פרק ח' אין הלכות תפילה באהאנדלט די מעלה פון תפילת הציבור און די דינים פון בית הכנסת. דער רמב"ם לערנט אויס אז תפילת הציבור ווערט אלעמאל נתקבל, און מ'דארף זיך משתתף זיין מיט'ן ציבור. ס'ווערן אויסגערעכנט די זאכן וואס מען טוט נאר בעשרה (קדושה, קריאת התורה, קדיש), און די דינים פון ווער איז ראוי צו זיין שליח ציבור - ער דארף זיין דער גדול שבציבור בחכמה ובמעשים, מיט א שיינע קול, און ער דארף האבן א בארד.