every year on Rosh Hashanah. A tzaddik is sealed for life, a rasha for death, and a beinoni is suspended until Yom Kippur.
Innovations and Explanations
1. Question: Where did we learn about “at the time of death”? Until now we spoke of weighing at all times – every minute, every day. Where does “at the time of his death” come in? “At the time of death” doesn’t necessarily mean when he dies (because before death it was already decided that he must die), but it means: every day he is assessed – if he dies, it was “at the time of death”; if not, it wasn’t at the time of death. (It’s also mentioned the idea that every night the soul ascends.)
2. The connection between constant weighing and special times: Just as with teshuva – one must always do teshuva, but there are special days – so too with weighing: it’s always, but Rosh Hashanah is a special “appearance for the matter” – it’s more real, it’s truly a judgment.
3. The Rambam’s language “sealed” on Rosh Hashanah: Usually we know that Rosh Hashanah is “writing” and Yom Kippur is “sealing” (we say “may you be written and sealed”). But the Rambam uses the language “sealed” already on Rosh Hashanah for tzaddikim and resha’im. This fits with the Baraita that only beinonim are suspended until Yom Kippur – tzaddikim and resha’im are already sealed on Rosh Hashanah. (We say “may you be written and sealed” on Rosh Hashanah night – on the assumption that you are a tzaddik.)
4. Question of Ra’avad/Tosafot: “But many resha’im live”: If a rasha is sealed for death, how do so many resha’im live? Several answers:
– The Zohar’s answer: “This is the secret of reincarnation” – when one brings in calculations of reincarnation, the question falls away.
– A new answer: Just as with the conquest of the Land – “and you shall drive them out little by little lest the wild beasts multiply against you” – the Almighty doesn’t want a large percentage to die out in every community, because it would be a destruction for the world.
– The simple answer: One doesn’t know who is a rasha – perhaps he has more mitzvot than what one knows.
5. A new question on beinoni: Until now we learned that a beinoni is just a beinoni – no punishment applies to him. Suddenly it turns out that if a beinoni doesn’t do teshuva by Yom Kippur, he is written for death – this means he must indeed do teshuva, which contradicts the earlier learning. (This is elaborated in Halacha 3 continued.)
6. “Each and every person who comes into the world” – every single one: The Rambam uses the language of the Mishnah “all who come into the world pass before Him like sheep” – but with the point that each is judged separately. Rosh Hashanah is also a judgment on countries (as in Zichronot: “on countries it is said which for the sword and which for famine”), though the Rambam doesn’t bring this explicitly. Perhaps “all who come into the world” also includes countries, because a country is made of people.
—
Halacha 3 (continued) – The law of beinoni in Aseret Yemei Teshuva
The Rambam’s words (in brief): A beinoni who doesn’t do teshuva in Aseret Yemei Teshuva – is sealed for death.
Plain Meaning
The beinoni, who is fifty-fifty, is sealed for death if he doesn’t do teshuva in Aseret Yemei Teshuva.
Innovations and Explanations
1. Question: Why does a beinoni die without teshuva? Until now we learned that a beinoni – nothing happens to him, he’s in the middle. Suddenly comes Aseret Yemei Teshuva and he must die?
Answer A: Not doing teshuva in Aseret Yemei Teshuva is itself a new transgression. The beinoni is fifty-fifty, and when he goes through Aseret Yemei Teshuva without any thought of teshuva, this makes him a rasha – because he now has a new transgression that tips the balance.
Answer B (higher explanation): Perhaps the whole point of Aseret Yemei Teshuva is especially for the beinoni. A rasha also needs teshuva, but he’s already a rasha – it’s not expected of him. The beinoni is the main addressee of Aseret Yemei Teshuva.
—
Halacha 4 – Shofar blowing as a hint to teshuva
The Rambam’s words: “Even though the blowing of the shofar on Rosh Hashanah is a decree of Scripture, there is a hint in it, as if to say: Awake, awake you sleepers from your sleep, and you slumberers arise from your slumber, and examine your deeds and return in teshuva and remember your Creator. Those who forget the truth in the vanities of time and err all their years in vanity and emptiness which will not benefit or save, improve your ways and your deeds, and let each of you abandon his evil way and his thought which is not good.”
Plain Meaning
Shofar blowing is a decree of Scripture, but there is a hint – the shofar awakens people to do teshuva.
Innovations and Explanations
1. “Decree of Scripture” – source and meaning: The Rambam bases himself on the Gemara (Rosh Hashanah) “Why do we blow? The Merciful One said blow!” – it’s a decree of Scripture. The Rambam means by this: the mitzvah of shofar is not primarily made as a message for the little person. It’s the Almighty’s command. But “there is a hint in it” – for the person there is a hint. Perhaps “decree of Scripture” means it’s not for the person, but for the Almighty or for the Torah – and “there is a hint in it” is the addition for the person.
2. Shofar as the source for Aseret Yemei Teshuva: What is the source of Aseret Yemei Teshuva? Yom Kippur has a verse – “for on this day He will atone for you.” But Aseret Yemei Teshuva? It only says “a day of blowing” – not the law of teshuva. The answer: the shofar itself is the hint to teshuva, and from this stems the entire matter of Aseret Yemei Teshuva.
3. The Rambam’s “sermon” – connection to Hilchot Teshuva: The Rambam connects the shofar to the earlier foundation of beinoni. The beinoni must awaken – and shofar blowing is the mechanism that awakens him.
4. Analysis of the Rambam’s language – gradual teshuva:
– “Awake sleepers… arise slumberers” – a shofar sound awakens a person, like a loud sound.
– “And examine your deeds” – make your own judgment and accounting (not just the Almighty in heaven, but you yourself).
– “Return in teshuva” – this is abandoning the sin.
– “And remember your Creator” – this is acceptance for the future. As the Rambam said in Chapter 2 that “and remember your Creator in the days of your youth” means teshuva when one is still young – we see that the essence of teshuva is remembering the Creator, not forgetting the Almighty.
5. The beinoni sleeps – not the rasha: The rasha is not one who sleeps – he wants to be a rasha, he’s engaged. But the beinoni – he knows there is a Creator, he does mitzvot, but he sleeps a lot. He forgets. Therefore the Rambam speaks to him: “Those who forget the truth in the vanities of time” – these are the beinonim who know about truth, but forget it because they become distracted with temporary foolishness.
6. “Vanities of time” – temporary things: “Time” means temporary things – all things of this world, here today, gone tomorrow. “Truth” means eternal things – the Almighty.
7. “Err all their years”: “Err” is the language the Rambam uses at the end of Hilchot Teshuva – he knows what he did, but he’s constantly distracted. “Their years” can mean sleep (sheinah) or year (shanah) – both fit: he sleeps away his years.
8. “Will not benefit or save” – connection to Hilchot Avodah Zarah: The language recalls Hilchot Avodah Zarah, but here we see it’s deeper – not just idolatry, but all matters of vanity and emptiness are “will not benefit or save.”
9. “Your deeds” – rectification of the soul: “Your deeds” perhaps means plans (alilah). The Rambam means: look at your soul, understand what a person’s perfection is – not vanity and emptiness, but mitzvot and good deeds.
10. “And let him abandon… his evil way and his thought which is not good” – exactly the language of the definition of teshuva: This is exactly what the Rambam said earlier (Chapters 1-2) about “what is teshuva” – “that the sinner abandon his sin and remove it from his thought.” One clearly sees that the Rambam imagines he’s giving the sermon – he writes “each of you” as if speaking to the congregation.
—
Halacha 4 (continued) – “Therefore every person must see himself…”
The Rambam’s words: “Therefore every person must see himself the entire year as if he is half meritorious and half guilty, and so too the entire world as half meritorious and half guilty. If he sinned one sin – behold he has tipped himself and the entire world to the side of guilt and caused destruction. If he did one mitzvah – behold he has tipped himself and the entire world to the side of merit and caused salvation and deliverance, as it says ‘and a tzaddik is the foundation of the world’ – this one who made himself righteous tipped the entire world to merit and saved it.”
Plain Meaning
A person should constantly view himself as being in the middle – half meritorious and half guilty – and so too the entire world. One mitzvah or transgression can tip everything.
Innovations and Explanations
1. “Therefore” – practical difference: This is the practical outcome of the entire theory of tzaddikim/beinonim/resha’im. Until now it was theoretical – now comes the practical difference: every person, an entire year (not just Rosh Hashanah), should view himself as a beinoni.
2. Not just Rosh Hashanah – the entire year: Though Rosh Hashanah is when one awakens, the Rambam says the approach applies the entire year. When a person has a good moment and he thinks – he should think half meritorious half guilty.
3. Encouragement, not just rebuke: A great innovation: this is not just a frightening rebuke-sermon, but a great encouragement-sermon. Usually a person thinks the world is already mostly guilty, long destroyed – “what will I do with one mitzvah?” The Rambam says: No! The world is not destroyed at all. It stands on a point – one more person with one transgression can destroy it, and one more person with one mitzvah can save it. This gives tremendous power – your actions have real significance. This is against the feeling of despair – “the world is so corrupt, what will I do?” No – your one mitzvah, your Passover flour, can be the straw that broke the camel’s back in the good direction.
4. “Destruction” – flood: “And caused destruction” means like “all flesh corrupted its way” – a flood, a destruction of the world.
5. “And a tzaddik is the foundation of the world” – tzaddik as active: The Rambam interprets the verse: “tzaddik” doesn’t mean someone who is already a tzaddik (then we wouldn’t be speaking of a beinoni). “Tzaddik” means someone who made himself righteous – he pushed himself from beinoni to tzaddik. He is “foundation of the world” – he established a foundation (set up) the world so it should stand stable. “Tzaddik” here is active, not a noun (static).
—
Halacha 4 (continued) – All the house of Israel are accustomed to increase in charity and good deeds
The Rambam’s words: “All the house of Israel are accustomed to increase in charity and good deeds and to engage in mitzvot from Rosh Hashanah until Yom Kippur more than all the days of the year.”
Plain Meaning
In Aseret Yemei Teshuva one conducts oneself to increase in charity, good deeds, and mitzvot more than the entire year.
Innovations and Explanations
1. The Rambam’s structure: In general there is weighing of merits and debts the entire year, especially Aseret Yemei Teshuva. In general a person must always see himself as half meritorious half guilty, and do more mitzvot. Especially in Aseret Yemei Teshuva.
2. Three categories: The Rambam divides: (1) Charity – giving to the poor; (2) Good deeds – good character traits, good deeds; (3) Engaging in mitzvot – God’s commandments. He doesn’t include specific laws (like pat Yisrael), but a general thing. Charity is emphasized because it’s one of the very great mitzvot, and it’s also part of teshuva (as earlier in the Rambam).
—
Halacha 4 (continued) – All are accustomed to stand at night in Aseret Yemei Teshuva
The Rambam’s words: “And all are accustomed to stand at night in Aseret Yemei Teshuva to pray in synagogues with words of supplication and words of submission until the day dawns.”
Plain Meaning
The custom is to wake up at night (earlier than usual) and say selichot – supplications and submissions – until it becomes light.
Innovations and Explanations
1. “All” – obligation for every Jew: The Rambam says “all” – this means it’s a custom of all Israel.
2. Words of supplication vs. words of submission: Words of supplication – one asks the Almighty. Words of submission – rebuke words that speak to the person (for example: you will die, your soul pleads). Many selichot are beautiful rebuke sermons, and many are supplications.
3. Question: Why didn’t the Rambam list prayer in the list of charity, good deeds, mitzvot? He brings supplications/submissions separately first.
– Answer 1: Words of submission is not prayer – it’s awakening that leads to charity and good deeds. It’s a continuation of shofar – it reminds the person.
– Answer 2 (perhaps): Words of supplication can be part of kindness with people – one prays for other people who are in trouble.
4. The reason for selichot: The beinoni needs one more mitzvah. An entire year he also needs, but especially in Aseret Yemei Teshuva.
—
Halacha 5 – Removes first first
The Rambam’s words: **”The first and second sins he sinned are not counted against him, but from the third onward. If his sins from the third onward are found to exceed
Summary of Hilchot Teshuva Chapter 3 (Continued)
—
Halacha 5 – Removes first first (continued)
The Rambam’s words: “The first and second sins he sinned are not counted against him, but from the third onward. If his sins from the third onward are found to exceed his merits – those transgressions are added up and he is judged for all. And if his merits are found to be against his sins from the third onward – they remove his sins first first, because the third is considered the first since the first two have already been forgiven. As it says ‘Behold, God does all these things twice, three times with a man.'”
Plain Meaning
When calculating a person’s transgressions, the first two are not counted. One begins from the third. If from the third onward transgressions exceed merits – the first two are also brought back and he is judged for everything. If merits exceed – each transgression is forgiven “first first.”
Innovations and Explanations
1. The mechanism of “removes first first”: This is an interesting “trick” of how one justifies a person with a majority of merits. The first two transgressions have already been forgiven. The third now becomes “the first” – and the first is not counted. Then the fourth becomes “the first” – and so on. Each transgression is treated as “only the first” because the previous one has already been forgiven. Thus all transgressions are forgiven, one after another.
2. Fundamental question: From where does the Rambam have that a majority of merits means the transgressions are completely nullified? With a regular majority one follows the majority, but this doesn’t mean the minority is nullified! But the Rambam says: “All those sins are forgiven him and no sin remains for him at all.” The source is the verse “his merits are drawn over his sins and he is righteous” – and the mechanism is “removes first first.”
3. Practical difference when mostly guilty: When from the third onward he is mostly guilty, it’s not such a big practical difference that the first two are brought back (he’s simply a majority of transgressions anyway), but one can also go down from them – he receives punishment also for them.
4. When does the calculation begin? It’s not clear when the calculation begins. One approach: after Yom Kippur, after marriage, after every moment when one begins a new calculation – the first two transgressions don’t count. If a person has only two transgressions and one mitzvah – he’s a tzaddik, because the first two aren’t counted.
5. Is this reversible? The Rambam does not say that after being forgiven, if he begins to sin again, one should return to the old transgressions. If he still lives and he begins again, a new calculation begins with a majority of merits. There are commentators who say this speaks at the time of death, but the Rambam doesn’t make this distinction.
6. Individual vs. community: For an individual the first two times are forgiven, and from the third time onward the calculation begins – according to the verse “Behold, God does all these things twice, three times with a man.” For a community the first three times are forgiven, and from the fourth time onward the calculation begins – according to the verse “For three transgressions of Israel and for four I will not reverse it.”
7. Practical question – when does the calculation begin? Practically everyone is already deep in life, and even a day after Yom Kippur one has probably already sinned three times. A possible answer: perhaps one counts from Yom Kippur’s forgiveness anew.
8. Perhaps each type of transgression is counted separately: A leniency – one doesn’t count all transgressions together, but each type of transgression separately. That is, when speaking of lashon hara, the first two times of lashon hara aren’t counted; when speaking of Shabbat desecration, it’s counted separately. The Rambam doesn’t say this clearly.
9. Plain meaning in the way of rectification of the soul: “Your way has become abundant” means he has become that type of person. Two times is still an incident, three times is already a habit – a chazakah (as Tosafot’s principle). For a community it’s harder to make a chazakah, therefore four times are needed.
—
Halacha regarding beinoni with half sins (including tefillin)
The Rambam’s words: “If among his half sins was that he never put on tefillin… he is judged according to his sins and he has a portion in the World to Come.”
Plain Meaning
A beinoni – half and half merits and sins – even if among his sins is that he never put on tefillin, he receives judgment according to his sins, but he has a portion in the World to Come.
Innovations and Explanations
1. Why does the Rambam specifically bring tefillin? He brings tefillin because it says in the Gemara (a skull that didn’t put on tefillin), but as the Rambam brings it, it turns out that tefillin is not more severe than any other mitzvah – it’s just a detail.
2. What does “beinoni” mean here? Beinoni means here exactly half and half. If he has a majority of merits, he’s a complete tzaddik and receives no punishment at all. The innovation is that even with half and half, when among his sins is such a severe thing as never putting on tefillin, he still has a portion in the World to Come.
3. The Almighty has mercy on beinonim: In the Gemara it says that with half and half the Almighty “leans toward kindness.” Rabban Shimon ben Gamliel says this means a beinoni. The Rambam doesn’t bring this matter so clearly.
—
Halacha regarding resha’im whose sins are greater – portion in the World to Come
The Rambam’s words: “And so too all resha’im whose sins are greater, they are judged according to their sins, and they have a portion in the World to Come. For all Israel have a portion in the World to Come even though they sinned, as it says ‘and your people are all righteous, they shall inherit the land forever.'”
Plain Meaning
Even resha’im with a multitude of transgressions receive punishment according to their sins, but they have a portion in the World to Come. “Land” is a parable – the land of the living, the world of souls.
Innovations and Explanations
1. “Land” as a parable: The Rambam interprets that “they shall inherit the land forever” doesn’t mean the Land of Israel, but the land of the living – the world of souls where the soul lives forever, and this is the World to Come.
2. Pious ones of the nations of the world: The Rambam brings the innovation (from Gemara Chelek) that also pious ones of the nations of the world have a portion in the World to Come. If they were complete tzaddikim they couldn’t be pious ones of the nations of the world – they lack something (only seven Noahide commandments), but they have a portion in the World to Come.
3. The Rambam’s main intention: He wants to arrive at the point that both beinonim and resha’im have a portion in the World to Come (only the rasha’s portion is much smaller), in order to introduce the matter of “and these have no portion in the World to Come” – those who lose it entirely.
—
Halacha regarding transgressions that are “deal-breakers”
Plain Meaning
There are certain transgressions that even when one has a majority of mitzvot against them, he loses his portion in the World to Come – “deal-breakers” that destroy the entire calculation.
Innovations and Explanations
1. Asymmetry between merits vs. transgressions: Regarding abundant good deeds the Rambam doesn’t say there is one mitzvah that can outweigh all transgressions in the Torah. But regarding transgressions he does say that certain sins destroy everything.
—
“And these have no portion in the World to Come”
The Rambam’s words: “And these have no portion in the World to Come, but are cut off and destroyed and judged for the magnitude of their wickedness and sin forever and ever.”
Plain Meaning
Those who have no portion in the World to Come are cut off, lost, and punished forever.
Innovations and Explanations
1. Contradiction: cut off but judged? The Ramban already asks in his letter a contradiction: if karet means (according to the Rambam in Chapter 8 Halacha 5) that one is completely destroyed – the soul no longer exists – how can one be “judged forever and ever”?
2. A possible answer according to the Rambam’s approach: “Judged forever and ever” means that the judgment of being cut off and destroyed itself goes on forever – that is, forever when his soul doesn’t receive access to the World to Come, this itself is the punishment. It’s not that he suffers actively, but the fact that he doesn’t hear the Almighty’s voice, doesn’t feel Him – this is the eternal judgment.
3. Problem with this answer: The language of the Gemara says “they descend to Gehinnom and are judged there for twelve months” – it sounds like an active punishment in Gehinnom, not merely absence from the World to Come. The Rambam learned the Gemara differently.
—
Five types of heretics
The Rambam’s words: “Five are called heretics”
Plain Meaning
The Rambam defines “heretic” as one who denies the Almighty – he doesn’t believe in the Almighty as one must believe. All five are variations of denial of the correct faith regarding the Holy One, Blessed be He.
Innovations and Explanations
1. The word “heretic” in the Rambam vs. in the Gemara: In the Gemara “heretics” can mean different things, but the Rambam has a specific definition – one who has a denial of the Almighty’s existence/essence.
2. The five heretics correspond to Hilchot Yesodei HaTorah Chapter 1 – they are the opposite of the four foundations regarding the Almighty: (a) that He exists; (b) that He is one; (c) that He is not a body; (d) that He is first/source of all. The fifth (worshiper of stars and constellations) is in the category of worshiper, not in the category of one who says.
The five heretics in detail:
(1) “One who says there is no God and the world has no ruler”:
Innovation: “Ruler” doesn’t mean the same as “supervisor.” Ruler means without Him there would be nothing – as the Rambam says in Yesodei HaTorah “ruler of the sphere.” He leads in a general way, not necessarily in a particular way. One who says there is a God but He doesn’t supervise – this doesn’t appear here as a heretic.
(2) “And one who says there is a ruler but they are two or more” – there is indeed a ruler, but more than one.
(3) “And one who says there is one Master but He is a body and has form” – there is one God, but He is a body.
[Digression: The Ra’avad and the dispute about a body – the famous Ra’avad writes that “great and good ones” erred in this. The Ba’al HaTanya brings this Ra’avad. R’ Shlomo Fisher said it’s clear that the halacha is like the Ra’avad (that such a person is not called a heretic). R’ Chaim explained the Rambam with a beautiful interpretation, but also ruled like the Ra’avad. The Rebbe also rules like the Ra’avad. The Ra’avad agrees that the truth is like the Rambam (that the Almighty is not a body), but his dispute is on the halacha – that such a person is not called a “heretic.”]
(4) “And so one who says He is not alone the first and source of all” – the Almighty is not alone the first and the source of everything.
Innovation – what is the distinction between #2 and #4? #4 doesn’t speak of there being two gods in the world, but that the Almighty is not the “first” – He is not the source of everything. For example, that the Almighty created the world from material that already existed (eternity of the world/eternity of matter). The Ra’avad brings the midrash/Gemara of the heretic who said the Almighty is a “great artist” who found good “paints” – meaning there is material separate from the Almighty. One commentator says #4 means eternity of the world, but the Rambam did not say this explicitly – he deliberately didn’t say it. The innovation of creation of the world also doesn’t appear explicitly in the list of heresies.
(5) “And so one who worships a star or constellation in order to be an intermediary between him and the Master of the world” – one who serves a star/constellation as an intermediary between him and the Almighty.
Innovations:
– This is different from the first four – here the problem is not “one who says” (what he says/believes) but “one who worships” (what he does). He knows there is only one Master of the world, but he serves a pseudo-divine power as an intermediary.
– The Rambam doesn’t say “one who says there are intermediaries” – it may be there are intermediaries, the main problem is “one who worships the intermediary.”
– It’s very interesting that a worshiper of idolatry is called a “heretic” – one doesn’t find anywhere else that a worshiper of idolatry is called a heretic. Perhaps the Rambam means that even if he only has an error “for the sake of heaven” (he intends to serve the Almighty through an intermediary), he’s called a heretic – similar to the first one who made the error of idolatry (Enosh).
Question: Is “they have no portion in the World to Come” a punishment, or is it simply that his soul doesn’t grasp the truth? The Rambam doesn’t explain here, but here it implies it’s a punishment.
—
Three heretics (apikorsim)
The Rambam’s words: “Three are called apikorsim: (1) One who says there is no prophecy at all and there is no knowledge that reaches from the Creator to the hearts of people; (2) and one who denies the prophecy of Moses our teacher; (3) one who says the Creator doesn’t know the deeds of people.”
