אין דעם שיעור ווערט באהאנדלט פארוואס אידן דארפן לערנען זוהר און קבלה, נישט נאר חסידישע ספרים. דער עיקר נקודה איז אז עס פעלט א "מיטל קלאס" אין חסידות - למדנים וואס קענען לערנען אבער האבן נישט קיין ווערטער פאר די פנימיות פון אידישקייט. דורך לערנען זוהר באקומט מען א שפראך און פארשטאנד פאר די געשמאק און חיות אין מצוות ווי שבת, מנורה, און קדושה, אנשטאט נאר צו ווייסן די הלכות.

דער שיעור באהאנדלט די שאלה פארוואס עס איז דא צוויי פארשידענע פרשיות אין ארץ ישראל און חוץ לארץ, און ברענגט ארויס אז צייט איז נישט נאר א גשמיות'דיגע זאך נאר א רוחניות'דיגע מדרגה. דער רמ״ק טיילט אויף דריי לעוועלס אין לערנען תורה: רזין דאורייתא (סודות וואס ליגן אין דעם פשט), סתרי תורה (די אמת'דיגע געהיימענישן וואס רעדן זיך פון העכערע ענינים), און תורה דלעילא (די העכסטע תורה פון עולם האצילות). דאס ווערט מסביר געווארן דורך די קאנעקשאן פון פרשת נשא מיט אדרא רבא און די נושא פון שערות.