שיעורי עיון פסח תשפב

דער שיעור באהאנדלט די פיר דימענסיעס פון "כל המרבה לספר ביציאת מצרים" לויטן רמב"ם אין ספר המצוות: גדולת מה שעשה לנו השם, מה שעשה למצרים מעוול וחמס, איך לקח השם נקמותינו, און הודאה. דער רמב"ם אין הלכות חמץ ומצה אונטערשיידט צווישן צוויי לעוועלס פון פארשטיין יציאת מצרים - די פשוטע לעוועל פון "עבדים היינו" (פאר קטנים און טיפשים) און די העכערע לעוועל פון "מתחילה עובדי עבודה זרה היו אבותינו" (פאר גדולים וחכמים), וואס לערנט אז דער עיקר מעסעדזש פון יציאת מצרים איז די דעת האמת וואס אברהם אבינו האט מחדש געווען - אז ס'איז דא איין גאט און אים אליין דארף מען דינען, און משה רבינו האט געראטעוועט די ירושה דורך ארויסנעמען די אידן פון עבודה זרה.

דער שיעור באהאנדלט דעם יסוד פון אידישקייט אז יעדער איד דארף זיין א בן חורין (פריי מענטש) און נישט א פאסיווער עבד. די הויפט נקודה איז אז מענטשן דארפן זיין אקטיוו און פארענטפערטלעך אין אלע געביטן פון זייער לעבן - אין שול, אין שלום בית, און אין עבודת ה' - און נישט זיך פארלאזן אז אנדערע זאלן טון פאר זיי. עס ווערט אויך דיסקוטירט ווי מחלוקת און "זיך שלאגן" איז א געזונטע וועג צו לייזן פראבלעמען, און ווי דאס אז מען זאגט "איך קער נישט" נעמט אוועק פון א מענטשנס humanity.

שיעור  ליל שישי פרשת ויקרא תשפ"ה

ביאור התשובה לבן הרשע והתנגדות לשיטת ה' אוהב את כולם

ביאור אני ולא מלאך בעומק הפילוסופיה