דער שיעור אנאליזירט דעם פסוק “אנכי ה’ אלקיך אשר הוצאתיך מארץ מצרים” און פרעגט פארוואס די תורה דערמאנט יציאת מצרים אנשטאט בריאת העולם. עס ווערט געברענגט פארשידענע תירוצים פון ראשונים – אבן עזרא’ס ענטפער אז יציאת מצרים איז א זעבארע נס, חזקוני און תוספות’ס פשט אז עס שאפט א ספעציעלע חיוב פאר אידן, און דער כוזרי’ס יסוד אז נאר דורך אן אמת’דיגן מופת קען מען באווייזן אז גאט האט א ספעציפישע תורה פאר מענטשן. דער שיעור קריטיקירט די טעאלאגישע לייענונג פון די עשרת הדברות און ווייזט אז לויט פשט איז “אנכי ה’ אלקיך” בלויז אן אידענטיפיקאציע, ענליך צו די נוסח פון מלכים אין תנ”ך.