דער שיעור באהאנדלט דעם פֿונדאַמענטאַלן חילוק צווישן רמב”ם און רמב”ן אין דעם באַציִונג צווישן מצוות און אמונה. דער רמב”ם האַלט אַז מצוות זענען מיטלען צו דערגרייכן אמונה און ידיעת השם, בשעת דער רמב”ן זאָגט אַז יעדע מצוה – אַפֿילו די קלענסטע – איז אַליין אַזוי חשוב ווי אמונה, ווייל אַלע מצוות קומען צו זאָגן אמונה. דער שיעור ווייזט ווי דער חילוק ווערט קלאָר דורך די משלים פֿון שבת און יציאת מצרים, און דיסקוטירט דעם רמב”ן’ס שיטה אַז נסים און מופֿתים זענען נישט בלויז פּראַקטישע לייזונגען נאָר באַווייזן אויף די גאַנצע אמונה-סיסטעם.