Plain Meaning
Three types of apikorsim – (1) denies prophecy in general, (2) denies Moses’s prophecy, (3) says the Creator doesn’t know what people do.
Innovations and Explanations
1. Apikoros vs. heretic – the fundamental distinction: A heretic denies the Almighty’s essence/existence. An apikoros doesn’t deny the Almighty’s essence – his error is in the Almighty’s actions, specifically in “the arrival of knowledge” – that the Almighty sends wisdom/knowledge to people. He disputes something in the Almighty’s actions, not in His existence.
2. “Denies the prophecy of Moses” – what does this mean? The Rambam in Yesodei HaTorah says that a prophet who says Moses was not greater than an ordinary prophet denies the prophecy of Moses. This means: “denies the prophecy of Moses” means denying the type of prophecy that Moses had – a better, unique type of “measure that reaches from the Creator to people.” But the Rambam doesn’t say it clearly – he should have said “one who says Moses was a prophet but not in the category of Moses’s prophecy.”
3. “That the Creator doesn’t know the deeds of people” – why does he use the word “Creator” here? Until now he said “Master” or “God,” and here he says “Creator.” The answer: this is connected with creation – He created them but doesn’t know what they do afterward. This is connected with apikorsut because it negates the connection of knowledge between the Almighty and people. The distinction: there can be a relationship of creation or providence, but that it’s with knowledge, with order, with understanding – this is what he denies.
4. Source for the Rambam’s definition of apikoros: The Rambam’s definition doesn’t match the Gemara’s plain meaning. The Gemara in Sanhedrin says “apikoros” means one who says “what benefit have the rabbis given us” (lawlessness/chutzpah against the sages), which is indeed great chutzpah but not the same severity as the Rambam’s apikoros. It’s not clear from where the Rambam has his source for this specific content of apikorsut. Perhaps the Rambam took all things he held that a Jew must believe, and put them into these categories.
—
Three who deny the Torah
The Rambam’s words: “Three deny the Torah: (1) One who says the Torah is not from God, even one verse, even one word, if he said Moses said it of his own accord, behold he denies the Torah; (2) one who denies its interpretation which is the Oral Torah, and denies its transmitters like Tzadok and Baitus; (3) one who says the Creator exchanged this commandment for another and this Torah has already been nullified even though he believes it was all from God, like the Christians and the Ishmaelites.”
Plain Meaning
Three types of deniers of Torah – denies that Torah is from God, denies the Oral Torah, or says God exchanged/nullified commandments.
Innovations and Explanations
1. “Even one verse even one word” – how can this be denying the Torah? “Denying the Torah” sounds like denying the entire Torah, but here we speak of even one word! The answer: because if one says this verse yes and this verse no, he has no way to distinguish which verse yes and which no – there’s no distinction between a detail and the whole. Therefore even denial of one word is already denial of the entire Torah.
2. “From God” – not “from God’s mouth”: The Rambam uses the language “from God” (from with God), not “from God’s mouth.” This means one is not obligated to believe that the Almighty “speaks” or “writes” in a simple sense. The Rambam in Perush HaMishnayot in Sanhedrin says “that it reached him in a way we don’t know” – we don’t need to know how it worked, just believe in it.
3. Denies its interpretation – Oral Torah: “Denies its transmitters” means he denies the transmitters of the Oral Torah – all the sages and prophets who transmitted the interpretation from Moses generation to generation. The Rambam brings an example: Tzadok and Baitus. This is the first time the Rambam brings a concrete example of a person/group – because one must know such groups exist.
4. “Exchanged this commandment for another” – the third type: The person believes there was a Torah from God, but the Almighty later exchanged commandments. Innovation: The Rambam says specifically “exchanged,” not just removed. If one just removes a commandment, he’s like the first type – who says one word is not from God. The innovation of the third type is that he believes “it was all from God” – he believes in the entire Torah, but he says later the Almighty reconsidered and exchanged.
5. “Like the Christians and the Ishmaelites”: “Ishmaelites” means Muslims – because they are descendants of Hagar (mother of Ishmael). It’s discussed whether the Rambam was afraid to write “Ishmaelites” explicitly, or whether “Hagerim” is Mishnaic language for the Ishmaelite religion. In Hilchot Melachim he does write explicitly.
6. What’s missing: one who says Jews distorted the Torah: The Muslims have two approaches – (a) the Almighty gave a new Torah (this the Rambam brings), (b) the Jews distorted/falsified the original Torah (this the Rambam does not bring here). In the Thirteen Principles there is a principle that the Torah we have today is the same Torah – which is against that second approach. But in Hilchot Teshuva that type of denial doesn’t appear.
—
Denies resurrection of the dead / coming of the redeemer
The Rambam’s words: “Denies resurrection of the dead, denies the coming of the redeemer.”
Plain Meaning
One who denies resurrection of the dead or the coming of the redeemer.
Innovations
The Rambam doesn’t explain anything about this – it’s simple: one says there won’t be resurrection of the dead or coming of the redeemer, nothing needs to be added.
—
Two types of apostates
Apostate for one transgression
The Rambam’s words: “This one who has made it his practice to transgress it constantly… and has become known for it and accustomed… even if it was one of the minor ones, like one who constantly made it his practice to wear sha’atnez or to round the corners of his head, and it turns out as if this commandment has been nullified from the world for him – behold he is an apostate for that matter.”
Plain Meaning
An apostate for one transgression is one who has made it his practice to do a certain transgression deliberately, constantly, he is known and accustomed to it, until the commandment doesn’t exist for him. Even if it’s a minor transgression.
Innovations and Explanations
1. Only prohibitions, not positive commandments: Both examples the Rambam brings – sha’atnez and rounding the corners of the head – are prohibitions, not positive commandments. It appears the Rambam doesn’t speak of an apostate for positive commandments.
2. The meaning of “apostate”: The word “shemad” originally means destruction – “to destroy, kill and annihilate.” The sages applied this to spiritual destruction.
3. To spite vs. for appetite: To receive the status of apostate it must be to spite – he is actively against the commandment, not just that he has no strength. “To spite” doesn’t mean just to anger the Almighty, but that he is really against the commandment – he opposes it.
4. Comparison with denier of one commandment: A strong similarity between apostate for one transgression and the earlier law of one who doesn’t believe in one verse of Torah. With a denier – he doesn’t believe in the commandment but doesn’t do any transgression; with an apostate – he perhaps believes, but he acts out the transgression in practice so that “this commandment has been nullified from the world for him.” Both lead to the same result – the commandment doesn’t exist for him.
—
Apostate for the entire Torah
The Rambam’s words: “Like one who turns to the religion of the gentiles at a time when they decree forced conversion, and says what benefit do I have to cling to Israel who are lowly and persecuted, it’s better for me to cling to these who are whole and strong – behold this is an apostate for the entire Torah.”
Plain Meaning
An apostate for the entire Torah is one who in a time of forced conversion goes to the gentiles’ religion, because he sees the Jews are weak and he wants to be with the strong.
Innovations and Explanations
1. The language “turns”: “Turns to the religion of the gentiles” means he follows the opinion of the gentiles – he is frightened by forced conversion and abandons sanctification of God’s name. In a time of forced conversion one must sacrifice oneself, and he doesn’t do it.
2. Opposite of a righteous convert: The apostate for the entire Torah is the exact opposite of a righteous convert. A convert says: “I want to be with the Jews who are lowly and rejected.” An apostate says: “Let’s go with the winners.” The Rambam’s language is very similar to what is said to a convert at conversion, but in the opposite direction.
3. Not necessarily transgressions – but the statement: The essence is not that he does all the transgressions in the Torah. The essence is the statement – “and says” – he says he is with the ways of the gentiles. “Turns to the religion of the gentiles” means he does their customs, he places himself on their side. This is a statement, not just actions.
4. Distinction between one who stumbles in a time of forced conversion and an apostate: If one simply stumbles in a transgression in a time of forced conversion with a broken heart, he only transgresses that transgression and nullifies the commandment of sanctification of God’s name. But here we speak when he is converted – he places himself on the gentiles’ side.
5. Question of the Ra’avad: The Ra’avad asks: if he turns to the religion of the gentiles, he is severe – he acknowledges idolatry, and he should be a heretic! The answer: “turning of religion” doesn’t necessarily mean he believes in idolatry. He’s a practical person – he asks “where lies the power?” not that he engages in faith. But the Ra’avad is right that if he truly turns to the religion of the gentiles, he’s a heretic – so “turning of religion” must mean a practical identification with the gentiles, not faith in their religion.
—
One who causes the many to sin
The Rambam’s words: “One who caused sin in a great matter like Yerovam… and one who caused sin in a small matter even to nullify a positive commandment. And one who forces his fellow until he sins… like Menashe who would kill Israelites until they worshiped idolatry… and one who led his fellow astray like Yeshu who was a misleader.”
Plain Meaning
One who causes the many to sin includes both one who forces people to sin (like Menashe) and one who talks them into it (like Yeshu the Christian). Either a major transgression or a minor one, even nullification of a positive commandment.
Innovations and Explanations
1. First time positive commandments: This is the first place in the list where positive commandments can put a person in this category – through causing the many to sin. With apostate for one transgression the Rambam only mentioned prohibitions, but with one who causes sin it says “even to nullify a positive commandment.”
2. Tzadoki and Baitusi as those who cause sin: The Rambam brings Tzadoki and Baitusi as an example of one who causes the many to sin with denial of a principle. The Rambam in another place says their courts accepted bribes, and their denial came from bias – they became deniers because the rabbis stood in their way.
3. Menashe’s murders: The Rambam says Menashe “would kill Israelites until they worshiped idolatry.” It says “and innocent blood Menashe shed very much” – but this speaks of murders in general. The Rambam grasps it from the juxtaposition.
4. Yeshu the Christian as a misleader: The Rambam brings Yeshu the Christian as an example of one who causes sin through leading astray (persuasion), not through force. The Rambam uses the language “misleader” – which connects with inciter and misleader from Hilchot Avodah Zarah. But “led astray” can mean broader – he led astray against the Oral Torah or other matters, not just idolatry.
5. One who causes sin as a “campaign”: One who causes the many to sin means a systematic action to bring others to sin.
6. One can be in more than one category: A person can be both a heretic and one who causes the many to sin.
—
One who separates from the ways of the community
The Rambam’s words: “Even if he didn’t transgress, but separated from the congregation of Israel, and doesn’t do commandments with them, and doesn’t enter into their troubles, and doesn’t fast on their fasts, but goes in his way like one of the gentiles of the land, and as if he is not from them.”
Plain Meaning
One who separates from the ways of the community is one who separates himself from the community of Israel – even if he doesn’t do any transgressions, but he does commandments alone, he’s not part of their troubles, he doesn’t fast when they fast, he goes his own way like a gentile.
Innovations and Explanations
1. Distinction from apostate for the entire Torah: The apostate for the entire Torah says “I’m becoming a gentile.” One who separates from the ways of the community says “I’m not becoming a gentile – I’ll sit at home, put on tefillin, keep Shabbat. But the rabbis decree a fast? What do I need that for?” He does commandments, but not with them. He doesn’t go to synagogue, he has a study hall separated from the community.
2. How does one arrive at this? The right way to arrive at this is when one says “everyone is wicked” – and therefore he doesn’t go together with the community. A division is a concern of separating from the ways of the community, and one must be careful. And if you yourself are a “community” – you can’t make your way the community.
3. Concealment of face: “One who is not in the concealment of face is not from them” – one who is not part of the concealment of face of the community of Israel, he is not from them.
4. Practical difference – the Holocaust: People who say “if there will be God forbid a Holocaust, I’ll save myself” – one must know that if there is a decree on the community of Israel, you are also part of it.
5. Proof from Mordechai to Esther (Megillat Esther 4:14): “For if you remain silent at this time, relief and deliverance will arise for the Jews from another place, but you and your father’s house will perish” – this is a model example of the matter that one cannot separate oneself from the troubles of the community of Israel.
6. “Eat and drink for tomorrow we die” (Isaiah 22:13): The Gemara says the verse refers to one who separates from the ways of the community – people in Isaiah’s time, when a destruction was coming, said “eat, drink, if we die we’ll die.”
—
One who does transgressions with a high hand
The Rambam’s words: “One who does transgressions with a high hand like Yerovam, whether he did minor ones or severe ones – he has no portion in the World to Come. And this is called one who reveals his face against the Torah, and was not ashamed of the words of Torah.”
Plain Meaning
One who does transgressions with chutzpah and brazenness, publicly, without any shame – there’s no distinction whether he does minor or severe ones. The essence is the attitude, the high hand, the chutzpah against Torah. He is called “one who reveals his face against the Torah.”
Innovations and Explanations
1. Distinction between “reveals his face” and “shame of face”: Shame of face is a matter of refinement and respect for Torah. “Reveals his face” is the opposite – language of “he hardened his forehead” – he displays his face with brazenness, instead of being ashamed.
2. Connection to “whoever transgresses and is ashamed of it, all his sins are forgiven”: This goes in both directions – just as “and was not ashamed of the words of Torah” makes “he has no portion in the World to Come,” so too the opposite: even one who does many transgressions, but he is indeed ashamed of the words of Torah, receives a portion in the World to Come. Shame is a basic thing – if a person takes it seriously, he at least has shame, he’s still connected.
3. The entire chapter is encouragement: The entire chapter’s message is: as long as you don’t officially present yourself – “I’m an outsider, I don’t believe in the Almighty, I don’t believe in Torah” – you’re still part of Jewishness, even as a transgressor, you have teshuva and a portion in the World to Come. Only when one becomes one of the 24 categories, does one become lost.
4. A pretty large percentage of the 24 has to do with chutzpah: This separation from Jews, the chutzpah against the sages – this is a recurring theme.
5. Pride as the root of apikorsut: An important psychological analysis – many people become apikorsim not because they have true doubts, but because they don’t want to be a “transgressor.” He stumbled with a transgression, and instead of having shame and acknowledging he has a deficiency, he has pride – he becomes an apikoros so as not to have to be ashamed. “I don’t want to
Summary of Hilchot Teshuva Chapter 3 (Continued)
—
One who does transgressions with a high hand (continued)
5. Pride as the root of apikorsut (continued): An important psychological analysis – many people become apikorsim not because they have true doubts, but because they don’t want to be a “transgressor.” He stumbled with a transgression, and instead of having shame and acknowledging he has a deficiency, he has pride – he becomes an apikoros so as not to have to be ashamed. “I don’t want to be a transgressor – I’m an apikoros.”
—
Informers (Mosirim)
The Rambam’s words: “Two are the informers – one who informs on his fellow into the hands of gentiles to kill him or to beat him, and one who informs on his fellow’s money into the hands of gentiles or into the hands of a violent person who is not a gentile.”
Plain Meaning
Two types of informers: (1) handing over a Jew’s body to gentiles – to kill or beat; (2) handing over a Jew’s money – either to gentiles, or to a violent person who is not a gentile (a Jewish violent person).
Innovations and Explanations
1. The Rambam says “his fellow” not “Israel”: But he means an honest Jew.
2. Informer as a type of one who separates from the ways of the community: The Jewish violent person himself is a lustful person who cannot restrain himself, but the informer actively goes against the community. It’s a type of chutzpah of going against the ways of the community.
3. Question on “into the hands of a violent person who is not a gentile”: With gentiles one understands why it’s terrible, but what is the innovation with a Jewish violent person? The explanation: we speak of one whom the court cannot reach – he is too strong – and the informer instigates him.
—
One who casts fear upon the community not for the sake of Heaven
The Rambam’s words: “This one who rules the community with force, and they are afraid and terrified of him, and his intention is for his own honor and for all his desires, not for the honor of Heaven, like the kings of the nations.”
Plain Meaning
One who forces the community with strength, everyone is afraid of him, but he intends his own honor, money, or power – not for the honor of Heaven. He conducts himself like the kings of the nations.
Innovations and Explanations
1. Distinction between a king of Israel and kings of the nations: A king of Israel is “the heart of Israel” – he has in mind the good of the community. One who has power among Jews but only intends to enrich himself, is like a gentile king.
2. He doesn’t speak of a wicked dictator: “Like the kings of the nations” means a normal gentile king – he makes his regulations and laws, but he does it for his own honor. He doesn’t force the many to do transgressions (that would be simply one who causes the many to sin) – he frightens them to do good things, but for his own honor.
3. Ramban in Sha’ar HaGemul – the main problem: The Ramban explains that the problem is that the congregation becomes worshipers of idolatry. When people say Tehillim because they’re afraid of the rabbi (not of the Almighty), this is a type of idolatry. One who casts fear makes others also be not for the sake of Heaven – they’re afraid of him instead of fear of Heaven.
4. “Not for the sake of Heaven” applies to the fear itself: Not just to the one who casts, but to the fear itself. An honest one makes a fear that is for the sake of Heaven – the congregation is afraid of the rabbi, of Torah, and of the Almighty, all in one package. But one who makes the fear be of the person himself, of his own craziness – this is not for the sake of Heaven.
—
Summary: The 24 categories
The Rambam’s words: “Each and every one of the twenty-four people we counted, even though they are Israel – they have no portion in the World to Come.”
Plain Meaning
All 24 categories, though they are Jews, have no portion in the World to Come.
Innovations and Explanations
1. The calculation: Among the 14 main categories became 24 when one counts out the sub-categories (like 5 heretics, 3 apikorsim, etc.).
2. “He has no portion in the World to Come” doesn’t always have the same severity: With the 24 he means it seriously – it’s a law of karet and punishment, even if he does many mitzvot. But in other places in Chazal when it says “he has no portion in the World to Come” it’s not always with the same severity.
—
Minor transgressions that one becomes accustomed to
The Rambam’s words: “And there are transgressions lighter than these, and nevertheless the sages said that one who is accustomed to them has no portion in the World to Come, in order to distance from them and to be careful of them.”
Plain Meaning
There are lighter transgressions than the 24, but when one becomes accustomed to them, the sages said “he has no portion in the World to Come.”
Innovations and Explanations
1. Distinction between the 24 and “minor transgressions”: With the 24, “he has no portion” is literal – he is deleted. With minor transgressions the sages said this in order to distance from them and to be careful of them – it’s a type of warning, not necessarily literal.
2. The reasoning: The transgression itself is not so dangerous, but that one becomes accustomed (habituates oneself) is very dangerous.
—
Eight categories that Chazal said “they have no portion in the World to Come”
The Rambam’s words: “One who gives a nickname to his fellow, one who whitens his fellow’s face in public, one who honors himself through his fellow’s disgrace, one who disgraces Torah scholars, one who disgraces his teachers, one who disgraces the festivals, one who desecrates holy things.”
Plain Meaning
The Rambam counts out eight categories that Chazal said “they have no portion in the World to Come,” but this is not literal – Chazal frightened with the sharpest language because these are things one can become accustomed to.
Innovations and Explanations
1. Structure of the eight categories – two groups of four: The first four (gives a nickname to his fellow, whitens his fellow’s face in public, honors himself through his fellow’s disgrace) deal with basic respect and honor that is due to every person – one doesn’t conduct oneself with basic human respect. The last four (disgraces Torah scholars, disgraces his teachers, disgraces the festivals, desecrates holy things) deal with people or things that are due a higher level of honor – honor of a Torah scholar, honor of one’s teacher (even more), honor of a festival, honor of holy things.
2. Distinction between gives a nickname to his fellow and whitens his fellow’s face in public: “Gives a nickname” means he thinks up a derogatory name for that person, or he calls that person by a derogatory name that others already thought up. “Whitens his fellow’s face in public” is more inclusive – it includes even shaming without a nickname, only through other means.
3. One who honors himself through his fellow’s disgrace – the manipulator: This is not one who explicitly wants to shame that person (like whitens), but one who manipulates – he knows that by putting that person down he becomes great. For example, he asks that person a question in public that the other won’t be able to answer, in order to show how smart he is. The Rambam already explained this in Hilchot De’ot – he holds onto comparing himself with that person: “that one is weak, and through this I become great.”
4. Disgraces the festivals – practical explanation: This means he doesn’t take the festival seriously – he doesn’t go to get matzah on Chol HaMoed, he conducts himself like a weekday, he doesn’t honor the festival. The opposite of honoring the festival.
5. Distinction between the eight categories and the earlier “they have no portion in the World to Come”: The earlier ones (heretics, apikorsim, deniers) deal with honor of God, honor of Torah, honor of prophecy – this is truly they have no portion in the World to Come. The eight categories here deal with things that are due honor (festivals, holy things, Torah scholars), but it’s not the same severity – though it’s very severe, it’s “in the category of” they have no portion in the World to Come (with the frightening language).
6. Connection to one who separates from the community: The first four categories (gives a nickname, whitens, honors himself through disgrace) are similar to “one who separates from the community” – he loves the community of Israel, but each individual person he can shame and call with bad names.
—
Halacha 11 – The power of teshuva even for the worst transgressions
The Rambam’s words: “All these we said have no portion in the World to Come – when he died without teshuva. But if he returned from his wickedness… behold he is of the children of the World to Come, for there is nothing that stands before teshuva. Even if he denied the essence all his days and at the end returned – he has a portion in the World to Come, as it says ‘Peace, peace to the far and to the near, says God, and I will heal him.'”
Plain Meaning
All categories – heretics, apikorsim, deniers, and the eight categories – have no portion in the World to Come only when they die without teshuva. If they do teshuva, even a denier of the essence his entire life who does teshuva in his old age, he has a portion in the World to Come.
Innovations and Explanations
1. “To the far and to the near” – explanation of the verse: “Far” means one who was far from the Almighty, and “near” means he became near. The holy Zohar in Parshat Vayikra interprets this way. “And I will heal him” means healing of the soul – his soul was very sick, almost lost the portion in the World to Come, but the Almighty is merciful and gracious and accepts him in teshuva.
2. “Denied the essence” – what does it mean? One commentator understands “denier of the essence” as specifically the heretic – the one who says there is no Almighty. The Rambam in Yesodei HaTorah Chapter 1 says “one who doesn’t believe in this, behold he denies the essence,” and in Chapter 2: “And one who brings to mind that there is another god besides this… and denies the essence, for this is the great essence upon which everything depends.” Denier of the essence is essentially one of the four heretics – the worst of all, because the great essence is the existence of God, that the Almighty is one and there is no second to Him.
3. Connection to the matter of knowledge: The matter of “he has no portion in the World to Come” goes on the reasoning that the knowledge was very sick – this is the matter of the World to Come as “the world of knowledge,” and one who has sick knowledge cannot live in that world of knowledge.
4. Contradiction with Hilchot Avodah Zarah Chapter 2 – “Heretics are never accepted in teshuva”: In Hilchot Avodah Zarah it says “heretics from Israel are never accepted in teshuva, as it says ‘all who come to her will not return,'” but here it says even a denier of the essence can do teshuva! The answer: “Are not accepted” means the court doesn’t accept them – they are not accepted as a practical matter for the court. But “accepted” here means the Almighty accepts – for the Almighty he has a portion in the World to Come.
