אין דעם שיעור ווערט באהאנדלט די איסורים פון חמץ בפסח: די שעות ערב פסח ווען חמץ ווערט אסור (פון שעה חמישית באכילה און שעה ששית בהנאה), די גזירות פון חכמים אויף די שעות, און די חילוק צווישן אכילה און הנאה. אויך ווערט דורכגענומען די איסורים פון בל יראה ובל ימצא, די דינים פון תערובת חמץ, און די הלכה אז חמץ בפסח איז א דבר שיש לו מתירין וואס ווערט אסור במשהו. די שיעור שליסט מיט א דיסקוסיע צי מען באקומט כרת אויף הנאה פון חמץ.

דער שיעור לערנט הלכות חמץ ומצה פון רמב"ם, מיט א פאקוס אויף די אכט מצוות וואס זענען אריינגערעכנט אין דעם הלכות. ס'ווערט געקלערט פארוואס דער רמב"ם רופט עס "הלכות חמץ ומצה" און נישט "הלכות פסח", און ס'ווערט אויסגעארבעט דער חילוק צווישן חמץ און שאור, די מצוה פון סיפור יציאת מצרים, און די מחלוקת רמב"ם און רמב"ן וועגן תערובת חמץ און די סדר פון די לאוין. ס'ווערט אויך באהאנדלט די שאלה צי אכילת מצה איז א חיוב נאר ליל פסח אדער אויך די אנדערע טעג.