פרק ג׳ אין הלכות קריאת שמע באהאנדלט די דינים פון טהרת המחנה — אז קריאת שמע מאכט דעם ארט צו א מקום קדוש, און דארף דערפאר זיין אין א ריינע און כבודיקע פלאץ. די הלכות דעקן פיר קאטעגאריעס: נטילת ידים פאר קריאת שמע, פלעצער וואו מ'טאר נישט ליינען (בית הכסא, בית המרחץ, בית הקברות), דינים פון צואה און מי רגלים (ווי ווייט מ'דארף זיין, וואס מ'טוט ווען ס'איז דא א ריח רע, און ווען מ'קען מכסה זיין), און די דינים פון ערוה — אז מ'טאר נישט ליינען קריאת שמע ווען מ'זעט ערוה, צי פון אנדערע מענטשן צי פון זיך אליינס, מיט אלע פרטים וויאזוי מ'מאכט א הפסק און אין וועלכע סיטואציעס.

אין דעם שיעור לערנט מען רמב"ם הלכות קריאת שמע פרק ב', וואס באהאנדלט די דינים פון כוונה ביי קריאת שמע, אז מען דארף מכוון זיין ביים ערשטן פסוק, און די חילוק צווישן די ערשטע פרשה און די איבעריגע. עס ווערט אויך דורכגענומען די הלכות פון אין וועלכע פאזישאן מען קען ליינען קריאת שמע, די דינים פון עוסק במלאכה און עוסק בצרכי רבים, און די הלכות פון דקדוק באותיות, הפסקות, און ספיקות אין קריאה.

דער שיעור לערנט הלכות קריאת שמע פון רמב"ם ספר אהבה, אנהייבנדיג מיט די פארבינדונג צו ספר המדע און די מצוות תדירות וואס ווייזן אהבת השם. ס'ווערט באהאנדלט די דריי פרשיות פון קריאת שמע (שמע, והיה אם שמוע, ויאמר), די מסורה פון "ברוך שם כבוד מלכותו" פון יעקב אבינו און די שבטים, און די הלכות פון ברכות קריאת שמע לפניה ולאחריה. דער רמב"ם'ס שיטה אין זמן קריאת שמע ווערט אויסגעלערנט בפרטיות - אז לכתחילה זאל מען ענדיגן ביי נץ החמה, בדיעבד ביז שלוש שעות, און אפילו נאכדעם איז מען כקורא בתורה מיט ברכות א גאנצן טאג.