5. “Whether they returned in teshuva publicly, or whether they returned in secret”: The Rambam speaks of resha’im, sinners, and apostates – even apostates. “Sinners” apparently means against people (informer on his fellow’s money, transgressions with a high hand), “apostates” is what he counted out. Both teshuva publicly and teshuva in secret – both are accepted. The language “in secret” comes from the verse “Return, backsliding children” in Yirmiyahu. “Backsliding” means a wanderer, a trouble-maker – even if he still looks like a sinner in public, but inwardly he did teshuva.
6. Practical difference of the entire sugya – the greatness of the power of teshuva: This is the great practical difference: (a) one must know there are transgressions that are indeed very terrible, (b) but even for the worst transgressions – even a denier his entire life – one always has a chance in his old age to come out, and he has a portion in the World to Come. This is the greatness of the power of teshuva.
—
END OF CHAPTER 3 SUMMARY
📝 Full Transcript
Laws of Repentance Chapter 3 – Weighing Merits and Sins: The Righteous, the Wicked, and the Intermediate
Introduction: The Nature of Chapter 3 in the Laws of Repentance
Speaker 1:
Gentlemen, we are learning the Laws of Repentance in Sefer HaMada, Chapter 3.
So, the previous first two chapters of the Laws of Repentance were literally the fundamentals of what the mitzvah of teshuva (repentance) means, what is the definition of teshuva, what is the essence of teshuva. This everyone understands, there’s no problem at all understanding how it fits into the Laws of Repentance.
Now we’re learning the third chapter, which is a bit difficult to understand what it has to do with the Laws of Repentance. It stands in the middle, as we’ll see, it’s clear that one should do teshuva, and the ten days of repentance (aseret yemei teshuva), the Rambam speaks about a bit. But we need to give a better explanation.
So the best explanation that I’ve seen in the commentators, I mean it was novel, I don’t know anymore from where, I saw it long ago, that the simple meaning is that we learned that in the Laws of Repentance the Rambam is going to approach the question of what is the ultimate purpose, the ultimate purpose of service, the ultimate purpose of a person’s perfection, and so on. So here is in a certain sense an introduction to this, or one aspect, one detail of this, because the Rambam goes through here all the levels of people that exist.
In other words, the best person is the one who goes to the World to Come, as we’ll learn in Chapter 8, the one who serves from love, that is the completely perfect tzaddik (righteous person), he has already done teshuva or he is already a perfect person. Now, but most, it seems to me, most of humanity is someone who is a rasha (wicked person) who hasn’t done teshuva, or a baal teshuva (penitent) who is in the middle of doing teshuva.
So the chapter, in a certain sense, describes every sort of level of person, from what begins with the fact that every person has obligations and transgressions, and if his majority is obligations he is a tzaddik, and in the middle he is a beinoni (intermediate), and so on, all these laws.
That is, he speaks apparently also a bit about the reward and punishment of this, because as we learned, and we already said last night or the night before, that the reward and punishment exists because this shows the perfection, the level of each person.
So in the chapter the Rambam goes from the normal order of a person – tzaddik, beinoni, rasha – all the way until, as we’ll see in the second half of the chapter, he speaks of the tremendously great wicked people who are not at all in the category, who “have no portion in the World to Come.” So all these laws of who has no portion in the World to Come stand in this chapter.
Innovation: Two Types of Repentance – Particular and General
But if one thinks that the chapter is the totality of every sort of Jew, from the greatest tzaddik to the greatest rasha, this is apparently the… I would say this in my language like this, that until now we learned about teshuva, and we struggled a bit because teshuva is simple, for example a person didn’t put on tefillin for a few days, the next day when he puts on tefillin he does teshuva, but does it still require that he should say, Creator, I forgot to put on tefillin, I’m now doing teshuva, I’m putting on tefillin. This is a very particular thing.
But from time to time a person needs to make an accounting of the soul (cheshbon hanefesh), not on a specific mitzvah, but rather where do I stand in the world? There are tzaddikim, there are beinonim, there are reshaim. It’s very different when a person needs to do teshuva on a very general undertaking, to decide I am a rasha and I need to become a beinoni, or I am a beinoni, I need to become a tzaddik, is a much greater work of teshuva, and perhaps for this there are the ten days of repentance.
The teshuva that every person needs to think about all the time, oh I didn’t do, it falls under some mitzvah or sin, to think, oh at this time I stumbled in this sin, let me now not stumble and quickly say a small vidui (confession), this is a small teshuva.
But let’s take here the teshuva, and this one cannot do every day. A person cannot think every day, how am I? Am I a tzaddik? Am I a beinoni? Am I a rasha? This is perhaps not, this is people will become overthinking. And this there are certain times, as the Rambam said, there are times that are especially good.
This is a greater teshuva of where do I stand in the world? What kind of person am I? Tzaddik, beinoni, rasha. And this is already more also a matter of judgment. This is like a judgment and accounting that the Almighty makes on a person from time to time, as the Rambam calculates. The Almighty judges the whole world, and the same way a person must judge himself, not that he sees now it falls under some sin, he thinks, did I stumble yesterday, ah, will I now restrain myself? Rather more on a greater undertaking, to make an accounting of the soul, where do I stand? Do I have more sins, more merits…
Discussion: The General Judgment and the Practical Difference
Speaker 2:
Yes, correct. Yes. Approximately. Yes. Not disagreeing, not disagreeing. You’re saying the practical things, what is the practical effect of what I said more theoretically, more in terms of learning.
Speaker 1:
Yes. Well, the Rambam says. The only thing I could disagree with in what you’re saying, you remember that it’s going to say in this chapter, that there is a judgment every day, the Rambam said, but in a general way, and there is a judgment at the time of death, and there is a judgment during the ten days of repentance. Do you want to learn that the simple meaning is, that the judgment is the general thing, that one cannot need to think about this every day, or is that the point.
Speaker 2:
Yes.
Speaker 1:
And so I’m not like the Chassidic books that say that one must make that there is a special time for teshuva. Most of the time a Jew must live in the joy of mitzvah, make a certain small time for teshuva. It fits with this, but in reality there is a very true side.
And he says that teshuva means that one has always seen oneself to be distressed.
Speaker 2:
True.
Speaker 1:
What they speak about, speaks of being distressed, but there is indeed teshuva comes with crying out. But even in simple terms, for example, that a person works, he cannot focus all the time, “am I in a good job? Do I have a good position?” He needs to do his job the best he can. But once in a while he needs to make a deeper accounting of the soul, “is this the job I want? What kind of job is it? What am I doing?” It’s a very practical thing.
Speaker 2:
Yes, it’s let’s say, the principle that you’re saying that there is the general judgment on the person which is not particular, is one hundred percent correct. I mean that this is the topic of the matter. The practical law that you’re saying from this that there are two types of accountings of the soul and the like, this is already a thing that I… It’s already a thing. No, yes, one needs to consider it. I don’t know how strongly also in the Rambam it says. I mean it certainly doesn’t say explicitly. But also what I’m saying doesn’t say explicitly, one just needs to learn it out. Also very practically, because I don’t know, one needs to think about this. Okay.
Law 1: Three Types of People – Tzaddik, Rasha, Beinoni
Speaker 1:
Okay, the Rambam says, “Every single one of human beings” – every person. It’s the Rambam. Let’s first see what… No, say the other, say this. What is the first… It’s the Rambam is going to explain here that there is such a thing as weighing, one weighs. One weighs people. The picture for Rosh Hashanah, there is a scale, a balance scale. It’s a real thing. It’s a metaphor, but there is a thing. The Almighty weighs and looks either at all humanity, or at a local place, a country, or a city, and also at a person. What is he more? Do I have from him… The Almighty looks at His business, is the business… The person is an investment. Is it a good business, he brings merits, he brings good things, or he…
So this is the Rambam thus: “Every single one of human beings” – every person, he doesn’t say “of the children of Israel,” he says “of human beings.” Simply he takes that because on Sodom it says the Almighty already looked, and the argument with Abraham goes on a gentile city. But it doesn’t have to be a Jew. True, the service is not only for Jews.
Speaker 2:
Where are there sins and mitzvot?
Explanation: “Merits and Sins” – Not “Mitzvot and Transgressions”
Speaker 1:
Yes. “Every single one of human beings has merits and sins” – has merits and sins. Ah, now he’s going to say a great word. He doesn’t say “mitzvot and sins,” “merits.” Merits is more inclusive than mitzvot. It means presumably good character traits and good beliefs. Our cheder things mitzvot and transgressions, sins means also not just a transgression. Sins is very similar to transgression, but let me translate what I mean.
That is, even in cheder, also in the language of the Sages, when one says mitzvot and transgressions, but literally, mitzvot means what the Almighty commanded, and transgressions means what one transgresses on that command. Right, but it’s not necessarily the only way that things become bad. We say, on every good thing we say it’s a mitzvah. It says in the Gemara “mitzvah to do,” it doesn’t mean that the Almighty commanded, literally, it means to say this is a good thing, the Almighty should have commanded it, because it’s a mitzvah. But merits and sins is more like the general thing.
The opposite of merits one would say obligations (chovot). Merit means a plus, a credit, and obligation is a minus, is a deficit. But the Rambam means, according to the version, that it’s an accounting, a bank account. But it could be that the Rambam means more, he says merits and sins because perhaps he means more than mitzvot per se, as in this is included good deeds and other things.
I mean that this is the language of the Gemara, merits and sins, perhaps this is not in the version. One needs to open what brings the sources and one will see. If I remember, I mean that the language “every person has merits and sins” this doesn’t say in the Gemara, this is an innovation. Because the Gemara says that by tzaddikim the merits are greater. But I mean that the language “one whose merits are greater than his sins” it could be that it’s simply the language of the… Yes, “his sins exceed his merits” says in the language of the Sages. I don’t see now the version, but it could be that it simply came from the language of the Gemara. It says in the Gemara differently, sins and merits, it’s the language of the Gemara. Okay, so that’s the root.
The Rambam’s Distinction: Tzaddik, Rasha, Beinoni
The Rambam says, every single one of human beings has both, has merits and sins. Now comes an interesting thing, that there are three types of people. We didn’t know this, one can learn the entire Torah and not know about this, that there are three types of people. That there are two everyone knows, but there is a third type.
Yes, one whose merits exceed his sins, one whose merits are more than his sins, is a tzaddik. One whose sins are more than his merits is a rasha. Half and half is a beinoni.
The Rambam doesn’t tell us how one measures this by an amount of transgressions, whether there is sometimes one great transgression that is worse than a bunch of small ones. He doesn’t say clearly, he’s going to say explicitly already at the end, and again in the other here, yes yes yes, he’s going to tell you.
The point however is a very important principle. There are three types of people, okay? Regarding this, perhaps regarding other matters there are other types of people. There are three types of Jews, three types of people. There is a tzaddik, a rasha, and a beinoni.
The beinoni is apparently the hardest to understand, because it’s not possible to find someone who has done exactly 51 mitzvot and 49 transgressions. Therefore one must say that it means something more general…
Speaker 2:
There is a beinoni beinoni, not an exact beinoni.
Speaker 1:
I know the thing, but that’s the innovation. A normal person, this is the order of the world. I can tell you, almost every normal person, perhaps there is one completely righteous person in the world. How many are there? What is the normal order? A complete tzaddik, a beinoni, which is in our language a tzaddik, or a rasha.
What it says here is that the normal order is that one has mitzvot and transgressions. And therefore, whoever has more mitzvot, that is a tzaddik. When someone seeks a tzaddik to go to travel to him on a holiday, this means someone who has more mitzvot than transgressions – a great thing, because let each person indeed do many mitzvot, but he also does many transgressions. So someone who has more…
Digression: Pride and Transgressions
Speaker 2:
There is the Chovot HaLevavot that says that one should not allow oneself with something that is worse than transgressions, and that is pride. Well, one of the rabbis says that under the bed we ask “erase our sins,” because if one has no transgressions at all, one will have pride.
Speaker 1:
Ah, nice. When one holds there, you know what one holds there. Yes.
“And So the City” – A City as an Entity
So the Rambam says, “And so the city”. There is a way of looking at every person externally. Yes, people are a small world, yes? One can look at the person, and one can look at the city, the jurisdiction. There is a thing called “particular,” there is a thing called “general.” A city is also a large person. A city has a law unto itself. There is a concept “city.” A city is not just a bunch of individuals, but rather it’s something a law of a city. There is such a thing as a city, it’s one entity of a city. And one looks if the city is a good city.
If the merit of all the city’s inhabitants exceeds their sins, among all the residents there are more merits than transgressions, this is a righteous city, it is a city that is a tzaddik. And if their sins are greater, behold this is wicked, it is a bad city, a city of wicked people.
Speaker 2:
What is it? There is no beinoni city?
Speaker 1:
Interesting. A beinoni city is even harder mathematically to arrive at a beinoni of a city. But apparently…
As it’s cut off, it’s interesting to me that he doesn’t say that there is a beinoni city. Perhaps usually… A person is affected, because if he sees that there is a beinoni, he needs to quickly push to one side.
Speaker 2:
Well, it says “run like a deer, swift as an eagle,” it’s not beinoni.
Speaker 1:
It says yes, the same Baraita that goes beinoni. Ah, yes, one needs to see that the whole world is like at the break of his rabbi’s memory for a blessing. Perhaps it means it’s huge.
The Judgment of a City and the Entire World – Weighing Merits and Sins in a Collective
Law 4: A City as Its Own Entity
A city is also a large person. A city has a law unto itself. Here you have a concept of a city. A city is not just a bunch of individuals, but rather it’s something a law of a city, which is a… You have such things as a city. It’s one entity of a city. And one looks at the city, whether the city is a good city.
If the merit of all its inhabitants exceeds their sins, that among all the residents there are more merits than transgressions, it is a righteous city, it’s a city that is a tzaddik. And if their sins are greater, behold this is wicked, it is a bad city, a city of wickedness.
Question: Why Is There No Beinoni City?
Why doesn’t he say that there is a beinoni city? There is a beinoni city, it’s even harder to arrive at a beinoni of a city.
So, if you’ll ask me, it’s interesting to me why he doesn’t say that there is a beinoni city. Perhaps usually a person is affected, because if he sees that he is a beinoni, he needs to quickly push to one side. It says “every person should see himself as if he is half and half”. It says yes, the same Baraita is going to go… Ah, yes, one needs to see that the whole world is like at the break of his rabbi’s sins. Perhaps it means to say that a city, I think, I don’t know, a city usually is a city either a tzaddik or a rasha.
Answer: A City Cannot Remain Balanced
I’ll tell you, the Rambam said that the custom of the people of the city is to be drawn. So if a city has a majority bad, it’s almost not going to remain balanced, because if it’s tzaddikim the people are going to become tzaddikim, it will be tzaddikim. If it’s reshaim it’s going to become reshaim. It’s very hard that it should be balanced, because one is going to be drawn after the reshaim. If there are enough reshaim that it should be up to fifty percent, it will become ninety percent.
Judgment of the Entire World and the Weighing of Merits Against Sins
Why shouldn’t they be drawn after the righteous, so that it becomes ninety percent righteous? Fine, indeed, it will be a righteous city. But it’s very difficult for it to remain a beinoni (intermediate) city, because one gets drawn after other people. Interesting. If this is correct, it’s interesting to think about this, that a city usually isn’t half and half. No, because one gets strongly drawn, yes.
The Judgment of the Entire World
Okay. “And so too the entire world”, also regarding the world there is a way of looking at the entire world. Is the world a place of more sins or more mitzvos? In other words, it’s a great chiddush (novel idea). That is, besides the fact that a person belongs to himself, he himself must make sure that he is a tzaddik, he also belongs to a city. One must make sure, what is the practical difference if the city is righteous? So that it shouldn’t become like Sodom. Also, besides this, people belong to the entire world. If a person sees that the world is mostly wicked, if you think that the world is mostly wicked, you must know that the world would have been destroyed.
So says the Rambam, that if the world is mostly wicked, it gets destroyed. We are accustomed to think, for example, that most non-Jews are wicked. That can’t be, because then the world would have been destroyed long ago. Just as there is a law that if the city is bad one should flee from the city, if the world is bad, it’s “mecheh na misifrechah” (erase me from Your book), erase me from Your life.
Good, well, the next halacha, I mean the next halacha where he will say that the world gets destroyed, it’s implied that if the world is not destroyed, it’s a sign that there is still good in the world. Not just good, that it’s mostly good.
Halacha 4 (continued): “He Immediately Dies in His Wickedness”
The Rambam says: “And so too a person whose sins are greater than his merits, he immediately dies in his wickedness, as it says ‘because of the multitude of your iniquity'”. What does it say in the verse? Rashi means, I mean, one simply thinks that “the multitude of your iniquity” means that he has many sins. But the Rambam says that “multitude” means a majority. But what does it say there before that? “Behold you will die because of the multitude of your iniquity”? Something like that, let’s just see, something it says, “for your discipline is cruel because of the multitude of your iniquity”. Yes, punishment comes to you “because of the multitude of your iniquity”. The Rambam says that “multitude” means majority.
“And so too a city whose sins are greater than its merits, it is immediately destroyed”. The city becomes destroyed. Just as we clearly see that this was the case with Sodom. Sodom was a unique case of a city where its sins were greater, and the city was destroyed, as it says “the outcry of Sodom and Gomorrah is great”. “Great” also means a majority, that it became a majority. The “outcry”, the “outcry” here means the wickedness, was a majority.
Question: The Ten Righteous People of Sodom
It’s very interesting, because there were indeed a few righteous people in Sodom. Avraham Avinu had that whole argument there with the Almighty, the ten righteous people, and even fewer than that would have helped. It’s very difficult. Okay, perhaps there is another calculation, or perhaps the point then was that “at least” the ten righteous people should be saved. Okay, but the ten righteous people can still tip the majority, make the majority be on their side.
Judgment of the Entire World – The Generation of the Flood
“And so too the entire world, if their sins were greater”, if the entire world is full of a majority of sins, “they are immediately destroyed”, just as was indeed the case with the flood, as it says “And Hashem saw that it was great”, in all three places it says “that it was great”, that the evil of man was more than the good in the world, one must overturn it.
Even if we say that the simple translation, as you argued, that “multitude” doesn’t mean a majority excluding the minority, it means a lot, I can still say that it means a majority. Because what does a lot mean? What does a lot mean? What is too many sins? As you asked about sins, very good. More sins means literally, one should be a tzaddik who has more merits than sins. But what is the simple meaning of many sins? Many sins is more than how much one should have. Normal is to have a little less than a majority. Too much is more than a majority.
Discussion: Two Interpretations of “He Immediately Dies in His Wickedness”
But one must think, when the Rambam says “he immediately dies in his wickedness”, does he mean to say that punishment happens and he dies, and if we don’t see it, it’s simply that there is a certain concealment of face and the reward and punishment of a person is not so actively manifest? Or does he mean to say that the person sinks into his wickedness, because one makes it so, “dies in his wickedness” – he dies into his domain, he has no way back, he loses his free choice? Just as the Rambam says in other places, that when a person does very many sins for a long time, he loses free choice. And that means that he is dead. The soul becomes lost, the soul is dead.
The Ra’avad’s Question: We Don’t See That the Wicked Die Immediately
The holy Ra’avad immediately asked a question on the Rambam, “not as he thinks”, the Rambam built on the Gemara, let’s remember. The Gemara says in Rosh Hashanah “the wicked are sealed immediately for death”. That is, the Rambam says “immediately for death” – he dies right away. Says the Ra’avad, “but we don’t see it that way”. Tosafos in Rosh Hashanah, and other places, immediately asks on the Gemara, “but we see that the wicked don’t die”. Here we see from Tosafos that one can ask a question from reality on the Gemara. The Gemara says, but we see that he still lives. One must give an answer.
So the Ra’avad says that when it says “sealed immediately”, it doesn’t mean that he dies right away. It means that his judgment is sealed immediately that he will die. He dies, the judgment is applied to him. He still has perhaps a reprieve for a certain time.
It’s interesting, one can first of all think that perhaps Iran is also such a thing, because the Rambam says that one who admits to idolatry is a denier of the entire Torah, so necessarily he has sins greater than his merits, so he dies in his wickedness.
Example: Bad Societies Eventually Fall
But one must also think that bad countries do indeed eventually fall. For example Nazi Germany, so if one looks at everything only naturally, okay, there was a war. But that was a way that the Almighty made that they should be immediately destroyed, meaning he became more and more insane, and his sins carried him until he started with bigger countries, until he was indeed removed from the world and the country was torn out. This happens to all bad societies, they don’t last very long, eventually they are torn out, because the sins that one does are not sustainable.
Discussion: How the Rambam Understands “Immediately”
Yes, but let’s, you made me think, there is a Tosafos that has another answer, I remember, Tosafos says that it means in the World to Come in general, the person lives long in this world. But I think that we don’t see that the Rambam says this answer, we don’t see at all that the Rambam addressed this question at all. The Rambam states a halachic ruling, the Rambam also lived in this world, he knew that not every city that has one more sin immediately dies the entire city. Seemingly the Rambam means to say that this is the law. What happens practically is another matter. I mean the Rambam means literally, he doesn’t go into the matter that the Rambam means that they will be immediately destroyed because it’s bad. It’s due to them for worlds, that’s the law. What happens practically, even one who also lived, that lived, it was very much continuing further.
Novel Idea: “Majority” Doesn’t Mean Extremes
Also I think that the point of the majority is a very sharp thing, because we are accustomed to think in extremes, not only in all our discussions about tzaddikim and resha’im, is he a tzaddik or a rasha? Even a tzaddik doesn’t mean someone who never does any sin, it means someone who believes that he is a tzaddik, means that the majority of his decisions he makes the right decisions. Because a majority of sins, for example someone doesn’t wear tzitzis, okay, tzitzis, I know that it makes him at the moment a free person, he doesn’t wear tzitzis.
Understand, one has claims sometimes on a city, for example a leadership. Presumably when one speaks of a city one also speaks of public decisions that the city makes, whether they have such laws, whether they make such wars, and so on. So what does it mean a city that is righteous? It doesn’t mean that they never kill any innocent person. That’s a complete tzaddik, it’s not relevant. It means that most of the time they kill the right person, or do you understand what I’m saying?
Yes, I hear. Okay. And likewise if it’s a majority, eventually it falls, or immediately. The Rambam says immediately, but the Rambam says the language immediately, he will immediately die. It’s very emphasized. Just as we already argued earlier about when the Rambam says immediately does he mean that he dies right away. Ah, you say that it means literally.
