דער שיעור באהאנדלט די יסוד-שאלה פון מצות סיפור יציאת מצרים: פארוואס דארף מען דערציילן יעדעס יאר אויב מ'ווייסט שוין? ס'ווערט געקלערט אז די מצוה איז צו געבן איבער פאר די נעקסטע דור, און אפילו ווען דער צוהערער ווייסט שוין, טוט מען עס נאך אלץ אויף דעם אופן ("לא פלוג"). ס'ווערט אויך דורכגענומען די מעשה פון בני ברק, די מחלוקת צווישן רבי אלעזר בן עזריה און בן זומא וועגן זכירת יציאת מצרים בלילות, און די ארבעה בנים מיט די פראגע וואס מיינט "כופר בעיקר" ביים רשע.

דער שיעור באהאנדלט דעם רמב"ם'ס נוסח הגדה און קלערט צי ער איז געווען א מחדש אדער א מעתיק. ס'ווערט אויסגעארבעט די שייכות צווישן "לחם עוני" און "בחיפזון יצאנו ממצרים", און ווי דאס פארבינדט זיך מיט "כל דכפין ייתי ויאכל". אויך ווערט דיסקוטירט די פשטות פון "השתא עבדי לשנה הבאה בני חורין", צי מ'רעדט צו די ארעמעלייט אדער צו אלעמען, און וואס איז דער מקור פאר די נוסח פון "מה נשתנה הלילה הזה".

דער שיעור לערנט הלכות פסחים פרק ח' אין רמב"ם, וואו ס'ווערט באהאנדלט די מנהגים וועגן עסן צלי בליל הסדר, די דין פון מי שאין לו יין און צי מען קען נוצן חמר מדינה פאר ד' כוסות, און די סדר פון אכילת מצה ומרור. ס'ווערט אויך דורכגענומען די פונדאמענטאלע שאלה צי די אפיקומן איז א באזונדערע מצוה אדער א המשך פון די ערשטע אכילת מצה, און די דין פון איינער וואס שלאפט איין בתוך הסעודה און צי ער קען ווייטער עסן. די שיעור ברענגט ארויס א חילוק צווישן די שיטות פון רמב"ם, ראב"ד, און אנדערע ראשונים אין פארשטיין די הלכות.

אין דעם שיעור ווערט באהאנדלט הלכה ח' פון הלכות חמץ ומצה, וואס באשרייבט דעם גאנצן סדר פון ליל פסח. די הויפט נקודות זענען: די סדר פון די פיר כוסות, כרפס, מה נשתנה, מגיד, יחץ, מוציא מצה, מרור, כורך, שולחן עורך, צפון (אפיקומן), ברך, הלל, און נירצה. ס'ווערט אויך דיסקוטירט די חילוקים צווישן בזמן המקדש און בזמן הזה, די טעמים פון פארשידענע מנהגים, און די נוסח פון די הגדה לויט דעם רמב"ם.

דער שיעור לערנט הלכות חמץ ומצה פרקים ז'-ח' אין רמב"ם, מיט א פאקוס אויף הסיבה און ד' כוסות אלס ביטויים פון דרך חירות. ס'ווערט באהאנדלט די מחלוקת צווישן רמב"ם און רש"י וועגן וואס איז מרור - צי ס'איז ספעציפישע מינים אדער יעדע ביטערע גראז, און די שאלה צי חרוסת איז א מצוה בפני עצמה אדער נאר א חלק פון סיפור יציאת מצרים. אויך ווערט געקלערט די יסודות פון די לשונות "הגדה" און "סיפור" און וויאזוי די פיר כוסות און הסיבה ווייזן חירות דורך מאכן א סדר און נעמען צייט.

אין דעם שיעור ווערט באהאנדלט דער רמב"ם'ס מהלך אין הלכות חמץ ומצה פרק ז', וואו ער גייט בעקווארדס פון די משנה און שטעלט צוזאם די הלכות פון סיפור יציאת מצרים. די הויפט נקודות זענען: די מצוה פון סיפור יציאת מצרים מיט אירע פרטים (שאלה ותשובה, מתחיל בגנות ומסיים בשבח, פסח מצה ומרור), דער ענין פון "בכל דור ודור חייב אדם להראות את עצמו כאילו הוא יצא ממצרים", און די דינים פון דרך חירות - הסבה און ארבע כוסות. ס'ווערט אויך דורכגענומען די פרטים פון ווען מען דארף הסבה, די שיעורים פון די כוסות, און די דינים פון חרוסת און מרור.

דער שיעור לערנט הלכות חמץ ומצה פרק ז' וועגן די מצוה פון סיפור יציאת מצרים. דער רמב"ם באשרייבט די חילוק צווישן זכירת יציאת מצרים (וואס איז נישט א באזונדערע מצוה) און די מצוה פון סיפור בליל פסח, און ווי אזוי מ'דארף אנהייבן בגנות (עבודה זרה אדער עבדות) און ענדיגן בשבח. ס'ווערט אויך באהאנדלט די הלכות פון שאלה ותשובה, די צוויי שיטות פון רב ושמואל, און די חיוב צו זאגן די דריי דברים פון פסח מצה ומרור.

דער שיעור לערנט הלכות חמץ ומצה פרק ו' פון רמב"ם, וואס באהאנדלט די מצוה פון עסן מצה ליל פסח. עס ווערט געקלערט פון וואס מען דארף מאכן מצה (מי פירות, מצה עשירה), דער חילוק צווישן שמירה מחימוץ און שמירה לשם מצה, און די דינים פון מצה גזולה און מצוה הבאה בעבירה. אויך ווערט דורכגענומען די הלכות פון אפיקומן, דאס איסור פון עסן מצה ערב פסח, און ווער איז חייב אין אכילת מצה אריינגערעכנט נשים, עבדים און קטנים.

אין דעם שיעור ווערן געלערנט הלכות חמץ ומצה פרק ו' פון רמב"ם, וואס רעדט וועגן די מצות עשה פון אכילת מצה בליל פסח. די הויפט נושאים זענען: צי די מצוה איז נאר די ערשטע נאכט אדער אלע זיבן טעג, דער זמן פון די מצוה (כל הלילה אדער ביז חצות), שיעור אכילה (כזית), און די דין פון בולע מצה ומרור כאחד. ס'ווערט אויך באהאנדלט די סוגיא פון מצוות צריכות כוונה, און פון וועלכע מינים מען קען יוצא זיין די מצוה (נאר חמשת מיני דגן, נישט אורז, דוחן אדער קטניות).