דער שיעור באהאנדלט דעם בעל התניא'ס מאמר "צום שיין וצבא המצות" וואס פרעגט פארוואס די תורה זאגט "אשר הוצאתיך מארץ מצרים" אנשטאט "אשר בראתי שמים וארץ". דער בעל התניא ענטפערט אז יציאת מצרים גיט איבער א נייע סארט ידיעה - נישט נאר ידיעת המציאות (וויסן אז גאט עקזיסטירט) נאר ידיעת המהות (א פערזענליכע באציאונג מיט גאט), וואס איז מיוחד פאר כלל ישראל. דער שיעור ווייזט ווי דער בעל התניא פארבינדט די כוזרי'ס שיטה פון נשמה-דערפארונג מיט די רמב"ם'ס שיטה פון שכל'דיגע השגה, און זאגט אז די אמת'ע עבודה איז צו פארשטיין גאט מיט דעם פשוט'ן שכל, נישט נאר מיט די נשמה אליין.