דער שיעור באהאנדלט דעם רמב״ם׳ס פרק ד׳ פון שמונה פרקים וועגן דרך הממוצע און דרך הרפואה. די הויפט נקודה איז אז די תורה איז נישט געמאכט פאר צדיקים וואס פארשטייען שוין די אמת, נאר פאר רוב מענטשן וואס דארפן פראקטישע מעכאניזמען ווי לקט שכחה ופאה כדי צו ווערן בעסערע מענטשן דורך מעשה, נישט דורך פארשטאנד אליין. דער רמב״ם ווייזט אז מצוות ווי שמיטה, מעשרות און צדקה-געזעצן זענען אינדירעקטע וועגן צו באהאנדלען מענטשלעכע כילות און עגאאיזם, ווייל דירעקטע שיעורים וועגן געבן און טיילן ארבעטן נישט פאר רוב מענטשן.