אין פרק כ״ב פון פרדס רמונים לערנט דער רמ״ק אויס דעם דריטן פשט אויף “חמש כנגד חמש” פון ספר יצירה, וואס רעדט וועגן פינף מיני הכרעות צווישן די ספירות – תפארת מכריע צווישן חכמה און בינה, צווישן חסד און גבורה, צווישן חסד און הוד, און יסוד צווישן נצח און הוד. דער רמ״ק ברענגט א קשיא פון ר׳ שלמה טוריאל וויאזוי מ׳קען מכריע זיין צווישן ספירות פון פארשידענע מדרגות (ווי תנאים מיט אמוראים), און ענטפערט אז נצח און הוד זענען יועצים און נישט דיינים. נאכדעם גייט ער איבער צו די צווייטע משנה אין ספר יצירה “עשר ולא תשע, עשר ולא אחת עשרה” און מסביר פארשידענע פשטים – איינס אז מ׳זאל נישט רעכענען אין סוף אלס איינע פון די ספירות, און צווייטנס אז מ׳זאל נישט אויסלאזן די מלכות פון די מנין.