When was it then immediately, when did it start? Because immediately he will be a prophet. Ah. I hold that the Rambam means literally immediately right away, and he doesn’t mean to speak about the reality. He means to say the law. What the reality is, one must speak separately. Okay.
Halacha 4 (continued): How Does One Measure Merits Against Sins
Ah, now an important thing. You indeed asked a question: how does one measure this? What does majority mean? Majority means amount, or… yes?
Says the Rambam, “this weighing is not according to the number of merits and sins”. One doesn’t go according to how many times one did merits and sins. “Rather according to magnitude”, rather how great the sin is.
He says, “there is a merit that is equivalent to several sins”. There is sometimes a merit, a mitzvah, that is very great and very powerful. Yes? As it says in the verse, “there was found in him a good thing”. It says about the son of Yerovam. Yerovam did many sins, but he did one good thing. One great good thing can be against many great sins that he did. Not Yerovam, but the child… exactly, yes. The child, he had a son, whom the prophet said he will die. And it says that they made a great eulogy and brought… “therefore this one alone shall come to Yerovam to a grave, because there was found in him a good thing toward Hashem God of Israel in the house of Yerovam”. Ahh. Okay, perhaps he means it is indeed a good thing itself.
What is against… this speaks about… what he argued that there is one tzaddik who is great. In other words, when one counts the tzaddikim of the city, it also means one must make numbers. There can be such a great tzaddik that he tips the entire city.
Right, “and there is a sin that is equivalent to several merits”. There is such a thing as sins, that should be very heavy sins, and it should weigh down, as it says “and one sinner destroys much good”. One sin, one sin, that should destroy. The Rambam learns it as in the weighing, when one judges merits against sins, there can be one sin that should be very heavy.
Does “one sinner” mean one sin or one sinner, one chote? It can be one act of a sinner.
Only the Almighty Can Measure This
Says the Rambam, how does one actually measure it? “And one only weighs with the knowledge of the God of knowledge”. For this one must have the Almighty Himself. The Almighty who is the God of knowledge. Who knows everything, who can measure everything, “who knows how to arrange the merits against the sins”, He knows how to arrange the merits against the sins.
Presumably the Rambam means to say that it’s not just one standard, it’s not just how severe it is, and it’s also how difficult it is for the person, and it’s also sometimes pain, there are very many things that one takes into consideration, which only the Almighty Himself can do.
And also seemingly, I mean what you said,
The Weighing of Merits and Sins — Only the Almighty Knows the Calculation, Regret About the First Ones, and the Law of Rosh Hashanah
Halacha 3 (continued) — Only the Almighty Knows How to Arrange the Merits Against the Sins
He knows how to arrange the merits against the sins. It’s implied that the Rambam means to say that it’s not just one standard, it’s not just how severe it is, and it’s also how difficult it is for the person, and there is the entirety of pain, there are very many things that one takes into consideration, which only the Almighty Himself can do.
And also seemingly, I mean I’m explaining to you what you said, that doesn’t mean that we saw in a previous chapter that we know which sins are light and severe, yes, excisions and death penalties of the court means severe and so on. But when we speak here that there is a weighing against how many merits, one doesn’t mean excisions and death penalties of the court specifically. It can be that yes, but according to the Almighty’s calculations. There are more calculations for that.
Digression: Story About Reb Itzikl of Pshevorsk About Noodle Kugel
It’s told that Reb Itzikl used to always say, Reb Itzikl of Pshevorsk, that the noodle kugel is added to the mitzvos, yes, you probably know, because one places it on the scale of the mitzvos. Someone said, “Rebbe, if so I can do many sins.” He said, “But you don’t know how much missing my mincha once weighs.” You don’t know. That was to say that it’s according to its magnitude, you don’t know. It can be that enjoying a noodle kugel weighs like a small rabbinic mitzvah, a hundred years of noodle kugel… Okay, noodle kugel is actually a mitzvah of oneg Shabbos, it’s not something… The question is, you say, how great is the mitzvah, according to what does one weigh it? The other person thought, poor thing, that the Rebbe means physically, that a large kugel weighs… You don’t grasp that the sins also have a weight.
There are other tzaddikim who said that one weighs the journey that one travels to the Rebbe with the mud and dirt etc. It’s true, but it only brings out that one must still have the knowledge of the God of knowledge. “Hashem is a God of knowledge and actions are weighed by Him”. This means that the Almighty understands the knowledge of people, yes, He knows exactly… It’s the same thing, the Almighty examines hearts and minds, the Almighty knows what goes on in the person, therefore He knows that many times one mitzvah can come from a very deep place with great overcoming and so on.
Halacha 4 — Regret About the First Ones: One Who Has Regret About His Mitzvos Loses Everything
The Rambam says further. I mean the connection here is, that once we understand that mitzvos are weighed, and there are mitzvos that have more importance and less importance, and it doesn’t only depend on their categories, there is a Krias Shema of the bed, it’s a matter, a loose matter, it also has to do with how the Almighty values it. Yes, I mean that’s the connection to what comes in.
He says, “anyone who regrets the mitzvos that he did” — we spoke about repentance from sins, here someone does repentance on mitzvos. There is, one always asks what one calls someone who is the opposite of a baal teshuva, he does repentance on his… One calls him “regrets about the first ones”. There is the group who are called that, they called themselves that, one must tell them that they are called… Such a person is called one who regrets about the first ones. It’s a different…
There is the Rambam, “anyone who regrets”, someone who is… someone who has regret about the mitzvos he did, “and regrets about the merits”. It’s interesting, because “regrets” can mean he wonders so, he has two difficulties, he knows that it was indeed a good thing. Is that even more than someone who says such a clear… “Already, you know, you who are already stringent sometimes.” But the Rambam will say clearly what… The Rambam is already not… because he is a God-fearing person, he thinks that it wasn’t complete. He means to say, he wonders whether it was at all a good thing, he no longer values his mitzvos. But it means he makes the conclusion.
“And says in his heart”, he says in his heart, “and what did I gain by doing them, if only I had not done them”. Perhaps it wasn’t at all… I only did it because my teacher told me to, I already know what the repercussions are. I think that “if only” means “would that”. Ah, would that I had not done it. I remember that there are a few places in Chazal where the word “if only”… “who would give”, yes, he translates such a simple conditional. “If only they would dig in the way of innocence”, would that. Yes, he translates a simple conditional. Ah, there are a few places where we see that “if only” is not an “if”, rather “if only” is a would that. Would that I had not done it.
What Does Regret Mean
By the way, now we see what regret means. They struggled with what “regrets about sins” means. I wanted to say this, but regret is “would that I had not done it”.
Laws of Repentance Chapter 3: The Judgment of the Intermediate Person During the Ten Days of Repentance, Shofar Blowing, and the Power of a Single Deed
“Behold, he has lost them all”, he loses the mitzvos, he loses the merits. “And no merit is mentioned for him in the world”. One no longer mentions the merit that he had. This is the opposite of what was learned in the same beginning of the chapter. Ah, yes, even a complete wicked person who sinned all his days, it was said “no sin is mentioned for him,” the same thing, “one who regrets the earlier [good deeds]”. “No merit in the world, as it says, ‘And the righteousness of the righteous shall not save him on the day of his transgression'”. When a day of transgression begins, if he did repentance from the mitzvos, then he is a complete wicked person and he doesn’t have a single mitzvah.
Practical Application: One Must Value the Mitzvos One Once Did
This is a very important law to remember always. I know that I said that I don’t mean the Chassidic talks, but many times a person can think, “I was simple, I did mitzvos, I thought it was nothing, or I just grabbed it.” He says, even if he says, “I understand better how to do mitzvos,” one must greatly value the mitzvos that he once did, and he doesn’t have the merit.
Law 5 — Weighing at Death, Every Year, and Rosh Hashanah
Very good. Until now we have learned the essence, I will go more into details when it is the special time of weighing sins and transgressions, or also when not only does the Almighty do it, but when a person must do it. Because the Almighty does it, there is a weighing in a general manner, and also a weighing every year. There is once in a lifetime, or perhaps every minute. Earlier what I learned I said that it is every minute, and I saw that now it says the same thing. Also there is every year, there is once a year such a sort of measure.
It’s also like this by repentance, one must always do repentance, and there are special days that are good for repentance. Also one must always weigh. This isn’t really a distinction, it’s only “it beautifies the matter” that it is even better, “it beautifies with addition”. Here it makes it sound more real, here it sounds like it’s truly real, there is actually a law.
Okay, so. Says the Rambam, “Just as one weighs a person’s sins and merits at the time of his death”, just as when a person dies there is some reward and punishment, a judgment and accounting, and then one evaluates him.
Question: Where Did We Learn About at the Time of Death?
But I don’t understand, where did we learn about at the time of death? It was just spoken about… one goes with clear death, isn’t that at the time of death? Perhaps at the time of death? But we didn’t have this, one had a life then. So this is interesting what one will now think, because we learned that the day of a person’s death atones. A person’s death is the time when one makes the weighing of reward and punishment.
No, that’s a different matter. I mean to say, there are two ways how one can learn at the time of death. One can learn at the time of death means when a person dies, as one always says, he goes to the heavenly court, and one judges whether to send him to Gehinnom or Gan Eden. Apparently the Rambam doesn’t speak of that, because that is a judgment on a person after death, because before death one had to have weighed him and decided that he must die. Apparently at the time of death means every day, if he died it was at the time of death, if he didn’t die it wasn’t at the time of death.
Ah, you mean to say like it says that every night the soul goes up?
I don’t know how one clarifies every second, every day. I mean, besides that, he says thus, “And every single year one weighs the sins of each and every one of those who come into the world with his merits”. Every year one weighs the transgressions of every person of those who come into the world, not “all who come into the world pass before You like sheep,” but this is the language of the Mishnah, yes, each and every one. It’s the whole world, but each and every one. “With his merits on the holiday of Rosh Hashanah”.
Question: Isn’t There Also Judgment on Countries on Rosh Hashanah?
Interesting, on Rosh Hashanah isn’t there also judgment on the countries collectively? It does say yes, “concerning the countries it is said,” one says in the Zichronos. What does it say there? That one comes with… one punishes the country for their transgressions. “Concerning the countries it is said, which for the sword and which for famine,” based on the transgressions of the whole city, or… okay.
No, it’s interesting, the Rambam actually brings the language of the Mishnah, there actually is, that one judges each person individually. But apparently one must say that on Rosh Hashanah one also judges the… perhaps all who come into the world means including the country. The country is made of people after all. Yes.
Judgment of Righteous, Wicked, and Intermediate
So, “One who is found righteous is sealed for life”. One seals him for life, it means written and sealed. It’s a parable, like when a king makes a decree there is a writing with a signature. Yes. “And one who is found wicked is sealed for death”. Because this the Rambam says, yes, as if written. He doesn’t say immediately. No, but it’s interesting, because usually we know that the sealing is on Yom Kippur, and on Rosh Hashanah one uses the language of writing, “written,” and after Yom Kippur is “sealed.” No, we know… No, they didn’t use the language “written” right away.
Discussion: The Language “Sealed” on Rosh Hashanah
Wait, well, that’s the plain meaning of the Baraisa that the Gemara… that’s the only place where it says that Rosh Hashanah there is a writing and Yom Kippur is a sealing for everyone. First of all, that speaks of the intermediate ones. Ah, as you say, suspended. We are stuck, in other versions it actually says Rosh Hashanah they write, and we say “etc. they seal” etc. But I think that is either built on what we imagine ourselves to be intermediate, or there is another opinion that it’s actually so. But I think the plain meaning of the Baraisa, of the Gemara, is that… yes, by the way, we also say, we say on Rosh Hashanah may you be written and sealed for good. On Rosh Hashanah at night, on the assumption that you are righteous.
“One who is found righteous is written for life, one who is found wicked is written for death, and the intermediate one is suspended until Yom Kippur”. Now he has the ten days when much repentance is demanded, and one looks, “If he did repentance he is written for life, if not he is written for death”. This is very interesting, because here is the question that others have asked, how are there people who live?
Question: How Do Wicked People Live?
That’s the question? The question of the Raavad? No, no, the question is… actually that isn’t a question, that is only a question if you think there are wicked people. By the way, I have another answer to the Raavad’s question. But an interesting answer occurred to me to the question, that we learned in the laws of eruv techumin that one doesn’t make three cities at once an eruv techumin, because it would be a great burden. “Lest the wild beasts multiply against you”. Yes, “And I will drive them out little by little lest the wild beasts multiply against you”. The Almighty also doesn’t want that in every community it should become half, the world would become a destruction. Imagine, every Day of Judgment around there becomes a plague and a huge percentage of every community dies, it would be a great disaster. The Almighty has more mercy on you.
Yes, well, that’s the Raavad with the Tosafos, they all say, “But there are many wicked people who live”. You know that he is wicked, you know that he doesn’t do transgressions that you know. But he perhaps has more mitzvos against that.
Yes, but I say no, and the Zohar has its own answer, about this it says “And these are the judgments,” “the secret of reincarnation,” once one brings in such calculations like reincarnation and other things, the question… doesn’t become a question.
Question: Why Must an Intermediate Person Do Repentance?
But I don’t know, let’s leave that. The few minutes of theft. There is another question, what is the plain meaning that an intermediate person should die if he didn’t do repentance? Until now we learned, what is an intermediate person? An intermediate person is an intermediate person, nothing matters to him. Suddenly, it comes out that he must indeed do repentance.
Laws of Repentance Chapter 3: The Judgment of the Intermediate Person During the Ten Days of Repentance, Shofar Blowing, and the Power of a Single Deed
Question: Why Does an Intermediate Person Die Without Repentance?
Speaker 1:
But I say no, the question of the ten days of repentance… But the Zohar has its own answer, about this it says “And these are the judgments,” judging his spirit, the reincarnations. Once one brings in such calculations like reincarnations and other things, the question doesn’t become a question.
And you know, no, let’s leave that, there are several approaches. There is another question, why is the plain meaning that an intermediate person should die and he didn’t do repentance? Until now we learned, what is an intermediate person? An intermediate person is an intermediate person, nothing happens to him. Suddenly, the ten days of repentance come, didn’t do repentance, he must die. Why specifically an intermediate person?
Answer A: Not Doing Repentance Is a New Sin
Speaker 1:
It could be that the sin of not doing repentance, that outweighs. It’s a new sin. He, the intermediate person, is fifty-fifty. Having gone through the ten days of repentance, he didn’t have any thought of repentance, made him into a wicked person. Okay, so there are those who say so, but one must… I feel that here…
Answer B: The Ten Days of Repentance Are Especially for the Intermediate Person
Speaker 1:
It could be that the whole point of an intermediate person is that… oh, perhaps one can say so, the connection of the whole laws of the ten days of repentance is the intermediate person, he is the one who must do repentance. A wicked person must also do repentance, but he is already wicked. From a wicked person we don’t expect that. Something one must understand, this is all the Rambam who organizes all the Gemaras etc., but something one must understand here, the intermediate person.
Law 4: Shofar Blowing — A Hint to Repentance
The Rambam’s Words: A Decree of Scripture But There Is a Hint in It
Speaker 1:
Today the Rambam says very beautiful things about Rosh Hashanah. I say, about weighing the merits and transgressions on Rosh Hashanah, the Rambam says that… so let’s understand. The Rambam has told here a new thing, not a new thing, he built on the Gemara etc. Ah, the topic of the ten days of repentance, as we learned, there is a detailed law, there are ten days of repentance when then one makes a new judgment, and there is a distinction, that here one must arouse the world to do repentance. One takes the intermediate ones a list, and one tells them they should do repentance. The Rambam connects, the Rambam wants to connect into this another thing from Rosh Hashanah, the mitzvah of shofar blowing.
A principle we now said that now is the time when the intermediate person must awaken and grasp that now is a time of repentance. Says the Rambam that shofar blowing is the thing, shofar blowing is what must awaken him.
Says the Rambam, “Even though shofar blowing on Rosh Hashanah is a decree of Scripture”, the mitzvah of shofar blowing on Rosh Hashanah isn’t made some message for the person. The Almighty commanded it, it’s presumably based on the Gemara of “why do they blow,” and the Gemara asks, why do you ask? The Merciful One said blow? It’s a decree of Scripture. Probably the Rambam thought of the Gemara. But I also think, when he says decree of Scripture means, because the Almighty commanded, it’s not necessarily some secrets from this little person here, the little person. But there is a hint in it for the person.
Discussion: What Does “Decree of Scripture” Mean?
Speaker 2:
Yes, but a hint for the person. Ah, the most simple is, a person shouldn’t enter to understand the reasons for the mitzvos, because that’s not necessarily connected to a hint. Do you want to show something that the Rambam said something about decree of Scripture? Because this isn’t just said. He says, let’s not enter.
Speaker 1:
I just want to show that perhaps this is also the source. I think that in articles one brings this. What is the source at all of the ten days of repentance? The answer that on Yom Kippur one must do repentance we already learned in the previous chapter, “How does one confess?” It says in the verse, “For on this day He shall atone for you” etc. But what is the source of the ten days of repentance? How does one know that it begins before Rosh Hashanah? How does one know the whole law of Rosh Hashanah? It doesn’t say in the verse. Yes, it says “a day of blowing”. The law isn’t stated. The answer is that the shofar is a hint to this. The shofar that one blows on Rosh Hashanah already shows that one should do repentance.
Speaker 2:
No, I would have learned, I would have said decree of Scripture means that it’s not for the person, but it’s for the Almighty, or I don’t know what, for the Torah. And there is a hint in it for the person, there is a hint for the person.
Speaker 1:
As if, what you say that it’s for the Almighty, that is much more problematic than to say that there is a reason.
Speaker 2:
It’s not for the person, it’s for… but there is a hint in it, there is a hint for the person. There are things that the Torah is repair of the body, healing of the body, is doubtful, but it is indeed repair of the soul. Repair of the soul means the person. Well, but then?
The Rambam’s “Sermon”: Awake You Sleepers from Your Sleep
Speaker 1:
Okay, that is, what is the hint? That is, the Rambam says here, you used to believe that the Rambam is shofar blowing sermon. That is, the Rambam says so, the shofar blowing cries out. What does it cry? Does it hear cries? It hears so, as he says, “Awake, awake you sleepers from your sleep and arise you slumberers from your slumber”. It’s simple, because the sound of the shofar is something that awakens a person. A loud noise awakens a person. It’s made to awaken people. Wake yourselves up, sleepy ones, from your deep sleep.
And what should one do after one is awake? “And search in your deeds”, start to look, search in your deeds. That means, it looks to you like you’re doing a deed, but make the calculation, make your own judgment and accounting. It’s not that the Almighty makes the judgment and accounting in heaven, you make your own judgment and accounting.
What does one do after that? When you go to make a self-accounting, you will become, somewhere there was we sinned. “Return in repentance”, be repentant. “And remember your Creator”, and now, you would have done this, start to remember your Creator.
Analysis: The Step-by-Step Repentance
Speaker 1:
I think that the remember your Creator is the acceptance, just as the we sinned and transgressed is like a sort of confession, that one has sinned. Return in repentance is abandoning the sin. And remember your Creator is simply one goes from now, an acceptance, one goes from now to remember the Almighty.
Remember we learned in chapter 2 that “and remember your Creator in the days of your youth” means one should do repentance when one is still young. One sees that repentance means remembering the Creator. The essence of repentance that one must do is not to forget the Almighty.
The Intermediate Person Sleeps — Not the Wicked Person
Speaker 1:
I think it’s also very beautiful, because the wicked person isn’t one who sleeps. The wicked person is wicked, he wants to be wicked, he persists. The intermediate person, usually why is he intermediate? Because he does many mitzvos. Why does he do mitzvos? Because he knows there is a Creator. But he sleeps a lot. One tells him, “These who forget the truth in the vanities of time”. To whom am I speaking here? To the intermediate ones who forget that there is a truth in the vanities of time. He knows there is a truth, but he forgets it because he becomes distracted in the vanities of time, with the foolishness of the time. He lives with the time, he is troubled and immersed, but he becomes busy with other things.
Time means apparently temporary things. All things of this world are time. Today it’s here, tomorrow it’s not here. What is the truth? The true things, the things that are eternal, that are the Almighty.
“And err all their years”, they err, they forget, they are in the category of erring, they waste their year. Why their years? Because now is once a year when one awakens. I mean first of all, I think that erring is the language that the Rambam says at the end of the laws of repentance, or what we learned and we will learn. Erring means that he knows what he did, but he is constantly distracted in his sleep or in his year. I think that their years means sleep or year.
Continuation of the Sermon: Look to Your Souls
Speaker 1:
Again, “Remember your Creator”, start to remember the Almighty. You people who sleep and forget the Almighty, when you become busy with the vanities of time and vanity and emptiness. And what is the vanity and emptiness? “Which will not benefit and will not save”. Why are they vanity and emptiness? Because they don’t have a true effect.
They don’t help, they don’t save. This makes them vanity and emptiness, they are foolish things. This reminds us of the language that he said in the laws of idolatry. Right, right, right. Will not benefit and will not save, even though I was with them. But here one sees that it’s deeper than that. Essentially all matters of vanity and emptiness are will not benefit and will not save.
Translation
And he says further, “Hetivu na et darkhechem ve’et ma’alelechem”. Start improving your ways and your deeds. “Ma’alelechem” perhaps means your plans, schemes… could be. I think one should understand from this tikkun hanefesh (rectification of the soul). They learned. Look at what kind of person you are, look at what a person’s nefesh (soul) means. A person’s nefesh is something whose perfection is not to be hevel varik (vanity and emptiness), but rather its perfection is to do mitzvos and good deeds. Improve your character traits, improve your deeds.
“Veya’azov kol echad mikem darko hara’ah umachshavto asher lo tovah”. Each one should abandon his evil way, and abandon his plans for the new year that are not good plans and not good thoughts. This is exactly what the Rambam said earlier about “what is teshuva,” yes, “sheyazov hachotei chet’o veyasirenu mimachshavto” (that the sinner should abandon his sin and remove it from his thoughts). Here you see clearly that it’s the Rambam’s drasha (exposition). He says, “veya’azov kol echad mikem.” Who is crying out here “kol echad mikem”? The shofar, the Rambam’s drasha. You see clearly that the Rambam imagines that he said the drasha.
Halacha 4 (continued): Lifikach tzarich kol adam sheyireh atzmo
Practical application: Every person should view himself as half meritorious and half guilty
Speaker 1:
The Rambam says further, “Lifikach tzarich kol adam sheyireh atzmo kol hashanah kulah ke’ilu chetzyo zakai vechetzyo chayav” (Therefore, every person must see himself the entire year as if he is half meritorious and half guilty). What is “lifikach”? How does this connect again? It’s very interesting. This is a continuation of what he said that there is the weighing of sins, and if one is a beinoni (intermediate person) there are troubles, and without teshuva there are troubles. So, what must one do? What is the practical application? We said earlier, there is the theoretical halacha, you want to work on it, but there is a practical application. What is the practical application of this whole thing that there are tzaddikim (righteous), beinonim (intermediate), resha’im (wicked)?
