דער שיעור אונטערזוכט פארוואס דער רמב״ם׳ס ליסט פון מידות איז נישט דעפיניטיוו, און פארגלייכט צוויי פונדאמענטאלע וועגן צו קאטעגאריזירן כאראקטער טרייטס: איינער באזירט אויף די סטרוקטור פון די נשמה (ווי ספירות און חלקי הנפש), און דער אנדערער באזירט אויף פראקטישע נושאים און אביעקטן (ווי געלט, עסן, כבוד). דער רמב״ם און אריסטו נעמען דעם צווייטן וועג ווייל מידות זענען א דבר מעשה וואס מען לערנט זיך דורך הרגלים, און דעריבער איז עס נוצלעכער צו טיילן זיי לויט די פראקטישע ריאליטעט ווי מענטשן זעען און דערפארן עס, ניט לויט אבסטראקטע פילאזאפישע סיסטעמען.