דער שיעור גייט דורך רמב"ם הלכות מגילה פרק ב׳: קריאת המגילה למפרע (בעקווארדס) און פארוואס מען איז נישט יוצא; דער דין פון שהיות און הפסקות אינמיטן ליינען; קריאה על פה און פארוואס מען דארף ליינען פון א כתב; אין וועלכע שפראכן מען קען יוצא זיין (לשון הקודש, יוונית, אנדערע לשונות); כוונה ביי קריאת המגילה; דינים פון כתיבת המגילה (דיו, קלף, שרטוט „כאמיתה של תורה"); עשרת בני המן בנשימה אחת; פושט כאיגרת; און די הלכות פון סעודת פורים, משלוח מנות, און מתנות לאביונים — אריינגערעכנט „אין מדקדקין במעות פורים" און „כל הפושט יד נותנים לו." דער שיעור ענדיגט מיט דעם רמב"ם׳ס באקאנטע הלכה אז מגילת אסתר וועט נישט בטל ווערן לימות המשיח, דעם ראב"ד׳ס השגה דערויף, און א פארגלייך צווישן פורים און פסח לגבי שמחת עניים.

דער שיעור גייט דורך רמב"ם הלכות מגילה, פרק א', הלכות ד'–י"ד, מיט א פאקוס אויף די פארשידענע זמנים פון קריאת המגילה: דער חילוק צווישן כרך (מוקף חומה מימות יהושע בן נון, ליינט ט"ו), עיר (ליינט י"ד), און שושן הבירה אלס יוצא מן הכלל — און דער טעם פארוואס מ'רעכנט מימות יהושע בן נון, כדי לחלוק כבוד לארץ ישראל וואס איז חרב געווען אין די צייטן פון פורים. דערנאך ווערט באהאנדלט דער דין פון בני כפרים וואס זענען מקדים ליום הכניסה, דער דין פון עשרה ביי מקדימין, דער חילוק צווישן כפר און עיר (עשרה בטלנים), און דער דין אז בזמן הזה ליינט מען נאר בזמנו. צום סוף ווערן דורכגעלערנט די הלכות פון בן עיר שהלך לכרך, ספק כרך, און ווען פורים פאלט אויס שבת — אז מ'איז מקדים די קריאה צו ערב שבת און מ'איז דורש בהלכות פורים אין שבת כדי להזכיר שהוא פורים.

דער שיעור גייט דורך די גמרא אין מכות כ"ג ע"ב וואו רב יוסף פרעגט "מאן סליק לעילא" — וויאזוי קען מען פסק'ענען וואס טוט זיך אין בית דין של מעלה — און אביי ברענגט ריש לקיש'ס מימרא אז דריי זאכן (מקרא מגילה, שאלת שלום בשם, הפרשת מעשרות) האט בית דין של מטה געטון און בית דין של מעלה האט מסכים געווען, וואס ווייזט אז מקרא מגילה איז א "פראבלעמאטישע תקנה" וואס איז לכאורה געגאנגען קעגן "בל תוסיף". נאכדעם ווערן באהאנדלט די פראקטישע הלכות פון מקרא מגילה: ווער איז חייב (אנשים, נשים מצד "אף הן היו באותו הנס", גרים, און די שאלה וועגן גיורות און עבדים משוחררים), חינוך קטנים, אז מגילה איז דוחה תלמוד תורה און עבודת בית המקדש (חוץ ממת מצוה), דער חיוב צו ליינען בלילה וביום, די ברכות פאר און נאך די קריאה — אריינגערעכנט די מחלוקת וועגן שהחיינו ביום, און דער נוסח פון "הרב את ריב

דער שיעור גייט דורך די הקדמה צו הלכות מגילה וחנוכה אינעם רמב"ם — פארוואס ער פאראייניגט מגילה און חנוכה אונטער איין קעפל, וואס מיינט „מצות עשה מדברי סופרים", און פארוואס ער באטאנט אז עס איז „תקנת נביאים" (כדי קלאר צו מאכן אז ס׳איז נישט דאורייתא). א גרויסער חלק פון דעם שיעור איז א דורכגאנג פון די פארשידענע גמרות — בבלי מגילה דף ז׳, דף י״ד, ירושלמי מגילה, און שבועות ל״ט — וואס באהאנדלען די שאלה וויאזוי מרדכי און אסתר האבן געקענט מחדש זיין א נייע מצוה, דעם דיאלאג צווישן אסתר און די חכמים („כתבוני/קבעוני לדורות"), און די דרשות אויף „כתוב זאת זכרון בספר". דער שיעור ווייזט אויף אז די אלע גמרות זעען א ספעציעלע פראבלעם מיט מקרא מגילה וואס פאסט נישט גלאט מיט דעם רמב״ם׳ס שיטה אז פורים איז פשוט נאך א תקנת חכמים ווי אלע אנדערע.