דער שיעור אנאליזירט דעם רמב״ם׳ס קאנצעפט פון זהירות (טעמפערענס) אלס די מיטלשטע מידה צווישן צו פיל און צו ווייניג תאוה פאר פיזישע הנאות. ס׳ווערט געקלערט די פארשידענע איבערזעצונגען פון רבי שמואל אבן תיבון, רבי יוסף קאפח און רבי מיכאל שווארץ, און ווי די טערמינאלאגיע האט זיך אנטוויקלט פון די גריכישע און אראבישע מקורות. דער שיעור ברענגט ראיות אז “יראת חטא” אין די משנה מיינט נישט מורא פון זינד, נאר אן אווערזשאן צו תאוות, און אז דער רמב״ם האלט אז געוויסע מענטשן זענען געבוירן מיט א טעמפעראמענט וואס מאכט עס זייער שווער צו דערגרייכן די מידה פון זהירות.