דער שיעור גייט דורך רמב"ם הלכות מגילה פרק ב׳: קריאת המגילה למפרע (בעקווארדס) און פארוואס מען איז נישט יוצא; דער דין פון שהיות און הפסקות אינמיטן ליינען; קריאה על פה און פארוואס מען דארף ליינען פון א כתב; אין וועלכע שפראכן מען קען יוצא זיין (לשון הקודש, יוונית, אנדערע לשונות); כוונה ביי קריאת המגילה; דינים פון כתיבת המגילה (דיו, קלף, שרטוט „כאמיתה של תורה"); עשרת בני המן בנשימה אחת; פושט כאיגרת; און די הלכות פון סעודת פורים, משלוח מנות, און מתנות לאביונים — אריינגערעכנט „אין מדקדקין במעות פורים" און „כל הפושט יד נותנים לו." דער שיעור ענדיגט מיט דעם רמב"ם׳ס באקאנטע הלכה אז מגילת אסתר וועט נישט בטל ווערן לימות המשיח, דעם ראב"ד׳ס השגה דערויף, און א פארגלייך צווישן פורים און פסח לגבי שמחת עניים.

דער שיעור גייט דורך רמב"ם הלכות מגילה, פרק א', הלכות ד'–י"ד, מיט א פאקוס אויף די פארשידענע זמנים פון קריאת המגילה: דער חילוק צווישן כרך (מוקף חומה מימות יהושע בן נון, ליינט ט"ו), עיר (ליינט י"ד), און שושן הבירה אלס יוצא מן הכלל — און דער טעם פארוואס מ'רעכנט מימות יהושע בן נון, כדי לחלוק כבוד לארץ ישראל וואס איז חרב געווען אין די צייטן פון פורים. דערנאך ווערט באהאנדלט דער דין פון בני כפרים וואס זענען מקדים ליום הכניסה, דער דין פון עשרה ביי מקדימין, דער חילוק צווישן כפר און עיר (עשרה בטלנים), און דער דין אז בזמן הזה ליינט מען נאר בזמנו. צום סוף ווערן דורכגעלערנט די הלכות פון בן עיר שהלך לכרך, ספק כרך, און ווען פורים פאלט אויס שבת — אז מ'איז מקדים די קריאה צו ערב שבת און מ'איז דורש בהלכות פורים אין שבת כדי להזכיר שהוא פורים.