אודות
תרומה / חברות

חמשה חומשי תורה – לפי פרשיות

א שיעור וואס באלייכט די רמב"ם'ס שיטה אז יציאת מצרים און קרבנות זענען געקומען להפיק עבודה זרה פון דער וועלט, און ווי דאס פאסט צוזאמען מיט אברהם אבינו'ס חידוש פון ידיעת השם האמיתי. דער זוהר ברענגט ארויס אז דורך שחיטת הטלה האבן די אידן נישט נאר צעבראכן עבודה זרה למטה, נאר אויך צעבראכן די כח פון די כוכבים ומזלות למעלה - ווייל ווען מענטשן דינען א מדרגה, ווערט די מדרגה אליין א קליפה. דער עיקר נקודה איז אז עבודה מעשית איז נויטיג ווייל מענטשן לעבן אין עולם הזה, און דורך מעשים למטה פועל'ט מען אויף די עולמות עליונים.
פרק כ״ז פון במדבר אנטהאלט צוויי הויפט ענינים: די מעשה פון בנות צלפחד וואס פאדערן ירושה פאר זייער פאטער וואס האט נישט געהאט קיין זין, און דערויף ענטפערט דער אייבערשטן אז זיי האבן רעכט און שטעלט אויף די גאנצע סדר הירושה פאר אייביג. דער צווייטער טייל באשרייבט ווי דער אייבערשטן זאגט פאר משה אז ער וועט נישט אריינגיין אין ארץ ישראל, און משה פרעגט ווער וועט פירן דעם פאלק, און דער אייבערשטן באשטימט יהושע בן נון מיט סמיכה, אבער מיט א חילוק אז יהושע וועט דארפן פרעגן ביי אלעזר הכהן דורך אורים ותומים, נישט ווי משה וואס האט גערעדט דירעקט מיט השם.
This study covers Bamidbar Chapter 26, the second census of the Israelites taken in preparation for entering and dividing the Land of Israel. The census represents a transition to a new generation after the death of those who left Egypt, includes detailed tribal and family counts for land allocation, and marks the shift in leadership from Moshe and Aharon to Elazar and the next generation. The chapter provides the most complete genealogical accounting in the Torah, organizing the people by tribes and families, with the tribe of Levi counted separately since they would not receive a territorial inheritance.
פרשת פינחס דיסקוטירט דעם צווייטן מפקד (ציילונג) פון בני ישראל פאר'ן אריינגיין אין ארץ ישראל, מיט דריי הויפט טעמים: נאך דער מגפה, צו וויסן די יוצאי צבא פאר די כיבוש, און צו באשטימען די חלוקת הארץ לויט די משפחות. די פרשה האלט אין זיך אן אינטערעסאנטע סתירה: ווי קען זיין אז די נחלה ווערט צוגעטיילט "בגורל" (דורך לויז) און גלייכצייטיג "לרב תרבה נחלתו" (לויט די צאל פון די פקודים), וואס זענען לכאורה צוויי אנטקעגנגעזעצטע שיטות פון חלוקה.