The answer is this: Every person, not only on Rosh Hashanah, but kol hashanah kulah (the entire year), a whole year a person should view himself as if half meritorious and half guilty. But he must think on Rosh Hashanah, because then it’s… yes. It’s not that on Rosh Hashanah one must awaken, but you’re saying, he’s saying truly, when you have just a good moment and you think, you should think as if half meritorious and half guilty.
Vechen (and likewise), he should consider that kol ha’olam chetzyo zakai vechetzyo chayav (the entire world is half meritorious and half guilty). And this gives a person tremendous power, that in his actions lies the matter. So much is at stake, as they say. In your actions lies everything. Im techeta mah tif’al bo? (If you sin, what will you accomplish?) If you go and do one more sin, you’re right now in the middle. Harei hichria atzmo (behold, he has tipped himself), you will tip yourself to bad. We know that you are the one person who is in the middle. Vehichria kol ha’olam kulo lechaf chovah vegaram lah hashchatah (And he has tipped the entire world to the side of guilt and caused destruction). This means, hashchat kol basar et darko (all flesh corrupted its way), the world will be destroyed just as there was the flood. I think hashchatah means that the world will be destroyed, there will be an end to the world, there will come a flood, there will come global warming and destruction to make the world destroyed.
But asah mitzvah achat, harei hichria et atzmo (he did one mitzvah, behold he has tipped himself), he has tipped himself, he pushed himself from being a beinoni to being more of a majority meritorious, and with this hichria et kol ha’olam kulo lechaf zechut, vegaram lahem teshu’ah vehatzalah (and tipped the entire world to the side of merit, and caused them salvation and rescue). He is the tzaddik who saved the world. Why? Because he did one mitzvah.
Discussion: Encouragement or mussar?
Speaker 2:
Which do you think is harder to think?
Speaker 1:
I think this way, that a person can think, what is the novelty of this? This is frightening, this is a mussar drasha (ethical discourse), half meritorious and half guilty. I hold that it’s a great encouragement drasha, because we are usually accustomed to think that the world is already majority guilty, it’s already long destroyed. The Rambam says, no, it’s not destroyed at all. It stands that one more person needs to do one sin in order for it to be destroyed, and you are that person.
So, it’s a great power, it’s not just a great power, it’s a great encouragement. That is, usually, at least I, when I look at the world I think more in terms of despair, or about myself too. Okay, I’ll do one mitzvah, whatever, it’s a waste of time. No, a person can say, the world is so corrupt, what will I do one deed, I’ll do one mitzvah that’s not corrupt. Perhaps you’ll be the straw that broke the camel’s back. Perhaps you’ll turn back, you’ll make one… what’s it called? Your kimcha depischa (Passover flour charity), chesed in you, will be the one kimcha depischa that you gave money for erev Pesach for a poor and destitute person, and this will make tomorrow the entire world will be…
“Vetzaddik yesod olam” — Tzaddik as an active verb
Speaker 1:
Tremendous. The Rambam says, zehu she’amru (this is what they said), and he interprets it into a verse. This is what it says, “vetzaddik yesod olam” (and the righteous is the foundation of the world). How is the tzaddik the foundation of the world? The foundation of the world is, I know, the creation, God made the earth. He says, zehu tzaddik atzmo (this is the tzaddik himself), the person who made himself into a tzaddik, he pushed himself from being a beinoni to a tzaddik, hichria et kol ha’olam vehitzilo (he tipped the entire world and saved it).
So, tzaddik here is an active verb, not a… a person. The person who made himself righteous, he became a tzaddik. Not tzaddik meaning one who is a tzaddik, because then we’re not talking about a beinoni. He was, he now established the foundation of the world, he now set up the world to stand stable.
So this is the entire year, and the same thing is the entire year.
Hilchos Teshuva Chapter 3 — Weighing merits and sins, customs of the Ten Days of Repentance, and they don’t count the first and second sin
Halacha 8 (continued) — “Tzaddik atzmo” is the person who made himself righteous
The Eshes Chayil says “tzaddik atzmo,” the person who made himself into a tzaddik, he pushed himself to be a beinoni or a tzaddik. “Hichria et kol ha’olam lechaf zechut” (He tipped the entire world to the side of merit).
So a tzaddik here is an active verb, not a person. The person made himself righteous, he became a tzaddik, not tzaddik meaning one who is a tzaddik, because then he’s not talking about a beinoni. He was a rasha (wicked person), he now established the world, he now set up the world so it should stand stable.
And this is the entire year, and the same thing is the Rambam’s new concept he says, about the concept that Rosh Hashanah is when there is the main weighing of merits and sins.
Halacha 9 — Customs of the Ten Days of Repentance
Generally the entire year, especially the Ten Days of Repentance
So one can say the picture this way, generally there are merits and sins the entire year, especially the Ten Days of Repentance.
Generally a person must always see himself as half meritorious and half guilty, and always do more mitzvos so that it should become half. Especially the Ten Days of Repentance. And therefore, nahagu kol beis Yisrael leharbos bitzedakah uvema’asim tovim vela’asok bemitzvos (all the house of Israel are accustomed to increase in charity and good deeds and to engage in mitzvos).
Tzedakah — giving charity to poor people. Good deeds — good deeds means one should adopt good character traits, good things. And to engage in mitzvos — do God’s mitzvos merosh hashanah ve’ad yom hakippurim yoter mikol yemos hashanah (from Rosh Hashanah until Yom Kippur more than all the days of the year).
The Rambam says a general thing, not specific halachos
And halacha, one hasn’t put in clear halachos. During the year one is not particular about pas Yisrael (bread baked by a Jew), one should be particular. But the Rambam says a general thing. The concept of tzedakah is very important. One does conduct oneself, one gives more tzedakah, but it appears that tzedakah is one of the very great mitzvos, it’s a very remarkable thing.
And just as earlier, tzedakah is part of teshuva.
Nahagu kulam la’amod balailah be’aseres yemei teshuva
The Rambam says further, venahagu kulam la’amod balailah be’aseres yemei teshuva (And they are all accustomed to stand at night during the Ten Days of Repentance). One must conduct oneself, all Jews, nahagu kulam, yes, the Rambam says kulam means that it’s an obligation for every Jew. It’s a custom of all Israel to awaken at night. At night means to say not ten to early, but it should be earlier.
Be’aseres yemei teshuva, lehitpalel bebatei knesiyos bedivrei tachnunim (During the Ten Days of Repentance, to pray in synagogues with words of supplication), to pray in the study halls, in synagogues where one prays words of supplication, words of supplication, vedivrei kibushin ad sheya’or hayom (and words of submission until the day dawns), until it becomes light.
I think if one looks at the selichos (penitential prayers), it’s supplications and submissions. Many selichos for example are about you’re going to die, your soul pleads to you. It’s simply mussar words. One doesn’t talk about knocking on heaven, one talks to the person. Many selichos are beautiful mussar drashos. And many are supplications, one pleads to God. And this is because there it’s worthwhile, because the beinoni needs one more mitzvah. The entire year he also needs one more mitzvah, but especially during the Ten Days of Repentance.
Question: Why didn’t he enumerate prayer?
But why didn’t he enumerate prayer? He enumerated tzedakah, good deeds, mitzvos, and now he says he should do supplications and submissions. So words of submission I understand, that this will bring tzedakah, good deeds. It could be another thought that words of supplication is one of chesed (kindness) with people. Yes, people are in troubles, you’re going to pray for them. I think that perhaps the kulam thought this way simply. There are other customs, this was already a custom in the time of the Rambam, today it’s already a custom that everyone says selichos. Perhaps this is what he means by kulam.
Selichos is more awakening — a continuation of the shofar
In any case, the selichos is… no, so I think that the selichos is more awakening, which is the submission. The selichos is like the continuation of the shofar. This reminds you again, you’re going to sit the entire day. Supplications also affect a person. It’s not necessarily that it’s prayer. It’s prayer, but it awakens the world. There is teshuva, there is God, and so on.
Halacha 10 — They don’t count against him the first sin he sinned or the second
One doesn’t measure the first two sins
So, we learned the thing that there is a thing of weighing sins. One measures, yes? One measures off, God measures, or the heavenly court, whoever, I don’t understand who, we’ll see perhaps the language of weighing. But one measures whether a person has more mitzvos or more sins, or is he then a tzaddik or rasha, for which there are judgments, or is he a beinoni, for which then there are laws of beinoni, that he needs to do teshuva, etc. So the measuring is not so simple, not just that one counts off. Rather there is a special halacha, there is a special law how one calculates it.
This the Rambam says when… There it’s relevant how does one measure? Ein machshivin alav techilat avon shechata bo velo sheni (They don’t count against him the first sin he sinned or the second). One doesn’t measure the person’s first sin, and not even the second. One only begins counting ela mishlisho va’eilach (only from his third onward). This is a halacha, that one only counts from the person’s third sin and further. It’s not that one throws away entirely the first and the second, but one puts it to the side. I’ll tell you.
If his sins from the third onward are greater — they add those sins
And it’s this way, im nimtze’u avonosav mishlisho va’eilach merubin al zechuyosav (if it is found that his sins from the third onward are greater than his merits) — if one finds that from the third and further the sins are more, then he is found guilty, yes? Then one also counts the first two sins, umetzarfin osan aveiros, vedanin oso al hakol (and they add those sins, and judge him for everything). It’s interesting, because actually one doesn’t need to have even the first two then, because he’s just simply a majority of sins anyway.
The novelty is only that the first two sins that a person does don’t count. Only from the third and further begins the obligation. Yes, but if from the third onward is greater than his merits, then the person is anyway majority guilty. Then it’s not such a great difference that one brings back the first two, but one can also go down from them.
Discussion: When does one begin to calculate the accounting?
That means this way, one counts from the third and further, and one sees that he is majority guilty. Majority guilty is without the two that one now adds.
Speaker 2: No, no, what are you thinking? One doesn’t count at all. It doesn’t count from weighing. It’s speaking generally. When a person begins, he was a tzaddik until now and he started to sin, the first two sins are not yet part of the accounting.
Speaker 1: Yes, but he’s talking further regarding whether the person is majority meritorious or majority guilty, yes?
Speaker 2: No, he doesn’t say that. He says when one weighs, one doesn’t begin from the first. If a person has only two sins, he can have only two sins and one mitzvah, and still one doesn’t count the first two, he’s a tzaddik. If he already has two, three sins, then one needs to know if he has four mitzvos or only two mitzvos or only three.
It’s not like that. If there is a moment from when one begins counting. For example, let’s say he was forgiven on Yom Kippur, or I know that he was a groom, and now he begins a new accounting. The new accounting doesn’t count the first three sins. Yes, that’s how one would say, the first two sins.
Speaker 1: When does one begin to calculate the accounting? When does one begin to calculate the accounting? In other words, one can say it this way, that the first two sins don’t count. That’s what one can say. Even when there are majority sins, after he did a third sin, then one begins to calculate whether it’s more, whether it’s less. Ah… yes, that’s what I think.
Halacha 11 — Removing first by first
The Gemara’s language: “If his sins from the third onward are found to be greater”
The Gemara says “if his sins from the third onward are found to be greater,” because there it means as you started to say, as if the question is whether he had more sins without the first two. Yes, more sins without the first two, and one judges him, when will we judge him as majority guilty. But it appears that there’s still an accounting for each sin, let’s say that for each sin comes to him just an extra punishment, he would then also receive a punishment for the first two sins, but this is only after he is majority guilty. So, yes, I would have interpreted it differently than I think, it makes more sense to me.
When he has majority merits — they remove his sins first by first
And the interpretation is “if his sins are found,” if after he did three sins, it comes out this way, the halacha is this way, we go further. Umetzarfin zechuyos keneged avonosav, ve’im shlishi va’eilach (And they combine merits against his sins, and if from the third onward), but if from the third sin further he did more merits than his sins, that means that the merits are weighed, are more, going up, ma’avirin al avonosav rishon rishon (they remove his sins first by first), then God removes the sins, that means one forgives him, or one lets it be forgiven, yes? It goes away. Lefi sheshlishi nechshav rishon (Because the third is counted as first), because the third, the third one, one counts as the first, shekvar nimchalu hashnayim (since the two have already been forgiven).
And it’s very interesting. But when one forgives a person because he has more merits, and one judges him favorably, and one forgives him then the sins, then the first two one has already forgiven, so the third is called the first, and the first one doesn’t count the first. It’s an interesting trick how one justifies a person who has majority merits, that each new sin one counts, “ah, this is only the first,” because the first two one has already forgiven.
Vechen harevi’i nechshav rishon (And likewise the fourth is counted as first), after one has forgiven the third, which has now become number one, then what is now number one is the fourth. Shuv nimchal lo shlishi, vechen ad sofo (Again the third is forgiven him, and so on until the end). This is how Chazal expounded the word “ma’avir rishon rishon” (removing first by first). Each sin we look at as if the other one has already been forgiven, so this is now the new one sin. One sin at a time and one is forgiven.
The Rambam’s approach: Majority merits means all sins are forgiven
In other words, let’s understand it this way, this is apparently according to how the Rambam understands it here, this is the way how majority merits helps. Apparently, majority merits, he still has other sins besides this, and he should receive punishments for the sins. The Rambam says that one doesn’t receive any punishments for the sins. He says, the moment you have majority merits, the Rambam says, vechen im shakal avonos adam echad im zechuyosav, lo yihyu avonosav merubin mizechuyosav, kol osan ha’avonos nimchalin lo, velo nish’ar lo avon kelal (And likewise if one weighs a person’s sins with his merits, his sins will not be greater than his merits, all those sins are forgiven him, and no sin remains for him at all). Let’s think, the first, the third is the first. You don’t have any first at all. It’s always the first. So it’s as if nullified, yes? As if nullified, a kind of thing.
Question: From where does the Rambam say that majority merits means the sins are nullified?
But from where did he even start when one says that majority merits means simply that one throws away the sins? From where does he say this? Majority merits, one looks at the majority. What does it mean that the minority is nullified? The minority becomes as if it seems to him? Judged according to its majority? We’re talking that one goes after the majority, and not simply that the minority is nullified. But that’s how it says, “yitzdak” (he will be justified), “yimshoch zechuyosav al avonosav vetzadak” (his merits will draw over his sins and he will be justified). What about the small sins? Removing first by first.
The interesting thing: After the weighing ends
Hilchos Teshuva Chapter 3 (continued): Details of the Categories of “Those Who Have No Share in the World to Come”
And the interesting thing is also that after the weighing ends and he begins to sin again, it doesn’t go back to chozer v’ni’or (reset). They continue counting. It doesn’t say here that when he begins to sin again… Let’s be clear, the topic that we need to understand is that he begins to sin again. There are commentators who say that we’re talking about at the time of death. I don’t know, whenever it’s talking about, that’s when it’s talking about. One can be precise, there are those who make distinctions between shogeg and meizid, and I don’t know. The Rambam doesn’t say that this is one time and then it starts over again. If he starts over again and he’s still alive, it goes back to majority of merits, the whole thing starts again. If that’s how we calculate. One must know, when we calculate, the whole thing that the Rambam says that we calculate every year, is also not so clear to understand what it means. But okay, let’s finish the thousand sins. We calculate one year, the simple meaning is that all the other previous years we don’t count.
Idea: When Do We Begin Calculating the Account?
I had a moment, I’ll finish this piece, I’ll say an idea that I have that can make sense in the simple meaning of the Rambam. The Rambam learns that ma’avir rishon rishon (passing over the first) is that when there’s a majority of merits, it’s only until three times. Only three, after the three he continues. It’s explicit. “Hen kol eileh yif’al Kel pa’amayim shalosh im gaver” (Behold, all these things God does two or three times with a man). Two, up to three times with a person he has the fixedness of this thing.
He has mercy and he is ma’avir lashon hara. But this is the sin of the individual.
Hilchos Teshuva Chapter 3: Ma’avir Rishon Rishon, Beinonim and Resha’im, and Share in the World to Come
Halachos 10-12: The Law of “Ma’avir Rishon Rishon” – For the Individual and the Community
It says, he brings a verse “Hen kol eileh yif’al Kel pa’amayim shalosh im gaver”. Two, up to three times with a person he has the merit, he has mercy and he is ma’avir rishon rishon. But this is the sin of the individual.
But as we learned earlier that there’s a law that we write kol hayachid and we write kol harabbim. The rabbim don’t have this benefit. They have better benefits.
But a community, “a tzibbur she’chat’u alav rishon v’sheini u’shlishi”, excuse me, on the contrary, for the community we count even the first three, not just the first two, but the first three. It says, “Al shlosha pish’ei Yisrael v’al arba’ah lo ashivenu”. It means, he explains that for the first three I am ma’avir al seder, but “al arba’ah”, on the fourth, “lo ashivenu”, I will not settle him, I will not bring him back, I will not accept his teshuva or whatever. He won’t be forgiven. Does this mean that one must be al derech zeh, one must be on arba’ah va’eilach. On the sins of the community we only count from the fourth onward. It means the first, not just the first two is one ma’avir al seder like an individual, but we give one more, we give until the fourth.
This is the halacha of ma’avir rishon rishon, and from this, how do we call it? Yes, this is the “pa’amayim shalosh im gaver.”
In Brief: The Practical Meaning
In brief, everyone should know that one has credit to sin twice, it doesn’t cost anything. On the third time the problems begin. And for a community there’s credit three times.
Discussion: Practical Difficulties in This Calculation
Speaker 1: I think I can make it clearer. It’s hard to take this, as they say, take to the bank, because no one knows exactly from when we calculate the account or further.
Speaker 2: What are you saying, from when he became a katan or… forever, or…
Speaker 1: Yes, but no one is holding by the first two, everyone is already holding deep in the middle of life. The day after Yom Kippur, have we already sinned three times? I’m afraid yes. Okay.
Possible Answers: How the Calculation Works
As we said here in chapter 27, I have mine. No, but if the calculation is as we’ve already discussed after the request for forgiveness, perhaps like after Yom Kippur.
But I also hold that each type of sin is calculated separately. I can make a kula. It’s not the simple meaning that one sin, he did chillul Shabbos. No, that he’s forgotten from that type of sin. Or as we speak about lashon hara, we don’t count the first two times that one spoke lashon hara. It could be, the Rambam doesn’t say clearly how the calculation works.
Simple Meaning in the Way of Tikkun HaNefesh
I mean, if one wants to say such a simple meaning that has to do with tikkun hanefesh, one must say that the simple meaning is, what does “nidnach ribah” mean? “Nidnach ribah,” the simple meaning is what they said at the beginning, that he’s such a type of person. He’s not, what type of person is he? He’s a tzaddik. Two times it’s an incident, three times it’s already become a habit on this chazaka. As Tosafos says, he has a community, it’s harder to make a chazaka on it, you need four times.
As in hilchos onashin for example in korbanos, which they learned this week Vayikra. Not such a thing, I mean, there are laws when one weighs. One must understand precisely, because you know that it’s not… It would have been a great chiddush if someone would have said such a thing. Yes? But when these are the chiddushim, they say great chiddushim.
Halacha 13: Beinonim and Resha’im – Their Share in the World to Come
The Yehoshua Rabbi is now going to learn, there are types of people, as they learned that one is a beinoni but he only has two sins with two merits, and now we’re going to learn that there are also boundaries.
Sins That Are “Deal-Breakers”
There are certain sins, he shows if one is a rasha, he did more sins than mitzvos, the scale tips and he goes straight to Gehinnom or loses his portion etc. But then there are certain sins, that even if he’s a beinoni, he also loses his share in the world to come, that the sin is like a… like a… this is a deal-breaker, that the person broke a deal. He made a deal which is a deal, which has more mitzvos, more sins etc. There are certain sins that destroy the whole thing, he doesn’t make calculations, he’s out. This is the logic of the next chapter. Yes? Yes.
The Rambam’s Halacha: Beinonim and Resha’im Have a Share in the World to Come
Says the Rambam… But this has less to do directly with hilchos teshuva, but it comes with hilchos shekilas aveiros, or hilchos sechar v’onesh. So they said that this is hilchos tzaddikim beinonim u’resha’im.
Says the Rambam, a beinoni… It’s interesting, there are also with the tovos merubos, there are also things that with one mitzvah of them, even if he did all the sins in the Torah it helps, but the Rambam doesn’t say such a thing there. It’s clear with the tovos merubos. There are certain sins that even if he’s a beinoni, kol hamellig al divrei chachamim, even an idol worshipper like other people, they make him… Could be that he made himself a mumar, and the Rambam doesn’t accept it.
The Rambam’s Words About a Beinoni
Okay, says the Rambam, a beinoni, yes? Says the Rambam, a beinoni is like this, “Im haysa bichlal machatzah avonosav shelo hiniach tefillin me’olam”, I asked, we spoke earlier that for a mitzvas aseh teshuva is relatively easier. Yes? So why does he bring in specifically tefillin, because it’s a mitzvas aseh?
He brings tefillin because it says in the Gemara about this, but according to how the Rambam brings it, it comes out that there’s no difference at all between tefillin and other mitzvos. One must understand. Even if he never put on tefillin, it doesn’t matter. “Danin oso k’fi chata’av v’yesh lo chelek l’olam haba”. He receives a certain judgment. Could be even shelo hiniach tefillin me’olam, it’s counted as a harsh thing. I don’t see that he’s liable kol rasha, as he says. The Gemara says about this, but there isn’t k’fi chata’av, it’s actually with giving a punishment for being mevatel the mitzvas aseh, but v’yesh lo chelek l’olam haba. The Gemara says about this, karkafta d’lo manach tefillin, but it comes out from the Rambam that it doesn’t make a difference, tefillin is not more severe than any other mitzvah. Right.
The Rambam’s Words About Resha’im
Says the Rambam, “V’chen kol haresha’im she’avonoseihem merubim”, even resha’im who have a majority of sins, “danin osam k’fi chata’eihem”, we give him a judgment, we give him a punishment according to the sins, but “yesh lahem chelek l’olam haba”. It doesn’t take away his essential share in the world to come that he has. Why? Says the Rambam, “shekol Yisrael yesh lahem chelek l’olam haba, af al pi she’chatu”, he brings as it says in the well-known Mishna, all Jews have a share in the world to come, even if they sinned, it says “v’amcha kulam tzaddikim l’olam yirshu aretz”.
What does aretz mean? Says the Rambam, aretz is a metaphor. Aretz here doesn’t mean that they will inherit Eretz Yisrael or whatever, but we’re talking here about the matter of reward and punishment. Lomar, the aretz is a metaphor, klomar aretz hachaim, the land there where one lives forever, there where the soul lives, v’hi olam haba. So in olam haneshamos there all Jews, even those who have avonos merubim, have a share in olam haba.
