אין דעם שיעור ווערן באהאנדלט די נושאים פון בין המצרים, אבילות החורבן, גלות השכינה, און תיקון חצות — אויף דעם יסוד פון דעם בית מדרש פון די מקובלים אין צפת (רמ״ק, אריז״ל, ר' שלמה אלקבץ). דער זוהר ווערט אויסגעקלארט ווי א לעבעדיגע ספר וואס איז נישט בלויז א טעאריע נאר א רעקארד פון ווי אידן לעבן מיט תורה — פונקט ווי קבלת שבת און לכה דודי האבן אנגעצינדן די נושא פון השראת השכינה אויף א פרעקטישע אופן. אן עיקר חידוש פון די מקובלים האחרונים — צו וויינען אויף חורבן בית המקדש כדי צוריקצוברענגען די שכינה פאר א רעאליטעט — ווערט דערקלערט ווי דאס פאזיטיווע קאנעקשאן צו שכינה אנהייבט דוקא פון פארשטיין וואס ס'פעלט.

אין דעם שיעור ווערט עיסוק פון דעם יסוד'דיגן חילוק צווישן טהרה און קדושה: טהרה איז א שלילי'ע מדה — זיך אויסשיידן פון תענוגי הגוף — בעוד קדושה איז א פאזיטיווע המשכת אור פון למעלה, וואס אינגאנצן באלאנגט צום בורא אליין. דורך דעם ווערט מסביר דער מחלוקת פון בלעם הרשע וואס האט גע'טענה'ט אז דער אייבערשטער — וואס איז טהור וקדוש — קוקט נישט אויף "רביעות ישראל", ווייל ער האט נישט פארשטאנען אז ס'קען בכלל זיין א קדושה אין תענוגי הגוף. די אמת'דיגע שיטה איז אז א איד, דורך לערנען זוהר הקדוש, שיר השירים און קבלה, בויט אויף א "צלם" — אן אימעדזשינעישאן — וואס קאנעקט זיינע גשמיות'דיגע תאוות מיט הייליגע דמיונות, ממילא ווערט אכילה, זיווג און פרו ורבו א ממשיכה מדרגה פון יחוד קודשא בריך הוא ושכינתיה.