Author: Yitzchok Lowy

תוכן העניינים

תוכן העניינים
Bamidbar chapter 11 presents the trials in the desert not simply as failures of faith, but as a crisis of leadership — the people's complaints about the manna and lack of meat lead to a fundamental restructuring of authority, with God delegating prophetic spirit from Moshe to seventy elders. The chapter moves through the anonymous complaint at Tav'eira, the detailed revolt at Kivrot HaTa'avah where the people demand meat and receive quail along with a devastating plague, and the episode of Eldad and Meidad prophesying outside the official structure, which Moshe surprisingly welcomes. Throughout, the tension between legitimate and illegitimate assembly, Moshe's near-breakdown under the burden of leadership, and God's willingness to change the leadership model reveal a far more complex picture than the simple "trust God or don't" framing of Sefer Shemot.
דער שיעור גייט דורך רמב"ם הלכות יסודי התורה פרק י׳-י״א — וויאזוי מ׳טעסט א נביא: א נביא דארף נישט מאכן קיין שינוי מנהגו של עולם ווי קריעת ים סוף, נאר ס׳איז גענוג אז ער זאגט עתידות וואס ווערן פונקטלעך מקוים, און מ׳בודק אים מערערע מאל ביז ער באקומט א חזקה. דער הויפט חילוק צווישן א נביא און א קוסם איז אז דער קוסם טרעפט נאר אמאל צו, אבער ביים נביא מוז יעדע איינציגע זאך שטימען — אפילו א קליין פרט וואס שטימט נישט מאכט אים פאר א נביא שקר. דערצו ווערט באהאנדלט דער חילוק צווישן נבואה לרעה (וואס קען בטל ווערן דורך תשובה) און נבואה לטובה (וואס מוז אלעמאל מקוים ווערן), ווי א נביא קען באשטעטיגן א צווייטן נביא אן אותות ומופתים (ווי משה מיט יהושע), און דער איסור פון „לא תנסו את ה׳" — מ׳טאר דעם נביא נישט האלטן אין איין טעסטן נאכדעם וואס ער האט שוין באוויז
פרק ט׳ פון הלכות יסודי התורה באהאנדלט דעם יסוד אז די תורה איז אויף אייביג — מ׳טאר נישט צולייגן, אראפנעמען, אדער טוישן קיין מצוה, און א נביא וואס זאגט אנדערש איז א נביא שקר וואס איז חייב מיתה בחנק. דער פרק שטעלט אויס די דריי ראלעס פון א נביא: מחזק זיין די תורה, באפעלן אויף דברי הרשות, און מאכן א הוראת שעה וואו מ׳דארף אים פאלגן אפילו קעגן א מצוה — אזוי ווי אליהו הנביא אויפ׳ן הר הכרמל — אבער נאר לפי שעה און קיינמאל נישט ביי עבודה זרה. אויך ווערט באשפראכן אז א נביא טאר נישט הכריע זיין א הלכה׳שע מחלוקת בשם השם, ווייל „לא בשמים היא", און ווער ס׳פאלגט נישט דעם נביא אין זיינע ערלויבטע באפעלן איז חייב מיתה בידי שמים.