אין דעם שיעור ווערט עיסוק פון דעם יסוד'דיגן חילוק צווישן טהרה און קדושה: טהרה איז א שלילי'ע מדה — זיך אויסשיידן פון תענוגי הגוף — בעוד קדושה איז א פאזיטיווע המשכת אור פון למעלה, וואס אינגאנצן באלאנגט צום בורא אליין. דורך דעם ווערט מסביר דער מחלוקת פון בלעם הרשע וואס האט גע'טענה'ט אז דער אייבערשטער — וואס איז טהור וקדוש — קוקט נישט אויף "רביעות ישראל", ווייל ער האט נישט פארשטאנען אז ס'קען בכלל זיין א קדושה אין תענוגי הגוף. די אמת'דיגע שיטה איז אז א איד, דורך לערנען זוהר הקדוש, שיר השירים און קבלה, בויט אויף א "צלם" — אן אימעדזשינעישאן — וואס קאנעקט זיינע גשמיות'דיגע תאוות מיט הייליגע דמיונות, ממילא ווערט אכילה, זיווג און פרו ורבו א ממשיכה מדרגה פון יחוד קודשא בריך הוא ושכינתיה.