Chassidei Umos HaOlam
And he says there further, “V’lo Yisrael bilvad”. He says here a chiddush that’s stated there in the Gemara in Chelek, also the chassidei umos ha’olam yesh lahem chelek l’olam haba. Even though they have it very hard, they don’t have any sins, they are chassidei umos ha’olam. If they were complete tzaddikim they couldn’t be chassidei umos ha’olam. There’s some deficiency, and he says “nemusados kapos temarim.” But a share in olam haba he has. That’s it. That’s there chassidei umos ha’olam means that they only have the seven mitzvos, but only fulfilled the seven mitzvos of Bnei Noach. Something is missing. I have here a huge reason why one needs to have 613 mitzvos when it’s… But even so, perhaps he wasn’t mekayem the mitzvos, perhaps something is missing, but a share in olam haba he has.
Discussion: What Does “Beinoni” Mean Here?
No, but here I don’t see that not only as I said that there are sins that even when he has against them a majority of mitzvos it doesn’t help, the Rambam says another thing, different from what was thought earlier. He says that what does beinoni mean here? It’s not like that. Beinoni means here that it’s exactly half and half. If it’s more majority of merits, he becomes a complete tzaddik and he doesn’t receive any punishment at all. If he has exactly half and half, it comes out that if he didn’t steal tefillin then… But in general, I don’t know, if he didn’t put on tefillin, it’s not like that. He doesn’t say clearly. If he didn’t do a sin and he did put on tefillin, he’s even half and half, apparently he doesn’t receive any punishment. So it comes out here, and it’s not like I said.
I see that in the Gemara it says, there’s a sugya in the Gemara, there’s a give and take in the Gemara, that half and half the Holy One has mercy. On this it says in the Gemara, the Gemara brings on this Rabban Shimon ben Gamliel that what we say that on this the Holy One has mercy, “noteh klapi chesed,” that it means a beinoni. But on this the answer is open, that the Rambam doesn’t bring it so clearly, I don’t know how to learn.
But what he says here is, he wants to say, both beinonim and resha’im, by both there’s a share in olam haba. There’s only a difference, the rasha’s is much smaller than the beinoni’s. But what he wants to get to is that both have in practice a share in olam haba, and he wants to get to the “v’eilu she’ein lahem chelek l’olam haba”.
Discussion: Why Does the Rambam Bring Tefillin?
And what is he telling me about the topic of putting on tefillin? But this one doesn’t even need to understand. I’m telling you that if I’m right, one must learn that a normal beinoni doesn’t have nidon k’fi chato, because the Holy One has mercy on beinonim. But what then? He doesn’t have such harsh things. For example, he did a certain mitzvah, it could be the words aren’t specifically tefillin, but he did a certain mitzvah that he never did. As you say that for example, what plays the part in his soul, and on this he’s not… Could be, could be that’s the simple meaning. But the Rambam only says the halacha, tefillin is a detail, but all of them, both the beinonim and the resha’im, this is majority of merits, majority of sins, either way, at least he has a share in olam haba.
Halacha 14: “V’eilu She’ein Lahem Chelek L’olam Haba”
But “v’eilu she’ein lahem chelek l’olam haba”, they don’t have a share in the world to come, their soul doesn’t go into a share in the world to come, “ela nichrasim v’ovdim v’nidonim”. They are cut off, they are lost, it means they don’t go into a share in the world to come, and they are “nidonim al godel rish’am v’chatasam l’olam ul’olmei olamim”. Forever they will receive a punishment, and they are cut off from olam haba.
Discussion: The Contradiction Between “Nichras” and “Nidon”
So apparently, the Rambam is going to learn, one must precisely see here what there is, there’s a bit of a contradiction, if he’s lost, why are we going to punish him? So one will apparently see in chapter 7 halacha 9, it’s interesting that the Rambam is going to learn that kares means that one doesn’t get anything.
If so there’s a contradiction, the Ramban already asks this contradiction in his letter, he asks a contradiction that the Rambam says that one is judged forever and ever. What are you judged if you’re not there? Apparently I mean that according to the Rambam’s way one must explain that the judgment forever is that he’s never there. It’s a great judgment that he hears the Holy One’s voice, feels Him. Perhaps one must say like this, the judgment for the nichrasim v’ovdim, it means their judgment is that they become nichrasim v’ovdim, and the nichrasim v’ovdim goes forever. It means he becomes nichras v’oved, it means forever when his soul doesn’t get access to olam haba, it’s perhaps such a type of judgment.
The problem is that there’s no soul. The language of the Gemara, the Rambam is here, because the language of the Gemara is that yordin l’Gehinnom v’nidonin bah 12 chodesh, a soul that he’s there is only in Gehinnom. For this apparently the Rambam learned this way, but already.
The List of “Eilu She’ein Lahem Chelek L’olam Haba”
The Rambam has a long list, yes, haminim. And he’s going to explain all these things from the list, he’s going to explain, so… Minim and apikorsim, he’s first going to enumerate five types… Stop a moment.
So yes, it’s a long list, the list I mean comes in the Braisa.
Hilchos Teshuva Chapter 3 – Continuation: Details of the Categories of “Those Who Have No Share in the World to Come”
The Entire List of the Rambam
The language of the Gemara, the Rambam is a posek, and the language of the Gemara is that “yordin l’Gehinnom v’einam olim”. The implication is that he’s there, he’s just in Gehinnom. From this apparently the Rambam learned this way.
But already, this is the… The Rambam has here a long list. Yes, haminim. And he’s going to explain all these things from the list he’s going to explain. So…
Haminim, apikorsim. He’s first going to enumerate five types. Stop a moment. So yes, it’s a long list. The list I mean comes from the Braisa, and the Rambam is going to say. This I wrote in here.
Chiddush: Minim and Apikorsim Are Not the Same Thing
Minim, apikorsim, is not the same thing. By us it’s accustomed to this all as one thing, because the Rambam made separate each category. He’s going to explain in a minute what all these things are.
Minim, apikorsim, kofrim baTorah, kofrim bitchiyas hameisim, and kofrim bevi’as hago’el.
When? Much further. What is meshumadim? Minim, apikorsim, and then kofrim in three types of things: Torah, techiyas hameisim, and vi’as hago’el.
Further, v’hameshummadim. It says so apparently this is dependent on avodah zarah, meshummadim.
Machti’ei harabbim, which the Rambam already mentioned earlier in chapter 8 of hilchos de’os, the Rambam spoke strongly about machti’ei harabbim.
V’haporshim midarkhei tzibbur, those who separate from the ways of the community, who don’t go with the Jews. Everything the Rambam is going to explain. Yes, yes, I’ll translate right away.
V’ha’oseh aveiros b’yad ramah b’farhesya, one who does sins with a high hand with pride.
V’hamosirim, those who hand over other Jews.
U’matilei eimah al hatzibbur shelo l’shem shamayim, those who cast fear on the community not for the sake of Heaven.
Shofchei damim, murderers.
U’va’alei lashon hara, people who always speak lashon hara.
V’hamoshech orlaso. I’m going… The Rambam is going to explain.
It’s such a long list of fourteen in the list, and it becomes even longer. He’s going to elaborate I mean the Rambam that there are twenty-four.
Chamishah HaNikra’im Minim
Says the Rambam, “Chamishah hen hanikra’im minim”. Five types… There are five minim, five types of people.
What Is the Root of the Word “Minim”?
What is the root of the word “minim”? Is it like arba’ah minim, types of people? Or is it a more specific word for “min”?
Laws of Teshuva Chapter 3 – Heretics and Deniers of Torah (Continued)
“Min” is a word from the Gemara. What it means literally, I have a translation, but the Rambam doesn’t learn that word. By the Rambam, “min” means someone who says a certain thing. The Rambam has a precise definition of what this is. Apparently not with the translation of the word. Simply in the Gemara “minim” can mean one thing, the Rambam apparently had some precision why he learns that this is what “min” means, but it’s not a clear thing in the sources in the Gemara the Rambam’s way.
But the Rambam, “min” means someone who is a denier of the Almighty, he doesn’t believe in the Almighty the way one must believe in the Almighty. This is… we’ll see from his list.
The Five Types of Heresy Correspond to Hilchos Yesodei HaTorah Chapter 1
These are like five, five types of heresy in the correct faith.
“One who says there is no God and there is no ruler of the world” – there is no God, and or the world… apparently or, yes? Same thing. God means one ruler of the world. But it could be that someone can mean a Creator, okay. There is no ruler, or I’ll give you another translation.
“And one who says there is a ruler”, yes there is someone who is a ruler of the world, “but they are two or more”, the world is run by more than one ruler.
“And one who says there is one Master”, yes there is one Master, one Lord, one God, “but He is a body and has form”, the God is a physical being, He is a body and has form.
“And likewise one who says that He is not alone the First and the Rock of all”, that the Almighty is not alone, and He is not the first, and He is not the… the power for everything.
And what is this different from two or more? A good question. And likewise, he says not, the Rambam says not. I don’t want to say that he doesn’t say what he means, I can certainly say what I think he means, but what he says is exactly this. Someone who says that the Almighty is not alone, and this is what in our siddur it says “that the Creator blessed be His name is first and He is last”, meaning that the Almighty wasn’t before everything. How one translates this is not clear. I’m telling you what the Rambam says, someone can say that the Almighty is not the first.
Let’s go through all five, afterwards we can talk about this matter. He says that one of the commentators says that he means that the world is eternal, and the Almighty created the world from things that already existed. The Rambam didn’t say it. The Rambam knew clearly what he wanted to say, he didn’t say it.
Very good. “And likewise”, he says, “and likewise one who worships a star or constellation in order to be an intermediary between him and the Master of the Universe”, someone who… and this is already less “one who says”, his problem is not the saying, but he serves another divine power in order to be an intermediary between him and the Master of the Universe, he knows that there is only one Master of the Universe, but there is another pseudo-divine, a pseudo-power, that he should be the intermediary before the Almighty.
The Rambam doesn’t say there “one who says there are intermediaries”, it could be that there are intermediaries, the main thing is “one who worships an intermediary”.
The Four Foundations Regarding the Almighty
So basically, let’s want to be precise, these are the five about, these are all things that have to do with Hilchos Yesodei HaTorah Chapter 1, or the fourth thing is Hilchos Yesodei HaTorah Chapter 1, and it’s the opposite of them, right?
If one wants to understand exactly what he means, one must think that there are more or less four things, afterwards the fifth we’ll talk about, is in the category of worship.
There are four things that a person must know about the Almighty.
What a Jew, not just a person, a Jew, by the way, a person, right?
This is not a denier of Torah, this is not what he’s talking about here.
He wants to understand Chassidus Umos HaOlam, perhaps.
Chassidus Umos HaOlam is someone who believes in this.
A person must know this.
A denier of Torah doesn’t know any Chassidus Umos HaOlam.
One may not be a denier of Torah, because he has already received the Torah.
But…
So a denier perhaps means that he denies what he has already received.
But a min is someone who doesn’t know one of the four things about the Almighty.
What are the four things?
(1) She’yeshno – He Exists
First of all, she’yeshno, she’yeshno, He exists.
That there is an existent First Being.
You can call Him ruler.
Ruler means, this is a word that we say, what is a God?
A ruler of the world.
He doesn’t mean to say providence, this is what I mean to say.
Someone should say that there is a God, but He doesn’t supervise, that’s not written here.
I don’t know if the Rambam holds that it’s possible to say so.
He doesn’t say the word clearly.
Ruler and supervisor is not exactly the same word.
Because ruler means, as he says in Hilchos Yesodei HaTorah Chapter 1, ruler of the sphere, not ruler He directs every thing.
Also, ruler means that if not for Him there would be nothing.
Yes, also that He directs it, but not necessarily directs in a particular way, He can direct in a general way etc., and that’s not written here.
So the first thing is that there is, yes, there.
You see here the word “there” again.
(2) She’hu echad – He is One
The second thing is, that He is one, that this Cause is one and there will not be like His oneness another one.
Yes?
(3) She’eino guf – He is Not a Body
The third thing is, that He is not a body.
Yes?
(4) She’hu rishon/tzur l’chol – He is First, the Source of Everything
The fourth thing is, that He is the first thing.
The first thing is apparently included in the definition of Cause.
It’s a bit difficult to understand why he adds but this is the meaning, He is the first thing, He is the source of everything. This is what it says here, and I actually don’t understand, I mean, it’s actually difficult why it’s not included. But, just as the truth is that one is also included in echad, the Rambam said that truly the tradition is true that He is one, because one body cannot be two, etc. etc., all things that this is one, only people can have a mistake one in the other.
Discussion: What Does “She’eino levado harishon v’tzur l’chol” Mean?
But this is a kind of variation of number two. He doesn’t say that in the world there is more than one God, but He is not the source of all, perhaps there are other universes or other worlds where there is another God.
No, the source is meaning, source is meaning first, origin. The Rambam translates to origin. First means the first, He is the source. Someone says, what can he say exactly? Not clear what is the other side. One can say to the other, another kind of way of saying that He is two, only not saying perhaps that the whole world exists as two, but perhaps there is another world where there is another God.
There is no world, there is no world, that’s not the point. All these things talk about the world. These things talk about the world, it’s not, the minim are things about the Almighty. No, no, the minim are things about the Almighty. He doesn’t understand that the Almighty is first. He thinks that the Almighty is the… let’s say so, yes, yes, that he thinks that there is another source for other things besides for all. Okay, I don’t think that’s the meaning. What I mean is that someone can think, I can’t grasp, let’s say so, that someone can think for example that the Almighty existed always and the world existed, like the eternity of the world. But the Rambam doesn’t say… no, no, eternity of the world is not written here, creation of the world is not written here. The closest thing to creation of the world that is written is this, and you can understand that someone should say, that someone should think that the Almighty is equal to the world, He is not the source of the world, and both exist as one, and He is the Creator, but He is somehow equal, He is not prior to the world. These are the words.
So the Raavad brings immediately to the Gemara, that there was a heretic who said that the Almighty is a great artist, a great painter, he found good materials, he found good paints, and he painted a beautiful thing. So this is the… this means that there is something else besides the Almighty. Yes, that there is something else. That as if the Almighty had good material with which to create a world. So this means that he doesn’t give all the credit to the Almighty that He is the source of all, He is the origin of everything.
Digression: The Raavad and the Dispute About Body
And this is the piece from the Baal HaTanya is also here the famous Raavad that great and good ones erred in this. But we rule like the Rambam. There are certainly great ones, I don’t know if they rule. But my friend told me many times from Rabbi Shlomo Fisher, a great Torah scholar, said that it’s clear that the halacha is like the Raavad. He told me that Rav Chaim explained the Rambam, he says a very nice interpretation in the Rambam, that the halacha is not like the Rambam, the halacha is like the Raavad. So there are certainly great ones who rule like the Raavad. This is also the ruling of the Rebbe, worth knowing. In short, it’s not halacha that one comes to give him a death penalty, only he goes a thousand generations and they will let him into the World to Come. No, the Raavad also agrees that the truth is like the Rambam, only his halacha is only that he’s called a min. But if someone is not relevant in practice, it’s only relevant who has an error.
Return: The Fifth Min – One Who Worships Idolatry
Okay, this is anyway, this is heretics. Ah, sorry, this is minim. The fifth is very interesting. The fifth is, “one who worships idolatry” is called a min. Very interesting. Perhaps the Rambam means so, an idol worshipper who thinks that the god is a god is an idol worshipper, but even if he only has the error for the sake of Heaven he’s called a min. So just as he is the first for the idol worshippers, he is the one who made the error of idol worship. The first, Enosh. I don’t know. It’s very interesting, because we don’t find anywhere that an idol worshipper is called a min. Not clear to me.
Ruling: All Five of These Minim – Have No Share in the World to Come
Okay, the Rambam says that “these five are minim, who have no share in the World to Come”. And this is yes. The having no share in the World to Come is a punishment, or is it simply that his soul doesn’t grasp the truth? Yes, could be. The Rambam doesn’t explain here. But here he says that it’s a punishment. Could be perhaps later we’ll see.
Three Who Are Called Apikorsim
The Rambam says further, “three of these” – another kind is apikoros. “Three of these are called apikorsim”. So minim and apikorsim.
What is an apikoros?
(1) One Who Says There is No Prophecy at All
The Rambam explains, “one who says there is no prophecy at all” – someone who doesn’t believe in prophecy. He says that there is no prophecy in the world.
And what is the meaning of this? The meaning is, “and there is no knowledge that reaches from the Creator to the heart of people” – the basic idea of prophecy is that there is wisdom that the Almighty sends to people, wisdom that a person doesn’t grasp on his own. The wisdom that the Almighty sends to a person.
Someone who doesn’t believe in this that there is such a thing, a prophecy, which means a wisdom that comes from the Almighty to the heart of people, is an apikoros.
Innovation: The Difference Between Min and Apikoros
Not a min, because he is not disputing the existence of God, he is disputing something of one of the Almighty’s actions so to speak. He is not denying anything about the Almighty’s essence, his error is in the Almighty’s essence, his error is in the arrival of knowledge that comes from the Almighty.
Hilchos Teshuva Chapter 3 – Apikorsim and Deniers of Torah (Continued)
Three Who Are Called Apikorsim
Apikoros – Denies Prophecy in General
Wisdom is not what a person grasps on his own, but a wisdom that the Almighty sends to a person. Someone who doesn’t believe in this that there is such a thing, a prophecy, which means a wisdom that comes from the Almighty to the heart of people, is an apikoros.
Good, not a min, because he is not disputing the existence of God, he is disputing something of one of the Almighty’s actions so to speak. Not a question of he is not denying anything about the Almighty, he only says I hold that it’s an error about the Almighty. His error is in the arrival of knowledge that comes from the Almighty to people.
One Who Denies the Prophecy of Moshe Rabbeinu
Further, “and one who denies the prophecy of Moshe Rabbeinu”, someone who denies the prophecy of Moshe Rabbeinu. Okay, this is already much more specific.
Discussion: What Does “Denies the Prophecy of Moshe” Mean?
Study partner A: He says that Moshe Rabbeinu was not a prophet.
Study partner B: I deny the power of a prophet, but I don’t believe that Moshe Rabbeinu is specifically a prophet, or I don’t believe that Moshe Rabbeinu was more than other prophets.
Study partner A: He says that he denies the prophecy of Moshe. He says that Moshe, he looks at Moshe like just a person. There is such a thing as prophecy, but Muhammad was a prophet, not Moshe. Let’s say. He’s not an apikoros, he’s not denying the fact of prophecy, he’s denying… okay, Muhammad is already a difference. Let’s say someone is denying, someone says that Moshe was not a prophet.
Study partner B: It could be that he means to say so, after all, first the essence of prophecy, and afterwards he denies the unique prophecy of Moshe. But the Rambam doesn’t say it clearly. He should have said “one who says that Moshe was a prophet but not in the category of Moshe’s prophecy”. It could be that this is what he means. One must look earlier in Yesodei HaTorah how he defines the…
Study partner A: The Rambam says that a prophet who says that Moshe was not greater than just a prophet is denying the prophecy of Moshe.
Study partner B: Okay, that’s clear.
Study partner A: It could be that this is what he says. “Denying the prophecy of Moshe” means he is denying the type of prophecy that Moshe had, the unique prophecy. He says that Moshe had more than a measure that reaches from the Creator to people. Moshe was more than this.
Study partner B: Not more, a better type.
Study partner A: A better type of this, let’s say.
Study partner B: There is a general and there is a particular. A better type of measure that reaches.
Study partner A: Not clear.
One Who Says the Creator Doesn’t Know the Deeds of People
The Rambam says further, “one who says”, the third, “that the Creator doesn’t know the deeds of people”. Someone who says that the Creator, the Almighty, doesn’t know the deeds of people. He created them, but He doesn’t know afterwards what they do.
Interesting that here he uses the word “Creator”. Until now he said Master or God. Okay, because this is a topic of creation, this is a topic of creation. No, he only says created, but he is also a changer of orders. It’s a type.
Apparently this is connected with heresy, because this is the thing that characterizes prophecy. Prophecy means that a message comes from the Almighty to people, and afterwards the Almighty knows what people do. It’s the connection of knowledge, the second thing. And specifically the relationship of knowledge, right? There is perhaps another relationship, that He is a Creator, He is governance, this is perhaps a type of relationship. But this that it’s with knowledge, that it’s with a certain order, with a certain understanding, this is a denial.
He can deny it in the category of general prophecy, he can deny the general knowledge, and he can afterwards be the specific thing that is called the prophecy of Moshe. Okay, this is not a denier of Torah, this we’ll still see. A denier of Torah is another thing. It’s this that the prophecy of Moshe is a type of prophecy.
Source of the Rambam’s Definition of Apikoros
This is called apikoros. Also, from where the Rambam took that this is called apikoros, I don’t know, but so says the Rambam. He says that this word means apikoros, period.
The Gemara of “what benefit have the rabbis given us”? “What benefit have the rabbis given us” means the thing of not regulating the sages from the sages? No, no, this is the Gemara in Sanhedrin. Only the Rambam said that this means that. And the Gemara has another interpretation in the word apikoros. We didn’t know what this is. The Gemara means that apikoros is lawlessness.
Let’s say so, everyone says after the Gemara in Sfas Emes, he says that apikoros meaning “what benefit have the rabbis given us” is apikoros. This is not written in the Gemara, and this is the total confusion. The Gemara says that it’s written in the Mishna a word apikoros, no one knows what this is. The Gemara says, one interpretation is that it means someone who says “what benefit have the rabbis given us”, which is actually a great chutzpah, “has no share in the World to Come”, but not such a stringency of apikoros of the Rambam.
And the Rambam translates the word apikorus differently. The Rambam translates that apikorus that appears in the Mishnah means one of three things, someone who says “mah hani’a lan rabanan” (what benefit have the rabbis given us), and that is not related to apikorsus. He says that the Gemara translates this as lashon chutzpah (language of insolence), not… it’s not clear from where his source for this type of apikorsus is. The sources, searching for sources, but the words don’t appear.
Or the Rambam took all the things that he held a Jew must believe, and he placed them into the words, into the categories. He had to have a source, he couldn’t just make up things. And he says the three types of kofrim (deniers) that he mentioned, sheloshah hen hakofrim baTorah (three are the deniers of Torah). He placed the three types of people who are kofer baTorah (deniers of Torah).
Sheloshah Hen Hakofrim BaTorah
Ha’omer She’ein HaTorah Me’im Hashem
Three types of people are kofer baTorah. One, ha’omer she’ein haTorah me’im Hashem (one who says the Torah is not from God). He says the Torah is not from the Almighty, afilu pasuk echad, afilu teivah achat (even one verse, even one word), even about one verse or one word he says that it is not me’im Hashem (from God).
