אודות
תרומה / חברות

Author: Yitzchok Lowy

This shiur examines the fundamental question of Jewish identity: are we defined by the Exodus from Egypt or by receiving the Torah at Sinai? The instructor argues that while contemporary Jews primarily identify through Torah and mitzvot, the biblical text consistently emphasizes yetziat Mitzrayim as God's primary identification. The Rambam's approach is analyzed in depth, explaining how the Exodus represented a revolutionary system: the prohibition of avodah zarah (idolatry) and the establishment of direct service to God, creating a framework that could be transmitted to children across generations. This stands in contrast to the pre-Abrahamic world where knowledge of God was limited to exceptional individuals who would inevitably be forgotten. The shiur explores how Moshe Rabbeinu's innovation at the Exodus wasn't merely philosophical knowledge of God, but rather a practical system ensuring that even simple people and children would maintain pure monotheism, distinguishing Judaism fundamentally from other religions that may acknowledge one God philosophically but teach their children about intermediary powers.
דער בעש"ט האט געלערנט אז ס'איז דא גאולה פרטית און גאולה כללית, אבער דא ווערט אויפגעווארפן א שטארקע קושיא: פארוואס רעדט ער נאר פון צוויי סארטן גאולות, ווען לכאורה דארף מען אונטערטיילן אין פיר — פרטי רוחני, פרטי גשמי, כללי רוחני, און כללי גשמי? די תירוץ איז אז דער בעש"ט מיינט ביידע גאולות זענען רוחניות'דיג: די פרטית מיינט תיקון הנפש, און די כללית מיינט העלאת השכינה און גילוי אלוקות בכלל ישראל — נישט נאר אז אסאך אידן זאלן בעסער דאווענען, נאר אן אמת'דיגע רוחניות'דיגע מציאות וואו ס'וועט זיין נארמאל צו פילן דעם אייבערשטן. ווען משיח וועט קומען וועט דאס וואס היינט קלינגט משוגע ווערן די אמת'ע נארמאליות, און די אטעאיסטן וועלן זיין די משוגעים.
הלכות עבודה זרה פרק י' באהאנדלט די דינים פון "לא תכרות להם ברית" און "לא תחנם". דער רמב"ם לערנט אויס פון "לא תחנם" דריי איסורים: נישט רחמנות האבן אויף עובדי עבודה זרה בשעת מלחמה, נישט געבן זיי חניה בקרקע (פארקויפן/פארדינגען קרקע אין ארץ ישראל), און נישט זאגן זייער שבח. ס'איז דא א חילוק צווישן עובדי עבודה זרה און מינים ואפיקורסים מישראל, און ווען יד ישראל תקיפה טאר מען נישט לאזן קיין גוי אין ארץ ישראל אויסער ער איז מקבל שבע מצוות בני נח און ווערט א גר תושב.
פרק ט׳ אין הלכות עבודה זרה באהאנדלט די דינים פון משא ומתן מיט גוים, אריינגערעכנט די איסור פון טון ביזנעס דריי טעג פאר זייערע חגאות (לפני אידיהם), פארקויפן כלי זיין און זאכן וואס קענען העלפן עבודה זרה, און די היתר פון פארקויפן וועפאנס פאר די מלוכה ווען אידן האבן א ברית מיט זיי. דער רמב"ם פסק'נט אז נוצרים זענען עובדי עבודה זרה און יום ראשון איז זייער יום אידם, און ער ברענגט די דינים פון אריינגיין אין שטעט מיט עבודה זרה, טיילנעמען אין גוי'אישע סעודות, און טון ביזנעס מיט אידן וואס קומען צוריק פון יריד של גוים.