אודות
תרומה / חברות

Day: March 20, 2026

א שיעור וואס באלייכט די רמב"ם'ס שיטה אז יציאת מצרים און קרבנות זענען געקומען להפיק עבודה זרה פון דער וועלט, און ווי דאס פאסט צוזאמען מיט אברהם אבינו'ס חידוש פון ידיעת השם האמיתי. דער זוהר ברענגט ארויס אז דורך שחיטת הטלה האבן די אידן נישט נאר צעבראכן עבודה זרה למטה, נאר אויך צעבראכן די כח פון די כוכבים ומזלות למעלה - ווייל ווען מענטשן דינען א מדרגה, ווערט די מדרגה אליין א קליפה. דער עיקר נקודה איז אז עבודה מעשית איז נויטיג ווייל מענטשן לעבן אין עולם הזה, און דורך מעשים למטה פועל'ט מען אויף די עולמות עליונים.
אין דעם שיעור לערנט מען רמב"ם הלכות עבודה זרה פרק יא, וואס באהאנדלט די איסורים פון חוקות הגוים, ניחוש, מעונן, חובר חבר, און מכשף. דער רמב"ם מסביר אז די איסור פון חוקות הגוים גייט אויף מלבושים, שערות און בנינים וואס זענען מיוחד צו גוים, און אז מען טאר נישט מאכן סימנים אדער גלייבן אין כישוף. דער פרק ענדיגט זיך מיט א שטארקע הסבר אז אלע מיני כישוף זענען שקר וכזב, און אז "תמים תהיה" מיינט צו האבן א גאנצע קלארע דעת און נישט נאכגיין שטותים.
This shiur examines the fundamental question of Jewish identity: are we defined by the Exodus from Egypt or by receiving the Torah at Sinai? The instructor argues that while contemporary Jews primarily identify through Torah and mitzvot, the biblical text consistently emphasizes yetziat Mitzrayim as God's primary identification. The Rambam's approach is analyzed in depth, explaining how the Exodus represented a revolutionary system: the prohibition of avodah zarah (idolatry) and the establishment of direct service to God, creating a framework that could be transmitted to children across generations. This stands in contrast to the pre-Abrahamic world where knowledge of God was limited to exceptional individuals who would inevitably be forgotten. The shiur explores how Moshe Rabbeinu's innovation at the Exodus wasn't merely philosophical knowledge of God, but rather a practical system ensuring that even simple people and children would maintain pure monotheism, distinguishing Judaism fundamentally from other religions that may acknowledge one God philosophically but teach their children about intermediary powers.
דער בעש"ט האט געלערנט אז ס'איז דא גאולה פרטית און גאולה כללית, אבער דא ווערט אויפגעווארפן א שטארקע קושיא: פארוואס רעדט ער נאר פון צוויי סארטן גאולות, ווען לכאורה דארף מען אונטערטיילן אין פיר — פרטי רוחני, פרטי גשמי, כללי רוחני, און כללי גשמי? די תירוץ איז אז דער בעש"ט מיינט ביידע גאולות זענען רוחניות'דיג: די פרטית מיינט תיקון הנפש, און די כללית מיינט העלאת השכינה און גילוי אלוקות בכלל ישראל — נישט נאר אז אסאך אידן זאלן בעסער דאווענען, נאר אן אמת'דיגע רוחניות'דיגע מציאות וואו ס'וועט זיין נארמאל צו פילן דעם אייבערשטן. ווען משיח וועט קומען וועט דאס וואס היינט קלינגט משוגע ווערן די אמת'ע נארמאליות, און די אטעאיסטן וועלן זיין די משוגעים.