דער שיעור באהאנדלט די יסוד-שאלה פון מצות סיפור יציאת מצרים: פארוואס דארף מען דערציילן יעדעס יאר אויב מ'ווייסט שוין? ס'ווערט געקלערט אז די מצוה איז צו געבן איבער פאר די נעקסטע דור, און אפילו ווען דער צוהערער ווייסט שוין, טוט מען עס נאך אלץ אויף דעם אופן ("לא פלוג"). ס'ווערט אויך דורכגענומען די מעשה פון בני ברק, די מחלוקת צווישן רבי אלעזר בן עזריה און בן זומא וועגן זכירת יציאת מצרים בלילות, און די ארבעה בנים מיט די פראגע וואס מיינט "כופר בעיקר" ביים רשע.

דער שיעור באהאנדלט דעם רמב"ם'ס נוסח הגדה און קלערט צי ער איז געווען א מחדש אדער א מעתיק. ס'ווערט אויסגעארבעט די שייכות צווישן "לחם עוני" און "בחיפזון יצאנו ממצרים", און ווי דאס פארבינדט זיך מיט "כל דכפין ייתי ויאכל". אויך ווערט דיסקוטירט די פשטות פון "השתא עבדי לשנה הבאה בני חורין", צי מ'רעדט צו די ארעמעלייט אדער צו אלעמען, און וואס איז דער מקור פאר די נוסח פון "מה נשתנה הלילה הזה".

דער שיעור לערנט הלכות פסחים פרק ח' אין רמב"ם, וואו ס'ווערט באהאנדלט די מנהגים וועגן עסן צלי בליל הסדר, די דין פון מי שאין לו יין און צי מען קען נוצן חמר מדינה פאר ד' כוסות, און די סדר פון אכילת מצה ומרור. ס'ווערט אויך דורכגענומען די פונדאמענטאלע שאלה צי די אפיקומן איז א באזונדערע מצוה אדער א המשך פון די ערשטע אכילת מצה, און די דין פון איינער וואס שלאפט איין בתוך הסעודה און צי ער קען ווייטער עסן. די שיעור ברענגט ארויס א חילוק צווישן די שיטות פון רמב"ם, ראב"ד, און אנדערע ראשונים אין פארשטיין די הלכות.