דער שיעור באהאנדלט דעם סוד פון “שבע שבתות תמימות” און דעם פארבינד צווישן מתן תורה און מנחה חדשה אויף שבועות. ס׳ווערט אויסגעקלערט אז מתן תורה איז נישט קיין איינמאליגע היסטארישע געשעעניש, נאר א טבעי׳דיגער סייקל וואס חזר׳ט זיך איבער יעדע יאר, פונקט ווי די תבואה חדשה. דורך די בליק פון קבלה און חסידות ווערט געוויזן ווי מתן תורה איז א דבר נצחי וואס איז אלעמאל הווה, און ווי דורך שער החמישים קען מען צוטרעטן צו די אחדות שבתורה וואו אלעס איז אינגאנצן פרעזענט אויף איין מאל.