אין דעם שיעור ערב ראש השנה תשפ״ז ווערן באהאנדלט די קבלה׳דיגע ענינים פון כתיבה און דיבור — וויאזוי “כתבנו לחיים” מיינט באאמת איינגעשריבן ווערן אין דעם אורעלטן גאטליכן כתב, וואס עקזיסטירט פאר׳ן בריאת העולם. א חשוב׳ע נקודה איז אז יעדע השפעה — אויב פון א רבי, אויב פון ה׳ אליינס — דארף האבן א מקבל, אנשטאסן פילט דער משפיע אליינס א חסרון. בנוגע עבודת ראש השנה ווערט אויסגעקלערט אז יעדן מענטש׳ס תפילה פאר זיינע פרטישע בקשות איז כלל נישט קיין ווידערשפרוך צו דאווענען פאר כלל ישראל — נאכן מושג פון חנה׳ס תפילה “ה׳ צבאות” — ווייל אין א וועלט וואס פונקציאנירט ווי א סיסטעם, דאווענט יעדן פרט אויטאמאטיש פאר דעם גאנצן כלל.
⏱️ Chapters
(00:00) הקדמה: די סטרוקטור פון די ערב שבת שיעור
(02:33) די חברים אלס חלק פון די יחוד
(03:26) די סטרוקטור פון לימוד התורה און די מציאות העולמות
(04:00) דער רמ"ק׳ס פשט: אן אור מוז האבן א מקבל
(05:17) דער צורך פון א מקבל: פארוואס שרייבט מען א ספר?
(07:03) דער שרייבער און דער מקבל בסוף העולם
(07:34) רבי אבא יכתוב
(08:14) נגלה קעגן נסתר
(08:48) דער מלאך סופריאל און די כתיבה למעלה
(09:24) דיבור: ויאמר אלקים און די שבע קולות
(10:18) תורה שהיתה כתובה לפניו באש שחורה על גבי אש לבנה
(12:09) זעקס און צוואנציג דורות ביז אברהם אבינו
(44:18) די כתיבה על שם העתיד
(45:29) סיום