דער שיעור באהאנדלט דעם חילוק צווישן לערנען תורה-ספרים און חיצונישע ספרים, און פארוואס מענטשן פילן א באזונדערע חיות ווען זיי לערנען הייליגע ספרים. דער עיקר יסוד איז אז וואס מען באקומט ארויס פון א ספר איז תלוי אין וויאזוי מען גייט צו דערצו — מיט יראת הכבוד און ערנסטקייט, אדער ווי “שאר הדברים.” ווערט אויך באשפראכן די ראלע פון נאמנות (לאיעלטי) אין גלויבן, און פארוואס אמונה אין מסורה איז נישט בלויז א סוביעקטיווע זאך, נאר א באזונדערע קאטעגאריע וואס שאפט א ריכטיגע באציאונג צו דער ריאליטעט.