דער שיעור לערנט ראשית חכמה שער הקדושה און ברענגט ארויס אז קדושה איז נישט נאר א מידה פון פרישות, נאר א לעבעדיגע עבודה פון שטיין ביים פתח פון די קדושה און אפווארן די קליפות. דורך די פרשה פון ציצית און דעם זוהר דערויף ווערט מבואר אז "ולא תתורו אחרי לבבכם ואחרי עיניכם" מיינט נישט בלויז שמירת עינים, נאר אויפבויען אן אהבה צו קדושה דורך זען די שכינה און די מידת היראה. דער חילוק צווישן די דרך הפשט און די דרך הזוהר איז אז קדושה איז נישט ווערן א געוויסע סארט מענטש, נאר שטיין אלס א שומר ביים בית המקדש און דחה זיין די דברים החיצוניים.
אין דעם שיעור ווערט באהאנדלט פארוואס אידן דארפן לערנען זוהר און קבלה, נישט נאר חסידישע ספרים. דער עיקר נקודה איז אז עס פעלט א "מיטל קלאס" אין חסידות - למדנים וואס קענען לערנען אבער האבן נישט קיין ווערטער פאר די פנימיות פון אידישקייט. דורך לערנען זוהר באקומט מען א שפראך און פארשטאנד פאר די געשמאק און חיות אין מצוות ווי שבת, מנורה, און קדושה, אנשטאט נאר צו ווייסן די הלכות.
דער שיעור באהאנדלט די שאלה פארוואס עס איז דא צוויי פארשידענע פרשיות אין ארץ ישראל און חוץ לארץ, און ברענגט ארויס אז צייט איז נישט נאר א גשמיות'דיגע זאך נאר א רוחניות'דיגע מדרגה. דער רמ"ק טיילט אויף דריי לעוועלס אין לערנען תורה: רזין דאורייתא (סודות וואס ליגן אין דעם פשט), סתרי תורה (די אמת'דיגע געהיימענישן וואס רעדן זיך פון העכערע ענינים), און תורה דלעילא (די העכסטע תורה פון עולם האצילות). דאס ווערט מסביר געווארן דורך די קאנעקשאן פון פרשת נשא מיט אדרא רבא און די נושא פון שערות.
דער שיעור באהאנדלט דעם סוד פון "שבע שבתות תמימות" און דעם פארבינד צווישן מתן תורה און מנחה חדשה אויף שבועות. ס'ווערט אויסגעקלערט אז מתן תורה איז נישט קיין איינמאליגע היסטארישע געשעעניש, נאר א טבעי'דיגער סייקל וואס חזר'ט זיך איבער יעדע יאר, פונקט ווי די תבואה חדשה. דורך די בליק פון קבלה און חסידות ווערט געוויזן ווי מתן תורה איז א דבר נצחי וואס איז אלעמאל הווה, און ווי דורך שער החמישים קען מען צוטרעטן צו די אחדות שבתורה וואו אלעס איז אינגאנצן פרעזענט אויף איין מאל.
בהרשמה אתם מאשרים קבלת הודעות תזכורת/עדכון. ניתן להסיר הרשמה בכל עת
ע״י תשובת STOP (SMS) או לחיצה על הקישור באימייל. תישלח הודעת אישור לפני הפעלת המנוי.