דער שיעור אונטערזוכט פארוואס א בעל תאוה ווערט געקוקט אראפ ערגער ווי איינער וואס האט מורא, און פארוואס די הלכה באהאנדלט “אונס יצרו” אנדערש פון אנדערע סארטן אונס. ס׳ווערט געקלערט אז תאוה איז א רצון וואס קומט פון אינעווייניג דורך הרגלים וואס מען האט זיך אליין געמאכט, בשעת פחד קומט פון דרויסן און נעמט אוועק דעם דעת. די תוספות׳ס קשיא ווערט געברענגט פארוואס יצר הרע שטייט נישט אין דער גמרא׳ס ליסטע פון “מעבירין על דעתו”, און דער תירוץ איז ווייל “בכל מקום אדם יכול ליזהר שלא יבא לידי כך” – מען קען זיך פריער היטן נישט צו קומען צו דעם.