דער שיעור באהאנדלט די מידה פון התגברות על התאוה און וואס עס מיינט טאקע “וואס מ׳וויל טאר מען נישט”. ס׳ווערט געקלערט צוויי וועגן צו פארשטיין די מידה: איינס, אלס א בעיסיק תנאי פאר חינוך און אלע אנדערע מידות (סעלף-קאנטראל, גבורה, קבלת עול), און צווייטנס, אלס די כללות פון אלע מידות וואס באשטייט אין נישט פאלגן די גוף׳ס רצונות. מ׳דיסקוטירט אויך די פראבלעם אז מענטשן זענען נישט נוצלעך שלעכט, נאר זייער אייגן אינטערעסן פארדרייען זייער אורטייל, און דערפאר איז חינוך און קבלת עול נויטיג אפילו ווען מ׳פארשטייט נישט דעם טעם.