But what does he say? Im amar (if he says), if he says Moshe amaro mipi atzmo (Moshe said it from himself), Moshe said it on his own, harei zeh kofer baTorah (behold this one is a denier of Torah). He is a kofer baTorah.
Discussion: How Can “Afilu Teivah Achat” Be Kofer BaTorah?
It’s puzzling, if what he says kofer baTorah means he denies the entire Torah. But here he says even if he says about one verse. There is a difference if he denies one verse or the entire Torah.
The point is, here is the Torah that the Jews must believe, because the Torah obligates him. But he says that the last verse “vayamas sham Moshe eved Hashem” (and Moshe the servant of God died there) or I don’t know what, perhaps that wasn’t Moshe’s writing, but the Almighty said it mipi Hashem (from the mouth of God). Or someone says that not Moshe wrote it but Yehoshua wrote it, I don’t know. There it doesn’t say me’im Hashem, the point is me’im Hashem.
The Rambam says here that Moshe mipi atzmo (from himself), if he says that Moshe himself thought this up, that is called a kofer baTorah. But you understand yourself, that if someone says this verse yes and this verse no, he has no way at all to distinguish which verse yes and which verse no, you can understand, because there is no difference between a detail and a general principle.
“Me’im Hashem” – Not “Mipi Hashem”
The same thing, he doesn’t say me’im Hashem, the Rambam doesn’t say mipi Hashem (from the mouth of God) or… me’im Hashem it says. It’s not mipi Hashem, it’s me’im Hashem. Perhaps it says in the Midrash “magid mevora lev bnei adam” (declares to man what is his thought), comes from the Almighty, that’s what he’s talking about. It’s not obligatory to believe that the Almighty can speak, that the Almighty can write to you. That is a matter that the Almighty involved Himself to give to mankind.
So rather what, it’s dibur d’Moshe (Moshe’s speech). But it’s a Midrash “magid mevora lev bnei adam” exactly. How is already another matter. The Rambam in Peirush HaMishnah in Sanhedrin says shehigi’a eilav bederech (that it reached him in a way) that we don’t know, it’s such a language. We don’t need to know how it worked, we only need to believe in it. Okay.
Hakofer BeFeirushah – Torah She’Be’al Peh
Vechen hakofer befeirushah (and likewise one who denies its interpretation), one who denies the interpretation of the Torah. What is the interpretation of the Torah? That is Torah she’be’al peh (Oral Torah), as the Rambam said in the introduction. Vehikchish magideha (and denies its transmitters), he doesn’t deny the Almighty, but he denies the transmitters of the Torah she’be’al peh, he denies the transmitters of the Torah, all the sages and prophets who said that all the interpretations that Chazal (our Sages) learn is Torah she’be’al peh that was transmitted to us from Moshe generation to generation.
Kegon (such as), he says, who are the types of deniers of the interpretation of Torah? You have the Gemara in Tzedokim uBaitosim (Sadducees and Boethusians) who were the deniers of Torah she’be’al peh.
This is the first time he grabs an example of a person? Yes, interesting. Okay, but perhaps this is why he needs to say it, because if not, why should someone think that there are such groups? It’s after all today, in the Rambam’s times there wasn’t any Reform movement, but there is the same thing. Okay.
Ha’omer SheHaborei Hechlif Mitzvah Zo BeMitzvah Acheret
Now further, ve’omer sheHaborei hechlif mitzvah zo bemitzvah acheret (and one who says that the Creator exchanged this commandment for another commandment). The third type of kofer baTorah is someone who says that it indeed appears in the Torah, but the Almighty afterwards exchanged a mitzvah, and He nullified a mitzvah. Or He exchanged, not even removed, not that there are fewer mitzvos, but the Almighty exchanged one mitzvah, He exchanged it with another mitzvah. Harei zeh kofer uvateil haTorah zo (behold this one denies and nullifies this Torah).
Discussion: “Hechlif” or Simply Removed?
Even if he specifically means hechlif (exchanged), or if someone simply removes one mitzvah is he like the first one, who says that one word is not from the Almighty.
Yes, the point is, af al pi shehu ma’amin shehi kulah me’im Hashem (even though he believes that it is all from God), the point is that the person believes that there is such a thing that the Almighty gave a Torah. He doesn’t say there is no Torah, he doesn’t say there is no prophecy, not like someone who says that the entire Torah was made up by Moshe Rabbeinu. No, Moshe Rabbeinu received the Torah from the Almighty, but tomorrow the Almighty gave Yankel two mitzvos. Later the Almighty exchanged a part of the Torah, or a mitzvah from the Torah. He exchanged the mitzvos, not the Torah she’be’al peh.
Right, if not he is like the one who denies one verse or one word. He believes in the entire Torah, but he says that later the Almighty exchanged, perhaps exchanged the meaning of the mitzvos, or exchanged the mitzvos.
Ah, the meaning in the sense of kofer baTorah she’be’al peh. It remained 613, but the way how one observes Shabbos is through observing Sunday. That would be a kofer baTorah she’be’al peh. Verse in its interpretation. Okay, yes, there’s a difference. I’m speaking even, yes, okay. If he says a new interpretation that is not against Torah she’be’al peh, one may.
SheHaborei hechlif mitzvah zo bemitzvah acheret, he also says essentially, he says that the verse that we know is not from the Almighty, because the Almighty took it back. Af al pi shehu ma’amin (even though he believes), the Rambam says, chutz min hanevi’im (except for the prophets). He says it was, the Almighty later reconciled and exchanged.
Kegon HaNotzrim VeHaGarim
Kegon hanotzrim vehagrim (such as the Christians and the Hagarites). Hagarim means the Muslims.
Discussion: Why Are They Called “Hagarim”?
Why are they called Hagarim? Because they are descendants of Hagar. I think so.
Why why why do you give the credit here specifically to Hagar?
That she should write it?
They only live thanks to Hagar.
Hagar saved them, she cared for them there in the desert, she created the water for them.
Yes.
But it’s interesting, the Ishmaelites according to the Rambam deny the Torah.
I don’t know why.
They say that the Almighty gave the Torah to Moshe, but there is a new Torah afterwards that was given to Muhammad, which is an even better Torah.
So there is a list, one Muslim who says so.
There are other ways that the Muslims say, that they say that the Jews distorted the Torah.
The Rambam doesn’t bring this topic here, yes?
As everyone knows, in the Thirteen Principles there is another principle that says to believe that the Torah that we have today is the same Torah.
Which is also against the Muslims who said that it is the same Torah, but the Jews distorted it.
And the Rambam doesn’t bring here that type of heresy, he only brings the one who says that it indeed was, but the Almighty gave a new one.
The one who says that it never was, that is rank one, it doesn’t appear in Hilchos Teshuvah that type of apikorsus, interesting.
Kofer baTorah.
Discussion: Was the Rambam Afraid to Write “Yishmaelim”?
Could it be the Rambam was afraid to write the word another language, or Muslims, was he afraid to write the word Yishmaelim, so he made such a hint-like word Hagarim?
Perhaps, perhaps.
I think that in Hilchos Melachim he writes yes explicitly, yes?
I don’t believe that he thought they would read it.
But the Rambam held himself in one holy Mishnah.
You see that he distinguished in Hilchos Teshuvah, he doesn’t mean the Ishmaelites bnei Yishmael (children of Ishmael), he means you the religion of Ishmael.
The religion of Ishmael is called Hagarim in the language of the Mishnah.
I don’t know what the Rambam distinguished.
I don’t know.
Yes, so the Rambam wrote.
I don’t know why.
There are other places where they’re called Hagarim, Hagarim, Hagarim.
I don’t know.
Anyway, these are three types of kofrim baTorah, yes?
Kofer BiTechias HaMeisim VeKofer BeBi’as HaGo’el
So, let’s go back to the list.
Here were two more that the Rambam doesn’t explain. It’s apparently simple, kofer bitechias hameisim o bebi’as hago’el (one who denies resurrection of the dead or the coming of the redeemer). The Rambam doesn’t explain anything. It just says, yes? It appeared in the previous list, there appeared kofer bebi’as hago’el and kofer bitechias hameisim. It’s simple, someone says there won’t be any resurrection of the dead, he says there won’t be any coming of the redeemer, and one doesn’t need to add anything to this, yes?
Shenayim Hem HaMeshumadim
Afterwards there are two types of meshumadim (apostates). Yes? What is the translation of meshumadim? The Rambam, there are two types. Shenayim hem hameshumadim, hameshumad la’aveirah achat (two are the apostates, the apostate for one transgression), there are two types of meshumadim: a meshumad for one transgression, vehameshumad lechol haTorah kulah (and the apostate for the entire Torah). That is the Rambam.
What is meshumad for one transgression? You see that he held himself, he made himself so.
Hilchos Teshuvah – Categories of People Who Don’t Have a Share in the World to Come (Continued)
Meshumad La’aveirah Achat
This is simple, someone says there is no resurrection of the dead, someone says there is no coming of the redeemer, he doesn’t need to add anything to this.
Afterwards there are two types of meshumadim. What is the translation of meshumadim? Says the Rambam, there are two types of meshumadim: a meshumad for one transgression, and a meshumad for the entire Torah.
What is meshumad for one transgression? “Zeh shehechezik atzmo la’avor aleha tamid” (this is one who held himself to transgress it constantly). He held himself that he does a certain transgression intentionally, “vehitparsem bah vehuragal” (and became publicized in it and habituated). He became comfortable with the transgression, that the transgression he officially does the transgression, he became publicized that he does it, he became habituated in it.
Says the Rambam, “afilu haytah min hakalos” (even if it was from the light ones), even if this is from the light mitzvos, “kegon shehechezik tamid lilbosh sha’atnez” (such as one who constantly held to wear sha’atnez). He held himself that he constantly wears sha’atnez. I have only a prohibition of a lav (negative commandment), not an aseh (positive commandment). On a mitzvas aseh he doesn’t say any meshumad for mitzvas aseh, it seems. I have only two examples of lavin.
Someone who constantly holds to do a transgression of wearing sha’atnez, “o lehakif pe’as rosho” (or to cut off the corners of his head), or he shaves the pe’os harosh (sidelocks), “venimtza ke’ilu bitelah mitzvah zo min ha’olam etzlo” (and it turns out as if this mitzvah was nullified from the world for him). He uprooted the mitzvah, the mitzvah doesn’t exist for him. “Harei zeh meshumad le’oso davar” (behold this one is an apostate for that thing). He is called a meshumad for that thing.
The Meaning of “Meshumad”
What is the translation of the word meshumad? Lashon shemad (language of destruction) means dying? The mitzvah died for him? No, he is a mumar (apostate). I think that shemad originally means like physical shemad, it means dying. Lehashmid laharog ule’abed (to destroy, to kill and to annihilate), not just dying, something like being destroyed completely. And the Sages said, mumar, someone who becomes destroyed spiritually, culturally, that is also mumar. But here, he is mumar, and he is a mumar leta’avon (for desire).
Lehach’is vs. Leta’avon
Sometimes to receive the punishment of kares (excision), or someone who is liable to death, one must do the transgression lehach’is (to anger), it must be intentional, habitually, but it must also still be lehach’is. It’s interesting, it’s very similar to like someone who doesn’t believe in one mitzvah. It appeared earlier if he doesn’t believe, it’s even if he doesn’t do a transgression, but he believes that one verse is not a part of the Torah.
And here he acts out this type of thing, he doesn’t say it’s not in the Torah, but he acts in such a way that the mitzvah doesn’t exist for him. But it must be with an intention, with a lehach’is. Lehach’is means to make the Almighty angry, to anger, what does lehach’is mean? It’s something like, for real, he is against the mitzvah. He doesn’t do bris milah (circumcision), let’s say, he is against it. He must be against it. It’s not enough that he says I don’t have strength, he must be against it. That is perhaps the point of saying lehach’is.
Meshumad Lechol HaTorah Kulah
Yes, but wait, mumar for the entire Torah, says the Rambam, kegon hachozer ledas hagoyim besha’ah shegozrin shemad (such as one who returns to the religion of the gentiles at a time when they decree forced conversion). Ah, this is the language chozer (returns). Chozer means he returns from, yes, he goes away from the path of Torah, and he goes to the gentiles. When the gentiles make a shemad, they say that whoever will be a Jew they will kill him, whatever, yes, he goes to the… and he becomes a gentile.
The Language “Chozer”
Interesting the language chozer. Chozer means turning from, not chozer to… chazar, he goes after, he goes after the opinion of the gentiles, because he is frightened of shemad, he misses out on kiddush Hashem (sanctification of God’s name). When it’s a time of shemad one must sacrifice oneself, and he doesn’t sacrifice himself, and in both ways he goes to the gentiles, veyomar (and he says), he says so, “mah betza li lidbek beYisrael shehem shefalim venirdefim, tov li she’edbak be’eilu shehem shelemim utekifim” (what profit is there for me to cling to Israel who are lowly and persecuted, it is better for me that I cling to these who are whole and mighty). Why should I be with the Jews who are lowly and persecuted? It’s better I should be with those who are mighty, let’s be smart, let’s go with the winners, let’s go with those who are strong. Harei zeh mumar lechol haTorah kulah (behold this one is an apostate for the entire Torah).
Difference Between One Who Stumbles in Time of Shemad and Meshumad
Earlier in the se’udas haTorah (Torah meal) we were taught that if someone simply stumbles in a transgression because of a time of shemad, he only transgresses that transgression, he only nullifies the mitzvah of kiddush Hashem. But here we’re speaking when he does it with such a… he becomes converted, he is on the gentiles’ side, not that he does it with a broken heart. If someone falls through and he does it with a broken heart, then he only nullified the mitzvah of kiddush Hashem and he transgressed the transgression of chillul Hashem (desecration of God’s name). But if he does it with such a going to the gentiles, interesting, he goes… the language is very similar to what is said to a ger tzedek (righteous convert).
The Opposite of a Ger Tzedek
He sees the logic, you know, the rabbis who say that the Jews are lowly and rejected are right, and let me indeed be with the winners.
Very interesting, he is the exact opposite of a ger. A ger is someone who says, I don’t want to be with the winners, I want to be with the Jews who are lowly and rejected. And a meshumad is the opposite, he sees the logic to be with the gentiles, “holech ledas hagoyim” (goes to the religion of the gentiles).
Not Necessarily Transgressions – But the Statement
It can also be, it doesn’t say that he does transgressions. I imagine that he will do all the transgressions in the Torah, but by meshumad for the entire Torah it’s not the point that he does all transgressions. The point is that he says, “I admit that the Jews are weak, I am with the ways of the gentiles.” “Chozer ledas hagoyim” means simply that he does their customs. However, the point is not that he transgresses transgressions, but the essence is not the actual deed, but the statement, the statement, the statement. He says, he says, “ha’omer” (one who says), yes, “veyomar” (and he says).
Question of the Ra’avad
The Ra’avad asks a question, that if he returns to the religion of the gentiles he is severe, because the one who returns admits to idolatry. The Ra’avad asks the question here. So returning to the religion doesn’t necessarily mean, even if he continues to believe, he is not someone who is engaged in faith, he is a practical person. He says, where is the money? Where is the power? This is such a type of statement. Simply, what certainly the Ra’avad is right, if he returns to the religion of the gentiles he is a min (heretic). The returning to the religion must mean something else.
Machti Es HaRabim
Yes, the next category of people who don’t have a share in the World to Come is machti es harabim (one who causes the masses to sin). The Rambam explains, “echad shehechti bedavar gadol” (one who caused to sin in a great matter), whether he causes other people to sin with a great thing, “keYarov’am” (like Jeroboam), like Jeroboam, or causes a Jew to sin with idolatry, or a Tzedoki or Baitos who caused Jews to sin with denial of a fundamental principle.
Tzedoki and Baitos as Those Who Cause Others to Sin
The meaning of Tzedoki and Baitos, besides that it could be that the Tzedoki and Baitos themselves believed, yes, so the Rambam says in one place, that the Rambam says that they, that their courts accepted bribes, but the problem with the rabbis who stood in the way, they became deniers with the rabbis. So the Rambam explains what I remember in certain stories, the Rambam said that it’s all bias. So the meaning of earlier what he said going Tzedoki and Baitos, he means people who are Tzedokim and Baitosim. Tzedokim and Baitosim themselves were primarily those who caused others to sin.
Great and Small Transgressions
“And one who caused others to sin in a minor matter”… One can be grouped together in more than one of the categories from the list, one doesn’t have to fit into only one of them. It’s possible a Jew can be in both of the above-mentioned. The Rambam said further, “And one who caused others to sin in a minor matter”, one who causes other people to sin even with a small transgression, even to nullify a positive commandment. “And one” – either, and the other is “one who oppresses his fellow until he sins”. Or perhaps this is another category. That means first of all, there’s no difference between a major transgression or a minor transgression.
Causing Others to Sin as a “Campaign”
He’s talking about causing others to sin, a campaign against. Someone who has a campaign that people should be less careful with guarding their eyes, he’s a campaign against guarding the eyes, this is such a thing.
Furthermore, the first thing we see is that a positive commandment can place a person in the category of causing the masses to sin. Furthermore, when he says causing to sin, he doesn’t necessarily mean such oppression, even if he speaks to one person.
Menashe’s Murders
He says, what is causing to sin? Either he forces people that they should sin, “like Menashe who killed Jews until they would worship idolatry”, that he should worship idolatry. Where does it say that he killed the masses? It doesn’t say. From here he derives it. Oh, he screams to kill that prophet. Indeed, he says that regarding Menashe it says a lot about his murders, “and innocent blood Menashe spilled very much”, such language.
Jesus the Christian as a Seducer
Oh, the other way of causing the masses to sin is, even without forcing, but “who led his fellow astray”, he swayed other people with bad ideas, and he led them away from the Jewish path, “like Jesus who was a seducer”, like that man, Jesus the Christian, who wasn’t a violent person, he was, that is, such a refined person, but he caused people to sin with his mouth. It’s interesting, he’s an inciter and seducer. The Rambam says here the language “seduced”, there it says “the masses”. The truth is, an inciter and seducer that we learned in the Laws of Idolatry, is also one who causes the masses to sin, this is also included. But the Torah, the Rambam says that he’s an inciter and seducer regarding idolatry, he swayed, he could have swayed against the Oral Torah or whatever, but he swayed. Or idolatry, because he incited. So he’s a… yes, perhaps this was seen a generation later, who can know? He swayed with any prohibition. The Gemara says that he was called secrets of Jewish lineage and a sorcerer, idolatry, I remember. Actually today is the yahrzeit, I mean in this period.
Anyway, so this is one who destroys the masses.
One Who Separates from the Ways of the Community
Next the Rambam continues, one who separates from the ways of the community. The next category was one who separated from the ways of the community, he goes away from the ways of the community. What does this mean? He says, even if he didn’t transgress, he is separated from the congregation of Israel, even if he doesn’t do transgressions, but he separates himself from the Jewish people, from the congregation of Israel, and doesn’t perform commandments together with them, he doesn’t do mitzvot together with the Jews, and doesn’t enter into their troubles, he’s not part of their troubles, and doesn’t fast on their fasts, he doesn’t fast when they fast, but goes in his own way like one of the nations of the land, he goes in his own way like one of the gentiles, and as if he’s not from them, as if he weren’t a part of the Jews.
Distinction from an Apostate to the Entire Torah
He’s not an apostate to the entire Torah, like the previous one. He’s not an apostate to one thing, not even to one transgression. Even didn’t transgress, he doesn’t do any single transgression. The sages say, he does mitzvot, but not with them, he doesn’t go to synagogue, he does it in his study hall, his house, he has a study hall that’s separated from the rest of the community, I don’t know. One must be precise.
How Does One Come to This?
But it is a separation. The proper way to do this is to say that everyone is wicked, and because of this he doesn’t go together with the rest. A separation is a concern of separating from the ways of the community, and one must be careful about this. But if one makes too many separations, certainly one comes to this. If you yourself are a community, one must know, a community, you can’t make your way the community. The community means… But anyway, the point is that the Rambam says that this is the essence, there is someone who says, “I do mitzvot”. Not that he does like the apostate. He says, “The Jews are going badly, they have troubles”. The apostate says, “I’ll become a gentile”. He says, “I won’t become a gentile, I’ll sit at home, I’ll put on tefillin, I’ll keep Shabbat. The rabbis decree a fast, there’s a decree, why do I need this?” This is the meaning.
Hiding of the Face
One is part of a dark mouth, because he is as if in him, he goes, he speaks with the gentiles, he’s not… As it says there “one who is not in the hiding of the face is not from them”.
Practical Application – The Holocaust
I always think this way, I always tell people who say, if there will be God forbid a Holocaust, he’ll save himself. Maybe, one must save oneself, and in a certain sense, if there will be a decree on all of Israel, you’ll also be part of it. It’s not so simple.
Proof from Mordechai to Esther
There’s a clear proof from the verse that Mordechai says to Esther, “and if you remain silent at this time”.
Chapter 3: Those Who Have No Share in the World to Come (Continued)
Category 9: One Who Commits Transgressions with a High Hand
The Rambam’s Words:
One who commits transgressions with a high hand like Jeroboam, whether he did minor or major ones — has no share in the World to Come. And this is called one who reveals his face against the Torah, and is not ashamed of the words of Torah.
Explanation: Transgressions with Audacity and Brazenness
Speaker 1:
This is very similar to the Mishnah we learned earlier, the publicizing. But it seems this is more like a public thing. Yes? One who commits transgressions with a high hand. One who does transgressions with a high hand, with a raised hand. There’s a verse “with a high hand”, one who does a transgression. No, this means that he does it with a high hand. He’s not participating with a high hand, he does a transgression with a high hand. He does a transgression with audacity, with revelation. Like Jeroboam, about whom it says that he was one of the worst kings of Israel, he was a great one who caused sin against Judaism, against Torah.
“Whether he did minor or major ones”, there’s no difference whether he did a minor or major transgression, it’s the attitude, the high hand, the audacity against Torah. “Whether he did minor or major ones”, one is a distinction. And he says that this brazenness has another name, he’s called in the Sages’ words “one who reveals his face against the Torah”.
What Does “Reveals His Face Against the Torah” Mean?
Speaker 1:
Shame is a matter of refinement, proper conduct toward the Torah. “Reveals his face” means like brazen face, language of “hardened his forehead”, “and revealed his face”. He puts forth his face, “I don’t hold by this”. Not like one who is ashamed if he stumbles with a transgression, but he does it with brazenness, “and is not ashamed of the words of Torah”, he’s not ashamed of the Torah.
Connection to “Anyone Who Transgresses and Is Ashamed of It, All His Sins Are Forgiven”
Speaker 1:
I think about this it says “anyone who transgresses and is ashamed of it, all his sins are forgiven”. The explanation is as I said earlier, that shame is a good quality among all things. Just as one who does all transgressions, but the “and is not ashamed” makes him “has no share in the World to Come”, the same thing, even if one does transgressions, he does many transgressions let’s say, but he is ashamed of the words of Torah, he gets a share in the World to Come. Understand? Because shame is a basic thing, a person has at least shame, he takes it seriously.
