דער רמב״ם לערנט אויס די הלכות פון יום כיפור, וואו ער באהאנדלט ביידע מצוות: שביתה ממלאכה (ווי שבת) און עינוי הנפש (פאסטן). ער קלערט אריין די חילוק צווישן אכילה ושתיה וואס איז דאורייתא מיט כרת, און די אנדערע פיר עינויים (רחיצה, סיכה, נעילת הסנדל, תשמיש) וואס זענען אפשר נאר אן עשה אן כרת. אויך ווערט דיסקוטירט די דין פון תוספת יום הכיפורים – אז מען דארף צולייגן פון חול אויף קודש – און די פראקטישע אנווענדונג פון “מוטב שיהיו שוגגין” ביי פרויען וואס ווייסן נישט פון די הלכה.