This Entire Chapter Is Encouragement
Speaker 1:
Ah, you have a difficulty, a deficiency, this is a whole chapter essentially. Perhaps this is the subtitle that lies after the chapter, because the entire chapter is encouragement. I always say about this chapter, as long as you’re not official, you don’t present yourself “I’m an outsider, I don’t believe in God, I don’t believe in Torah”, one of all these twenty-five types that exclude a person, you’re still part of Judaism, even if you’re a criminal, you have repentance, you have a share in the World to Come.
A Pretty Large Percentage Has to Do with Audacity
Speaker 1:
But it’s interesting, a pretty large percentage has to do with this matter of audacity. This separation from Jews, the audacity against the Sages.
Pride as the Root of Heresy
Speaker 1:
I also think it has to do with the pride that a person has. A person stumbles with a transgression, and he thinks it’s really not such a transgression, and he becomes a heretic. He doesn’t have to be a heretic, he did a transgression, and he says “okay, I don’t understand, I can’t understand, I don’t know”. He stumbles, and instead of that he has pride. I’m talking about such a type of pride. I know of so many people who became heretics because it didn’t suit him that he stumbled. I know literally such stories.
I also want to say that there’s a specific type of pride. Pride is a type of self-confidence, that now the right thing is to do this, and he separates himself. It’s simply not to have the shame. I know such people, he stumbled with a transgression, so he became a heretic. Why? What, was he God forbid in doubts taking. Simply he didn’t want to be a criminal. Okay, I don’t want to be a criminal, I’m a heretic. A heretic comes a period, and he doesn’t believe.
Category 10: Informers
The Rambam’s Words:
There are two types of informers — one who informs on his fellow to gentiles to kill him or beat him, and one who informs on his fellow’s money to gentiles or to a violent person who is not a gentile.
Two Types of Informers
Speaker 1:
The next category was informers. What does informers mean? There are two types of informers. One who informs on his fellow to gentiles, he hands over his fellow, he informs on his fellow to gentiles, to kill him or beat him, to kill or beat a Jew. That means, he causes punishment on his body. The second thing is that he informs on his fellow’s money. That means, he informs, he tells things against Jews. It’s interesting that he says here “his fellow”, he doesn’t say “Israel”. But he means this, he means an honest Jew. To gentiles, or to a violent person who is not a gentile, or he hands over his money from a Jew to a Jewish authority, to a violent person who is not a gentile. I can be an informer without speaking to a gentile, and I can inform to her.
Informer as a Type of Separating from the Ways of the Community
Speaker 1:
The violent person himself, it depends, perhaps he’ll still be admitted to the World to Come if he does repentance one day. But the informer, the informer is also a type of way of separating from the ways of the community. The Jewish violent person is a great lustful person, he can’t restrain himself from stealing. But the informer, he hands him over, he goes against the community. It’s perhaps also a type of audacity of going against the ways of the community.
Question: What Is the Innovation in “To a Violent Person Who Is Not a Gentile”?
Speaker 2:
It’s not clear why it’s something so terrible. Yes, I hear what you’re saying. By the gentile I understand, but here he says “to a violent person”. What’s the explanation?
Speaker 1:
As if, you make that someone who the law can’t reach him, he’s not weak, the court can’t do anything to him, you poke him. Something like that.
Category 11: One Who Casts Fear on the Community Not for the Sake of Heaven
The Rambam’s Words:
Those who cast fear on the community not for the sake of Heaven — this is one who rules the community with force, and they are afraid and terrified of him, and his intention is for his own honor and all his desires, not for the honor of Heaven, like the kings of the nations.
Explanation: One Who Casts Fear for His Own Honor
Speaker 1:
Okay, the next category was one who casts fear on the community not for the sake of Heaven, people who cast fear on the community not for the sake of Heaven. It’s an interesting thing, because we learned earlier that a Torah scholar may cast fear, he must cast a bit of fear. We also learned that a Torah scholar may watch over the students. But what does “not for the sake of Heaven” mean? The Rambam says, this is one who rules the community with force, he forces the community with force, with strength, and they are afraid and terrified of him, he’s a strong head of the community, he’s a strong powerful person, everyone is afraid of him, but he explains what “for his own honor and all his desires”. He has in mind his honor, or his other needs, his money, or his power. “Not for the honor of Heaven”. He conducts himself “like the kings of the nations”. He conducts himself like the kings of the nations.
Distinction Between a King of Israel and Kings of the Nations
Speaker 1:
A king of Israel is the heart of Israel, a king of Israel is the heart of the Jews, he has in mind the Jews, he has in mind the good of the community. One who is a bit of a king, he has power among Jews, but he only means to make himself rich…
Discussion: What Does “Like the Kings of the Nations” Mean?
Speaker 2:
What you mean to say is, a king, his job is to be a strong man who casts fear on the community, which is the role of a king. But he doesn’t have any kingdom greatness.
Speaker 1:
I want to add something that the Ramban says in his sermon, in his book Shaar HaGemul I mean, there is this thing there. The Ramban explains like all these things, we must learn that he doesn’t mean that he does transgressions. If he forces the masses that they should do transgressions and the like, that’s simply causing the masses to sin. We’re talking that he frightens them to do good things, like a king of the nations. He says “like the kings of the nations”, he’s not talking about any wicked dictator, he’s talking about a normal gentile king, he makes his ordinances and laws that he didn’t have from his fathers, but why does he do it? He does it for his own honor and not for the honor of Heaven.
Speaker 2:
Even then he’s called one who casts fear on the community, his problem isn’t that he’s not right to make his fear on the community. The problem is that he’s for his own honor and not for the honor of Heaven.
The Ramban’s Explanation: The World Becomes Idol Worshippers
Speaker 1:
The Ramban says that the problem with this is that the world becomes idol worshippers. Because now when the world says Psalms, they’re afraid of the rabbi, not of God. So it says in the Ramban.
Discussion: “Not for the Sake of Heaven” Refers to the Fear Itself
Speaker 2:
So that’s the word “not for the sake of Heaven”, that he makes that others should also be not for the sake of Heaven. They’re afraid of him instead of being afraid of Heaven. Or he makes them should be afraid of him in order for the sake of Heaven.
Speaker 1:
No, the not for the sake of Heaven doesn’t only go on the casting, it goes on the fear. He makes a fear that is not for the sake of Heaven the entire fear. An honest one makes a fear, but this is for the sake of Heaven the entire fear. He makes that the world should be afraid of the rabbi, of the Torah, and of God, it should be one package. But one who makes that the fear should be a fear of the person himself, of his own craziness…
Speaker 2:
But seemingly it goes together. Whoever means not for the sake of Heaven, one understands quite well that one is afraid of him, not for the sake of Heaven. Usually the way how they can make their fear is they say that they mean for the sake of Heaven, and we know that it’s not for the sake of Heaven.
Speaker 1:
And one can see, it’s not so hard to figure out the distinction.
Summary: The 24 Categories — “They Have No Share in the World to Come”
The Rambam’s Words:
Each and every one of the twenty-four people we counted, even though they are Jews — they have no share in the World to Come.
The 24 Categories and Their Severity
Speaker 1:
Now, the Rambam says further, each and every one of the twenty-four people we counted, now counted, among all of them were twenty-four people. Yes, I made a list here to count, whoever can look at the papers, one sees that it’s twenty-four. There are fourteen, but among them became twenty-four. Now counted these types of heretics, he said, five types, or more. Okay, all of these? The Rambam says, all of these, even though they are Jews, we said, all Israel has a share in the World to Come, except for these, and these Jews have a share in the World to Come.
Introduction: “Has No Share in the World to Come” Doesn’t Always Have the Same Severity
Speaker 1:
Chunk 9 Translation
Now, let us remember, and let us make a brief introduction. These are the laws, in “they have no portion in the World to Come,” of people where it’s like a judgment of karet (spiritual excision) and punishment. Even though he does many mitzvot and everything, but he has one of these problems, he is out, basically, out as a person, right? “Ein lo chelek l’olam haba” (he has no portion in the World to Come), it’s, basically, deleted. There’s not too much to talk about. Now, whoever learns Gemara or Midrash and the like, because, has heard about very many things, “ein lo chelek l’olam haba.” And it was important for the Rambam to explain, not every time that it says, “ein lo chelek l’olam haba,” does it have the same meaning, the same severity as it says here. Here when the Rambam says “ein lo chelek l’olam haba,” he meant a very important thing. One can even say that, the Olam Haba (World to Come) is only an image, only a hint, only a sign. He doesn’t mean it literally? But they don’t mean that! How did we know which ones are serious and which ones are not? By those names next to his name. And I need very much with the Rambam.
Minor Transgressions That One Becomes Accustomed To
The Rambam’s Words:
“And there are transgressions lighter than these, and even so the Sages said that one who is accustomed to them has no portion in the World to Come, in order to distance oneself from them and to be careful of them.”
Distinction Between the 24 and Minor Transgressions
Speaker 1:
But he says that this is the next step. “Yesh aveirot kalot mei’elu” (there are transgressions lighter than these), says the Rambam, there are transgressions that are lighter than this, the 24 that we counted out are indeed dangerous transgressions, says the Rambam we’re going to count out things, but these not so dangerous transgressions, but what then, therefore the Sages said, that one who is accustomed to them has no portion in the World to Come. That means that if one becomes accustomed to this, this is indeed a very bad thing, even though the transgression itself is not so dangerous, but that one must accustom oneself to this is very dangerous, and Chazal (our Sages) said “ein lo chelek l’olam haba,” “kedei lehitrachek meihen ul’hizaher meihen” (in order to distance oneself from them and to be careful of them). Yes.
Discussion: The Sages Did Not Mean Literally
Speaker 2:
Could it be that the baal tefillah (prayer leader) is angry in truth, he perhaps didn’t become one of 20 things, but in the end he will become one of Olam Haba, nu.
Speaker 1:
Could be, but in any case, the Sages did not mean literally that he has no portion in Olam Haba, they meant because it’s something that one can become accustomed to…
Halacha 26-27: The Power of Teshuva Even for the Worst Transgressions
Halacha 26: Even a Denier of Fundamentals — If He Does Teshuva, He Has a Portion in the World to Come
Speaker 1:
Could be that if someone transgresses this he perhaps doesn’t become truly “ein lo chelek l’olam haba.” Perhaps he is in doubt whether he becomes “ein lo chelek l’olam haba”-nik. Could be. But in any case, Chazal did not mean literally that he has no portion in the World to Come. They meant, because it’s something that one can become accustomed to and it’s blood very bad, they frightened with the sharpest thing that can be.
The Eight Categories of Halacha 25 — Structure and Explanation
So he says, one, “hamechaneh shem l’chaveiro” — one who calls his friend by a derogatory name. Yes, that’s the word, “hamechaneh shem l’chaveiro.” We’ve already learned, I think, this law in Hilchot Deot (Laws of Character Traits), “hakorei l’chaveiro b’chinuyo” (one who calls his friend by his nickname), and even if the person himself made a nickname. Or “mechaneh” means he gives him a name, he makes a name, he thinks up a derogatory name for that person. Yes, like our prime minister has, whatever, he finds bad nicknames for his enemies, yes? That’s “mechaneh shem l’chaveiro,” he thinks up bad names, yes. Or one who already has, there’s already a wicked person who is “mechaneh shem l’chaveiro,” and someone catches on with that wagon, and he calls that person by that nickname that they started calling him.
Or “hamalbin pnei chaveiro b’rabim” — one who embarrasses his friend in public. The Gemara says, “malbin” means he becomes white, because when one embarrasses him he becomes pale. Seemingly this is the same as “hamechaneh shem l’chaveiro,” not “hamalbin pnei chaveiro b’rabim”? It’s still a bit more. “Malbin” is more inclusive, even if there isn’t on him any “mechaneh shem l’chaveiro.”
“Hamitkabed b’kelon chaveiro” — one who honors himself through his friend’s disgrace. “Malbin pnei chaveiro b’rabim” is he does it simply. “Hamitkabed b’kelon chaveiro” is more one who is a manipulator, he knows that his honor is there by putting down that person. He asks that person a question in public that the other won’t be able to answer, to show how smart he is. The Rambam explained it further in Hilchot Deot, that he holds onto comparing himself with that person. He says like this, “that one is weak, and through that I become great,” yes.
“Hamevazeh talmidei chachamim” — one who disgraces Torah scholars. “Hamevazeh rabotav” — one who disgraces his teachers. Just as we learned in Hilchot Talmud Torah (Laws of Torah Study), that there is honor for Torah scholars, and there is even more honor for one’s teacher, yes? It’s not the same thing. “Hamevazeh rabotav,” and “hamevazeh et hamo’adot” — one who disgraces the festivals or Chol HaMoed (intermediate days of festivals).
You know what that means? He doesn’t take Yom Tov seriously. He doesn’t go to shul on Chol HaMoed. He conducts himself like it’s a weekday. He is disgracing… he is not honoring, the opposite of honoring Yom Tov. He doesn’t take Yom Tov seriously enough. Two weeks before Pesach, “ah, we have Pesach.” We don’t fulfill the transgression, thank God, but…
And mechalel et hakodashim (one who desecrates holy things). It’s interesting, the last four are, one disgraces important things, things that deserve great honor. The opposite of honor. The last four, I mean the first four is, one doesn’t conduct oneself with a person with derech eretz (proper conduct), with the basic honor that is due to another person, where here is full the Gemara’s of embarrassing people and of putting down people. And the second four are people who deserve a greater level of… people or things that deserve a greater level of honor. There is a mitzvah of honoring a Torah scholar, there is an even greater mitzvah of honoring one’s teacher, there is a mitzvah of honoring Yom Tov, there is a mitzvah of honoring holy things, being sanctified, holding holy things sacred. The last four are, one weakens things that deserve honor.
Weakening the Almighty Himself we already had in the previous ones, truly in “ein lahem chelek l’olam haba.” These are things that it’s not the honor of Hashem or honor of the Torah, but it’s things that… It’s interesting, yes, because honor of the Almighty or of the Torah itself or of prophecy was truly in “ein lahem chelek l’olam haba.” These things, honor is due. A mo’ed (festival) is also something that the Torah sanctified, or holy things. It’s not the same severity, but it’s very severe, and it’s in the category of “ein lahem chelek l’olam haba.”
And it could be that the group is also similar to one who separates from the community, “ein lo chelek l’olam haba.” He does it only to certain individuals. He loves the Jews, but each Jew singly he can call by bad names, embarrass. A very beautiful structure he made for the entire topic of the essence of the matter of honor, giving the proper respect and seriousness to things that deserve respect. Very beautiful.
Discussion: What Comes Into Teshuva — All These Things or Only the Last?
Speaker 2:
Ah, now I understand. What comes into teshuva? All these things, the heretics. Is he speaking about all or only the last?
Speaker 1:
All, all, all. All those that were said that they have no portion in the World to Come, the heretics, the apostates, all of them have no portion in the World to Come, if they died without doing teshuva, when they died without doing teshuva. “Aval im shav meirish’o” (but if he returns from his wickedness), but if he did teshuva from his wickedness, from one of the things that were counted there, from the 24 or from the 8, and he did teshuva, “harei zeh mibnei olam haba” (behold he is from the children of the World to Come), he is indeed from the people who receive the World to Come. “She’ein lecha davar she’omed bifnei hateshuva” (for there is nothing that stands before teshuva), there is no thing whatsoever that stands against teshuva. “Afilu kafar ba’ikar kol yamav” (even if he denied the fundamental all his days), even if one was a denier of the fundamental his entire life, even one of the fundamentals that he counted earlier, he doesn’t believe in the Almighty.
Explanation of “Kofer Ba’ikar” — The Worst of the Heretics
I remember that there is a commentator who understands that “kofer ba’ikar” means specifically the heretic, or the one who says there is no Almighty. In Yesodei HaTorah (Foundations of Torah) chapter 1 it said, “mi she’eino ma’amin b’zeh harei zeh kofer ba’ikar” (one who doesn’t believe in this is a denier of the fundamental), such language was there. “Kofer ba’ikar” is the worst, this is one of the fundamentals. The Rambam said in Yesodei HaTorah chapter 1, let’s see… I want to tell you if it said in chapter 2 the prohibition of saying there are two. Ah, “kofer ba’ikar,” here. “Umi shema’aleh al da’ato sheyesh shem eloha acher chutz mizeh, over b’lo ta’aseh, shene’emar lo yihyeh lecha elohim acherim al panai, v’chofer ba’ikar, shezeh ha’ikar hagadol shehakol talui bo.” (And one who brings to mind that there is another god besides Him, transgresses a negative commandment, as it says ‘You shall have no other gods before Me,’ and denies the fundamental, for this is the great fundamental upon which everything depends.) “Kofer ba’ikar” means he says there is no God, that there is one besides Him. It’s essentially one of the four heretics that we counted earlier. Or even the first, the worst of the heretics. This is the fundamental, the great fundamental is the existence of Hashem, that the Almighty is one and there is no second to Him.
Teshuva in One’s Old Age — Even for a Denier of the Fundamental
“Afilu kafar ba’ikar kol yamav, uva’acharonah shav” (even if he denied the fundamental all his days, and in the end he returned), “ba’acharonah” means the last of his days, “shav,” he withdrew and did teshuva, “yesh lo chelek l’olam haba, shene’emar ‘shalom shalom larachok v’lakarov'” (he has a portion in the World to Come, as it says “peace, peace to the far and to the near”). What is the meaning of this? “Larachok v’lakarov” is interpreted as one who was far and became near. So it says in the holy Zohar this week in Parashat Vayikra. “Amar Hashem urefativo” (says Hashem, and I will heal him), says the Almighty, I will also heal him, healing of the soul. His soul was very sick, almost died, almost lost the portion in the World to Come, but since it was among us he was exempt, and the Almighty is merciful and gracious and He accepts him in teshuva.
I think that what the Gemara says here also goes up on the same reasoning. The Gemara says that the knowledge was very sick, this is seemingly the matter of “ein lecha chelek l’olam haba,” that he won’t be able to live in that world of knowledge.
It became a bit mixed up, let me say it over briefly. We spoke about what? That even if he denies the entire Torah… one second, I have some problem with the audio, I’m holding it in the middle of fixing, it’s cutting off for me.
In any case we said that even if he denies the entire Torah, the Rambam struggles, how can he have a portion in the World to Come? But the Almighty is merciful and gracious and He accepts him in teshuva, especially if he did teshuva properly and he appeased his friend.
But here you ask a question, what is the difference between a friend or one who appeased everyone? How can this be? Even if he indeed appeased everyone, we know that the Rambam says that it can be for that one specific matter, but the Rambam says that essentially if he appeases, he forgives him. You know what? Perhaps one can say like this, true his teshuva is difficult, but we’re speaking if he did teshuva.
The Rambam wants to say here that one can do teshuva, if he indeed appeased everyone. It doesn’t mean that it can’t be, it only means that it’s difficult. True, it’s difficult because of all these reasons, but seemingly this last chapter also, when the Rambam speaks there of the matter of teshuva, he doesn’t mean that it’s an impediment, impediment only means that it’s difficult. Let’s see.
Halacha 27: We Accept All Who Return — Whether Openly or Secretly
The Rambam speaks here of wicked people and transgressors and apostates. Transgressors, these are the apostates that we just counted briefly. Even apostates, yes, apostates too. Transgressors means seemingly against people, these are those who steal another’s money and such transgressors, these are those who do transgressions brazenly. And apostates is what he counted briefly.
“Bein shechazru biteshuva b’galui” (whether they returned in teshuva openly), whether they did teshuva openly, “bein shechazru b’matmuniyot” (whether they returned secretly), whether they did teshuva secretly, I mean he speaks here of the matter of “shuvu banim shovavim” (return wayward children). That this is a Gemara, he brings a proof from a verse in Yirmiyahu (Jeremiah). Yes, this is a verse in Yirmiyahu, the language “shechazru b’matmuniyot” comes from the verse “shuvu banim shovavim” (return wayward children).
He says like this, “shovavim” means a trouble-maker, a “shovav,” like one who wanders. He says, even a wayward judge, like… now when he is a “shovav,” he is still called “shovavim.” Even if he is a wayward judge, like… and still… simply in public he still looks like a “shovav,” but he still looks like a transgressor. Why does he still look like a transgressor? Why does he still look like a “shovav” and lowly in his eyes? “Bilvad shelo yihyeh b’gilui, kevel am va’edah” (only that it not be openly, before the entire people and congregation).
Discussion: Contradiction with Hilchot Avodah Zarah — “Heretics We Never Accept Them in Teshuva”
Do you remember that we learned earlier that we don’t accept… it was… it said “minim ein mekablin otan biteshuva l’olam” (heretics we never accept them in teshuva). Do you remember such language? Yes. How was it said exactly in Avodah Zarah? It was such language, “minim ein mekablin otan biteshuva l’olam.” Yes. Do you remember such language? Yes. Something I remember such language. Here, it seems in Avodah Zarah chapter 2, “chayinu minim miYisrael ein mekablin otan biteshuva l’olam, shene’emar ‘kol ba’eha lo yeshuvun'” (namely heretics from Israel we never accept them in teshuva, as it says ‘all who come to her will not return’).
Do you know what the explanation is? How does it fit with what it says here? Yes, I can be. I remember that they said an explanation that what it says “ein mekablin” means that the court doesn’t accept. They don’t go before Egyptians as a matter. And here what it says “mekablin” means that the Almighty accepts, and he has a portion in the World to Come. Yes, he goes a whole fact that he has a portion before the Almighty, true? “Ein mekablin otan biteshuva” — it’s… in short, I will look here, I will see. I was, I didn’t see that he should explain it.
Anyways, one must see the tremendous… finish for me the greatness of the power of teshuva. Ah, very good. Because seemingly this is the practical difference of the entire matter of teshuva, certainly. Openly one understands explicitly, that first of all one must know that there are such transgressions that are indeed very terrible. And secondly one sees that even one of these transgressions, if one wants very strongly to do teshuva, even if one was a denier an entire life, one always has a chance in one’s old age to come out a denier, and he has a portion in the World to Come. Done.
✨ Transcription automatically generated by OpenAI Whisper, Editing by Claude Sonnet 4.5, Summary by Claude Opus 4.6
⚠️ Automated Transcript usually contains some errors. To be used for reference only.
📌 This Shiur Also On
📞 Listen by phone: call (848) 285-6807, press 6, then 80051#
EN English ›
-
[pdf url="https://yitzchoklowy.com/wp-content/uploads/2024/09/עיון-למחשבה-תשפג-א-רמז-הרמבם-לתקיעת-שופר.pdf" title="עיון למחשבה תשפג א - רמז הרמבם לתקיעת שופר"]…